[ SHINEE FIC ] Bad Boy : HM & MK

ตอนที่ 62 : Chapter 53 - 100%-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 654
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 พ.ย. 56

Chapter 53

 

แสงแดดตอนเช้าสาดกระทบเข้ายังเปลือกตาสีอ่อน เรือนกายขาวเลือกจะขยับตัวหนี หากแต่ป้อมปราการแข็งแรงทำให้ไม่สามารถขยับเคลื่อนกายไปไหนได้ คีย์จึงเรื่องที่จะลืมตาตื่น เปลือกตากระพริบถี่ติดกันหลายครั้งเพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้าให้ชัดเจน ใบหน้าหวานอดจะปนสีแดงระเรื่อไม่ได้เมื่อใบหน้าหล่อคมอยู่ห่างเพียงแค่คืบ ตาเรียวจ้องยังแพขนตาหนาสีดำสนิทของคนที่ยังไม่หลุดจากห่วงนิทราด้วยความประหม่า ริมฝีปากสวยเผลออมยิ้มทั้งที่ไม่รู้ตัว รายละเอียดที่ลงตัวในทุกสัดส่วนบนใบหน้านั่นทำเอาอกบางเต้นรัว

 

            “มินโฮดูดีจัง เราก็หวงนะ” เสียงแผ่วเอ่ยออกมากับตัวเอง ก่อนจะสะดุ้งตัวตัวใจเมื่อได้รับคำตอบกลับ

            “หวงเป็นเหมือนกันหรอ”  มินโฮยังไม่ได้ลืมตาตื่นหากมีเพียงเสียงที่ลอดริมฝีปากออกมา คนตัวเล็กเองก็พยายามเขยิบตัวออกห่างแต่อ้อมกอดที่รั้งตัวเองเอาไว้กับกระชับแน่นกว่าเดิม อกบางเข้าไปเบียดกับคนตัวโตกว่าเสียงรัวเล็กในอกด้านซ้ายทำเอามินโฮอดจะหัวเราะเสียงต่ำในลำคอไม่ได้

            “มินโฮ ตะ ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่”

            “ก็ตั้งแต่คีย์ขยับตัวไปมานั่นแหละ” เปลือกตาเปิดกว้าง พร้อมกับมองใบหน้าขาวนวลที่อยู่ไม่ห่าง ใบหน้าหวานที่ยังไม่ล่ะจากอาการคนตื่นนอนน่ารักน่าเอ็นดูไม่ต่างจากลูกแมวตัวน้อย มันอดความคิดหรือโกหกตัวเองไม่ได้หรอกนะ ว่าอยากได้ยินเสียงครางหวานจากคนตัวขาวตอนที่อยู่ใต้ร่างตัวเองอีกครั้ง

            “เราทำมินโฮตื่นหรอ ขอโท... อืออออ” ไม่ทันที่คำพูดจะจบประโยค ริมฝีปากหนาก็ฉวยเข้าครอบครองกระจับปากสวย

 

            เขาไม่ใช่คนฉวยโอกาสหรอกนะ

            คีย์ต่างหากที่พลาด

 

            “บอกไม่เคยจำ” ตาคมมองใบหน้าที่หายงัวเงียไปกว่าครึ่งด้วยร้อยยิ้มเจ้าเล่ห์ แก้มขาวใสเวลานี้ขึ้นสีแดงไม่ต่างจากผลแอปเปิ้ล มินโฮไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะกดริมฝีปากตัวเองแนบกับแก้มนุ่มนิ่มตรงหน้า

            “มินโฮ แก้มเราช้ำแล้วนะ” เอ่ยท้วงเมื่อแรงย้ำที่แก้มตัวเองมันรุนแรงเกินกว่าที่ควร ไม่รู้ว่ามินโฮจะหอมแก้มหรือตั้งใจจะกินแก้มเขาเข้าไปกันแน่

            “หิวจัง” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างหูที่แดงไม่แพ้ดวงหน้า จมูกคมสูดเอายังกลิ่นหอมกรุ่นบนผิวเนื้อเนียนที่ยั่วให้เกิดความรู้สึกตะกละตะกลามเจ้าของเรือนกายน่าชม

            “ปล่อยเราก่อนสิ เดี๋ยวเราไปหาอะไรให้ทาน” ตอบกลับด้วยความซื่อ คีย์ขยับตัวหวังจะลุกนั่งหากแต่มือหนาคว้าให้มาอยู่ยังใต้ร่าง

            “จะหาทำไมกัน ในเมื่อของน่ากินก็อยู่บนเตียงนี้” คนตัวโตเอ่ยบอก พร้อมกับลมอุ่นร้อนที่ราดรดยังซอกคอขาว คีย์ขยับตัวหนีก่อนจะโดนฟันคมคบงับเข้าให้

            “มินโฮปล่อยเรานะ ไม่ต้องเลย” คนใต้ร่างเอ่ยเสียงฟังชัด แต่คนตัวโตก็ไม่มีทีท่าจะหยุด มือหนาไล่ลิดรอนเม็ดดุมบนเสื้อที่เมื่อคืนเขาเป็นคนสวมใส่ให้ ความเย็นจากแอร์ที่ตกกระทบผิวทำให้มือขาวคว้าคอเสื้อที่ถูกปลดเข้าหากัน

            “คีย์ปลุกชั้นตื่นก็รับผิดชอบหน่อยสิ” ไม่พูดเปล่า มือหนายังแทรกผ่านผ้านวมเข้าไปเคล้นคลึงยังสะโพกนิ่ม

            “พอแล้วๆ เราเจ็บ” ใบหน้าแดงซ่านส่ายหน้าปฏิเสธ ร่างกายเองก็ฝืนตัวไม่ให้โดนชักจูงไปในทางที่อีกฝ่ายร้องขอ

            “เจ็บบ่อยๆจะได้ชินไง” มินโฮยังคงโน้มน้าวให้คีย์ตามใจแต่คนตัวเล็กกลับส่ายหน้าปฏิเสธอีกยกใหญ่

            “แต่เจ็บจริงๆนะ” คนตัวเล็กพูดออกมาเสียงอ่อน ใบหน้าหวานก็หลบสายตา มินโฮถอนหายใจด้วยความเสียดายพร้อมกับปล่อยคนตัวบาง แล้วยกผ้านวมขึ้นคลุมโปง

            คีย์ลุกขึ้นนั่งพร้อมกับตาที่กระพริบปริบๆ มองคนตัวโตที่อยู่ก็ปล่อยเขาง่ายๆ แถมตอนนี้ยังเอาผ้าคลุมไว้ไม่ให้เห็นหน้าเห็นตา

            “มินโฮ” เอ่ยเรียกออกไปมือเรียวก็สะกิดเอายังก้อนกลมใต้ผ้าห่ม พร้อมกับที่ก้อนกลมๆนั่นขยับตัวหนีเขาจนไปถึงขอบเตียงอีกฝั่ง คีย์มองตามอย่างสงสัยก่อนจะลงจากเตียงเดินไปยังทิศทางที่มินโฮอยู่

            “มินโฮ” เอ่ยซ้ำเป็นครั้งที่สอง พร้อมกับที่มือคว้าดึงเอาผ้านวมออก มินโฮลุกขึ้นนั่งพร้อมกับมองคนที่อยู่ตรงหน้า

            “ไม่ให้ทำแล้วยังจะกวนอีก ยิ่งหลับยากๆอยู่”

            “มินโฮโกรธเราจริงๆหรอ” เห็นหน้าบึ้งตึงก็อดจะเดาเป็นอย่างอื่นไม่ได้ มินโฮเงียบไปพักนึงก่อนจะมองยังหน้าของคีย์ด้วยประกายตาที่เปลี่ยนไป

            “เต้นเพลงไอกระต่ายอะไรของนายให้ดูหน่อยสิ”

            “เอ๋~

            “เร็วสิ!” เอ่ยเร่งคนตัวเล็กที่ยังทำหน้าตาตื่นไม่หาย ก่อนจะได้ยินเสียงเพลงพร้อมกับสองข้างแก้มที่แดงปลั่ง ลำตัวบางโยกไปทางซ้ายทีขวาทีด้วยความน่าเอ็นดู สองนิ้วที่ชูขึ้นทั้งสองข้างแก้มทำเอาใบหน้าหน้าคมอดร้อนฉ่าๆไม่ได้

           

            ก็น่ารักน้อยซะที่ไหนล่ะ

 

ยังไม่ทันที่เพลงจะจบมือหนาก็คว้ากระชากเอวบางที่เดียวคนตัวขาวก็ล้มตึงลงบนที่นอน มินโฮฟัดเอาแก้มกลมนิ่มไปหลายฟอดก่อนจะปล่อยให้คนตัวเล็กเป็นอิสระ

“เอาสเต็กเนื้ออร่อยๆ” เอ่ยสั่งคนคนตัวบางถึงอาหารที่จะกิน ก่อนจะลงไปนอนเฉยๆปล่อยให้คนตัวเล็กได้แต่มองตาม พออีกคนหันหลังให้มือขาวก็ยกประกบแก้มร้อนของตัวเองก่อนจะลุกไปล้างหน้าล้างตายังห้องน้ำก่อนจะเข้าครัวไปทำอาหาร

กลิ้นฟุ้งของอาหารทำเอาคนที่ขยับตัวไปมาจำต้องลุกพรวดพร้อมกับคว้าเอาผ้าเช็ดตัวเพื่อไปทำธุระส่วนตัว ใจจริงก็อยากจะนอนต่อแต่กลิ่นหอมของเนื้อที่แตะจมูกวนไปวนมาอยู่แบบนี้ยังไงเขาก็คงสู้ไม่ไหว

คีย์ตักเนื้อชิ้นโตลงยังจาน ก่อนจะหาของประกอบให้อาหารตรงหน้าดูน่าทานมากขึ้น

 

ติ๊ดดดดดดดดดด

 

เสียงออดเตือนทำเอาคนตัวบางเลิกคิ้วด้วยความสงสัยไม่ได้ ก็ตั้งแต่อยู่กับมินโฮมาไม่เคยมีสักครั้งที่จะมีคนมาหา

 

ติ๊ดดดดดดดดดด

 

เสียงออดเตือนเป็นครั้งที่สอง มือบางรีบวางขนมปังปิ้งลงบนจานก่อนจะรีบไปเปิดประตูให้คนที่รออยู่หน้าประตู

            “นี่นาย!” เอ่ยร้องออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานกวาดมองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า เสื้อนอนตัวใหญ่บนตัวนี่หญิงสาวรู้ดีว่ามันเป็นสไตล์แบบที่มินโฮชอบกอร์ปกับรอยแดงที่พ้นจากเสื้อไม่ปิดเม็ดดุม แค่นี้ก็ยืนยันได้ถึงสถานะคนตรงหน้าว่ามีความพิเศษกับเจ้าของห้องชุดหรูที่เขามาหาแน่ๆ

            “ทำไมคุณ...ผมเจ็บนะครับ” ยังไม่ทันถามถึงสาเหตุการปรากฏตัวของคนตรงหน้า มือเรียวบางก็กระชากเข้ามายังต้นแขนของเขา ใบหน้าสวยนั้นแสดงออกถึงความไม่พอใจชัดเจน

            “มินโฮอยู่ไหน แล้วชั้นบอกนายไปแล้วใช่มั้ยว่าอย่ายุ่งกับมินโฮอีก” บอกความประสงค์ของตัวเองพร้อมกับสาวเท้าเข้ามายังในห้อง คีย์ได้แต่ยืนเงียบ ผู้หญิงคนนี้เขาจำได้ดี ว่าเป็นคนเดียวกับที่บอกว่าตัวเองนั้นเป็นผู้จัดการของมินโฮ แล้วห้ามเขายุ่งกับมินโฮอีก

            “เสียงดังอะไรกัน ใคร...พี่ พี่อึนจองมาได้ไงฮ่ะ” มินโฮเดินออกมาจากห้องก่อนจะเห็นคนเป็นพี่สาวที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปี ใบหน้าบึ้งตึงไม่พอใจเขานั้นทำเอามินโฮอดสงสัยไม่ได้ และไม่ต้องเอ่ยถาม คนเป็นพี่ก็เหมือนจะเข้าใจ

            “นายนี่มาอยู่ห้องนายได้ยังไงมินโฮ” คนตัวขาวโดนกระชากตัวมาอีกครั้ง มายืนอยู่ตรงหน้าระหว่างอึนจองกับมินโฮ

            “มินโฮเราเจ็บ” คีย์ร้องบอก มินโฮสาวเท้าเข้ามาใกล้ก่อนจะดึงคีย์ออกมาจากมือพี่ตัวเอง

            “พี่อึนจองคีย์เป็นแฟนผม คีย์นี่พี่อึนจองพี่สาวแท้ๆของชั้น” มินโฮแนะนำทั้งคู่ให้รู้จักกัน ก่อนจะเห็นแววตาสงสัยของคีย์ และไม่นานคนตัวเล็กก็เอ่ยถามพี่สาวของเขา

            “ไหนคุณเคยบอกเป็นผู้จัดการของมินโฮ”

            “ชั่งมันเถอะน่า แล้วนี่แฟนแกจริงๆนะหรอ” อึนจองตอบปัดคีย์ ก่อนจะถามย้ำกับมินโฮ

            “ครับ คีย์เป็นแฟนผม”

            “พี่ว่าเราต้องคุยกันแบบส่วนตัว” อึนจองเอ่ย ดวงตาคู่สวยมองไปยังคีย์ที่ยืนอยู่ข้างมินโฮ

            “งั้นเดี๋ยวเราไปทำอาหารต่อ พี่อึนจองทานอะไรมารึยังครับ”

            “ชั้นเอาอะไรก็ได้ ขอบใจ” อึนจองลดน้ำเสียงไม่ชอบพอลงก่อนจะทรุดตัวนั่งลงที่โซฟา

            “แล้วนี่พี่กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

            “ได้สักพักแล้ว กะจะมาเซอร์ไพรส์แกซะหน่อย โดนแกเซอร์ไพรส์เข้าให้ซะอย่างนั้น”

            “ฮ่าๆ อืม ว่าแต่ทำไมพี่ทำเหมือนไม่ชอบคีย์เขาล่ะ” มินโฮหัวเราะออกมา ก่อนจะถามออกไป

            “ก็จะให้ชอบได้ไงคนอะไรมีแต่เรื่องเสียๆ แล้วนี่ทำไมไม่คบกับหนูดาร่าเขาล่ะมินโฮ”

            “คีย์เขาไม่ได้เป็นแบบนั้นหรอก ออกจะน่ารักด้วยซ้ำ”

            “ไม่ใช่ว่าชอบพอ เพราะว่าฟัดสนุกหรอกนะ แบบนั้นพี่ไม่เห็นด้วยแน่ๆ” หญิงสาวเอ่ยสวนออกมา ดูจากหน้าตารูปร่างก็คงทำเอาเจ้ามินโฮหลงไม่ยาก

            “ใครว่าแค่ฟัดสนุกอย่างเดียวล่ะครับพี่อึนจอง” มินโฮเอ่ยพร้อมสีหน้าชวนให้คิดไปไกล จนคนเป็นพี่อดจะว่ากลับไม่ได้

            “นี่ตามินโฮ แกล้งชั้นหรอ”

            “ฮ่าๆ แล้วพี่เข้าไปหาแม่มารึยัง”

            “ตั้งแต่กลับมาเกาหลีแล้ว อ้อแม่แก่ดูเหมือนจะติดอดติดใจหลานสาวเพื่อนซี้ สงสัยคงจะทาบทามให้มาเป็นสใภ้ตระกูลชเวล่ะมั้ง”

            “ได้ไง ผมมีแฟนแล้วนะสมัยนี้ใครเขาคลุมถุงชนกันบ้าง” เสียงเข้มเอ่ยทันควัน

            “ชั้นก็บอกแม่ไปแล้วว่าแกคบหากับหนูดาร่าอยู่ ไม่คิดว่าจะเข้าใจผิดขนาดนี้ เออมินโฮ นี่แม่แกก็ฝากมาบอกให้พาแฟนแกไปรู้จักบ้าง ชั้นว่าถ้าแกไม่รีบบอกเขานี่ได้คลุมถุงชนแน่ๆ”

            “อย่ามาแกล้งกันนะ แม่ไม่ได้ใจร้ายเหมือนพี่ โอ๊ยเจ็บนะพี่อึนจอง” คนตัวโตเอ่ยกลับ ก่อนจะโดนนิ้วเรียวหยิกเข้าที่ต้นขา ข้อหาว่ากล่าวว่าตนเป็นพี่สาวใจร้าย

            “แฟนแกทำอะไรให้กิน กลิ่นนี่ทำชั้นหิวมาก” จริงๆก็ว่าจะถามไปนานแล้ว แต่ก็ติดคุยเรื่องว่าที่สใภ้ตรกูลชเว

            “ผมบอกอยากกินสเต็กเนื้อ ก็คงสเต็กเนื้อแหละ นั่นไงสงสัยจะเสร็จแล้ว” มินโฮตอบออกไป พร้อมกับที่เห็นคีย์กำลังเดินออกจากครัวมา

            “เอ่อ คือเราทำเสร็จแล้วนะ” คนตัวเล็กมองพี่น้องทั้งคู่ที่มองตัวเองอยู่ก่อนแล้ว ก่อนจะเอ่ยบอก

            “แล้วคีย์ไม่กินด้วยกันหรอ”

            “เราจะอาบน้ำก่อนนะ มินโฮกับพี่อึนจองทานก่อนเลย”

            “แฟนแกก็ดูว่าง่ายนะ อย่างน้อยก็ทำอาหารให้แกกินได้ แม่แกคงจะชอบอยู่บ้าง” คล้อยหลังคีย์ไป อึนจองก็อดจะพูดไม่ได้ จริงๆก็ไม่รู้ว่าว่าง่ายจริงหรือเพราะน้องชายเขามันเผด็จการเกินไปกันแน่

           

 

            คีย์ปิดประตูห้องลงพร้อมกับความกังวล ถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นพี่สาวของมินโฮอย่างที่บอก จะไม่ให้อดเสียใจได้ยังไงในเมื่อพี่ของมินโฮดูไม่ชอบเขาชัดเจนขนาดนั้น

            เมื่อกินอาหารกันเรียบร้อย อึนจองก็ขอตัวกลับเพราะมีธุระต่อ มินโฮเองก็ไปส่งยังที่รถ ก่อนจะกลับขึ้นมาบนห้อง กินเวลาไปสักพักใหญ่แล้ว ก็ยังไม่เห็นทีท่าว่าคีย์จะออกมากินอะไร จึงได้เปิดประตูเข้าไปในห้อง คนตัวเล็กสะดุ้งตกใจก่อนจะส่งรอยยิ้มเจื่อนจางให้เขา มินโฮสาวเท้าเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่ปลายเตียง

            “เย็นหมดแล้วอาหารนายน่ะ”

            “อืม แล้วพี่อึนจองล่ะมินโฮ”

            “กลับไปแล้วล่ะ เมื่อครู่ชั้นเดินไปส่งที่รถมา”

            “พี่สาวมินโฮคงไม่ชอบเรา” ใบหน้าหวานก้มลงมองหน้าตักตัวเอง มือหนาขยี้ยังกลุ่มผมสีเข้มเอ่ยปลอบ

            “ไม่หรอกน่า คีย์น่ารักจะตายพี่อึนจองเขาชอบคนน่ารัก เมื่อกี้ยังบอกว่าคีย์ทำอาหารอร่อยด้วยนะ”

            “...” คีย์นิ่งเงียบ จ้องมองใบหน้าคมว่าโกหกเขาเล่นหรือเปล่า

            “ชั้นพูดจริง ไปลุกไปกินได้แล้วไม่หิวหรือไง กินให้เยอะๆแม่ชั้นไม่ชอบคนตัวผอมๆรู้มั้ย”

            “หืมมม”

            “วันอาทิตย์ที่จะถึงไว้เราเข้าไปหาแม่ฉันกัน แม่เขาอยากเจอคีย์” เอ่ยตอบประกายตาสงสัยนั่นไป

            “มินโฮจะพาเราไปหาแม่ของมินโฮหรอ” คีย์ถามด้วยความตกใจ มินโฮพยักหน้าและยิ้มให้เป็นการยืนยันในสิ่งที่เขาบอกไปก่อนหน้า

.

.

.

            มือเรียวกำชับเป้ที่จุของจนเต็มย่องเบาไปยังทิศทางที่เจ้าของเรือนผมสีโดดเด่นอยู่ ใบหน้าหวานแต้มไปด้วยรอยยิ้มเมื่อสามารถพาเรียวขาเพียวบางมาหยุดยังแผ่นหลังกว้างของคนที่จดจ่ออยู่กับการคนกาแฟแก้วร้อน

            “พี่จงฮยอน!!” เสียงใสร้องดังออกไป ตามด้วยเสียงหัวเราะคิกเหมือนเห็นอาการตกใจจนปล่อยช้อนในมือลง คนโดนแกล้งจะหันมาคาดโทษ หากแต่ดวงหน้าน่ารักที่ยกยิ้มจนแกล้มปริกลับทำให้เขาเผลอยิ้มตามทั้งที่ไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำ

 

            อากาศสดใสวันนี้แพ้รอยยิ้มแทมินอีกตามเคย

 

            “กินอะไรดีพี่สั่งให้” เอ่ยถามคนอายุน้อยกว่าที่ทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้แล้วชะเง้อไปซ้ายทีขวาที ก่อนจะหันมายิ้มกว้างให้เขาพร้อมกับมือที่ฉวยเอากาแฟตรงหน้าไป

            “ขโมยพี่จงฮยอนกินได้มั้ยฮะ” ไม่ทันที่เจ้าของจะเอ่ยตอบ มือเรียวก็ตักกาแฟขึ้นมาเปล่าลมไล่ความร้อน ก่อนจะจรดริมฝีปากลง

            “เป็นไงไอตัวแสบ อร่อยล่ะสิ” เอ่ยเสียงล้อเลียนออกไป เมื่อเห็นใบหน้าหวานตีกันยุ่งขึ้นทันทีเมื่อลิ้นสัมผัสเข้ากับกาแฟ

            “ขมมมม พี่จงฮยอนเมื่อไหร่จะเลิกกินอะไรขมๆสักที” คนตัวเล็กบ่น พร้อมกับมือที่ประคองแก้วกาแฟมาวางคืนเจ้าของ

            “หึ แล้วเราจะเอาอะไรล่ะ เดี๋ยวพี่สั่งให้”

            “พี่จงฮยอนสั่งเลยฮ่ะ ผมกินได้ทุกอย่าง” ว่าพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง จงฮยอนยิ้มขำออกมา ก็เห็นว่าตัวผอมบางแค่นี้ แต่เรื่องกินนี่ไม่เป็นสองรองใคร  

 

            มาม่อนเค้กกับแพนเค้กจานใหญ่ถูกนำมาเสิร์ฟ พร้อมกับโกโก้ที่เลือกมาเป็นเครื่องดื่ม แทมินยิ้มให้พนักงานสาวเป็นการขอบคุณ 

            “แล้วพี่จงฮยอนไม่ทานอะไรหรอฮ่ะ” เอ่ยถามพร้อมกับซ้อมที่ตักเอาแพนเค้กเข้าปาก

            “แล้วเราจะไม่แบ่งพี่กินหรือไงล่ะ”

            “ฮ่าๆ นึกว่าจะให้ผมกินคนเดียวซะอีก”

            “ไม่กลัวอ้วนหรือไง”

            “แล้วอ้วนพี่จงฮยอนรักมั้ย”

            “แล้วเราอ้วนหรือเปล่าล่ะ”

            “หมายถึงถ้าผมอ้วนไง กินแบบนี้อนาคตมันก็ไม่แน่”

            “กินไปเถอะน่า จะดูสิว่าจะอ้วนได้เท่าไหร่เชียว” คนตัวเล็กยิ้มออกมากับคำตอบ ก่อนจะหันมาสนใจอาหารตรงหน้าต่อ

            จงฮยอนมองใบหน้าน่ารักอย่างเอ็นดู เขาชอบรอยยิ้มที่สดใสของแทมิน ชอบดวงตาที่เป็นประกาย แล้วทำไมเขาถึงต้องทำร้ายความชอบของตัวเองซ้ำๆอยู่แบบนี้ เขาควรดูแลใส่ใจให้สมกับที่ได้ครอบครองไม่ใช่หรือไง

            “อร่อยนะฮะ เดี๋ยวผมป้อน” ล่ะสายตาจากเค้กก็สบเข้ากับดวงตากลมคมที่มองมาอยู่กันแล้ว คนตัวบางเลยเอ่ยชวน มือเรียวตักมาม่อนหอมกรุ่นไปจ่อปากให้พร้อมกับใบหน้าที่กลั้นรอยยิ้ม จงฮยอนมองแก้มสุกแดงฟ้องอาการเขินอายของแทมินก่อนจะรับเค้กเข้าปาก

            “อร่อยดีนะ” แป้งนุ่มปราศจากครีมรสเลี่ยนรสชาติน่าพอใจเลยทีเดียว

           

            ตอนที่เขาได้คุยกับแทมินเป็นเรื่องเป็นราวครั้งแรกก็คงเป็นร้านเค้กที่หลังมหาลัย จะว่าไปแล้ว แทมินเองก็ไม่เคยรู้ว่าเขาไม่ใช่อัศวินขี่ม้าขาวมาช่วยเจ้าตัว แต่เป็นปีศาจร้ายหวังแกล้งให้คนตัวเล็กเจ็บตัวเสียมากกว่า ถึงตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มน่ารักกับดวงตาวาวใสนี่เริ่มทำให้เขาไขว้เขวทำลายกำแพงของตัวเองลงตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้เพียงแค่พอแทมินทำเย็นชาเข้าใส่ตัวเองก็รับไม่ได้เสียอย่างนั้น

 

            ทำไมคนมากรักอย่างเขาถึงได้ตกหลุมรักทั้งที่ไม่รู้ตัวเสียได้

 

            “ไปค่ายไม่เจอพี่จงฮยอนตั้งหลายวัน ไม่รู้สัญญาณโทรศัพท์จะมีหรือเปล่า คิดถึงแน่เลย” คนตัวเล็กบ่นออกมา ปากสีฉ่ำคว่ำลงด้วยความไม่พอใจ

            “แค่สามวันเองนะ ถ้าพี่หายไปนานกว่านี้แทมินจะอยู่ได้หรอ”

            “ไม่รู้สิฮ่ะ แต่ผมรู้ว่าพี่จงฮยอนไม่ทิ้งผมไปไหนหรอก” ริมฝีปากยิ้มกว้าง พร้อมกับมือหนาที่หยิกเข้าแก้มนิ่ม ก่อนจะมาลอบถอนหายใจไม่ให้แทมินเห็น

            หลังจากอิ่มจากของว่างที่ตกถึงท้อง จงฮยอนก็เอารถที่จอดทางด้านหลังมารับแทมิน เป้ถูกส่งไปไว้ยังข้างหลัง แทมินเองก็มานั่งคู่กับจงฮยอน

            “แล้วตอนนี้รู้หรือยังว่าอยากดูเรื่องอะไร” ถามออกไป เพราะคราวก่อนที่คุยกันแทมินบอกแต่ว่าอยากจะไปดูหนังก่อนไปค่าย แต่เจ้าตัวก็ยังไม่รู้ว่าจะดูเรื่องอะไร

            “อย่าโกรธผมน้า~ ยังไม่รู้เลย”

            “งั้นเอาไว้ไปเลือกหน้าโรงหนังแล้วกัน”

 

            “แล้วตอนนี้รู้หรือยังว่าอยากดูเรื่องอะไร” คำถามเดิมถูกเอ่ยซ้ำขึ้นมา เปลี่ยนเพียงแค่สถานที่เป็นหน้าบอร์ดที่แสดงเวลาเข้าฉายของหนัง แทมินมองพิจารณาแต่ล่ะเรื่องกินเวลาไปกว่าสิบนาทีแล้ว ก็ยังไม่มีทีท่าว่าสนใจหนังเรื่องไหนเป็นพิเศษ ตากลมยังไล่มองวนซ้ำๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมามองเจ้าของคำถาม ที่เขาไม่มีคำตอบให้

            “พี่จงฮยอนเลือกหน่อยสิฮ่ะ”

            “แทมินชวนพี่มาดูไม่ใช่หรือไง”

            “ก็ผมไม่รู้นี่นา อ่า งั้นไปซื้อซีดีไปดูห้องพี่ดีกว่า ได้ใช่ไหมฮ่ะ”

            “ตามใจเราเลย” พอได้รับคำตอบ คนตัวเล็กก็ตรงดิ่งไปยังชั้นที่วางขายซีดีแทน

ที่ผ่านมาเขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองนั้นเอาแต่ใจมากไปหรือเปล่า เพราะพี่จงฮยอนก็ตามใจมาตลอด จนจำไม่ได้แทบด้วยซ้ำว่าเคยโดนปฏิเสธเรื่องไหนจนตัวเองไม่พอใจ

ระหว่างแทมินกับจงฮยอนที่จริงอายุก็ห่างกันแค่เล็กน้อย แต่การใช้ชีวิตที่ต่างกันทำให้มุมมองของทั้งคู่แตกต่าง มันอาจดูเป็นปัญหาใหญ่สำหรับคนที่คบหากัน แต่ทั้งคู่ก็เลือกเปิดรับมุมมองของแต่ล่ะฝ่ายลดทิฐิตัวเอง ความรักไม่ใช่การแข่งขัน ที่ใครจะเดินนำหรือเดินไล่หลัง หากแต่ต้องเดินไปพร้อมกันเพื่อจะได้ใช้มือของแต่ล่ะฝ่ายประคองความรักให้ถึงฝั่งได้อย่างมั่นคง

 

“เลือกได้รึยัง”

“ได้แล้วฮ่ะเดี๋ยวจ่ายตังค์ก่อน” ว่าจบขาเรียวก็เดินไปคิดเงินยังเค้าท์เตอร์ ก่อนจะยิ้มแป้นกลับมาหาคนที่ยืนรอพร้อมกับตรงไปที่ลิฟท์

“เรายังไม่กลับกันหรอฮ่ะ” เอ่ยถามไปเมื่อเห็นว่าชั้นที่กดลิฟท์ไม่ใช่ชั้นเดียวกับที่จอดรถทิ้งไว้

“ซื้อของสดก่อน”

“ซื้อของสดหรอครับ”

“พี่ก็อยากกินอาหารฝีมือแทมินบ้าง”

“พี่จงฮยอนไม่ถามผมก่อนล่ะว่าทำเป็นหรือเปล่า มามัดมือชกแบบนี้ได้ไง” คนตัวบางโวยออกมาเล็กๆ ก่อนจะโดนจงฮยอนแกล้งด้วยคำพูดอีกครั้ง

“กินเก่งก็ต้องทำอาหารเก่งสิ”

“ไม่จริงซะหน่อย กินเก่งอย่างเดียวก็มี”

“โอเคๆ พี่ล้อเล่นดูทำหน้าเข้า” นิ้วชี้จิ้มเบายังแก้มขาวที่ตุ่ยเพราะลมพองๆ ก่อนจะเปลี่ยนมาทำสีหน้าปกติเมื่อเขาบอกว่าล้อเล่น

“แล้วพี่จงฮยอนจะซื้ออะไรหรอฮ่ะ”

“แทมินอยากกินอะไรล่ะ”

“พี่จงฮยอนจะทำให้แทมินกินหรอฮ่ะ”

“ให้ลูกหมากินมั้ง”

“งั้นผมยอมเป็นลูกหมาก็ได้นะ บ๊อกๆๆ”

“เด็กบ้า” จงฮยอนเดินเลี่ยงออกมา แทมินก็ยังส่งเสียงเลียนแบบลูกสุนัขไม่เลิก จนเดินตามาถึงโซนอาหารสดนั่นแหละเจ้าหมาน้อยถึงได้ขอไปเดินหาขนมมาไว้กิน กว่าจะเจอกันอีกทีก็ตอนส่งข้อความไปหาให้มาที่เค้าท์เตอร์คิดเงิน เห็นของกินที่จงฮยอนเลือกซื้อก็อดจะถามไม่ได้

“ไก่ทอดผัดซอส ผัดวุ้นเส้น ไข่ม้วนนนน ผมหิวแล้วอ่ะพี่จงฮยอน” คนตัวเล็กทวนชื่ออาหารที่จงฮยอนบอกว่าจะทำก็ร้องบอกหิวทั้งที่เพิ่งจะกินไปเมื่อชั่วโมงก่อน

 

รถแล่นเอื่อยไปตามถนนที่โล่งกว้าง จงฮยอนฮัมเพลงเบาๆตามที่สถานีรถเปิด ก่อนจะต้องชะงักเสียงลงเมื่อคนที่เอาแต่เคี้ยวขนมตุ้ยๆเอ่ยถาม

“เมื่อไหร่จะร้องเพลงให้ผมฟังบ้างล่ะฮะ”

“คาราโอเกะงั้นหรอ”

“ที่ไหนก็ได้”

“เมื่อกี้ก็ร้องไปแล้ว” ตอบออกไปด้วยรอยยิ้ม เพราะรู้ว่าต้องเห็นสีหน้างอง้ำของแทมิน

“หมายถึงให้ผมต่างหาก”

 

รถเคลื่อนจอดยังใต้คอนโด ก่อนทั้งคู่จะตรงไปยังชั้นที่เป็นห้องพัก แทมินมองห้องกว้างที่ไม่ได้เห็นสักพักใหญ่ ก่อนจะลงไปนั่งยังโซฟา ถุงขนมถุงใหญ่วางลงที่โต๊ะ จงฮยอนเองก็เอาถุงที่เต็มไปด้วยอาหารที่จะทำกินเข้าไปในครัว กลับมาที่โซฟาอีกทีก็เห็นเจ้าตัวสีเหลืองใส่แว่นตาอันโตอยู่หน้าจอโทรทัศน์เสียแล้ว

“ซื้อการ์ตูนมาดูหรอ”

“ก็มันน่าดูนี่ฮะ พี่จงฮยอนนั่งด้วยกัน” จงฮยอนนั่งตามคำบอก ใบหน้าหวานยิ้มละมุนก่อนจะยึดตักของจงฮยอนหนุนดูการ์ตูน

            มือลูบเบายังกลุ่มผมหนา น้ำตาเองก็พาลรื้นขึ้นคลอหน่วยตา หลังมือยกขึ้นปาดมันออกก่อนที่จะเผลอตกลงไปบนแก้มขาวของคนบนตัก

           

            “ฝากดูด้วยนะฮ่ะ” เสียงเอ่ยบอกที่ดูไม่เข้าใจในตอนแรก ก่อนจะต้องหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อเห็นเปลือกตาที่ปิดเข้ากันจนสนิท

มีที่ไหนกันมาฝากให้ดูการ์ตูนแทนแบบนี้    

จงฮยอนปล่อยให้แทมินหลับจนสนิทก่อนจะหยิบหมอนมาสอดรองศีรษะให้ กดจูบลงแก้มขาวเบาๆก่อนจะเข้าครัวไปทำอาหารรอแทมินตื่น

ถ้าอีกฝ่ายรู้ว่าอีกไม่กี่วันจะไม่ได้เจอกันอีกไม่รู้กี่ปี จะทำหน้ายังไง น้ำตาของแทมินที่ผ่านมาใจดีด้วยเท่าไหร่ก็รู้สึกว่าชดใช้ให้ไม่พอ แล้วคราวนี้ไม่รู้ว่าแทมินจะต้องเสียใจกับเขาอีกเท่าไหร่

อาหารถูกจัดวางใส่จาก เสร็จไปกว่าครึ่งทางแล้วสำหรับอาหารมื้อนี้ เหลือแต่ไก่ที่จะถอดเป็นอย่างสุดท้าย จงฮยอนเอาไปล้างน้ำให้สะอาด ก่อนจะตั้งไฟรอน้ำมันเดือด เห็นไก่ที่ซื้อมาเยอะขนาดนี้ก็อดจะนึกถึงอนยูไม่ได้ ถ้ารายนั้นรู้ว่าเขาไม่ชวนแบบนี้สงสัยได้โกรธกันยกใหญ่

“หอมจังเลย” ใบหน้างัวเงียเอ่ยถามออกไป จงฮยอนหันมายกยิ้มให้ แทมินทำถ้าสูดเอากลิ่นของกินเข้าปอดพร้อมกับไปชะโงกมองพ่อครัวจำเป็นว่ากำลังทำอะไรอยู่

“ไปล้างหน้าล้างตาแล้วเรามารอพี่ที่โต๊ะ ใกล้จะเสร็จแล้ว” คนตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะรีบทำตามคำบอก

ข้าวร้อนถูกยกมาวางตรงหน้า แทมินยิ้มแก้มปริพร้อมกับเอ่ยชมอาหารหน้าตาน่าทาน

“ต้องอร่อยแน่เลย”

“ก็ต้องอร่อยสิ นี่พ่อครัวจงฮยอนเลยนะ” คนตัวเล็กคีบวุ้นเส้นเข้าปากพร้อมกับพยักหน้าเออออเห็นด้วยกับคำที่บอกว่าอร่อยของคนตรงหน้า

“ฮ่าๆ ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี่นะครับ พี่จงฮยอนน่ารักที่สุด” ดวงตาขี้อ้อนมองพร้อมกับยิ้ม จงฮยอนส่ายหน้าให้คนที่เอ่ยชมเพราะพอใจกับอาหารรสมือเขา ก่อนจะตักไก่ชิ้นโตส่งให้ที่จาน มื้ออาหารที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มในวันนี้จงฮยอนคงลืมไม่ลง แทมินเองก็เช่นกัน ทั้งที่ก็เป็นกับข้าวง่ายๆธรรมดา มันอร่อยกว่าตอนที่เขาสองคนไปนั่งกินในร้านอาหารดังๆราคาแพงเสียอีก

แทมินลูบท้องกลมป้อยๆ หลังจากมื้ออาหารจบลง

“คราวหลังทำให้ผมกินอีกนะฮ่ะ” จงฮยอนสะอึกไปกับคำพูดของคนตัวเล็ก ก่อนจะพยักหัวให้เบาๆ ไม่รู้ว่าคราวหลังนี่มันจะอีกเมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าจะนานจนคนตัวเล็กลืมรสชาติของวันนี้ไปหรือเปล่า

“ไปอาบน้ำได้แล้ว พรุ่งนี้ไปเช้าไม่ใช่หรือไง”

“ฮ่ะ การ์ตูนผมก็ดูไม่จบ” ปากยู่เอ่ยออกมา ก่อนจะคว้าเอากระเป๋าตัวเองที่วางบนโซฟาไปที่ห้องนอนเตรียมเสื้อผ้ากับของที่ใช้เข้าไปอาบน้ำ จงฮยอนมองเป้ที่ไม่ได้ปิดก่อนจะยกขึ้นไปวางบนโต๊ะเขียนหนังสือ ก่อนจะเห็นไดอารี่เล่มเดิมที่เคยเห็นโผล่พ้นกระเป๋า จงฮยอนหยิบออกมาก่อนจะพลิกหน้าไปถึงวันที่ล่าสุดและไล่ย้อนอ่าน อีโมติคอนน่ารักถูกยัดไว้เต็มไปหมด ไดอารี่ช่วงท้ายที่อัดแน่นไปด้วยความสุขของแทมินกับช่วงเวลาที่อยู่กับเขา ทำให้เผลอยิ้มตามแล้วนึกถึงภาพวันเก่าๆได้ไม่ยาก

“พี่ขอยืมก่อนนะ” การที่แอบอ่านก็ไร้มารยาทอยู่แล้ว แต่คราวนี้คิมจงฮยอนขอเก็บไว้เป็นสมบัติส่วนตัวแล้วสัญญาว่าจะเอามาคืน

แทมินออกมาจากห้องน้ำ ก่อนจะเห็นการ์ตูนที่ดูค้างไว้เมื่อครู่กำลังฉายบนโทรทัศน์ในห้องนอน จงฮยอนยื่นรีโมทส่งให้ก่อนจะเข้าไปอาบน้ำต่อ

 

ครืดดดดดดด

เสียงเตือนจากข้อความที่มีคนส่งมาทำให้คนตัวเล็กหยิบมาดูก่อนจะหน้าเห่อร้อน เพราะเนื้อความที่เห็น

ทำอะไรก็รู้จักป้องกันด้วนะแทมิน

“พี่เจสสิก้าคิดอะไรเนี่ย” แทมินพิมพ์ตอบกลับ ก่อนจะโดนพี่สาวส่งข้อความและสติกเกอร์ล้อเลียนตามมาอีกยกใหญ่ แทมินเองก็ไม่ยอมแพ้ ตอบกลับออกไป และไม่ลืมเล่าเรื่องอาหารที่พี่จงฮยอนทำให้กิน แต่สงสัยว่าจะอวยไปมากน้อย พี่เจสสิก้าถึงได้ตอบกลับมาว่าโม้มากไปแล้ว แทมินหัวเราะออกมา

“คุยกับใครหรอแทมิน”

“พี่เจสสิก้าน่ะฮะ ผมกำลังอวดว่าพี่จงฮยอนทำอาหารอร่อย” จงฮยอนยิ้มขำออกมา คนตัวเล็กวางโทรศัพท์ลงก่อนจะหยิบผ้าผืนเล็กส่งให้จงฮยอนเช็ดผมที่เปียกน้ำ

“ปกติไปค่ายก็สนุกดีนะ แต่ปีนี้ไม่ยากไปเลย”

“เดี๋ยวไปถึงค่ายก็ลืมพี่”

“ตอนผมกลับมาแล้วรับผมไปส่งบ้านด้วยนะฮ่ะ”

“ตอนนี้นะนอนได้แล้วนะ” จงฮยอนเอ่ยพร้อมกับตวัดผ้าขึ้นคลุม แทมินจำต้องยกรีโมตขึ้นกดปิด

“ก็ได้ครับฝันดีนะครับพี่จงฮยอน” แทมินตอบ พร้อมกับฉวยหอมแก้มครามไปฟอดใหญ่ จงฮยอนยิ้มให้คนที่หลับตาแน่นสนิท แต่ใบหน้ากลับกันยิ้มเขิน ริมฝีปากหนากดลงยังหน้าผาก ก่อนจะคว้าผ้าขึ้นคลุมตัวเองแล้วดึงร่างบางมากอดไว้แน่น

“งี้ผมหายใจไม่ออกนะ”

“ก็พี่อยากกอดแน่นๆ”

“งั้นผมกอดพี่แน่นๆบ้าง” มือบางยกขึ้นโอบรัดลำตัวหนา ใบหน้าเจือสีแดงก็ซุกเข้ายังอกอุ่นด้วยรอยยิ้ม ผิดกับจงฮยอนที่มีเพียงใบหน้าเฉยชา แพขนตาชื้นยังคงขับไล่หยาบน้ำตาตัวเองไม่ให้ไหลได้ง่าย สมองเขายังคงพร่ำบอกแต่คำว่าขอโทษออกไป  

           



------------PPLight----------
ก่อนอื่นต้องขอโทษที่เมื่อวานไม่ได้มาลง เเพรวหนีไปเที่ยวมา 
คือตอนนี้มันยาวมาก เรียกว่าเป็นสองตอนในพาร์ทเดียวเหอะ -3- 
การกินไก่ที่เกาหลีนี่ส่วนใหญ่เขากินกับเบียร์ อารมรณ์สังสรรค์กันมากกว่า 
เเต่เเพรวว่ามันเหมาะจะกินกับข้าวเม็ดป้อมๆบ้านเขามากเลยนะ คือกินเเล้วฟินมากกก 5555+
แต่ฟินก็ต้องเกรงใจโต๊ะข้างๆเขาหน่อย เพราะบ้านเขาไม่เหมือนเรา ระวังเขาจะหมดอารมณ์กิน

เห็นมีคนถามถึงเรื่องเซ็กซี่สไมล์ที่มีคนถามถึง เเพรวยังไม่ได้คิดพล็อตจะเขียนต่อเลย -  -
ส่วนเรื่องรวมเล่มนั้นก็เห็นว่ามีถามกันหลายคน เอาไว้ใครสนใจช่วยไปจิ้มคำถามในตอนหน้าให้เเพรวหน่อยเน้อ 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

6,666 ความคิดเห็น

  1. #6645 RK CYP (@rewko_cyp) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 19:33
    อย่าไปเลยนะเป็ด TT
    #6645
    0
  2. #6567 kaeo (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 23:39
    ชายชเวจะ..แต่เช้าเลยนะ



    พี่ชเวโหดไปป่ะเนี้ย โว้ววววว คิมคีย์กลัวจนไม่กล้ากินข้าวด้วยเลย



    คู่ ฮยอนมิน เศร้าจังงงTT
    #6567
    0
  3. #6483 Choip (@pattin) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2557 / 16:48
    ชเวแกฟัดคิมคีย์ชองชั้นแต่เช้าเลยนะยะ

    เดี๋ยวก็ช้ำกันพอดี คิมคีย์คนสวยยยย



    เอ่อ พี่นายดูโหดไปนะชเว
    #6483
    0
  4. #6356 Hoho (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 21:39
    อย่าบอกนะว่าอิจงจะทำตามคำสั่งพ่อนะ

    โอ้ ~ม่ายยยยยยยยยยยย

    สงสารแทมินนะ ㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ

    ไม่เอานะจง อย่าไปนะเว้ยนะนะนะ



    ขอบคุณสำหรับความฟินคะ :)
    #6356
    0
  5. #6334 อิ อิ (@fds_513) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2556 / 01:48
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยย ตายแล้ววววววว ฮยอนมินกำลังจะมีดราม่าครั้งใหญ่โต 
    ทำไงดีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ สงสารฮยอมินอ่ะ ส่วนมินคีย์ก็หวานแหววกันต่อไป ฮ่าๆๆ
    #6334
    0
  6. #6328 Locket romeo (@locketromeo) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2556 / 13:23
    ฮรืออออออออออออออ พี่นึกว่าคุณนักเขียนลืมพี่ไปซะแร้วว ที่ไหนได้เมลพาร์ทที่แล้วมันเข้าไปอยู่ในจังค์เมลค่ะ TT^TT

    พาร์ทมินโฮมันงุ้งงิ้งมุั้งมิ้งหัวใจมาก 5555555 นานๆ ทีจะเห็นมันออเซาะน้องคีย์
    แต่อย่างว่านะคะ เป็นพี่ก็อยากจับน้องคีย์ฟัดเช้าฟัดเย็น แอร๊ยยยย >///<

    ป.ล. รวมเล่มเถอะค่ะ มีหลายๆ คนที่รอเลย รวมถึงพี่เองก็ด้วย

    อิ๊__________อิ๊
    #6328
    0
  7. #6327 kimkey (@teuyka) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2556 / 02:09
    มินโฮ จะฟัดคีย์แต่เช้าเลยนะ


    พี่สาวมินโฮน่ากลัวอ่ะ แล้วแบบนี้


    แม่มินโฮคงจะน่ากลัวเหมือนกัน



    #6327
    0
  8. #6320 Kyeon^^ (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 10:20
    รอนานมากแต่ไม่ผิดหวังเลย น่ารักน่าหยิกมากๆเลยมินโฮเนี่ย



    เอาใจช่วยไรท์นะคะ ไฟท์ติ้ง!!!
    #6320
    0
  9. #6318 TAO_OMC (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 14:00
    อ่ารู้ตัวอีกทีก้ออ่านจบอีกรอบแล้ว รอบที่เท่าไหร่แล้วก้อไม่รู้ 5555 ไรเตอร์สู้ๆๆ นะกัฟ
    #6318
    0
  10. #6317 Keyoflove Fullinglove (@keyoflove) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 00:04
    นึกว่าพี่สาวมาจะเจอดราม่าซะละ
    #6317
    0
  11. #6316 puppygirl (@earnnypupppy) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2556 / 23:41
    เเม่มินโฮจะชอบคีย์ไหมเนี่ย มินคีย์น่ารักสุดๆ5555 รออ่านฮยอนมินอยู่น่าาาาา ไรเตอร์สู้ๆๆๆ
    #6316
    0
  12. #6312 TAO_OMC (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2556 / 19:43
    ขอบคุณนะกัฟไรเตอร์ งอนซะน่ารักเลยนะมินโฮ ว่าแต่แม่มินโฮจะชอบคีย์ไหมอ่ะ ลุ้นๆๆๆ ไรเตอร์สู้ๆๆ นะกัฟ
    #6312
    0