[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 74 : Chapter 61

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 423
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 มี.ค. 57

 

Chapter 61

 

 

 

การแสดงที่ซักซ้อมมาเกือบครึ่งเทอม ในวันนี้ก็ถึงเวลาแสดงจริง ทุกฝ่ายที่ทำหน้าที่ในการจัดการแสดงต่างวิ่งวุ่นไปหมดยิ่งกว่าวันซ้อมจริงเสียอีก แทมินที่อยู่ในชุดสูทสีขาวนั้นดูสง่างาม ใบหน้าน่ารักนั้นทำให้เหมือนว่าเขากับเป็นเทวดาตัวน้อยท่ามกลางของสายตาหลายคู่ที่มองมา

            “ตั๋วขายหมดแบบนี้ คนเขามาดูโรมิโอกับจูเลียตหรือมาฟังใครบังคนเล่นเปียโนปิดท้ายกันแน่นะ” หญิงสาวที่อยู่ในชุดเข้ารูปสวยงามนั้นเอ่ยแซวออกไป ก่อนจะเรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของแทมิน

            “เขาก็ต้องมาดูนักแสดงนำน่ะสิ ชั้นออกแค่ไม่กี่นาทีเอง” แทมินเอ่ยออกไปตามความจริง

            “แต่ฝีมือเดี่ยวเปียโนของแทมินดึงดูดคนฟังจะตายไป”

            “แต่ดึงดูดคนชมไม่เท่าจูเลียตแบบคริสตัลแน่ๆ” เอ่ยย้อนกลับทำเอาจูเลียตแสนสวยนั้นยิ้มขำออกมา

            “หาตั้งนาน ไปซ้อมบทกับชั้นต่อหน่อยสิ รู้สึกตื่นเต้นไงไม่รู้”

            “โรมิโอมาเรียกแล้วเร็วเข้าสิ” แทมินเอ่ยบอกเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่เดินเข้ามา

            “ฮ่าๆ เค จริงๆ เราก็ซ้อมหลายรอบแล้วนะแอมเบอร์”

            “ก็กลัวว่าตื่นเต้นแล้วจะลืมนี่ ขอตัวคริสตัลก่อนนะแทมิน”

            “ตามสบายเลย ซ้อมหลายๆ รอบ จะได้มั่นใจ” แทมินส่งยิ้มให้ทั้งแอมเบอร์และคริสตัลที่ขอไปซ้อมบทละครต่อ และยังไม่ทันที่รอยยิ้มจะจางลง เพื่อนสนิทอย่างดงโฮในชุดสูทสีดำดูสุภาพก็เดินสวนเข้ามาพร้อมกับตาที่จ้องมาที่เขาอย่างชื่นชม

            “โอ้ววววว เพื่อนใครเนี่ยหล่ออย่างกับเจ้าชาย”

            “วันนี้นายก็หล่อเหมือนกัน” เอ่ยออกไปพร้อมกับดึงหูกระต่ายที่ดูจะเบี้ยวนิดๆ ให้คนตรงหน้า

            “เตรียมตัวดีแล้วหรือยัง”

            “อืม”

            “ชั้นเชื่อนาย วันนี้เจ้าจงอินมันแต่งตัวซะหล่อมาเชียว” ดงโฮตอบรับ พร้อมกับเอ่ยผาดผิงถึงคนอายุน้อยที่ไม่ได้รับสิทธิเข้ามายังหลังเวทีแบบเขา

            “ไม่น่าเชื่อว่าดงโฮจะชมจงอินหล่อ”

            “ก็ใช่น่ะสิ ตั้งแต่รู้จักกันมาก็เพิ่งสัมผัสว่าน้องมันเป็นนายแบบได้ก็วันนี้แหละ ดูคนจะฮือฮาแตกตื่นกันใหญ่”

            “ฮ่าๆ ชักจะอยากเห็นมั่งแล้วสิ”

 

            “โอเคกันทุกคนนะ อีก 10 นาทีจะเริ่มการแสดงแล้ว” เสียงที่ตะโกนเข้ามายังภายในห้องทำให้ทุกคนนั้นเก็บข้าวของตัวเองลงให้เรียบร้อย ก่อนจะทยอยตามกันออกไปข้างนอก

            “ปะออกไปรอดูข้างเวทีกันดีกว่า” ดงโฮเองก็ดูตื่นเต้นกับการแสดงที่กำลังจะเริ่มในไม่ช้านี้เหมือนกัน จึงได้จูงมือของแทมินนั้นออกไปยืนยังด้านข้างเวที

           

            แสงไฟจากทางผู้ชมนั้นถูกดับลง ม่านผืนใหญ่ที่กั้นฉากค่อยเปิดขึ้น ก่อนจะเริ่มการแสดงจากเหล่านักแสดง ละครเวทีคลาสสิคอย่างโรมิโอกับจูเลียตนั้น     แทมินเคยเห็นมานักต่อหนักแล้ว

 

            ส่วนตัวเขาเองก็ไม่ชอบเสียเท่าไหร่

 

            ตากลมโตมองไปยังดงโฮ ก่อนจะหันมองตามเสียงที่ตะโกนไปมา ข้างเวทีนั้นยังคงวุ่นวายไม่ต่างจากปีก่อนๆ เพราะมีหลายฝ่ายต้องทำงานตลอดเวลาจนกว่าจะจบการแสดง

            “คริสตัลนี่อย่างกับนักแสดงมืออาชีพ” ดงโฮเอ่ยชมออกมาเมื่อเห็นการที่แสดงที่สมบทบาทบนเวที

            “ก็นั่นความฝันเจ้าตัวเขานี่นา”

            “จริงด้วยสิ คนเราเวลาได้แสดงอะไรออกมาในด้านที่ตัวเองจะมีเสน่ห์แบบนี้ทุกคนรึเปล่า”

            “แน่นอนสิ เพราะมันคือความชอบของเรานี่ ดงโฮดูไปก่อนนะ ชั้นจะเข้าไปข้างหลังหาอะไรกินเสียหน่อย”

            “อ้าว ไม่ดูด้วยกันก่อนหรอ”

            “วันซ้อมใหญ่ชั้นดูไปแล้ว” แทมินอ้างบอกออกไป

            “แต่นี่วันจริงนะ แล้วนายต้องแสดงด้วย”

            “ไม่ต้องห่วงหรอกน่า” แทมินยิ้มก่อนจะฝากให้ดงโฮนั้นอยู่ดูแทนตัวเอง

 

            แทมินปลีกตัวออกมายังห้องแต่งตัว หยิบของว่างกับน้ำอัดลมไปนั่งกินอยู่หน้ากระจกบานใหญ่

            ถ้าเป็นไปได้เขาไม่อยากจะดูเลยสักนิด แต่พอใกล้ช่วงจบที่เป็นไคลแม็กซ์ยังไงเขาก็ต้องออกไปเตรียมตัวแสตนด์บายบนเวทีอยู่ดี

 

            “ทำไมถึงไม่เล่นละครพวกเทพนิยายนะ” เสียงเบาเอ่ยบ่นกับตัวเอง เท่าที่จำได้ตัวเขาเองก็เหมือนจะพูดคำนี้ตั้งแต่รู้ว่าต้องมาเล่นเพลงประกอบในช่วงท้ายให้

           

            ความเปราะบางเรื่องความรัก จนป่านนี้เขาก็ยังไม่สามารถแก้ไขอะไรได้

           

“แทมิน จะได้เวลาแล้วนะ” นั่งหายใจทิ้งไปพักใหญ่ก็มีคนมาตามตัว แทมินส่งยิ้มให้กับคนที่มาตามตัวเขา

“อืม จะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ” ลำตัวเล็กบางนั้นเคลื่อนตัวออกจากเก้าอี้พร้อมหยิบเอากระป๋องเปล่าที่ไม่เหลือน้ำกับเปลือกห่อขนมนั้นไปทิ้งยังถังขยะที่อยู่ทางด้านนอก

 

หน้ากากสีขาวครึ่งหน้าถูกหยิบออกจากกระเป๋าเสื้อสูทขึ้นสวม ก่อนจะนั่งลงยังเก้าอี้หน้าเปียโนสีขาวหลังใหญ่ แทมินมองการแสดงในช่วงสุดท้ายภายใต้หน้ากากสีขาว พร้อมกับมือเรียวที่ไล่โน้ตเพลงอย่างแม่นยำ  

ม่านผืนใหญ่ที่ถูกเลื่อนออกจนสุด เผยให้เห็นร่างผอมบางภายใต้หน้ากากครึ่งหน้าและสูทสีขาวที่กำลังร่ายนิ้วเรียวยาวบนเครื่องดนตรีราคาแพง เสียงโศกเศร้าที่ก้องกังวานนั้นผสมผสานกับบทบาทของตัวละครดูจะเรียกความตื้นตันจากคนชมด้านล่างเวทีได้มากมาย

แสงสปอร์ตไลท์ดวงใหญ่ที่จับจ้องไปยังครู่พระนาง ไม่ได้ทำให้แทมินนั้นถูกลดความสนใจลงแม้แต่น้อย แม้ไม่เห็นใบหน้าและแววตาได้ชัดเจน มีเพียงนิ้วมือที่พลิ้วไหวกับลำตัวที่นั่งนิ่งไม่ต่างจากตุ๊กตาไร้ชีวิต แต่บทเพลงที่เกิดจากปลายนิ้วเรียวนั้นกลับทรงพลังและถ่ายทอดในเนื้อบทละครได้ชัดเจน

 

“คุณแทมินเล่นเปียโนเก่งนะครับท่านประธาน” อดจะเอ่ยชมไม่ได้เมื่อได้เห็นฝีมือการเล่นเปียโนที่พลิ้วไหวไม่มีสะดุดของแทมิน

“ชั้นก็คิดว่าแบบนั้น”

“ผมรู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูกเลย”

“ก็แค่ละครเวทียงฮวา”

“ก็จริงครับ นี่ถ้าห้องอาหารที่โรงแรมเราได้แทมินมาเล่นเปียโนให้คง          โรแมนติกดีนะครับ”

“งั้นก็ลองไปเรียกมาคุยดูหน่อยเป็นไง”

“จริงนะครับท่านประธาน” ยงฮวานั้นเบิกตากว้าง พร้อมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงดีใจ

“ถ้าเขายอมมาเล่นให้ชั้นก็ไม่มีปัญหาอะไร อย่างน้อยจะได้ช่วยดูแทนเจ้าจงฮยอนในระหว่างที่มันยังไม่กลับ”

“ท่านประธานจะไม่บอกใช่มั้ยครับ ว่าเป็นคุณพ่อของคุณจงฮยอน”

“เรื่องนั้นเอาไว้หลังจงฮยอนกลับมาแล้วค่อยคุยกันน่าจะดีกว่า”

 

เสียงปรบมือนั้นดังก้องเมื่อการแสดงจบลง แทมินลงจากเวทีพร้อมกับดึงเอาหน้ากากสีขาวเก็บยังเสื้อสูทตามเดิม

 

แปะ แปะ แปะ

 

เสียงปรบมือที่ดังรัวจากข้างบันไดทางลงทำให้แทมินต้องหันไปมอง ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าเป็นดงโฮกับจงอินที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาตบมือให้กับเขา

“แทมินเยี่ยมที่สุด”

“ใช่ พี่แทมินเยี่ยมที่สุด ไม่เสียดายเลยจริงๆ ที่สละเวลามาดู”

“นายได้บัตรฟรีจากพี่แล้วยังมาบอกว่าสละเวลามาดูหรอจงอิน คนขี้งก” คนโดนว่านั้นหัวเราะขำ ทั้งเขาและแทมินต่างก็ชินกับคำว่าขี้งกที่ออกมาจากปากของคนตรงหน้า

“พี่คีย์กับพี่มินโฮก็มานะ แต่ขอตัวกลับไปแล้ว พี่คีย์ร้องไห้ตาแดงเลย สงสัยว่านักเปียโนจะเล่นเพลงได้เศร้าจับใจ”

“อะไรกันๆ แล้วชั้นเล่นไม่ดีตรงไหน” คริสตัลที่เห็นว่าเพื่อนกำลังเกาะกลุ่มสนทนากันก็อดจะพูดแทรกดงโฮออกมาไม่ได้

“พี่สวยจนคนดูอย่างผม ลืมไปเลยว่าพี่พูดอะไรออกมาบ้าง” จงอินเอ่ยแซว ออกมาก่อนจะหัวเราะตามหลังเมื่อพูดจบประโยค เรียกสีหน้าไม่พอใจของคริสตัลกับมือเรียวเล็กให้ฟาดลงยังต้นแขนได้ทันที

“นายนี่ชอบพูดจากวนกันอยู่เรื่อยเลย”

“โอเคๆ ไม่กวนก็ได้ ผมว่าพี่คงได้เป็นนักแสดงสมใจแน่ๆ ฮะ งานนี้ผมเห็นคนเบื้องหลังมากันเพียบเลย”

“จริงหรอจงอิน”

“จริงสิฮะ” เจ้าของชื่อนั้นยืนยันคำตอบของตัวเอง

“ชั้นเขินนะเนี่ย ไว้ดังเมื่อไหร่จะพาไปเลี้ยงทุกคนเลย แต่ตอนนี้ขอไปล้างหน้าเปลี่ยนชุดก่อน อึดอัดไม่ไหวแล้ว”

“อ่าจริงด้วย ชั้นเองก็ต้องไปเปลี่ยนชุดก่อน”

“แทมินอยู่นี่ นี่เอง”

“มีอะไรหรอฮะ อาจารย์ซึงโฮ”

“มาด้วยกันหน่อยสิ มีคนอยากจะคุยด้วยน่ะ” ใบหน้าสงสัยนั้นแสดงออกมาอย่างเปิดเผย ติดธุระแบบนี้คงกลับไปพร้อมทั้งสองคนไม่ได้ แทมินจึงเอ่ยบอกทันที

“ยังไงเดี๋ยวเจอกันที่ร้านพี่คีย์ก็ได้นะ จงอิน ดงโฮ”

“อืม รีบๆ ตามมาล่ะ”

 

*****

 

            นับตั้งแต่ที่ได้รับใบประกาศเรียนจบการศึกษา แทมินก็เข้ามาทำงานตามคำเชื้อเชิญจากชายหนุ่มหน้าตาดีที่ขอให้เขาเข้ามาเล่นเปียโนในห้องอาหารบนชั้นลอยฟ้า ทีแรกเขาก็ได้แต่เพียงยิ้มลังเล จนกระทั้งผู้ชายที่ชื่อยงฮวาที่คุยกับเขาในคราวแรกนั้นได้แนะนำให้รู้จักกับประธานคิม ชายวัยกลางคนที่มีแววตาที่เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก ประธานคิมใช้คำพูดกับเขาด้วยความเอ็นดู แล้วถ้าเขาไม่ได้คิดเขาข้างตัวเอง เขารู้สึกได้ว่าประธานคิมนั้นกำลังขอร้องให้เขาไปทำงานด้วย เพราะคำพูดจาที่ดูจะหว่านล้อมทุกวิถีทางให้เขาได้ลองเข้าไปทำงานดูก่อน และถ้ามันไม่น่าประทับใจหรือรู้สึกอึดอัด มีงานที่อยากจะไปทำมากกว่า ก็จะไม่ฝืนแทมินไว้ ทั้งที่ไม่ได้จริงจังอะไรกับการเล่นเปียโนในห้องอาหารอะไรตั้งแต่แรก แต่ถ้านับมาถึงวันนี้ก็ผ่านพ้นไปกว่า 3 เดือนแล้ว ทุกอย่างดูเข้าทีไปเสียหมด จะมีติดขัดก็ตรงที่ยงฮวาเจอเขาซ้อนท้ายรถของจงอินมาที่ทำงานนั่นแหละ

 

แทมินยังคงเที่ยววนเวียนอยู่ที่ร้านของคีย์เป็นเรื่องปกติ แล้วดูจะใช้เวลาอยู่ที่ร้านนี้นานกว่าเดิมเสียอีก เพราะไม่ต้องเข้าเรียนในทุกวันเหมือนเมื่อก่อน

            “เล่นเปียโนในห้องอาหารมา จะเข้าเดือนที่ 4 แล้วเป็นไงบ้างล่ะ  แทมินยังคิดจะเปลี่ยนงานอยู่รึเปล่า”

            “ที่นี่ดีมากเลยนะฮะ  ประธานคิมเขาใจดีมากด้วยแหละ จนผมไม่รู้ว่าจะหางานสบายๆ น่าทำแบบนี้ได้อีกที่ไหน นี่ผมเองก็ว่าจะย้ายเข้าไปอยู่ที่โรงแรมด้วยเลย เพราะกว่าจะเข้างานฟ้าก็เกือบจะมืด แถมกว่าจะเลิกงานก็ดึกมากด้วย” แทมินตอบคีย์กลับไป ในเรื่องที่จะย้ายเข้าไปพักในโรงแรมก็เพราะตัวยงฮวาเองเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัย ที่เขาต้องเดินทางด้วยรถมอไซค์ที่จงอินขับไปส่งอยู่บ่อยครั้ง และยังกลับบ้านมืดค่ำอีก

            “เขามีห้องพักให้ด้วยหรอ” คีย์ถามด้วยความสนใจ

            “ฮะ”

             “อย่างนั้นก็ดีแล้วนะ เพราะกลับดึกๆ มันอันตราย” คีย์เอ่ยบอก แทมินเองก็ยิ้มให้กับสีหน้าจริงจังตอนที่บอกว่ากลับดึกมันอันตราย ก่อนจะหันไปมองยังหน้าประตูกระจกที่เยื้องสายตาไปนิดหน่อยหน่อย เมื่อได้ยินเสียงของพนักงานต้องรับกล่าวทักทายลูกค้า แล้วลูกค้าที่ว่าเองก็ไม่ใช่ใครที่ไหน คนคุ้นเคยของร้านที่มาบ่อยไม่แพ้แทมิน

            “อ้าวจงอิน วันนี้ไม่มีงานหรอ” แทมินเอ่ยถามออกไปพร้อมกับที่คนตัวสูงนั้นสุดนั่งลงที่เก้าอี้ตัวประจำ

            “งานเสร็จแล้วต่างหาก ขอโกโก้อุ่นๆ สักแก้วนะฮะพี่คีย์” เอ่ยบอกกับเจ้าของร้านหน้าหวานที่นั่งยังฝั่งตรงข้าม

            “คยองซูเดี๋ยวเราเอาโกโก้อุ่นมาแก้วนะ” คีย์หันไปบอกกับพนักงานตัวเล็กต่อ สายตาของจงอินเองก็เผลอไปมองสบตากลมโตของคนที่กำลังรอรับคำสั่งอย่างช่วยไม่ได้

            “เปิดเทอมมาก็ปีสุดท้ายแล้ว คยองซูนี่ยังตัวเท่าเดิมอยู่เลยนะฮะ” แอบนินทาออกไปเมื่อเห็นว่าเจ้าของชื่อคยองซูนั้นเดินหายเข้าไปยังหลังร้านเรียบร้อยแล้ว

            “เสียมารยาทน่าจงอิน” คีย์เอ่ยเตือน แต่ทว่าเจ้าของหน้าคมกลับยกยิ้มขำออกมา

            “ก็มันตลกดีนี่นา คนอะไรไม่สูงขึ้นบ้างเลย”

            “จริงสินี่นายเอารถมามั้ย” แทมินแทรกคำถามขึ้นมาเหมือนเพิ่งนึกออก     จงอินขมวดคิ้วได้รูปเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับ

            “ก็เอามานะสิ”

            “ดีเลย เดี๋ยวแวะไปส่งพี่ที่บ้านด้วย”

            “พี่ควรซื้อรถได้แล้วนะ ไหนจะกลับบ้าน ไหนจะไปทำงาน จะได้เดินทางสะดวกๆ”

            “ขอใช้บริการจงอินไปก่อนแล้วกัน”

            “งกจริงๆ เลยพี่เนี่ย”

            “ใครงก”

            “พี่ไง”

            “2 คนนี้ยังเถียงกันแต่เรื่องเดิมๆ” กลายเป็นมินโฮที่ยกเอาโกโก้มาเสิร์ฟ พร้อมกับเอ่ยขัดออกไปโดยใช้คำพูดไม่ต่างจากครั้งอื่น

“ก็พี่แทมินงกไม่เลิกสักทีนี่ฮะ”

“อะไร อะไร อะไร ใครงกกันพี่เปล่าซะหน่อย” แทมินทำเสียงเล็กเสียงน้อยพร้อมหน้าตาทะเล้นใส่

“สรุปว่านายสองคนนี่จริงแล้วพี่น้องกันหรือเปล่า พี่ชักสงสัยจริงๆ แล้วนะ”

“ผมขาวขนาดนี้ จะมีน้องผิวคล้ำแบบนี้ได้ไงฮะพี่มินโฮ” แทมินเอ่ยออกไป จงอินเองก็ไม่ยอมแพ้เหมือนกัน

“ผมเองก็คงไม่มีพี่ขี้งกแบบพี่แน่ๆ”

“งกอีกแล้ว ว่าพี่อีกแล้วนะจงอิน นายสั่งใหม่เลย คนงกแบบพี่อยากกินโกโก้ฟรี” ไม่ว่าเปล่า มือเรียวนั้นคว้าเอาโกโก้ที่มินโฮเพิ่งว่าลงนั้นขึ้นมากินหน้าตาเฉย

“เห็นมั้ยพี่มินโฮ พี่แทมินน่ะขี้งกจริงๆ นะ” มินโฮถอนใจออกมาเมื่อจงอินนั้นกำลังฟ้อง เขารู้สึกว่าเหมือนจะเริ่มเป็นพ่อคนขึ้นไปทุกที คีย์เองก็คงเหมือนกัน สองคนนี้เข้ามาในร้านทีไรเป็นต้องเถียงกันตลอด ทั้งที่ปกติแทมินก็ไม่ใช่คนชอบโวยวาย เถียงไม่ยอมคนแบบนี้ จงอินเองก็ด้วย เท่าที่รู้จักจริงๆ ก็ดูเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้ แต่กลายเป็นว่าพอสองคนนี้มาเจอกันทีไร ได้ทำตัวเด็กไม่รู้จักโตพอกันทั้งคู่

“แล้วนี่พี่มินโฮมาเสิร์ฟขนมแบบนี้ เดี๋ยวก็ไม่มีที่ให้ลูกค้านั่งกันพอดี” แทมินเอ่ยแซวออกมาหลังจากส่งโกโก้ที่กินจนพอใจแล้วส่งคนเป็นเจ้าของเดิม เห็นสายตาจงอินที่ทำเป็นอาฆาตส่งให้ก็แกล้งทำเป็นไม่สน

“พี่แค่แวะมาหาคีย์เฉยๆ นี่ก็จะกลับแล้ว”

“พี่มินโฮกำลังจะออกไปข้างนอกหรอฮะ” แทมินรีบถามออกไป

“อืม ทำไมหรอ”

“เอาแทมินติดรถไปส่งที่บ้านหน่อยนะ” ริมฝีปากนั้นยิ้มกว้างออกมา จงอินเห็นแบบนั้นเลยอดว่าไม่ได้

“เมื่อกี้เพิ่งบอกให้ผมไปส่ง ไม่ๆ ต้องบอกว่าบังคับผมถึงถูก”

“ไม่เป็นไร เรากินเถอะ เดี๋ยวพี่แวะไปส่งแทมินเอง” ได้ยินแบบนั้นเจ้าของชื่อก็ยิ้มกว้างอีกครั้ง และไม่ลืมจะหันไปแลบลิ้นให้จงอิน

“ไม่ได้เรื่องเลยนะจงอิน”

“เฮ้ย มาว่าผมแบบนี้ได้ไง”

“ฮ่าๆ ล้อเล่นน่า ยืมพี่มินโฮนะฮะพี่คีย์” ไม่อยากจะปะทะกันอีกรอบเลยรีบบอกว่าล้อเล่นออกไป เห็นคีย์ที่มองมาอย่างงงๆ แทมินก็เลยขออนุญาตเสียหน่อย

“อือ มินโฮขับรถดีๆ นะ”

“พี่คีย์นี่ ใครเขาให้ยืมแฟนกัน”

“เอ๊ะ ทะ ทำไมหรอ มีอะไรงั้นหรอ” เอ่ยถามอย่างตกใจเมื่อจงอินนั้นพูดออกมาด้วยใบหน้าจริงจัง

“นายก็ไปแกล้งพี่คีย์ จงอินแกล้งพี่น่ะครับ จงอินนิสัยไม่ดีเลย” ไม่เพียงอธิบายให้คีย์นั้นเข้าใจ แทมินแอบป้ายร้ายให้จงอินว่าเป็นคนนิสัยไม่ดีไปด้วย

“พอๆ ไปกันได้แล้ว เถียงกันแบบนี้เดี๋ยวพี่ให้จงอินไปส่งเรานะแทมิน”

“ไม่เอานะ วันนี้ผมจะให้พี่มินโฮไปส่ง

 

*****

 

“น้องชายชั้นนี่เนื้อหอมไม่มีใครเกินจริงๆ นายแบบดังๆ สลับกันมาส่งแบบนี้หาได้ง่ายที่ไหน” ทันทีที่เปิดประตูรั้วรับน้องชายเข้าบ้านมันก็อดจะแซวไม่ได้จริงๆ ไหนจะจงอิน ไหนจะมินโฮ

 “พี่เจสสิก้าล่ะก็ แซวผมบ่อยๆ เบื่อมั่งก็ได้นะฮะ”

“จริงด้วยสิ นี่แทมินกลับมาเวลานี้ได้ยังไง ไม่ใช่วันหยุดนี่นา”

“ว่าจะคุยเรื่องนี้กับพี่อยู่เหมือนกัน ไปคุยในบ้านดีกว่า”

 

“จะย้ายจริงๆ นะหรอ ชั้นก็เหงาตายน่ะสิ” หลังจากได้ยินคำพูดอธิบายออกมา เจสสิก้าก็อดจะเบ้ปากออกมาไม่ได้

“พี่พูดเหมือนเราได้เจอกันตอนผมอยู่ที่นี่” เพราะทำงานกันคนล่ะเวลาเลยแทบจะไม่เจอกันเลยด้วยซ้ำทั้งที่อยู่บ้านหลังเดียวกันแบบนี้

“ก็จริง แต่แบบ อย่างน้อยชั้นก็ไม่ได้อยู่ที่นี่คนเดียวไง”

“เราก็เจอกันทุกวันอาทิตย์อยู่แล้วไงฮะ” แทมินตอบออกไป เจสสิก้าถอนหายใจออกมา พร้อมกับยอมรับความจริง

“ก็จริงอยู่หรอกนะ ตัวแทมินเองก็จะได้ไม่ลำบากด้วย เทียวไปเทียวมาแบบนี้ตั้งหลายเดือนแล้ว ว่าแต่เราคงไม่คิดเปลี่ยนงานแล้วใช่มั้ยถึงได้จะย้ายเข้าไปอยู่แบบนี้”

“คิดว่าคงทำที่นี่อีกนานน่ะฮะ”

“จริงๆ ก็ไม่อยากให้ทำงานหรอกนะ แต่ดูแทมินเหงาน้อยลงกว่าเมื่อก่อนพี่ก็คงไม่คิดจะห้าม”

“ผมเองก็เริ่มชินกับการอยู่แบบนี้แล้วล่ะฮะ” เจสสิก้านั้นเข้าใจในคำพูดของแทมินดี ว่าที่บอกว่าชินกับการอยู่แบบนี้นั้นหมายถึง การที่พี่จงฮยอนไม่ได้อยู่ด้วย

“ไม่พูดเรื่องนี้กันดีกว่า ว่าแต่เราจะย้ายไปวันไหนล่ะ”

“พรุ่งนี้ตอนเย็นพี่ยงฮวาจะแวะเข้ามาช่วยเก็บของฮะ”

“อย่างนี้พี่ก็ไม่ได้อยู่ส่งเราน่ะสิ” มือเรียวนั้นขยี้ผมแทมินด้วยความเอ็นดู   อดเสียดายอยู่เหมือนกันที่อยู่ส่งไม่ได้เพราะตัวเองก็ต้องทำงาน

“ยังไงเราก็เจอกันทุกอาทิตย์อยู่แล้วนี่นา” แทมินยิ้มกว้างตอบกลับไป คนเป็นพี่เองก็เลยต้องยิ้มตอบ

                                               






---------------PPLight------------
ลงอาทิตย์ล่ะ 1 ตอนนะคะ เฮ้  

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6653 RK CYP (@rewko_cyp) (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 20:53
    พ่อเป็ดเอ็นดูแตมิก็สบายใจ รีบๆกลับมาซะนะ
    #6653
    0
  2. #6520 MiniBus Ib (@justbust) (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 21:37
    เมื่อไหร่อิพี่จงจะกลับมาา
    #6520
    0
  3. #6519 MiniBus Ib (@justbust) (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 21:37
    เมื่อไหร่อิพี่จงจะกลับมาา
    #6519
    0
  4. #6517 LookKaew Moji (@kaew_shinee) (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 23:18
    อัพแล้ว.....................ท่านประธานคิมเอ็นดูแทมินด้วย
    #6517
    0
  5. #6516 Keyoflove Fullinglove (@keyoflove) (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 21:18
    กลับมาอัปแล้ว ดีใจๆ
    ประธานคิมนี่ดูแลแทมแทนอิพี่จงรึเปล่าสงสัย
    #6516
    0
  6. #6509 อิ อิ (@fds_513) (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 02:49
    แทมินต้องเอาชนะใจของพ่อคิมจงได้อย่างไม่รู้ตัวแน่ๆ 
    แล้วนี่เมื่อไหร่คิมจงจะกลับมาหล่ะเนี้ยยยย
    ปล่อยให้น้องรอนานแล้วน้าาาาา
    #6509
    0