เจ้าสาวรับฝาก : สนพ.ดอกหญ้า 2000

ตอนที่ 8 : วิธีจัดการกับตัวต้นเหตุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    19 ก.ค. 53

ตอนที่ 8 วิธีจัดการกับตัวต้นเหตุ

เสียงเลื่อนบานประตูกระจกเปิดช้าๆ แล้วปิดลง

ตามด้วยร่างของเปรมิกาที่กลับมาอีกครั้งพร้อมหัวที่เปียกซ่ก ร่างแบบบางสูงโปร่งนุ่งเสื้อยืดคอปาดสีขาวกางเกงเลเรียกสายตาคนนั่งอยู่ก่อนให้หันไปมองตาค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะเบือนออกไปที่ทะเลอย่างเดิมห้ามความคิดเตลิดไว้ก่อน จนกว่าจะตกลงเงื่อนไขที่ต่างพึงพอใจลงตัว

ตอนที่เธอมาถึงสิกขิมดื่มเบียร์หมดไปแล้วสี่กระป๋อง เขากำลังมึนได้ที่และจินตนาการไปไกลสุดกู่ กับแผนการแยบยลมากมายที่ผุดขึ้นในหัวเพื่อหาทางออกของปัญหาความยุ่งยากใจให้น้องชาย

ดวงตากลมมองเขาอย่างไม่วางใจ ก่อนจะนั่งแปะลงข้างๆ มองคนที่เหมือนติดอยู่ในโลกส่วนตัว ไม่ยอมหันกลับสนใจเธอ จนเปรมิกาต้องกระแอมเบาๆ

สิกขิมจึงขยับตัวลุกนิด ปรายตามามองให้เต็มตา ดวงหน้าใสปราศจากเครื่องสำอาง แก้มเต็มอิ่ม ดวงตาวาวท่ามกลางแสงไฟสลัว และที่สำคัญริมฝีปากอิ่มตึงสีระเรื่อที่ทำเอาเขาคอแห้งผากขึ้นมา นึกอยากบรรลุข้อตกลงสัญญากันเสียเดี๋ยวนี้...แต่ก็ยั้งใจไว้เก็บอาการ

เบียร์มั้ย?” ถามโดยไม่ต้องการคำตอบ เมื่อดึงสลักเปิดออก แล้วยื่นให้

เปรมิการับมาอย่างไม่ให้เสียน้ำใจ ยกขึ้นจิบ อย่างน้อยก็แก้เซ็งในตอนนี้ เพราะดูท่าราตรีนี้อีกยาวไกล และเธอคงหนีไปไหนไม่พ้น เขาพาเธอมาบ้านพักตากอากาศติดทะเล...แต่จะทะเลที่ไหนก็ยากจะเดา จะให้หนีไปไหนค่ำๆมืดๆ เกิดหนีเสือปะจรเข้จะยิ่งไปกันใหญ่ ยังไงที่นี่ก็มีเสือตัวเดียวคงจะดีกว่าหวังน้ำบ่อหน้า กลัวว่าจะผจญกับจรเข้เป็นฝูง อย่างนั้นคงจะลำบากรอดยากกว่า

ไหนคุณว่ามีอะไรจะตกลงกับฉันไง?” คางเรียวแหลมเพยิดนิดๆ

ดวงตาวาวใบหน้ารกๆ ที่เหม่อมองไปยังทะเล ถอนใจยาวกับคำถาม พยายามขับความกล้ากับความคิดพิเรนทร์

อานันหวังกับสะใภ้คนนี้มาก...ยอมทุ่มสินสอดทองหมั้นไปเป็นสิบๆล้าน ส่วนนายนนท์ก็ประเภทลูกกตัญญู เขาไม่มีทางขัดใจแม่ การแต่งงานครั้งนี้มันมีเรื่องของผลประโยชน์ทางธุรกิจด้วย คุณคงเข้าใจ

คนที่เขาคิดว่าหล่อนจะเข้าใจกับทำตาปริบๆขุ่นมัวมอง ราวกับเขากำลังนั่งสีซออยู่ก็ไม่ปาน

ส่วนคุณน่ะยังสาวคุณสวย คงหาผู้ชายรวยๆได้อีกไม่ยาก ยังไงก็ตัดใจเสียเหอะ เขาเอ่ยประโยคที่คิดว่าเรียบเรียงออกมาดีแล้ว ปรายตามองกิริยาของอีกฝ่าย

เปรมิการะคายหูกับคำพูดนั้นของเขานัก พวกผู้ลากมากดี เลยมองเห็นเธอเป็นขี้ฝุ่นขี้ผงหรือไง ผู้ชายที่เธอรู้จักรวยกว่านายสิกขิมยังมีอีกเป็นเบือ ถ้านึกสนุกขยิบตาให้ คงได้สับรางแทบไม่ทันเชียว แต่ก็ต้องข่มอารมณ์เสียลงไป หันมาเจรจา

นั่นก็ช่างฉันเถอะ แต่คุณพาฉันมาด้วยทำไมนี่?” ถามอย่างไม่เข้าใจ เธอเพียงต้องการหักหน้านายศรานนท์ ทำให้จงกลนรเศรษฐ์ขายหน้า แน่นอนว่ามันเกือบจะสำเร็จแล้วเชียว ถ้านายสิกขิมนี่ไม่ยื่นคานเข้ามาสอด

ดวงหน้าเข้มเริ่มระเรื่อแดงด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์หันมองหน้า อ้าว! บอกไปแล้วไงว่า ผมต้องกักตัวคุณไว้ จนกว่าแน่ใจว่าคุณจะไม่ไปยุ่งกับศรานนท์อีก

งี่เง่าชะมัด สบถเบาๆ แล้วยกเบียร์ขึ้นจิบระงับความขุ่น ก่อนหันไปถามเขาอย่างท้าทาย

แล้วเกิดฉันบอกว่าจะไม่ยอมเลิกจองเวรน้องคุณล่ะ คุณไม่กักฉันไว้ที่นี่จนตายหรือไง?”

ดวงตาคมปราดมามองหน้าเธอ ยักคิ้วกวนๆ ก็ลองดูสิเขาท้าประหนึ่งข่มขู่ไปในตัว

เปรมิกายกกระป๋องเบียร์ขึ้นจิบต่อ ย่นจมูกเหมือนไม่แคร์ต่อคำขู่

ขืนปล่อยไป คุณจะได้ทำนายนนท์บ้านแตกปะไร ปล่อยมันไปเหอะ ไหนๆมันก็แต่งงานไปแล้ว

ผู้ชายคนนี้พร่ำพูดแต่คำเดิมๆ เปรมิกาถอนใจดังๆ คุณนี่ช่างเป็นพี่ชายที่แสนดีจริงๆอดจะประชดไม่ได้

แน่สิ...น้องชายผมทั้งคน จะปล่อยคุณไปปู้ยี้ปู้ยำได้ไง?” เขาว่าราวกับเธอเป็นนางมารร้ายกาจ คอยทำลายความรักของคนอื่น รู้จักน้องชายตัวเองน้อยไปเสียละมั้ง นายสิกขิม

แล้วคุณจะปล่อยตัวฉันเมื่อไหร่?” ปรายตากลมมองไม่ชอบใจทั้งบรรยากาศและไม่ไว้ใจอะไรนายสิกขิมนี่เลย เธอคิดแค่จะให้พวกจงกลนรเศรษฐ์อับอายขายหน้า...ยัยศลิตายกเลิกงานแต่ง และหนังสือพิมพ์ก็พาดหัวข่าวเรื่องวุ่นวายคืนนี้ไปทั้งอาทิตย์ แค่นั้นก็น่าจะพอสำหรับแผนแรก...แต่ใครจะคิดว่า นายสิกขิมบ้านี่จะมาทำแผนเธอพังย่อยยับไม่มีดี แถมตอนนี้ยังถูกเขากักตัวอย่างกับนักโทษ ท่าทางหน้าตาก็ไม่ต่างกับโจรเรียกค่าไถ่...ไว้ใจได้หรือ หากเขาไม่บอกนามสกุลว่าเป็นจงกลนรเศรษฐ์ เธอยังจะไพล่นึกว่าเป็นพวกซีคิวริตี้ของโรงแรมเสียด้วยซ้ำ

ก็เมื่อนายนนท์มันกลับจากฮันนิมูนนั่นแหละ

คิ้วเข้มบนหน้าหวานขมวดเข้าหากัน แล้วมันกี่วันล่ะ?”

ซักครึ่งเดือนมั้ง คนว่าอย่างไม่อนาทรร้อนใจที่ว่าจะอยู่กับเธอไปอีกซักครึ่งเดือน

แต่เปรมิกาแทบลุกเต้นผางทันทีที่ได้ยิน ครึ่งเดือน จะบ้าเหรอไง ฉันต้องทำมาหากินนะ

คนถูกโวยหูกระดิก จริงสิ เขายังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้เลยซักนิด นอกจากที่ว่าเธอชื่อปริม เป็นกิ๊กเก่าของนายนนท์ และก็สวยถูกใจเขา คุณทำอาชีพอะไร?”

ใบหน้างามเชิดขึ้น ฉันไม่จำเป็นต้องตอบ

ผมก็แค่อยากรู้เฉยๆ เผื่อคุณว่างๆอยู่ ผมมีงานให้ทำ

งาน เปรมิกาถามเสียงสูง มือที่กำลังยกเบียร์ขึ้นจิบหูผึ่ง ชะงักไป งานอะไร?”

สิกขิมหัวเราะเบาๆ เมื่อนึกถึงความคิดพิเรนทร์ชั่วแล่นของตัวเอง เมื่อคิดจินตนาการตอนที่เธอไปอาบน้ำ

อื้อ! ก็เผื่อคุณจะสนใจน่ะ

ใบหน้าหวานนิ่วนิดๆ ก็แล้วมันงานอะไร?”

ใบหน้ารกหนวดเคราหลุบต่ำยิ้มเขิน เป็นเมียผม...เดือนละซักแสนไหวมั้ยดวงตาคมกรุ้มกริ่มเงยมามองยิ้มๆกับเธอ อย่างน้อยนอกจากชิมเนื้อตัวสวยๆแล้ว เธอยังมีประโยชน์ช่วยลดปริมาณ หรือกันสาวๆที่วิ่งจนขาขวิดไปหาเขาถึงไร่สินธร

เปรมิกานึกอยากขว้างกระป๋องเบียร์ใส่หัวนักกับข้อเสนอ หมอนี่เห็นเธอเป็นอะไรกัน คนพวกนี้คิดว่าเงินของเขาวิเศษนักหรือไง...แล้วค่าตัวเธอ แสนเดียวนี่นะ...ตีราคาถูกกว่าวัวแม่พันธุ์ซะอีก จะบ้าเหรอไง ประสาทดีรึเปล่าเนี่ย

คนบ้านิ่วหน้า กดหัวคิ้วต่ำ จิ๊จ๊ะปาก งานสบายนะคุณ...งั้นแสนห้าเอ้า เขาคิดว่าเสนอค่าตัวสูงลิ่วกว่าพวกเสี่ยเลี้ยงอีหนูเอ๊าะๆเสียอีก...และอีกอย่างคนอย่างนายสิกขิม จงกลนรเศรษฐ์ไม่เคยเสียเงินซื้อผู้หญิงด้วย

เปรมิกากัดฟันกรอด มือเล็กขยุ้มกำกระป๋องเบียร์จนบุบ ดวงตาขุ่น

เสียงพ่นลมหายใจดังๆจากเขา สองแสนเอ้า ผมมีปัญญาจ่ายมากสุดได้แค่นี้แหละ

ดวงตากลมกริบลุกวาว คุณนี่มันทุเรศจริงๆ นึกว่าแค่หน้าตาอุบาทถ์ แต่ความคิดคิดอุบาทถ์กว่าซะอีก เสียงวี๊ด กระแทกเข้าใส่หูจนสะดุ้งโหยง

ความคิดพวกคุณมันวนเวียนอยู่แต่กับเรื่องใต้สะดือหรือไง นี่เหรอความคิดของพวกผู้ดีที่เรียกตัวเองว่าไฮโซฯ แต่ความคิดคุณนี่มันโลว์สุดๆ หรือว่าเนื้อแท้ของพวกจงกลนรเศรษฐ์มันเป็นอย่างนี้เองใช่มั้ย

สิกขิมบีบกระป๋องเบียร์จนบุบแล้วขว้างลงพื้น เขาคิดว่ายื่นข้อเสนอที่ดีที่สุดให้หล่อนแล้ว แต่เมื่อถูกปฏิเสธแถมด่ากลับอย่างนี้ก็ให้มีโมโหขึ้นมาเหมือนกัน

ดวงหน้าเชิดอย่างอวดเก่งถือดี...เธอกล้าปฏิเสธเขา คนอย่างนายสิกขิม จงกลนรเศรษฐ์ แต่ยอมไปกินน้ำใต้ศอกยัยศลิตาเมียนายศรานนท์ หมายความว่ายังไง เขามีอะไรสู้เจ้านนท์ไม่ได้กัน

นี่อย่าโก่งค่าตัวหน่อยเลยแม่คุณ จะเอาเท่าไหร่ไหนลองเสนอมาซิเสียงถามอย่างฉุนๆ

เปรมิกาลุกยืนพรวด ความคิดคุณนี่มันทุเรศที่สุด...ไม่ต้องมาเสนอให้ฉัน ต่อให้เดือนละล้านฉันก็ไม่เอา เสียงตะคอกอย่างฉุนเฉียว ทำเอาคนที่นั่งเอนบนโซฟาหวายเด้งตัวลุกขึ้นยืนบ้าง ประจันหน้าท้าทาย สายตาแดงก่ำเพราะเริ่มเมา มองกวาดร่างอรชรอ้อนแอ้นในชุดหลวมโพรกอย่างสำรวจ ก่อนจะยิ้มหยันและหัวเราะในคอ

ล้านหนึ่ง...คงบ้าไปแล้วล่ะแม่คุณ ของเซ็กกั้นแฮนด์เรียกเดือนละล้าน ผมจะได้ฟ้อง สคบ.ประไร ในข้อหาหลอกลวงผู้บริโภค ขายสินค้าคุณภาพต่ำกว่าราคา

นายสิกขิม เปรมิกาปรี๊ดแตก กรี๊ดเสียงดัง ก่อนจะตวัดฝ่ามือตบฉาดลงไปที่หน้าเขาจนแก้มชา สายตาดุดันจ้องกร้าวหวังให้อีกฝ่ายสำนึก

คนถูกตบกะพริบตาปริบๆหน้าชาอย่างมึนงง คงเพราะเบียร์สี่กระป๋องทำให้ปฏิกิรยาตอบสนองเชื่องช้านัก ใบหน้าคร้ามดุดันหันกลับมาช้าๆ ดวงหน้าใสดวงตาขุ่นนั่นลอยท้าทายอยู่ตรงหน้า มิช้าที่มือหยาบกระด้างกระชากร่างบางนั่นมาบดเบียดจูบเร่าร้อนสั่งสอน เผื่อเธอจะเปลี่ยนใจ

เปรมิกาดิ้นอึกอักขัดขืน กระป๋องเบียร์ในมือกระฉอกจนเบียร์หกรดเปรอะเสื้อเธอและเขาจนเปียก มือบางกำกระป๋องเบียร์แน่นกระหน่ำฟาดหัวเขาสุดแรง จนสิกขิกยอมปล่อย ร่างบางผงะถอย จ้องตาลุกวาว ฟาดฝ่ามือเข้าหน้าเข้มคร้ามนั่นเต็มฉาด ตามด้วยขว้างกระป๋องเบียร์เข้าใส่เต็มหน้าเขา หันหลังวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน พุ่งตรงไปห้องนอน เซฟเฮ้าท์ปลอดภัย หนีผู้ชายบ้าๆดูถูกคน

มือบางรีบล็อกลูกบิดประตูแน่นหนา อกคัพซีกระเพื่อมหัวใจเต้นแรงสะท้าน ร่างบางพิงประตูที่ปิดงับไปอย่างตกใจผสมมึนงงกับการจู่โจมนั่น...บ้าชะมัด เมาแล้วนี่หว่า?

หมอนั่นคิดจะทำอะไร เขากำลังจะปล้ำเธอใช่มั้ยนั่น...สิบห้าวันหรือจะให้เธอทนอยู่ในบ้านหลังนี้กับเขา ฝันไปเหอะนายบ้าเอ๊ย

 

สิกขิมวิ่งตามร่างบางเข้ามาถึงในบ้านอย่างโกรธจัด

เธอยังบังอาจปิดประตูเกือบกระแทกหน้าใส่เขา ประตูในบ้านเขาเสียด้วยสิ

มือใหญ่กำแน่น ทุบโครมลงไปที่บานประตู เปิดออกมาเดี๋ยวนี้นะปริม ผมบอกให้เปิด

เชื่อก็โง่สิ...กลับไปนอนซะไป๊ อย่ามาคลั่งแถวนี้เสียงตะโกนสวนกลับไป มองลูกบิดประตูที่ล็อกแน่นอีกครั้งอย่างจะให้แน่ใจ ก่อนจะผละห่างจากบานประตูพุ่งไปที่เตียงนอน ดวงตากลมยังจ้องบานประตูเหมือนจะมองให้ทะลุไปภายนอก อย่างฉุนเฉียว

เลวเหมือนกันหมดทั้งพี่ทั้งน้อง คนว่าฮึดฮัดกระฟัดกระเฟียดเดินมาทิ้งตัวลงบนที่นอน

หากสายตาสามารถมองทะลุผ่าน คงจะเห็นสิกขิมที่เดินหงุดหงิดงุ่นง่านอยู่หน้าห้องในกายร้อนแทบลุกเป็นไฟด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มไป แต่ในใจเดือดพล่านเสียยิ่งกว่า กำปั้นแกร่งทุบซ้ำลงบานประตูเสียงดังโครมคราม

เปิดประตูมาคุยกันให้รู้เรื่องนะปริม ไม่งั้นคุณโดนดีแน่เสียงฉุนเฉียวข่มขู่

อารมณ์พลุ้งพล่านเริ่มระงับไม่อยู่ขึ้นมา ทั้งเบียร์ที่ดื่มเข้าไป ทั้งความต้องการภายในตัวเอง ยังจะโดนผู้หญิงตบหน้า แถมด่าเสียไม่มีดี เล่นหยามกันขนาดนี้จะไม่ให้เขารู้สึกประสาทขึ้นมาได้ยังไงกัน

ปริมตัวปลอมย่นจมูกเข้าใส่ประตู ชิ...ใครจะคุยกับนาย เชิญบ้าไปคนเดียวเหอะ ฉันไม่ร่วมด้วยช่วยกันบ้าหรอก นึกถึงข้อเสนอของเขาแล้วยังฉุนไม่หาย...หมอนั่นเห็นเธอเป็นอะไร

อีตัวงั้นเหรอ? คิดได้ทุเรศจริงๆพั่บผ่า นี่หรือความคิดผู้ดี

กลิ่นเบียร์ที่อาบชุดนอน ทำเอาใบหน้าใสนิ่ว จมูกย่น เจ้าตัวดึงเสื้อขึ้นมาทำจมูกฟุดฟิดก่อนจะส่ายหน้า

ต้องอาบน้ำใหม่อีกสิเนี่ย บ่นพึมด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

เมื่อข้างในไร้เสียงตอบรับ สิกขิมก็ทุบประตูระรัวราวกับจะพังเข้าไปให้ได้ จนสองมือแดงเถือกไปหมดแล้ว

ปริม...ผมบอกให้เปิดประตู เสียงเอ็ดตะโรเข้มขึ้นอย่างข่มขู่ แต่คนข้างในก็ยังนิ่งเฉย ใบหน้าดุดันเรียบนิ่งก่อนจะสะบัดหัวอย่างอารมณ์เสียสุดๆ คำรามเบาๆ

คิดว่าคุณกำลังเล่นกับใครอยู่ฮะ?” ร่างสูงใหญ่ผินหลังกระแทกเท้าเดินกลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง

เปรมิกาลุกขึ้นอย่างเสียไม่ได้ ส่งค้อนขวับไปที่ประตูหลังเสียงเงียบลงแล้ว

ชิ...นึกว่าจะแน่จริง โธ่เอ้ย!”  สู้รบปรบมือกับคนพวกนี้มา ทั้งเหนื่อยทั้งเพลีย ตัวเหม็นเบียร์อย่างนี้คงจำใจต้องอาบน้ำใหม่อีกรอบหนึ่งล่ะ ร่างอรชรเดินไปหยิบผ้าขนหนู แล้วเข้าไปในห้องน้ำปิดงับประตูลง

สองมือถอดรั้งชุดนอนถอดออกจากตัว พาดไว้กับราวในห้องน้ำ หันไปหมุนก็อกเปิดฝักบัวให้สายน้ำราดรดร่างเปลือยเปล่าขาวอล่องฉ่องๆ ขัดๆถูๆ ฟอกสบู่ไล้ไปตามผิวเนียนนุ่ม

 

สิกขิมควานมือเข้าไปค้นลิ้นชักโต๊ะเขียนหนังสือ

อยู่ไหนวะ?” สบถอย่างหัวเสีย มือใหญ่ควานสะเปะสะปะเข้าไปค้นหาจนสุดลิ้นชัก แล้วชะงักไป คิ้วหนาย่นนิดๆ ก่อนจะลากบางอย่างที่ติดมือมาออกมา

มือหนาชูพวงกุญแจพวงใหญ่ในมือ...ริมฝีปากหยักคมรูปคันธนูกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม

แล้วเราจะได้เห็นดีกัน...คุณปริม

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #1521 วรรณนากา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2553 / 16:54
    พระเอกยื่นข้อเสนอตรงฯเลยนะ
    #1,521
    0
  2. #1274 ❤_23﹏# (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2553 / 16:34
    อะไรอ่าพระเอกมีการบอกด้วยว่า สินค้าคุณภาพต่ำหว่าราคา - -

    สินค้า? คุณภาพ? ราคา? คนนะ
    #1,274
    0
  3. #815 aoistar (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2553 / 20:19
    คนนะค่ะ ไม่ใช่ของประมูล
    #815
    0
  4. #707 ☆Prarima☆ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2553 / 08:29
    แรงอ่ะ พระเอก ให้ราคาเหมือนซื้อของเลย
    #707
    0
  5. #46 หมาที่แสนรัก (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2553 / 10:08
    โหย แอบค้างนะเนี้ย
    มันจะเข้าใจกันได้มั้ยเนี้ย
    #46
    0
  6. #45 yuechan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2553 / 17:25
    เห้อ คนเรามักมองแต่ถายนอกจริงๆสินะ
    #45
    0
  7. #44 1234 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2553 / 14:42
    ทำไมไม่บอกความจริงอ่ะ งั้นนายศรานนท์ ก็ต้องแต่งงานสำเร็จอะจิ
    #44
    0
  8. #38 chapu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2553 / 01:56
    ฮ่า ฮ่า ฮ่า มีเรื่องใหม่มาแล้ว เพิ่งเข้ามาอ่านสนุกดีเนอะ ชอบอีกแล้ว
    อ่านรวดเดียวเลยแต่สนุกมากรอต่อนะ 
    #38
    0