[Fic SJ] Furious for Love...แค้นนี้ เพื่อรัก [KyuMin]

ตอนที่ 8 : Chapter7 : ทำให้ไว้ใจ_100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2050
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 ก.พ. 53


Chapter7 : ทำให้ไว้ใจ
 
 
 
 
 
 
                “พี่จะออกไปข้างนอกนะอึนฮยอก จะเอาอะไรมั้ย เดี๋ยวพี่ซื้อมาให้” อีทึกละสายตาจากโน้ตบุ๊กตรงหน้าหันไปบอกอึนฮยอกที่กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงาน
 
                วันนี้ทั้งวันอีทึกแทบจะไม่ได้ขยับตัวลุกไปไหนเลย เพราะเอาแต่ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับผู้ร้ายที่มาลอบยิงคนขับรถเมื่อไม่นานมานี้ รวมถึงร่องรอยหลักฐานเกี่ยวสัญลักษณ์ตัว L ที่คนร้ายทิ้งไว้ในคราวก่อนๆ แต่กลับไม่มีอะไรคืบหน้าขึ้นมาเลย
 
                “ไม่ล่ะครับ พี่ไปเถอะ” อึนฮยอกหันมาพูดพร้อมกับยิ้มบางๆ หลังจากเกิดเรื่องวันนั้นเขาถูกสลับหน้าที่กับทงเฮให้มาดูแลที่บริษัท เพราะช่วงนี้คยูฮยอนต้องเข้ามาที่บริษัทบ่อยๆ ส่วนทงเฮกับเยซองดูแลที่บ่อนเหมือนเดิม
 
                “งั้นพี่ไปนะ” ส่งยิ้มให้รุ่นน้องอีกครั้งก่อนจะเก็บสัมภาระและเดินออกมาจากห้องทำงาน หลังจากที่หมกตัวอยู่ในนั้นมาเกือบทั้งวัน
 
                ช่วงขายาวก้าวเดินอย่างเชื่องช้าลงมาจากตัวอาคารที่สูงหลายสิบชั้น อีทึกเดินไปตามทางเดินเรื่อยๆเพื่อไปยังจุดหมายที่ตั้งใจซึ่งอยู่ไม่ห่างจากบริษัทมากนัก
 
                ประตูกระจกใสสะอาดถูกผลักเข้าไปด้านในก่อนที่ร่างบางๆของอีทึกจะก้าวเข้ามาอยู่ในร้านกาแฟเล็กๆที่เขามานั่งจิบกาแฟผ่อนคลายบรรยากาศตึงเครียดจากการทำงานอยู่บ่อยๆ แต่วันนี้ร้านกาแฟที่ดูสงบกลับมีลูกค้าเต็มร้าน พนักงานเดินสวนกันไปมาดูวุ่นวาย จนแอบสงสัยไม่ได้ว่าวันนี้มันวันอะไรกัน ทำไมคนถึงได้เยอะแบบนี้
 
                “สวัสดีครับพี่อีทึก” พนักงานหนุ่มเอ่ยทักอย่างคุ้นเคยเมื่อเห็นอีทึกเดินเข้ามาในร้าน
 
                “วันนี้คนเยอะจังเลยนะ” มุ่นคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยออกมา กะจะมาหามุมสงบผ่อนคลายแต่คงจะไม่ได้เสียแล้วตอนนี้
 
                “เป็นแบบนี้มาสองสามวันแล้วล่ะครับ ตั้งแต่ได้พนักงานใหม่” บริกรหนุ่มเบ้ปากไปยังบริกรอีกคนที่กำลังรับออร์เดอร์ลูกค้าสาวๆอยู่ รูปร่างหน้าตาของนั้นดูดีทีเดียว ไม่น่าล่ะลูกค้าถึงได้เต็มร้านขนาดนี้และส่วนใหญ่จะเป็นพวกนักเรียนม.ปลายทั้งนั้น
 
                “แล้วจะมีที่ให้พี่นั่งมั้ยล่ะเนี่ย”
 
                “ถ้าพี่ไม่รังเกียจล่ะก็นั่งกับคุณผู้ชายคนนั้นได้มั้ยครับ มีที่ว่างเหลืออยู่หนึ่งที่” บริกรหนุ่มผายมือไปยังเก้าอี้ที่ยังว่างอยู่อยู่เกือบด้านในสุด ซึ่งมีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่อ่านหนังสืออยู่
 
                “จะไม่รบกวนเขาหรอกเหรอ” เอ่ยถามออกไปด้วยความเกรงใจ อีกอย่างไม่เคยรู้จักกันจะให้ไปนั่งร่วมโต๊ะกันมันก็ยังไงอยู่
 
                “ตามมาเลยครับพี่เดี๋ยวผมจัดการให้” ยิ้มให้ลูกค้าขาประจำก่อนจะเดินนำไปยังโต๊ะที่ว่า อีทึกไม่ได้ตอบอะไรก่อนจะเดินตามหลังพนักงานหนุ่มไป   
 
                “ขอโทษนะครับคุณผู้ชาย” เอ่ยทักออกไปอย่างสุภาพ ชายหนุ่มที่จดจ่ออยู่กับการอ่านหนังสือจึงเงยหน้าขึ้นมามองด้วยสีหน้าเรียบเฉย บริกรหนุ่มจึงยิ้มรับก่อนจะเอ่ยต่อ
 
                “จะรังเกียจมั้ยครับ ถ้าจะให้คุณคนนี้นั่งร่วมโต๊ะด้วย พอดีวันนี้คนเยอะมากน่ะครับ ไม่มีโต๊ะว่างเลย”
 
                “เอ่อ...ครับ” มองเลยไปด้านหลังของพนักงานซึ่งมีชายหนุ่มอีกคนยืนอยู่จึงได้พยักหน้ารับ ก่อนจะยิ้มบางๆออกมา
 
                “ขอบคุณมากครับ....เชิญครับพี่อีทึก วันนี้รับเหมือนเดิมใช่มั้ยครับ” โค้งให้ลูกค้าเล็กน้อยเป็นการขอบคุณ ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ให้ลูกค้าขาประจำอย่างอีทึกนั่ง
 
                “เหมือนเดิม ขอบใจมากนะ” ยิ้มให้กับพนักงานหนุ่มที่รู้จักกันเหมือนเป็นพี่น้องไปกันเสียแล้ว ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ยิ้มให้กับคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเล็กน้อยแล้วจึงเสมองออกไปนอกหน้าต่าง มองรถราที่วิ่งสวนกันไปมารอเวลาที่กาแฟอุ่นๆจะมาเสิร์ฟ
 
                “มาที่นี่บ่อยเหรอครับ” คำถามจากบุคคลแปลกหน้าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเรียกให้อีทึกหันไปมองในทันที และก็พบกับรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร
 
                “อ่ะ เอ่อ...ครับ” ตอบรับตะกุกตะกักพร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อย
 
                “ผมคิมยองอุนครับ เรียกว่าคังอินก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” คังอินยังคงพูดต่อด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่ฟังดูเป็นมิตร
 
                “ครับ ผมปาร์คจองซู ยินดีที่ได้รู้จักครับ” อีทึกแนะนำตัวพอเป็นพิธีก่อนจะยิ้มกลับไปให้บางๆ พอดีกับที่บริกรหนุ่มคนสนิทยกกาแฟรสโปรดออกมาเสิร์ฟ
 
                “คุณอยู่แถวนี้เหรอครับ” ปิดหนังสือที่อ่านอยู่วางไว้ข้างมือเพราะตั้งใจว่าจะคุยทำความรู้จักกันให้เป็นเรื่องเป็นราว คังอินยิ้มอย่างเป็นมิตรอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าอีกคนจะไม่ค่อยเล่นด้วยเท่าไหร่นัก
 
                “เอ่อ...ครับ” ตอบสั้นๆก่อนจะยกกาแฟขึ้นจิบ เบนสายตาออกไปมองนอกหน้าต่างแทนเพราะรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ไม่ค่อยจะปลอดภัยเท่าไหร่นัก และเขาเองก็ไม่ค่อยชอบคนที่มนุษย์สัมพันธ์ดีเกินไปแบบนี้ด้วย ใช่ว่าเห็นใครก็จะชวนคุยไปด้วยหมด
 
                “ผมเพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรกน่ะครับ เห็นว่าบรรยากาศดีเลยลองเข้ามาดู ปกติคุณจะมาเวลานี้เหรอครับ” คังอินยังคุยชวนอีกฝ่ายคุยต่อไป ไม่ได้สนใจหรอกว่าอีทึกจะสนทนากับตัวเองด้วยมั้ย รู้แค่ว่าตอนนี้เขาอยากรู้จักคนๆนี้ก็เท่านั้น
 
                “ไม่เสมอไปหรอกครับ คือผมจะมาเวลาว่าง” ตอบกลับพร้อมกับยิ้มบางๆเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาทมากจนเกินไป อีทึกวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าก่อนจะหยิบโน้ตบุ๊กขึ้นวางบนโต๊ะ ใช้เวลาว่างๆนี้ให้เป็นประโยชน์ เพราะถึงเขาจะมาหาที่สงบผ่อนคลาย แต่ในหัวกลับคิดแต่เรื่องของผู้ร้ายอักษร L อยู่ตลอดเวลา
 
                “ครับ...ผมขอตัวซักพักนะครับ” คังอินพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ก่อนจะขอตัวลุกออกไป เดินตรงไปยังห้องน้ำที่อยู่หลังร้าน
 
                อีทึกรอบถอนหายใจออกมาเมื่อคังอินเดินหายไปเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะเปิดโน้ตบุ๊กหาเบาะแสและข้อมูลต่อไป แต่ยังไม่ทันไรเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือก็ร้องขึ้นมาดังลั่น ที่สำคัญมันไม่ใช่โทรศัพท์ของเขา
 
                ดวงตาเรียวสวยกวาดมองไปรอบโต๊ะจนเจอต้นเสียงที่ยังคงร้องไปไม่หยุด โทรศัพท์เครื่องนี้คงเป็นของคังอินที่เจ้าตัววางทิ้งไว้บนโต๊ะ อีทึกนั่งมองจนเจ้าเครื่องมือสื่อสารเงียบไป แต่มันกลับร้องดังลั่นขึ้นมาอีกครั้ง คนที่อยู่ในร้านเริ่มหันมามอง เพราะมันคงจะดังหนวกหู แต่ในเมื่อเขาไม่ใช่เจ้าของเครื่องมันก็ดูเสียมารยาทที่จะรับมัน
 
                เจ้าเครื่องมือสื่อสารร้องขึ้นมาอีกรอบหลังจากที่เงียบไป อีทึกมองซ้ายมองขวาดูว่าคังอินจะกลับมาเมื่อไหร่แต่ก็ดูจะไม่มีวี่แววเลย จึงตัดสินใจหยิบโทรศัพท์เจ้าปัญหาขึ้นมากดรับเพราะเกรงใจคนในร้านที่คงจะรำคาญเสียงของเจ้านี่เสียแล้ว
 
                “สวัสดีครับ”
 
                (พี่คังอิน!! ตอนนี้พี่อยู่ไหนครับ กลับบ้านได้แล้วนะพี่ ผมมีเรื่องจะฟ้อง!! พี่รู้มัยว่าพี่ฮีชอลรู้จักกับชเวซีวอนด้วย) พอปลายสายรับปุ๊บซองมินก็พูดออกมายาวเยียด ไม่ได้ฟังเสียงเลยว่าคนที่รับนั้นใช่ว่าที่พี่เขยของตัวเองหรือไม่
 
                “...”
 
                (พี่คังอิน พี่ครับ! ได้ยินผมมั้ย)
 
                “ขอโทษครับ พอดีว่าตอนนี้คุณคังอินเขาไม่อยู่น่ะครับ เขาวางโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะ ผมเลยรับแทน” อีทึกตอบกลับไปเสียงเรียบ เหตุผลที่เขาเงียบเพราะชื่อที่หลุดออกมาจากปลายสาย ชเวซีวอน
 
                (เอ่อ...ครับ งั้นแค่นี้นะครับ)
 
                “ผมจะบอกเขาให้นะครับว่าคุณโทรมา” พูดจบก็ตัดสายทิ้งไป อีทึกหันไปมองหลังร้านทางที่คังอินเดินหายไป เมื่อยังไม่เห็นวี่แววว่าจะกลับออกมาจึงถือวิสาสะดูเบอร์ที่โทรเข้ามาเมื่อกี้นี้ก่อนจะเมมใส่เครื่องตัวเองไว้ และวางไว้ที่เดิม ถึงจะไม่แน่ใจว่าชื่อชเวซีวอนที่ได้ยินนั้นจะใช่คนๆเดียวที่เขารู้จักหรือเปล่าก็ตาม
 
                ผ่านไปซักพักคังอินก็กลับมา สิ่งยิ้มหวานให้เล็กน้อยก่อนจะนั่งลง อีทึกเองก็ได้แต่ยิ้มบางๆกลับไปให้
 
                “เมื่อกี้มีคนโทรมา ชื่อซองมิน”
 
                “เอ่อ...ครับ” เมื่อได้ฟังก็พยักหน้ารับทราบโดยปราศจากรอยยิ้มใดๆ บนใบหน้า คังอินหยิบโทรศัพท์
มือถือขึ้นมาเปิดดูเบอร์โทรเข้าล่าสุด
 
                “คือว่าผมรับให้น่ะครับ มันดังหลายรอบแล้ว” อีทึกชิงพูดขึ้นก่อน เพราะดูจากสีหน้าของคังอินนั้นไม่ค่อยน่าไว้ใจซักเท่าไหร่ อาจจะโกรธหรือโมโหก็ได้ ที่เขารับโทรศัพท์แล้วไม่ยอมบอก
 
                “แล้วเค้าบอกอะไรหรือเปล่าครับ”
 
                “เค้าถามว่าคุณอยู่ที่ไหน ให้กลับบ้านน่ะครับ ผมเลยบอกว่าจะบอกคุณให้” อีทึกบอกสิ่งที่ได้ยินออกไปคร่าวๆ
 
                “ขอบคุณมากครับ” คังอินตอบกลับมายิ้มๆ ก่อนจะเก็บโทรศัพท์มือถือและของที่วางอยู่บนโต๊ะใส่กระเป๋า
 
                “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ นี่ก็เย็นมากแล้ว ถ้าโชคดีอาจจะได้เจอกันอีกนะครับ” บอกลาพอเป็นพิธีก่อนจะเดินออกมานอกร้าน คังอินหันกลับไปมองอีทึกที่อยู่ในร้านอีกครั้ง แล้วจึงเดินไปยังที่จอดรถของร้านที่อยู่ด้านหลัง
 
                พอคังอินเดินพ้นสายตาไปแล้วอีทึกก็ทำการพิมคำว่า ‘คิมยองอุน’ ลงไปยังหน้าจอที่สว่างอยู่ด้านหน้า พร้อมกับชื่อของซองมินผู้ที่เอ่ยชื่อชเวชีวอนผู้ชายที่เขารักมากที่สุดออกมา แต่การจะค้นหาข้อมูลนั้นมันก็ไม่ได้ง่ายนัก เพราะคนเกาหลีชื่อซ้ำกันเป็นหมื่นเป็นล้านคน
 
                นั่งอยู่ที่ร้านได้ไม่นานนักอีทึกก็ต้องกลับไปที่บริษัทเพราะคยูฮยอนกำลังจะถึงภายในไม่ช้านี้  ทั้งๆที่วันนี้มีแขกมาที่บ้านคิดว่าคยูฮยอนจะไม่เข้าบริษัทแต่น้องชายคนนี้ก็แวะมาจนได้ ต่างกับพี่ชายอย่างซีวอนโดยสิ้นเชิง รายนั้นพอตกกลางคืนคงออกไปเที่ยวหาความสำราญอีกเป็นแน่
 
                “วันนี้ที่บริษัทเรียบร้อยดีมั้ยครับพี่ แล้วที่บ่อนเป็นยังไงบ้างครับ” ได้ทักทายกันไปพอเป็นพิธีเสร็จคยูฮยอนจึงถามถึงเรื่องธุรกิจต่อ
 
                “เรียบร้อยดีครับ ที่บ่อนก็ปกติดี” อึนฮยอกตอบ
 
                “พี่ว่านะ คนร้ายจะโจมตีเฉพาะที่ที่มีนายอยู่เท่านั้นแหละคยู พี่ถึงให้มือปืนคอยตามประกบนายไงเพื่อความปลอดภัย เพราะฉะนั้นห่วงตัวเองดีกว่านะ ส่วนเรื่องที่บ่อนพวกพี่จะดูแลกันเอง....แล้ววันนี้เป็นไงบ้างล่ะที่บ้านน่ะ” อีทึกบอกออกไปตามที่ตัวเองคาดการณ์ไว้และเตือนน้องไปด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะถามต่อ
 
                “ก็ปกติดีครับ เพื่อนเก่าของคุณพ่อคุณแม่มาเยี่ยมคุณพ่อน่ะครับ รู้สึกจะไม่ได้เจอกันมาประมาณห้าปีได้แล้ว” คยูฮยอนตอบกลับไปยิ้มๆ
 
                “อยู่กับพวกผู้ใหญ่คงเบื่อแย่เลยสินะ ซีวอนไม่อยากออกมาข้างนอกแย่เหรอ” ถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย เพราะเอาแต่คิดถึงอีกอีกคนที่ไม่ค่อยชอบร่วมเข้าสังคมกับพวกผู้ใหญ่เท่าไหร่นัก คงจะนั่งทำหน้าเซ็งโลกแน่ๆตอนที่ผู้ใหญ่เขาคุยกัน
 
                “ไม่หรอกครับ พอดีว่าคุณอาฮโยริท่านพาลูกชายกับหลายชายของท่านมาด้วย ที่จริงผมก็เคยไปเล่นกับลูกของคุณอาตอนเด็กๆ” คยูฮยอนอธิบายเพิ่มเติม แต่ไม่บอกได้บอกรายละเอียดมากนัก เพราะไม่อยากให้อีทึกรู้ว่าที่จริงแล้วนั้นคนที่อีทึกเป็นห่วงไปอยู่กับฮีชอลชายหนุ่มหน้าหวานหลานชายของฮโยริทั้งวัน
 
                “เพื่อนสมัยเด็กงั้นสิ พี่รู้จักหรือเปล่า”
 
                “เขาชื่อลีซองมินน่ะครับ แต่ผมไม่ได้เจอเขานานแล้ว ก่อนที่พี่อีทึกจะมาทำงานซะอีก พี่คงไม่รู้จักเขาหรอก”
 
                “ลีซองมินงั้นเหรอ” พึมพำออกมาเบาๆเมื่อชื่อที่ได้ยินมันคุ้นหูเสียเหลือเกิน
               
                “ใช่ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับพี่อีทึก” คยูฮยอนเห็นท่าทางอีทึกดูเหม่อลอยเหมือนคนที่กำลังใช้ความคิดอยู่จึงร้องทักขึ้น เพราะอีทึกทวนชื่อซองมินออกมา ทำให้เขาคิดว่าอีทึกอาจจะรู้จักซองมินก็เป็นได้
 
                “เอ่อ...เปล่าหรอก...แล้วคนที่ชื่อซองมินเนี่ยเขามีพี่ชายหรือเปล่า” อีทึกส่ายหน้าปฏิเสธคำถามของคยูฮยอนก่อนจะเป็นฝ่ายถามต่อ
 
                “ผมไม่แน่ใจครับ แต่คิดว่าไม่น่าจะมี พี่ถามไปทำไมครับ” ทำท่านึกซักพักก่อนจะตอบออกมา
 
                “พี่ก็ถามไปงั้นแหละ ไม่มีอะไรหรอก...จะเอากาแฟมั้ยเดี๋ยวพี่ชงให้” ปฏิเสธอีกครั้งแล้วเปลี่ยนเรื่องในทันที อีทึกยิ้มก่อนจะทำท่าลุกขึ้นเดินเพื่อไปชงกาแฟให้คยูฮยอน บางทีเขาอาจจะคิดมากจนเอาเรื่องที่เจอมาผูกเป็นเรื่องโดยที่มันอาจจะไม่ได้เกี่ยวข้องกันซักนิดเลยก็เป็นได้
 
                “ไม่เป็นไรครับพี่ เดี๋ยวผมก็จะกลับแล้ว แค่แวะมาดูเฉยๆ ว่าแต่พี่สองคนจะกลับพร้อมผมเลยมั้ย” คยูฮยอนคว้าแขนอีทึกไว้ก่อนที่พี่ชายคนสวยจะได้เดินไปไหน ที่จริงเขากะว่าจะมารับอีทึกมากกว่า
 
                “ผมจะกลับไปที่บ่อนก่อนน่ะครับ” อึนฮยอกตอบ
 
                “งั้นพี่กลับพร้อมผมเลยแล้วกันนะครับ เดี๋ยวผมไปส่งที่คอนโด” สรุปเสร็จสรรพคยูฮยอนก็เดินเก็บข้าวของของอีทึกที่วางอยู่บนโต๊ะก่อนจะบอกลาอึนฮยอกแล้วเดินนำออกไป
 
                “พี่ไปก่อนนะอึนฮยอก” หันมาบอกลาน้องชายร่วมงานก่อนจะรีบเดินตามคยูฮยอนออกไป
 


                                                   ------------------------------ 50% ------------------------------

                 เวลาตอนนี้เลิกเรียนมาได้ซักพักหนึ่งแล้ว ห้องเรียนที่เคยมีนักเรียนส่งเสียงโหวกเหวกโวยวายเหลือเพียงแค่ชายหนุ่มร่างเล็กคนเดียวเท่านั้นในตอนนี้

 

                ซองมินควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายหลังจากที่เก็บของบนโต๊ะเรียนเสร็จ ก่อนจะกดสองสามทีแล้วยกขึ้นมาแนบกับหู รอเสียงสัญญาณดังเพียงไม่กี่ครั้งก็เปลี่ยนเป็นเสียงทุ้มนุ่มแทน

 

                 (สวัสดีครับ)

 

                คยูฮยอนเหรอ นี่พี่ซองมินเองนะ แนะนำตัวเองออกไปเพื่อให้อีกฝ่ายจำได้ ก่อนเหยียดรอยยิ้มออกมา

 

                (อ่า...ครับ พี่รู้เบอร์ผมได้ยังไงเหรอครับ) ปลายสายถามกลับมาด้วยน้ำเสียงสงสัย เพราะวันที่เจอที่บ้านไม่ได้แลกเบอร์กันไว้

 

                ไม่มีเรื่องไหนที่เกี่ยวกับนายแล้วพี่ไม่รู้หรอก ตอบกลับด้วยน้ำเสียงฟังดูขี้เล่น แล้วยิ้มร้ายกาจเพียงแต่อีกฝ่ายไม่มีทางจะเห็นได้เท่านั้น

 

                (ฮ่าๆๆ งั้นเหรอครับ แล้วพี่มีอะไรหรือเปล่า) หัวเราะออกมาด้วยความขำขันเพราะคิดว่าซองมินนั้นพูดออกมาเล่นๆ

 

                ตอนนี้นายว่างหรือเปล่า คือที่จริงพี่เพิ่งกลับมาเรียนที่เกาหลีได้ไม่นานนี้เอง อยากจะไปเที่ยวรอบโซลดูบ้าง แต่ก็ไม่มีคนพาไป แสร้งทำเสียงให้ฟังดูน่าสงสารเข้าไว้ เพราะคิดว่ายังไงซะคนอย่างคยูฮยอนคงไม่ยอมไปไหนกับใครง่ายๆหากไม่จำเป็นจริงๆ เพราะกำลังอยู่ในช่วงสถานการณ์คับขันแบบนี้ อีกอย่างอีทึกคงไม่ยอมปล่อยให้คยูฮยอนไปไหนคนเดียวเป็นแน่

 

                (วันนี้เลยเหรอครับ)

 

                พอดีพี่ได้ยินว่าวันนี้มีงานเทศกาลโคมไฟดอกบัวเลยอยากไปดูน่ะ ปีหนึ่งมีแค่ครั้งเดียวเอง แต่ถ้านายไม่ว่างก็ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพี่นั่งแท็กซี่ไปเองก็ได้ ปั้นน้ำเสียงให้ดูเศร้าลงไปอีก หาเหตุผลต่างๆนานาขึ้นมาอ้างให้ดูน่าเห็นใจที่ไม่ว่ายังไงอีกฝ่ายก็คงไม่อยากที่จะปฏิเสธ

 

                (เอ่อ...ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมไปรับก็ได้ รอผมที่มหาลัยแล้วกันนะครับ) ถึงจะรู้สึกลำบากใจในตอนแรกแต่คยูฮยอนก็ตอบตกลงออกไปในที่สุด

 

                ขอบใจมากเลยนะ แล้วพี่จะรอนะ บอกออกมาอย่างอารมณ์ดีก่อนจะตัดสายทิ้งไป ซองมินมองโทรศัพท์มือถือในมือก่อนจะเหยียดยิ้มออกมา ไม่แปลกใจเลยจริงๆ ว่าทำไมทุกคนถึงได้รักคยูฮยอนกันขนาดนี้  

 

               

 

                หลังจากวางสายจากซองมินไปคยูฮยอนก็กดโทรออกหาอีทึกทันทีเพราะต้องรายงานก่อนว่าตัวเองจะไปไหนกับใครและอย่างไร เขาคิดว่าซองมินคงไม่อยากให้บอดี้การ์ดตามไปด้วยแน่ๆ เพราะฉะนั้นต้องขออนุญาตพี่ชายคนสวยก่อน

 

                (จำเป็นมากขนาดนั้นเลยเหรอ) นี่เป็นคำถามแรกของอีทึกเมื่อคยูฮยอนโทรไปรายงาน น้ำเสียงนั้นฟังดูไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่ ไปเที่ยวเขาไม่ได้ว่าอะไร แต่ไม่อยากให้คยูฮยอนไปไหนโดยไม่มีบอดี้การ์ดคอยรักษาความปลอดภัย

 

                งานเทศกาลมันมีวันนี้วันเดียวครับพี่อีทึก ผมไปกับซองมินคงไม่เป็นอะไรหรอกครับ บอกด้วยน้ำเสียงอ่อนใจเพราะไม่อยากขัดใจอีทึกมากนัก แต่ก็ตอบตกลงกับซองมินไปแล้ว

 

                (นั่นมันเทศกาลของคนพุทธไม่ใช่เหรอคยู พี่ไม่อยากให้เราไปไหนถ้าไม่จำเป็น)

 

                แต่ผมสัญญากับซองมินไว้แล้วครับพี่ ให้ผมไปเถอะนะ แล้วผมจะรีบกลับและระวังตัวอย่างดี คยูฮยอนรู้ดีว่าอีทึกเป็นห่วงเขาขนาดไหน แต่ถึงจะบอกข้ออ้างอะไรไปพี่ชายก็คงไม่ไว้วางใจอยู่ดี

 

                (ทำไมนายชอบทำให้พี่เป็นห่วงนักนะ)

 

                ขอโทษครับ แล้วผมจะรีบกลับนะ พูดจบก็ตัดหน้าชิงวางสายไปก่อน ไม่งั้นอีทึกคงได้บ่นต่อยาวเยียดแน่

 

                คยูฮยอนกลับไปหาบอดี้การ์ดที่วันนี้ถูกส่งมาดูแลเขาแทนทงแฮที่รถก่อนจะออกคำสั่ง

 

                วันนี้กลับไปที่บ่อนก่อนเลยนะ นี่ค่ารถนั่งแท็กซี่ไปก็แล้วกัน ฉันโทรบอกพี่อีทึกเรียบร้อยแล้วไม่ต้องเป็นห่วง ยื่นเงินไปให้ตรงหน้าตบบ่าเบาๆสองสามทีก่อนจะเปิดประตูขึ้นไปนั่งบนรถแล้วขับออกไปทันที ปล่อยให้บอดี้การ์ดผู้โชคร้ายโดนเจ้านายทิ้งได้แต่ยืนทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกอยู่คนเดียว

 

 

 

                คยูฮยอนเลี้ยวรถเข้ามาในวิทยาลัยศิลปะโซลซึ่งเป็นทางผ่านที่เขาขับรถผ่านระหว่างบ้านกับมหาวิทยาลัยเป็นประจำแต่ก็ไม่เคยแวะเข้ามาซักที รถสีดำคลับคันหรูจอดสนิทอยู่ที่ด้านข้างสนามของวิทยาลัย ร่างสูงโปร่งเดินลงมาจากรถก่อนจะสอดส่ายสายตาหาบุคคลที่ได้นัดหมายเอาไว้

 

                ซองมินซึ่งกำลังนั่งรออยู่ที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ของวิทยาลัยเมื่อเห็นบุคคลที่คุ้นตาทำท่าเหมือนกำลังมองหาใครซักคนอยู่จึงเผยรอยยิ้มออกมาก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงไปหาในทันที

 

                ขอโทษด้วยนะ ที่พี่รบกวน เอ่ยทักออกไปเป็นคำแรกก่อนจะยิ้มบางๆออกมา

 

                ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมว่าเราไปกันเถอะ ส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะยิ้มตอบกลับไป พร้อมกับเดินอ้อมไปเปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับให้เสร็จสรรพ

 

                ขอบใจมากนะ ยิ้มสดใสเป็นการขอบคุณแล้วจึงยัดตัวเองเข้าไปในรถ คยูฮยอนเอื้อมมือไปดึงสายเข็มขัดนิรภัยมารัดให้ทำเอาซองมินสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้แล้วจึงเดินอ้อมกลับไปประจำที่นั่งคนขับของตนเอง

 

                และแล้วก็ได้เวลาออกเดินทาง  คยูฮยอนขับรถมุ่งหน้าไปยังสนามกีฬาทงแดมุนซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของขบวนแห่โคมไฟ

 

                พี่ชวนนายมาแบบนี้รบกวนนายหรือเปล่า เพราะที่จริงแล้วนายต้องกลับไปที่บริษัทใช่มั้ย ซองมินเริ่มชวนคุยเพื่อไม่ให้บรรยากาศภายในรถมันเงียบจนเกินไป

 

                ไม่หรอกครับ หันมาตอบพร้อมรอยยิ้มน้อยๆก่อนจะหันกลับไปมองทางอย่างเดิม เพราะเขาไม่อยากให้ซองมินคิดว่ามันเป็นการรบกวน

 

                งั้นวันหลังเราไปเที่ยวด้วยกันเอามั้ย เพราะดูท่าทางนายเครียดๆ พี่อยากให้นายผ่อนคลายบ้าง เหมือนตอนเด็กๆที่เราเคยเล่นด้วยกันไง จำได้มั้ย พูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงก่อนจะมอบรอยยิ้มสดใสให้เป็นการตบท้าย

 

                จำได้สิครับ ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วงผม คยูฮยอนยิ้มตลอดเวลาที่พูด เขารู้สึกได้ว่าแม้จะไม่ได้เจอซองมินมานานหลายปีแล้วก็ตาม แต่พี่ชายคนนี้ก็ยังคงดูเป็นห่วงน้อยชายคนนี้เหมือนวันก่อนๆไม่มีผิด

 

                ซองมินยิ้มตอบกลับไปให้ก่อนจะหันออกไปมองบรรยากาศข้างทางเพราะคยูฮยอนขับรถเข้าใกล้บริเวณที่ใช้ในการจัดขบวนแห่แล้ว โคมไฟรูปทรงสวยงามมากมายที่ประดับประดาอยู่ในขบวนแห่ บรรยากาศยามเย็นที่ไร้แสงจากดวงอาทิตย์ทำให้โคมไฟเหล่านั้นดูเด่นและน่าสนใจยิ่งนัก ในงานโคมไฟดอกบัวนี่เป็นงานของชาวพุทธและดูเหมือนซองมินจะให้ความสนใจมันอยู่พอสมควร

 

                สวยเนอะ แต่คนเยอะมากเลยอ่ะ ทำปากแบะอย่างคนไม่พอใจเมื่อเห็นบรรดาผู้คนมากมายที่หลั่งไหลเข้ามาชมงาน ไม่ว่าจะเป็นคนเกาหลีหรือคนต่างชาติ คนเยอะแบบนี้แล้วเขาจะมองเห็นขบวนแห่มั้ยล่ะเนี่ย

 

                คนก็เยอะแบบนี้ทุกปีแหละครับ ถ้าเราจะมาดูต้องมาจองที่ไว้ก่อน คยูฮยอนวนรถเพื่อหาที่จอดแต่มันหาไม่ได้ง่ายนัก เพราะคนส่วนใหญ่จะเดินทางมาด้วยรถประจำทางกัน

 

                ยังไม่ทันที่จะหาที่จอดรถได้เสียงโทรศัพท์ของคยูฮยอนก็ดังขึ้นซะก่อน เจ้าของเครื่องหยิบมันขึ้นมาดูก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น

 

                สวัสดีครับพี่

 

                (คุณคยูฮยอนครับ! ลูกค้าที่บ่อนโดนทำร้ายครับ! และดูเหมือนคนที่ทำจะเป็นเด็กในบ่อนเรานี่แหละครับ!) เสียงตื่นๆของเยซองตอบกลับมา

 

                เด็กในบ่อนงั้นเหรอ พึมพำออกมาไม่เบานักเหมือนเป็นการย้ำเตือนสิ่งที่ตัวเองได้ยิน เด็กในบ่อนเขากล้าทำร้ายแขกงั้นเหรอ

 

                (ใช่ครับ! คุณคยูฮยอนมาที่บ่อนได้มั้ยครับ ตอนนี้พี่อีทึกกับอึนฮยอกกำลังตามมา)

 

                ได้ครับ! แล้วผมจะรีบไป พูดจบก็ตัดสายทิ้งไปก่อนจะกลับรถทันที

 

                เกิดอะไรขึ้นเหรอ ซองมินที่นั่งฟังอยู่เงียบๆถามขึ้นเมื่อเห็นท่าทางของคยูฮยอนเปลี่ยนไป

 

                เกิดเรื่องนิดหน่อยน่ะครับ เอาเป็นว่าผมจะไปส่งพี่ที่บ้านก่อนนะครับ ตอบสีหน้าเครียด เมื่อเลี้ยวรถออกมาพ้นจากบริเวณงานก็เหยียบคันเร่งมิดทันที

 

                แต่พี่ว่ามันไม่น่าจะนิดแล้วนะ ให้พี่ไปด้วยได้มั้ย ท่าทางของคยูฮยอนมันไม่ได้เป็นอย่างที่บอกมาเลยซักนิด ท่าทางที่เร่งรีบและสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดขนาดนี้มันคงไม่ใช่แค่เรื่องนิดหน่อยแน่

 

                อย่าเลยครับมันอันตราย ปฏิเสธออกไปเสียงแข็ง ที่แบบนั้นเขาให้ซองมินไปด้วยไม่ได้เด็ดขาด

 

                แต่พี่จะไปกับนาย!” 

-----------------------------------------------


kr...Talk

มาแล้วจ้า มาต่อให้อีก100%
แต่อยากรู้จริงๆ คนอ่านหายไปไหนกันหมด
มันไม่สนุกหรืองัยเนี่ย
ไรเตอร์เริ่มท้อและไม่อยากเขียนอยากแต่งเรื่องนี้แล้วนะ
อยากลบทิ้งไปเลย
ถ้าไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น มาอ่าน มาเม้นกันเถอะ
อยากให้เรื่องนี้ได้จบจังเลย
ชอบพล็อตเรื่องอ่ะ ที่จะเกิดต่อไปในอนาคต
ขอเรียกเม้นหน่อยแล้วกัน
ไม่ถึง200เม้น ไม่อัพจริงๆด้วย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1,561 ความคิดเห็น

  1. #1519 pizzer (@pizzieploy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 เมษายน 2556 / 19:25
    คังทึกเจอกันแล้ว
    #1519
    0
  2. #1466 prang (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 15:29
    ทึกกี้ อย่าคิดมากเรื่อง ปลัดเลย ปล่อยมานไปเหอะ 55555
    #1466
    0
  3. #1420 love cnblue bigbang 4ever (@proud-bioce-vip) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2554 / 14:21
    ซองมินจะไปบ่อนทำไหมนะ เป็นอาจจะเจอเยเย่ก็ได้
    #1420
    0
  4. #1388 Kwai Triple S (@love-jesusmak) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2554 / 10:59
    คยูดีเกินไปแล้วนะ สงสารๆๆ

    ถ้ารู้ความจริงขึ้นมาจะเป็นไงเนี่ยย

    เย่ต้องรู้เรื่องมินใช้ชื่อปลอมแน่ๆ หึหึ 555
    #1388
    0
  5. #1371 [MY DEAR] (@my-dear-love-sj) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2554 / 22:47
    พี่เย่เจอกับมินแน่ๆ
    #1371
    0
  6. #1360 E.L.F & B2uty (@arcobaleno18) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2554 / 20:01
    เออวะ ถ้ามินไปก็จะเจอพี่เย่
    มันยิ่งวุ่นวายอลม่านเเล้ว อร๋ายยยยย 
    #1360
    0
  7. #1321 Sweet Pain (@sweet-pain) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กันยายน 2554 / 02:03
    อ๊ากกกกกก

    มินจะไปด้วยซะงั้น

    คยูจะเอายังไงเนี่ย
    #1321
    0
  8. #1295 tanphon (@natthaphong) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2554 / 23:30
    คยูโหมดใสซื่อ(?)แบบเรื่องนี้ นานๆทีจะได้เห็น ฮ่าๆๆ

    แต่ว่าซองมินถึงจะโหดแต่ก็น่ารัก
    #1295
    0
  9. #1263 Swamp Cabbage (@princesscloud) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2554 / 19:12
    กี้เป็นคนดีจริงๆ มินใจร้าย
    ทำกับกี้ได้ลงคอ งอลแล้ว -3-

    เพี่เย่เจอมิน o[]O
    #1263
    0
  10. #1231 Peach_Hesitation (@peachsshi) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2554 / 20:58
    เค้าเสียใจอ่ะ ซองมินหลอกคูยอนอ่ะ ซองมินใจร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #1231
    0
  11. #1185 Demon_Queen (@nisccynava) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2554 / 22:08
    มินอย่าไปเลยนะ..........เจอเย่.............มินซี้แง๋แก๋!!!!!
    #1185
    0
  12. #1124 ~Innocent~ (@justmind1994) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2554 / 09:20
    ไปบ่อน=เจอเย่
    เจอเย่+มินใช้ชื่อจริง = เย่รู้ความจริง
    โอ้ว่าววว ว ระทึกดีแท้
    หึ หึ งานเข้าแล้วล่ะอุคเอ๋ยย
    แล้วกี้จะผิดสัญญากับมินดื้อๆอย่านั้นอ่ะนะ
    - 0-
    #1124
    0
  13. #1107 ORIP. (@kotchagorn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 เมษายน 2554 / 18:34
     เยเย่คงได้เจอมินแน่เลย 
    #1107
    0
  14. #1068 BelL (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 เมษายน 2554 / 14:04
    พี่มินคะ



    ถ้าไป



    งั้นก้จะ จ๊ะเอ๋



    กะพี่เยซอง อะเดะ



    เหอะๆๆๆ
    #1068
    0
  15. #1048 Fmafia (@fmafia) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 เมษายน 2554 / 16:36

    มินโหดอะไรอย่างงี้

    #1048
    0
  16. #1026 Chokyu LUV Leemin (@onlykyumin137) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มีนาคม 2554 / 15:48
    มินร้ายมาก
    ถ้ากี้รู้จะผิดหวังมากไหมเนี่ย
    แต่ก็สะใจดี
    กี้มันร้ายหลายเรื่องแล้ว
    #1026
    0
  17. #996 joyce_larts (@joycema24) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มีนาคม 2554 / 02:17
    มินเริ่มเจริญรอยตามเจ๊แล้ว ทั้งวอนทั้งกี้โดนสองพี่น้องหลอกทั้งคู่ น่าสงสารจริงๆ TT TT
    #996
    0
  18. #964 eye love sj13 (@eye-love-sj13) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2554 / 17:59
    มินร้ายอ่ะ

    เอาความจริงใจของคยูไปใช้เป็นเครื่องมือได้คยูไม่ผิดสักหน่อย งอลมินแล้ว
    (ดีกันนะ)(เชอะ) ฉันบ้าไปแล้ว
    #964
    0
  19. #937 m___??? (@memay-boo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:19
    เริ่มสงสารกี้แล้วนะมินอย่าทำให้ไว้ใจแล้วหลอกกันได้มั้ย
    หรือมินกับบอมเหมือนกันเลยอะ
    #937
    0
  20. #915 KH*EH*TM (@june256) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มกราคม 2554 / 19:22

    มินอ่าาอย่าหลอกคยูอย่างงี้เลยน้าา สงสารคยูง่าาา

    #915
    0
  21. #839 deena (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2553 / 00:06
    คังอิน นายจะจีบนางฟ้าตั้งเเต่เเรกเห็นเลยหรอ

    อิอิ



    เเต่ฉันว่านะ เดี่ยวนายต้องมาจับนางฟ้าฉันไปแน่เลยเพราะนางฟ้าได้ข้อมูลสำคัญไปแร้วอ่ะ

    กดเลยนะอย่าให้เสียเวลา



    เพราะเมื่อไหร่ที่นายรักนางฟ้าเข้าเเร้ว

    นายจะไม่สามารถขัดใจนางฟ้าผู้นี้ได้อีกเลย อิอิ เเคะกุมอำนาจ



    ซองมินเรื่องนี้หนูร้ายมากเลย เฮือ
    #839
    0
  22. #730 ployshadow (@ployyou) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กันยายน 2553 / 13:52
    มินจะทำอะไรกี้เนี่ย
    #730
    0
  23. #703 เพกา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กันยายน 2553 / 00:02
    ใช้ลูกอ้อนเพื่อให้ตายใจ



    แถมพูดจาน่าสงสารแบบนี้



    เป็นใครก็ต้องยอมล่ะยิ่งหน้าตาน่ารักด้วยอีก



    ใครจะปฎิเสธพี่ชายที่น่ารักคนนี้ได้
    #703
    0
  24. #611 jeabakasa (@jeabakasa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2553 / 19:18
    ทึกจะปะติดปะต่อเรื่องได้มั๊ยเนี่ย

    คังทึกออกมาแล้ว .. เย่ๆๆ

    #611
    0
  25. #531 ann (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2553 / 09:43
    มินนี่ขา หนูเกือบทำเรื่องแตกแล้วนะลูก
    #531
    0