เจ้าสาวรับฝาก : สนพ.ดอกหญ้า 2000

ตอนที่ 4 : แล้วเธอก็มา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,975
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    20 ต.ค. 52

ตอนที่ 4  แล้วเธอก็มา

“ฮัดชิ้ว” เสียงจามดังสนั่นจนคนงานที่นั่งห่อดอกไม้อยู่พากันสะดุ้ง

“อากาศเย็นแล้วนะยัยเปรม หมอกก็ลงทำไมไมสวมหมวกล่ะ เดี๋ยวก็ได้เป็นหวัดเป็นไข้ไปหรอก”

พี่สาวบ่นงึมงัมให้คนรั้นทำหัวแข็ง

เปรมิกาหันไปยิ้มให้ “ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะพี่ปริม เปรมหัวแข็งอยู่แล้ว”น้องสาวว่าหน้าทะเล้น

“ไม่ห่วงคงไม่ได้ เราเป็นอะไรไป เดี๋ยวเอามาติดยัยเท็มจะทำยังไง?” ใบหน้าดุว่าจริงจัง คนฟังเลยหน้านิ่ว

“แล้วนี่ทำไมต้องเอาดอกไม้ไปส่งเองด้วย ให้คนงานไปส่งเอาก็ได้ กรุงเทพฯตั้งไกลจะไปทำไมให้เสียเวลา”

“แหม! เปรมก็อยากไปรับเงินเองสิคะพี่ งวดนี้ได้ตั้งหลายแสน มีธุระสำคัญต้องจัดการด้วย....เฮ้อ! เสร็จแล้วจะถือโอกาสเที่ยวซะให้ชุ่มปอด”

พี่สาวค้อนขวับน้อยๆเมื่อรู้ว่าต้องถูกทิ้งให้อยู่โยงเฝ้าไร่ “จะไปซักกี่วันล่ะ?”

“อาทิตย์หนึ่งค่ะ แต่ถ้าติดลมอาจจะนานกว่านั้น เปรมจะแวะไปหาเพื่อนที่เป็นอาจารย์สอนเกษตรดู ว่ามีวิทยาการอะไรใหม่ๆ หรือว่าพืชตัวไหนมันน่าสนใจจะได้เอามาลง ที่เกษตรศาสตร์รู้สึกจะมีนิทรรศการพวกแปรรูปและก็อบรมพวกผู้ประกอบการธุรกิจเกษตรแปรรูปด้วย เปรมไม่ได้ไปเที่ยวเปล่าๆนะคะ แต่จะไปหาความรู้กลับมาทำไร่ต่างหากเล่า”

ปริมพยักหน้ารับทราบและเห็นดีด้วย

“ไปด้วยกันมั้ยคะ จะได้ถือโอกาสพายัยเท็มไปเที่ยวด้วย”

พี่สาวส่ายหน้า “แล้วทางนี้ล่ะ ใครจะดูแล อีกอย่างกรุงเทพฯมีแต่มลพิษ...” ลำคอคนพูดตีบขึ้นมาเมื่อนึกถึงต่อ

“พี่อยากให้ยัยเท็มอยู่ในที่อากาศดีๆบริสุทธิ์อย่างนี้มากกว่า เราไปเหอะ จะเถลไถลก็ไม่ว่า แต่อย่าลืมส่งข่าวด้วยล่ะ”

เพราะรู้ดีเวลาที่เปรมิกาอยู่กับเพื่อน หรือติดลมเที่ยวเมื่อไหร่ เจ้าตัวปิดโทรศัพท์หนีให้คนอื่นเป็นห่วงเล่นเสียอย่างงั้น

“โหย...ก็ขืนไปไหนแล้วต้องคอยรับโทรศัพท์ เงี่ยหูฟังตลอด อย่างนั้นจะเรียกว่าไปพักผ่อนเหรอคะ? ยังไงพี่ปริมก็อยู่ทั้งคน เปรมวางใจค่ะ ถ้ามีปัญหาอะไรก็โทร.ไปเรียกพี่ชนินสิคะ เขาเสนอบริการดิลิเวอรี่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงไม่ใช่เหรอ?”

“แล้วจะให้พี่ไปใช้ไหว้วานเขาในฐานะอะไรกันฮะ?” ถามน้องสาวอย่างอยากรู้

เปรมิกาหัวเราะลั่นกับคำถามนั่น “ก็คนอยากจะมาดองกันไงคะ”

“ให้ความหวังเขาไว้ดีเหอะยัยเปรม ขืนเธอไม่เอาคุณชนินจริงจะมองหน้ากันไม่ติด”

“คนเราจะทำดีมีน้ำใจนี่ต้องหวังผลอะไรด้วยหรือคะ? ถ้าคนดีจริง ก็ต้องทำดีไม่หวังผลอะไร?”

ปริมได้แต่ส่ายหน้ากับความกะล่อนใจแข็งของน้อง “แล้วธุระสำคัญของเราที่ว่านี่มันอะไร?”

เปรมิกาเงียบไป ดวงตาคมหรี่ลงนิดๆ “ธุระส่วนตั๊ว ส่วนตัวค่ะ บอกใครไม่ได้”

ดวงตาหวานมองลับลมคมนัยอย่างสงสัยหนัก กำลังคิดว่าเปรมิกาคิดทำอะไรแผลงๆอยู่รึเปล่า?

เธอชักกลุ้มใจขึ้นมาเสียแล้ว

 

สิกขิมเดินเตร็ดเตร่อยู่แถวหน้างานแต่งงานใหญ่โต ไฮโซสุดๆในรอบปีก็ว่าได้

แขกส่วนใหญ่คือคนคุ้นหน้าตามพวกหน้าข่าวสังคมและคนดัง ค่าที่ จงกลนรเศรษฐ์ เป็นตระกูลเก่าแก่ และทำธุรกิจเกี่ยวข้องกับกิจการอื่นๆหลากหลาย สังคมคนรู้จักจึงพลอยมากหน้าหลายตาตามไปด้วย

พวกเขาทยอยลงจากรถคันหรูที่ทำเอาการจราจรบนถนนเส้นนี้แทบเป็นอัมพาต ผู้ชายใส่ชุดสูทสากลนิยม ส่วนสาวๆแต่งตัวด้วยชุดราตรีฟู่ฟ่าเข้าไปในงาน ทำเอาโคบาลบ้านไร่ดูกระจอกไปเสียฉิบ

ทั้งๆที่เขาก็เป็น จงกลนรเศรษฐ์  เหมือนกัน...แต่มาดกลับสู้นายศรานนท์ไม่ได้...ใบหน้าของนายศรานนท์ต่างหากล่ะที่เป็นโลโก้ของทายาท จงกลนรเศรษฐ์ ที่คนอื่นคุ้นเคย...ไม่ใช่เขา

จะมีซักกี่คนที่รู้จักตัวตนของ สิกขิม จงกลนรเศรษฐ์ ทายาทตัวจริง ค่าที่เขาทำตัวลึกลับซับซ้อนนัก

แถมยังไม่สนใจมาดูแลบริหารกิจการของครอบครัวให้ปวดหัว กลับแหกคอกหันไปทำไร่ทำสวนทั้งๆที่กิจการของตัวเองก็มีตั้งมากมายก่ายกอง

เขาคิดว่าคนทำงานเก่าๆที่บิดาไว้ใจ ทุกคนทำหน้าที่ดีอยู่แล้ว ตัวเองนั่งรับเงินจากหุ้นปันผลโอนเข้าบัญชีสบายๆ แค่นี้ก็กินใช้ทั้งชาติไม่หมดแล้ว ไม่รู้เขาจะต้องเข้าไปยุ่งวุ่นวายให้ระบบมันแปรปรวนรวนเรอีกทำไม

สายตาของแขกส่วนใหญ่ที่มองชายหนุ่มในชุดสูทอามานี่ราคาแพง รองเท้าหนังยี่ห้อหรูขัดเงามันปลาบ แต่ค่าที่หน้าตาเถื่อนๆดิบๆ หน้ารกหนวดรกเครา ดูแล้วจึงไม่ต่างจากโจร คงคิดไม่ถึงว่านี่คือทายาทตัวจริงของ จงกลนรเศรษฐ์ ที่ถือหุ้นกิจการในเครือมากกว่าใครทั้งหมด

สิกขิมนั่งไขว้ขา กระดิกเท้ารอการมาของ คุณปริม คนสวยด้วยใจจดจ่อ

ทั้งๆที่ไม่รู้ว่า เมื่อเจอหน้าจริงๆ เขาจะจัดการยังไงกับเธอ

และเธอจะมาปรากฏโฉมในงานวิวาห์ช้างแห่งปีนี่ในรูปแบบใดกัน...

ถ้าแม่ร้อยระเบิดมาทั้งตัว...เกิดบ้าดีเดือดเสียขนาดนั้น...นายเขื่อนเอ๊ย! จะไปสู้รบปรบมือกับอีสาวเจ้ายังไงหนอ

ถึงแม้ขึ้นชื่อว่าบ้าดีเดือดเลือดพล่านพอตัวอยู่ แต่เมื่อคิดกี่ที ก็ยังไม่รู้ว่า....อยู่ดีไม่ว่าดี จะหาเหาใส่หัวตัวเองไปทำไมกันให้คันเล่น

นอกจากเพราะอยากเจอสาวสวย อดีตกิ๊กเก่าที่นายศรานนท์เขี่ยทิ้ง

เขายังไม่ได้คุยกับเจ้าหมอนั่นเป็นมั่นเหมาะเรื่องนี้ เพราะว่าที่เจ้าบ่าวก็ยุ่งเสียหัวหมุน ในขณะที่ตัวเขาเองก็ยุ่งพอกันกับงานในไร่ ที่บริหารกำไรขาดทุนจนบัญชีมีแต่ตัวแดงๆ

เอ! หรือว่าคนอย่างเขา มันไม่เหมาะกับการทำไร่ทำสวนก็ไม่รู้

พิธีการเริ่มประมาณสองทุ่ม นี่ปาเข้าไปทุ่มครึ่งแล้ว แขกเริ่มบางตาลง คงพากันเข้าไปยัดทะนานอยู่ห้องจัดเลี้ยงในโรงแรม เขาได้ยินข่าวแว่วๆว่า คุณนันทิยาถึงขนาดสั่งปิดโรงแรมเพื่องานนี้โดยเฉพาะ

เห็นทีจะต้องเข้าไปเยี่ยมชมโฉมน้องสะใภ้คนงามที่ถูกอกถูกใจแม่เลี้ยงเป็นนักหนาแล้วว่า สวยขนาดไหน สู้ผู้หญิงที่ชื่อปริมอะไรนั่นได้รึเปล่า?

เมื่อไม่เห็นวี่แววของเป้าหมาย ดูมันกลายเป็นแค่คำข่มขู่ลมๆแล้งๆเสียมากกว่า

สิกขิมจึงเดินกลับเข้าไปในงาน ตอนนี้พิธีการคงจะเริ่มขึ้นแล้วกระมัง แขกมากันเกือบหมด

ถ้าผู้หญิงคนนั้นมางานนี้พร้อมระเบิดจริง สงสัยงานนี้จะถอนรากถอนโคนไฮโซไปทั้งกระบิ

สุดท้ายเขาก็เข้าใจว่ามันเป็นแค่คำขู่ ให้คุณนันทิยาเต้นไปก็เท่านั้นเอง

ไม่รู้เลยว่าคล้อยหลังสิกขิมไปได้เพียงครู่

ร่างอรชรเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังหญิงสัดส่วนน่ามอง อกอวบเอวคอดสะโพกผายในชุดราตรีสีดำ แต่งหน้าเข้มจัด กำลังก้าวลงมาจากรถโฟล์วิวที่เลอะเปรอะไปด้วยโคลนเหมือนเดินทางไกลบุกป่าฝ่าดงเพื่อจะมาร่วมแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาว...นัยว่ากระชากหน้ากากผู้ดีให้หน้าแหกกันไปข้าง

ใบหน้าสวยจัดแหงนมองโรงแรมใหญ่โตโอ่อ่าหรูหราที่ประดับไฟพะเนียงเสียงดงาม ให้สมฐานะกับงานแต่งแห่งปีที่จัดได้สมหน้าสมตาเจ้าภาพ เรียวปากอิ่มทาสีม่วงอมดำกระตุกรอยยิ้มอย่างวายร้าย

เดี๋ยวเหอะ หล่อนจะทำให้พวกผู้ลากมากดีนี่หน้าแหกไปกันไปทั้งแถว

เรื่องอะไรจะปล่อยนายศรานนท์ไปเสวยสุข โดยไม่รู้ว่าพี่สาวเธอทนทุกข์ระทมใจอะไรบ้างกับสิ่งที่เขาฝากไว้ให้

มือบางกระชากดอกไม้ที่อุตส่าห์ลงทุนจัดเองสุดฝีมือติดมาด้วยอย่างไม่ให้พลาด

 

คู่หนุ่มสาวดาวเด่นของงานในชุดเจ้าบ่าวสุดหล่อและเจ้าสาวแสนสวย ยืนขาแข็งรับไหว้แขกมือเป็นระวิง

นักข่าวสายสังคม เศรษฐกิจ และบันเทิง ได้รับเชิญมาร่วมเป็นสักขีพยานในงาน ไม่ได้มากันเปล่าๆปลี้ๆ แต่ยกกล้องขึ้นทำหน้าที่กดชัตเตอร์กันระรัว จนน่ากลัวบ่าวสาวจะเป็นต้อกระจกหลังเสร็จงาน

สายตาคมของสิกขิมเขม้นมองน้องสะใภ้ในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าอย่างพินิจพิจารณา

สวย...หวาน แต่ยังไงก็เทียบกับของเก่าของนายศรานนท์ไม่ติดฝุ่น

“อ้าว! พี่เขื่อน ทำไมถึงเพิ่งมาล่ะครับ?” น้องชายถาม มองพี่ชายในชุดสูทสุดเท่ห์ ดวงตาเป็นประกายยินดี

ศลิตาไหว้พี่สามี หล่อนเพิ่งเห็นคุณเขื่อนตัวจริงเต็มๆตาก็วันนี้เอง หลังจากได้ยินชื่อเสียงของเขามานานมากๆ ปากต่อปากเอ่ยถึงผู้ชายคนนี้ ทั้งในข่าวซุบซิบไฮโซฯ หรือในแวดวงสาวๆรอบกายเธอ ทุกคนลงความเห็นว่า เขาเป็นคนไม่น่าคบนักด้วยนิสัยที่ขวานผ่าซาก ปากไว และไม่ไว้หน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งนั้น

ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่หุ่นสมาร์ทในชุดสูทเรียบหรูของอาร์มานี่ ช่างไม่เข้ากับหนวดเคราบนใบหน้าที่รกครึ้ม ศรานนท์ บอกว่าพี่ชายเขาทำไร่อยู่ปากช่อง ไม่ชอบให้ใครไปวุ่นวาย หล่อนรับรู้แค่นั้น ยังนึกแปลกใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงได้ทำตัวคล้ายพวกรังเกียจสังคม

เขารับไหว้ศลิตา พลางแก้ตัว “ฉันอยู่ไกลนายก็รู้ กว่าจะมาถึงได้ รถติดจะตายชัก มานี่ก็บุญแล้วยังจะมาบ่นอีก”

เจ้าสาวหน้าเจื่อนกับความกรุณาอย่างสูงของพี่ชายว่าที่สามี

ศรานนท์ย่นหน้าเหนื่อยบ่นพึม “คุณแม่แจกการ์ดไปเยอะแยะ ผมรับแขกจนไม่หวาดไม่ไหว”

พี่ชายเพยิดหน้าอย่างเข้าใจ ตบมือกร้านลงที่ไหล่ดังปั๊ก “งานแต่งครั้งเดียวในชีวิตน่า อดทนหน่อยไอ้น้องชาย แล้วนี่ยังไม่เข้าไปข้างในกันอีกหรือ?” เพราะถ้าประตูหน้างานปิดลงแล้ว ภารกิจลับฉบับเร่งด่วนที่คุณแม่เลี้ยงไหว้วานก็เป็นอันจบสิ้น

หล่อนไม่มา...ไม่แน่จริงนี่นา ดีแต่ขู่เท่านั้น เขานึกเยาะอีกฝ่ายในใจ

“กำลังจะเข้าไปครับ ว่าจะอยู่รับแขกอีกซักห้านาทีคงได้เวลา”

เป็นห้านาทีที่มีความหมาย ไม่มีใครรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น...แต่สิกขิมวางใจแล้ว

คุณนันทิยาขยิบตายิบๆ เขายิ้มให้แม่เลี้ยง แบมือ ยักไหล่ ส่ายหน้า เหมือนจะบอกว่า เป้าหมาย ไม่มา ไม่ต้องห่วง

ดูเหมือนคุณนันทิยาจะฉายแววโล่งใจในใบหน้าปรี่ล้น ยิ้มไม่หุบ

“แล้วไม่เข้าไปข้างในหรือครับพี่เขื่อน มีแต่คนถามหา ใครก็อยากเห็นหน้าทายาทตัวจริงของจงกลนรเศรษฐ์” น้องชายถาม

สิกขิมเพยิดหน้า “ขอไปห้องน้ำแป๊บ เดี๋ยวจะตามเข้าไป งานสำคัญของนายฉันไม่พลาดอยู่แล้ว” ยิ้มที่มุมปากอย่างที่บอกว่าคือสิกขิมตัวจริง พร้อมยักคิ้วให้ศรานนท์ สองพี่น้องเพยิดหน้าหลิ่วตานิดๆในความหมายที่รู้กัน

คล้อยหลังสิกขิมเลี้ยวไปตามป้ายที่ชี้ว่าToilet แม่สาวชุดดำแต่งหน้าจัดจ้านก็ก้าวเท้าโผล่ออกมาจากประตูลิฟต์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #1976 จารุพร (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2553 / 18:12
    เจอกันแล้วววววววววว
    #1,976
    0
  2. #1718 วิหกเหินฟ้า (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2553 / 13:05
    เอ๊า~~
    พลาดเจอกันอีกจนได้ รอลุ้นนะเนี่ย!

    #1,718
    0
  3. #1514 วรรณนากา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2553 / 16:02
    จะมาป่วนงานหรือเปล่าคะนี่
    #1,514
    0
  4. #1195 ❤_23﹏# (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2553 / 19:38
    ชุดดำ!!!!
    #1,195
    0
  5. #703 ☆Prarima☆ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2553 / 08:10
    เปรมจะทำอะไร ลุ้นจัง
    #703
    0
  6. #487 SN piercensean (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2553 / 12:47
    Show time Baby!!!
    #487
    0
  7. #34 jeabkiss (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2553 / 19:06
    จะเจอกันแล้ว
    #34
    0
  8. #6 mama55 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 14:43
    กำลังสนุกคะ มาต่อไวๆๆเน้อ เป็นกำลังใจให้ค่ะ.
    #6
    0