[Fic SJ] Furious for Love...แค้นนี้ เพื่อรัก [KyuMin]

ตอนที่ 7 : Chapter6 : ผู้มาเยือน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ธ.ค. 52


Chapter6
: ผู้มาเยือน
 
 
 
 
                “รอนานไหมแฮงอุน ขอโทษนะที่มาช้า เอ่ยขึ้นทันทีที่เดินมาถึงโต๊ะที่คนตัวเล็กนั่งอยู่ เยซองหอบเล็กน้อยเพราะรีบจัดเนื่องจากเมื่อคืนเขาทำงานจนดึก ตอนเช้าเลยตื่นสาย
 
                ไม่เป็นไรครับ พี่เยซองนั่งลงก่อนสิ นี่ครับน้ำ ผมสั่งไว้ให้แล้ว ยิ้มรับอย่างไม่ถือโทษโกรธอะไรพร้อมกับดันแก้วทรงสวยไปด้านหน้าของเยซอง
 
                “Ice Mocha” หย่อนตัวนั่งลงตรงกันข้าม อุทานออกมาเบาๆเมื่อเห็นเครื่องดื่มที่วางตรงหน้า เยซองยิ้มบางๆ ก่อนจะยกแก้วกาแฟสดขึ้นมาดื่มอย่างช้าๆ แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าคนตัวเล็กด้านหน้านี้รู้ว่าเขาชอบเครื่องดื่มชนิดนี้หรือว่าแค่เดาแล้วสั่งมาเท่านั้น
 
                ชอบมั้ยครับ ผมสั่งให้พี่เลยนะ เรียวอุกยิ้มกว้างเมื่อเห็นท่าทางของเยซอง จริงๆแล้วเรื่องแค่นี้มันเป็นข้อมูลพื้นฐานสำหรับเขาที่ควรจะรู้ ไม่ว่าเป็นประวัติส่วนตัวหรือความชอบเขารู้หมด เว้นก็แต่ข้อมูลทางด้านความรู้สึกนึกคิดเท่านั้นที่เขายังไม่รู้
 
                รู้เหรอว่าพี่ชอบ เยซองเลิกคิ้วถามเหมือนกับว่าจะรู้ทัน  เรียวอุกไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่ยิ้มบางๆเท่านั้น
 
                ผมว่าเรามาสั่งอาหารกันดีกว่าครับ เรียวอุกเปลี่ยนประเด็นบทสนทนาโดยการหยิบเมนูขึ้นมาดู สายตาไล่ไปตามรายชื่ออาหารนับสิบรายการ ก่อนจะยิ้มบางๆเมื่อเจอชื่ออาหารที่ถูกใจ
 
                เรียวอุกลดเมนูที่ถืออยู่ลงเพื่อให้มองเห็นเยซองที่กำลังดูเมนูอาหารอยู่ คนตัวเล็กกวักมือเรียกพนักงานของทางร้านก่อนจะสั่งอาหาร ทำให้เยซองที่กำลังดูเมนูอยู่เงยหน้าขึ้นมาทันที
 
                พี่เยซองสั่งอะไรดีครับ เมื่อสั่งอาหารของตัวเองเสร็จเรียวอุกจึงหันไปยิ้มให้เยซอง
 
                เอาเท่าที่แฮงอุนสั่งก็พอครับ เยซองยื่นเมนูคืนให้กับพนักงาน ยิ้มตอบกลับไปให้คนตัวเล็กที่นั่งอยู่ด้านหน้า ที่เขาตอบออกไปแบบนี้เพราะรายการอาหารที่แฮงอุนสั่งไปนั้นมันมากพอแล้ว ที่สำคัญมีแต่เมนูที่เขาชอบทั้งนั้น
 
                ครับ เรียวอุกยิ้มรับแล้วยื่นเมนูให้กับพนักงาน
 
                ไม่นานรายการอาหารมากมายก็ทยอยออกมาเสิร์ฟ เรียวอุกเอาแต่ตักนู้นตักนี่ให้เยซองจนแทบจะล้นจานออกมา
 
                พอแล้วครับแฮงอุน มันเยอะแล้ว เยซองร้องห้ามเมื่อคนตัวเล็กทำท่าจะตักอาหารใส่จานเขาอีก
 
                อ่า ขอโทษครับ เรียวอุกมีสีหน้าสลดลงเล็กน้อยขณะพูด ทำแก้มป่องจนเยซองต้องอมยิ้มตามไปด้วย
 
                ตักให้พี่อยู่แบบนี้แล้วแฮงอุนจะได้กินเหรอ อ่ะ พูดจบก็ตักอาหารใส่จานของคนตัวเล็กบ้าง จะได้หายกันและจะได้ลงมือรับประทานอาหารมื้อนี้ซักที
 
                เรียวอุกอมยิ้มตอบกลับและเริ่มลงมือกินอาหารที่เยซองตักให้ กินไปซักพักก็ตักอาหารใส่จานเยซองอีก พูดเสียงเจื้อยแจ้วว่าอันนู้นอันนี้อร่อย ซึ่งมันดูน่ารักมากในสายตาของเยซอง
 
                พี่เยซองทำงานอะไรเหรอครับ ผ่านไปได้ไม่นานเรียกอุกก็เริ่มชวนเยซองคุย ถึงเขาจะรู้ดีอยู่แล้วว่าเยซองนั้นเป็นใครมาจากไหน แต่สำหรับคนที่เพิ่งจะเริ่มทำความรู้จักกันก็ควรถามเรื่องพื้นๆเสียก่อน
 
                เอ่อ.... ได้ฟังคำถามเยซองกลับอึกอักที่จะตอบ เงยหน้าขึ้นสบมองดวงตาใสที่จ้องมองเขาอย่างอยากรู้คำตอบแล้วก็ไม่รู้ว่าจะตอบไปว่าอะไร จะบอกว่าเขาเป็นคนคุมบ่อนการพนันอย่างนั้นเหรอ มันคงจะดูเหมือนเขากลายเป็นคนไม่ดีในสายตาของคนตัวเล็กนี่ล่ะมั้ง
 
                ว่าไงครับ พี่ไม่อยากตอบผมเหรอ ถามย้ำอีกครั้งด้วยเสียงที่เบาลง รอยยิ้มที่เคลือบอยู่บนริมฝีปากหายไปกลายเป็นใบหน้าเรียบเฉยแทน  
 
                เปล่าครับ แต่มันไม่ใช่งานดีเลิศอะไร แฮงอุนไม่ต้องรู้หรอกครับ เยซองบอกปัดไปพร้อมกับก้มหน้าทานอาหารต่อ
 
                ไม่ดีเหรอครับ แต่วันที่พี่มาช่วยผมพี่ขับรถหรูมากเลยนะ
 
                รถเจ้านายน่ะ ไม่ใช่รถพี่หรอก การช่างสังเกตของคนตัวเล็กทำเอาเยซองเริ่มหนักใจ จนเขาต้องโกหกออกไป
 
                เหรอครับ เรียวอุกยอมรับคำแต่โดยดี เขารู้ดีว่ารถคันนั้นน่ะมันเป็นของเยซอง
 
                เยซองพยักหน้ารับแล้วก้มหน้าทานอาหารต่อ ถึงคนตัวเล็กนี่จะเป็นคนที่ดูร่าเริง ใครๆคงอยากจะเข้าใกล้ทั้งนั้น แต่ก็คงเป็นคนที่สังเกตมากทีเดียว และอาจจะเดาใจคนเก่งด้วยก็เป็นได้ เพราะเรื่องเครื่องดื่มกับอาหารที่คนตัวเล็กสั่งมาเขาเองก็ยังแปลกใจอยู่
 
                ถ้าว่างๆผมจะชวนพี่ออกมาทานข้าวด้วยกันอีกได้ไหมครับ เรียวอุกเปลี่ยนข้อหัวสนทนาเมื่อเห็นว่าถามยังไงเยซองก็คงไม่ตอบเขาอยู่ดี
 
                เอ่อ....ก็ได้ครับ เยซองใช้ความคิดซักพักจึงตอบตกลง แต่มากินข้าวด้วยกันนานๆครั้งคงจะไม่เป็นอะไร ที่สำคัญคนตัวเล็กนี่ก็เป็นแค่เด็กธรรมดาคงจะไม่มีผลกับงานที่เขาทำอยู่แล้ว
 
                งั้นถ้าวันหลังระ...เอ่อ แฮงอุนว่างจะโทรไปหาแล้วกันนะครับ ด้วยความที่ดีใจเกินเหตุเรียวอุกเกือบจะเผลอหลุดชื่อจริงของตัวเองออกไป แต่ก็ยังคงตีสีหน้าสดใสเหมือนเดิม
 
                ครับ
 
                เมื่อตกลงกันได้จึงเริ่มรับประทานอาหารกันต่อ พูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อยเพราะเรียวอุกมักจะหาเรื่องอะไรมาถามเยซองเสมอ ส่วนคนโดนถามก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้างตามความเหมาะสม
 
                เวลาสิบเอ็ดโมงเกือบเที่ยงเยซองกับเรียวอุกจึงออกมาจากร้านเยซองอาสาจะไปส่งเรียวอุกก่อนแต่คนตัวเล็กปฏิเสธโดยให้เยซองไปส่งที่ป้ายรถประจำทางแทน เมื่อเรียวอุกขึ้นรถไปแล้วเยซองจึงขับรถกลับไปที่บ่อน
 
 
 
 
 
 
 
                ซองมิน
 
                ครับแม่ บุคคลที่ยืนอยู่ด้านหน้าทำให้ซองมินต้องละสายตาจากหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าวันนี้เพื่อหันไปสนทนาด้วย นานๆทีแม่ของเขาจะออกมาพบเขาแบบนี้คงต้องมีเรื่องสำคัญอะไรแน่ๆ
 
                บ่ายวันนี้เราจะไปเยื่ยมคุณฮยอนจิน ไปบอกฮีชอลและเตรียมตัวได้แล้ว ลีฮโยริ มารดาของซองมินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เธอจำได้ดีว่าวันนี้เป็นวันอะไร และมันนานมากแล้วที่เธอไม่ได้ไปอวยพรเพื่อนเก่าคนนี้เลย
 
                ชื่อที่ซองมินได้ยินทำให้เขาเงียบไปพักหนึ่ง โจฮยอนจิน คนที่แม่แสนจะเกลียดและเครียดแค้นขนาดนั้น แล้วจะไปเยี่ยมมันเพื่ออะไรกัน ที่สำคัญแม่กลับเรียกมันว่า คุณฮยอนจิน
 
                เนื่องในโอกาสอะไรเหรอครับ
 
                วันนี้เป็นวันเกิดของเขา ที่สำคัญตอนนี้คุณฮยอนจินกำลังล้มป่วย ที่สำคัญลูกจะได้ไปทำความรู้จักกับเพื่อนเก่าหน่อยไง ไม่ได้เจอกันตั้งนานไม่ใช่เหรอไง
 
                แม่เลิกเรียกมันว่าคุณฮยอนจินเถอะครับถ้ามันฝืนใจ แล้วมันจำเป็นมากหรือไงครับที่เราต้องไป ซองมินแย้งขึ้นด้วยความที่ไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่นัก
 
                อย่าขัดใจแม่เลยซองมิน ไปเตรียมตัวและบอกฮีชอลซะ ส่วนคำพูดคำจาขอให้สุภาพกว่านี้ ให้เวลาครึ่งชั่วโมง แม่จะนั่งรอตรงนี้ สั่งความเสร็จฮโยริก็หย่อนตัวนั่งลงที่โซฟาตัวยาวตรงข้ามกับซองมิน
 
                ในเมื่อขัดคำสั่งของแม่ไม่ได้ซองมินจึงต้องเดินขึ้นไปชั้นบน บอกเรื่องที่เขาคิดว่ามันเป็นข่าวร้ายกับฮีชอล และเข้าห้องเพื่อเตรียมตัวสำหรับการเยือนบ้านศัตรู
 
               
 
                รถของครอบครัวลีเลี้ยวเข้ามาภายในบ้านอันใหญ่โตมโหฬารของตระกูลโจในเวลาบ่าย ซองมินเบ้ปากทันทีที่ได้เหลื่อมล้ำเข้ามาในบ้านที่อาจจะเรียกได้ว่าคฤหาสน์หรือราชวังดีๆนี่เอง ฮีชอลได้แต่ท้าวคางมองพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างขึ้น ถ้าลีซองวอนไม่เสียชีวิตไปเสียก่อนครอบครัวของพวกเขาคงจะมีความเป็นอยู่ที่ดีกว่านี้
 
                เมื่อรถเคลื่อนมาจอดที่หน้าประตูมีสาวใช้หลายคนของตระกูลโจออกมาต้อนรับ พร้อมกับคุณหญิงประจำบ้านและลูกชายอีกสองคน
 
                ลีฮโยริก้าวลงจากรถมาเป็นคนแรก ใบหน้าสวยที่ดูไม่เปลี่ยนไปเลยเมื่อห้าปีก่อนแย้มยิ้มรับเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันเสียนานพร้อมกับตรงเข้าไปกอดด้วยความรู้สึกที่เสแสร้งเต็มที ต่างกับชเวเยจินที่รู้สึกดีใจจนแทบอยากจะร้องไห้ออกมาที่ได้เจอกับเพื่อนรักที่หายหน้าหายตาไม่ติดต่อกลับมาเลย
 
                ฮีชอลกับซองมินก้าวลงมาจากรถและเดินไปยืนข้างฮโยริ ซีวอนที่ยืนอยู่ด้านหลังแม่ตัวเองเบิกตากว้างเมื่อเห็นฮีชอล สายตาคมจับจ้องอยู่ที่หนุ่มหน้าสวยหวานที่เขาเพิ่งปล้นสวาทไปเมื่อไม่นานมานี้ ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือตาฟาดกันแน่ แต่เมื่อฮีชอลหันมายิ้มให้ คราวนี้ซีวอนจึงแน่ใจเลยว่าคนๆนี้คือคิมฮีชอลอย่างแน่นอน
 
                ทักทายคุณน้าเยจินสิลูก เมื่อผละออกมาจากกันแล้วฮโยริจึงหันมาบอกฮีชอลกับซองมิน
 
                สองหนุ่มโค้งทักทายผู้ที่ถือเคยนับถือกันเป็นน้าหลานแล้วยิ้มบางๆออกมา  จากนั้นเยจินจึงเชิญแขกคนสำคัญเข้าบ้าน
 
                อาการของฮยอนจินเป็นยังไงบ้าง ฮโยริเอ่ยถามไปตามเรื่องตามราว เพราะที่เธอมาวันนี้ก็เพื่อมาเยี่ยมอาการป่วยของฮยอนจินและถือเป็นการมาอวยพรวันเกิดไปด้วยในตัว
 
                อยู่ที่ห้องนอนน่ะ เริ่มแก่แล้วร่างกายเลยไม่ค่อยแข็งแรง ช่วงนี้หมอให้พักผ่อนมากๆ คยูฮยอนเลยต้องดูแลบริษัทแทนไปก่อนเยจินตอบกลั้วหัวเราะในช่วงแรก ก่อนจะหันมามองคยูฮยอนที่เดินตามหลังมา
 
                ทั้งสองครอบครัวนั่งรวมตัวกันอยู่ที่ห้องรับแขก สองเพื่อนเคยรักพูดคุยถามสารทุกข์สุขดิบกันไปตามภาษา ส่วนลูกหลานก็ได้แต่นั่งมองหน้ากันไปมาเพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มคุยกันยังไง จนฝ่ายผู้ใหญ่ต้องเป็นคนเริ่มบทสนทนาให้เสียเอง
 
                “จำซองมินได้มั้ยลูก ตอนเด็กๆพ่อเคยพาลูกไปเล่นด้วยบ่อยๆ เยจินหันไปถามลูกชายทั้งสองของตน ก่อนจะหันกลับไปยิ้มให้ซองมินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
 
                ครับ คยูฮยอนพยักหน้าตอบรับเบาๆ ส่วนซีวอนนั้นดูจะสนใจอีกคนที่มาด้วยเสียมากกว่า
 
                ส่วนนี่ฮีชอลจ๊ะ เป็นหลานชายของป้า ฮโยริแนะนำตัวให้ฮีชอล เพราะเห็นท่าทางลูกชายคนโตของเยจินจะสนใจหลานชายเขาอยู่
 
                ครับ ผมทราบแล้ว ซีวอนตอบกลับมายิ้มๆ
 
                ว่าแต่ซองมินจำน้องได้หรือเปล่า เห็นนั่งเงียบเชียว เยจินที่เห็นซองมินเงียบผิดปกติเลยถามขึ้น
 
                คนถูกทักเงยหน้าขึ้นมายิ้มตอบพร้อมกับส่ายหน้าเชิงว่าไม่มีอะไร เวลานี้เขาคงไม่มีอารมณ์จะมาพูดคุยดีๆด้วยได้หรอก อยากจะฆ่าล้างตระกูลเลยมากกว่า
 
                จำได้สิครับ ซองมินตอบออกมาสั้นๆ รอยยิ้มที่มีให้เยจินนั้นหายไปทันทีที่หันไปสบตากับคยูฮยอน
 
                เมื่อเห็นปฏิกิริยาของลูกชายที่แสดงออกมากจนเกินไปฮโยริจึงเตือนสติโดยการลูบหลังซองมิน ลูกชายคนเดียวของครอบครัวลีหันมามองผู้เป็นแม่ที่กำลังสื่อความหมายบางอย่างผ่านทางสายตา แล้วจึงหันกลับไปยิ้มแย้มให้กับครอบครัวโจ
 
                พวกเราจะขอขึ้นไปเยี่ยมฮยอนจินได้มั้ยเยจิน ฮโยริถามขึ้น
 
                ได้สิ ป่านนี้คงจะตื่นแล้วล่ะ เพื่อนเก่ามาเยี่ยมทั้งทีฮยอนจินต้องดีใจมากแน่ๆ เยจินตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มพร้อมกับลุกขึ้นเดินนำไปที่บันได
 
                ฮโยริกับซองมินเดินพร้อมกันโดยมีคยูฮยอนเดินตามหลัง ส่วนซีวอนนั้นรีบตรงเข้าไปหาฮีชอลทันทีเมื่อฮีชอลลุกขึ้นยืน
 
                ฮีชอล ทำไมวันนั้น....
 
                ตอนนี้ไม่ใช่เวลาของเรา ฉันขอตัวก่อนนะ ฮีชอลแทรกขึ้นก่อนที่ซีวอนจะได้ถามจบและเดินตามน้าและน้องชายไปทันที
 
                ซีวอนเดินตามฮีชอลไปช้าๆและเริ่มจะรู้สึกสับสนกับความคิดของหนุ่มหน้าสวยคนนี้ หลังจากที่ฮีชอลทิ้งเขาไว้ที่โรงแรมเขาก็โทรไปตามเบอร์โทรศัพท์ที่ทิ้งไว้ให้ แต่ก็ไม่ได้รับการตอบกลับจนมาถึงวันนี้ และไม่นึกว่าฮีชอลจะเป็นคนที่ใกล้ตัวเขาแค่นี้เอง
 
                เยจินพาครอบครัวลีมาที่ห้องของฮยอนจิน เมื่อคนป่วยรู้ว่ามีคนเข้ามาจึงยันตัวลุกขึ้นนั่งโดยมีคนรับใช้คอยช่วยพยุง คยูฮยอนนั้นเดินนำหน้าเข้าหาพ่อตัวเองและช่วยพยุงอีกแรง
 
                ฮโยริ ฮยอนจินเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่าเมื่อรู้คนที่มาเยี่ยมเป็นใคร ความรู้สึกผิดที่ยังคงมีเหลืออยู่วิ่งพล่านไปทั่วตัว ห้าปีที่ผ่านมาที่เขาไม่ยอมติดต่อกับครอบครัวลีก็เพราะเหตุผลนี้
 
                เป็นยังไงบ้างฮยอนจิน ฮโยริยิ้มรับก่อนจะเดินไปที่ข้างเตียง ของฝากมากมายที่เธอนำมาฝากถูกคนรับใช้ยกขึ้นมาไว้เรียบร้อยแล้ว
 
                ดีขึ้นมากแล้วล่ะ เสียงที่ตอบกลับมานั้นยังคงเจือด้วยความรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย ฮยอนยิ้มให้ภรรยาของเพื่อนรักบางๆ
 
                วันนี้วันเกิดนาย ฉันขออวยพรให้นายหายจากอาการเจ็บโดยเร็วนะ และมีสุขภาพแข็งแรงเหมือนเดิม ใบหน้าถูกปั้นให้ยิ้มแย้มอย่างจำใจ คำอวยพรทั้งหมดนั้นล้วนไม่มีความจริงใจปนอยู่เลยแม้แต่นิด
 
                ขอให้หายไปจากโลกนี้เร็วๆน่ะสิ เมื่อได้ฟังคำที่แม่พูดออกมาซองมินก็เบ้ปากทันที แต่กลับโดนฮีชอลตีที่แขนเข้าให้
 
                เงียบซะซองมิน!” ฮีชอลดุออกเบาๆเพราะซองมินพูดสิ่งที่ไม่ควรจะพูดออกมาตอนนี้ ดีที่ว่าเขาทั้งสองคนยืนอยู่ห่างจากคนอื่นๆ ไม่งั้นคำพูดของซองมินเมื่อกี้คงมีใครได้ยินเป็นแน่
 
                ขอบคุณนะฮโยริ ฮยอนจินเอ่ยออกมาเบาๆ สายตามองข้ามไปด้านหลังซึ่งมีเด็กหนุ่มสองคนยืนอยู่ เขารู้ว่าคนหนึ่งคือลีซองมินลูกชายของซองวอนกับลีฮโยริ แต่อีกคนนั้นเขาไม่รู้
 
                ซองมินกับฮีชอลลงไปข้างล่างกันก่อนนะ ฮโยริหันไปบอกลูกชายและหลานทั้งสองคนพยักหน้ารับและเดินออกจากประตูไป
 
                เช่นเดียวกับซีวอนและคยูฮยอน เมื่อเยจินพยักหน้าให้ทั้งสองคนจึงเดินตามฮีชอลกับซองมินออกไป เธอคิดว่าฮโยริคงอยากจะคุยกับเพื่อนเก่าแค่ตามลำพังเท่านั้น
 
               
 
                หลังจากที่โดนไล่ออกจากห้องมาอย่างสุภาพ ลูกและหลานทั้งสี่คนก็มานั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น คนที่ดูมีความสุขที่สุดคงจะหนีไม่พ้นซีวอน ตอนแรกที่เขาจะเข้าไปคุยกับฮีชอลนั้น ฮีชอลบอกว่าไม่ใช่เวลาซึ่งเขาคิดว่าคงจะเป็นเพราะมีผู้ใหญ่อยู่ด้วย แต่ตอนนี้เหลือแค่พวกเขาเท่านั้น
 
                ตอนนี้ซองมินเรียนอยู่ที่ไหนเหรอ ซีวอนเห็นว่าบรรยากาศมันดูเงียบเกินไปเลยเริ่มชวนคุย โดยเริ่มจากซองมินก่อน เพราะอย่างน้อยก็เคยรู้จักกันมาก่อนแล้ว
 
                วิทยาลัยศิลปะโซลน่ะครับ ซองมินตอบกลับและยิ้มบางๆ
 
                ใกล้ๆกับมหาลัยคยูเลยนี่....แล้วฮีชอลล่ะครับเรียนที่ไหนหรือว่าจบแล้ว เมื่อได้คำตอบซีวอนก็เปลี่ยนเป้าหมายไปยังอีกคนทันที
 
                รู้จักกันด้วยเหรอครับ ซองมินเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย ฮีชอลรู้จักซีวอนคงไม่แปลก แต่ที่แปลกคือซีวอนรู้ชื่อฮีชอลได้ยังไงกัน ทั้งที่ยังไม่เคยเจอกันซักครั้ง
 
                “นิดหน่อยน่ะ ฮีชอลหันไปตอบคำถามของซองมิน เขาไม่คิดจะปิดเรื่องที่เขารู้จักกับซีวอนแต่เขาก็ไม่คิดบอกเหมือนกัน
 
                ซองมินทำท่าว่าจะถามต่อแต่ก็โดนสายตาของฮีชอลห้ามไว้ ถ้าอยากจะรู้เรื่องเขาก็จะเล่าให้ฟังทีหลัง ซึ่งไม่ใช่ตอนนี้และเวลานี้
 
                งั้นพี่ขอตัวฮีชอลไปคุยกันที่สวนนะครับ ซีวอนทำทีเป็นขออนุญาต แต่กลับลุกขึ้นเดินมาหาฮีชอลพร้อมกับพาตัวออกไปทันที
 
                คนที่มีศักดิ์เป็นน้องได้แต่มองตามโดยไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่ซองมินกับคยูฮยอนเท่านั้น สำหรับซองมินคนที่เกลียดแค้นแทบอยากจะฆ่า จะให้มานั่งคุยกันดีๆมันก็ไม่ใช่เรื่อง แต่ในสถานการณ์แบบนี้มันก็คงต้องเป็นแบบนั้น
 
                นายดูโตขึ้นเยอะเลยนะ คำถามที่ดูจะจับสาระอะไรไม่ได้เลยถูกถามออกไป เพราะซองมินเองก็ไม่รู้ว่าจะชวนคนๆนี้คุยเรื่องอะไร ถ้าลุกขึ้นมายกปืนจ่อหัวกันยังจะรู้สึกดีกว่ามาเยือนถึงบ้านทั้งทีน่าจะจัดการซะให้เรียบ ฆ่าคนที่ฮยอนจินรักมันน่าจะรู้สึกเจ็บกว่า จะได้รู้ว่าถ้าสูญเสียคนที่รักไปจะเป็นยังไง
 
                ครับ พี่สบายดีนะครับ คยูฮยอนยิ้มตอบกลับมาและถามต่อ ถึงเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนซองมินก็ไม่มีท่าทีว่าจะเปลี่ยนไปเลย ดวงตากลมโตที่ดูน่าหลงใหลนั่น ทั้งริมฝีปากและจมูก ยังเหมือนกับพี่ซองมินที่เขาเคยเจอเมื่อเจ็ดปีที่แล้วไม่มีผิด
 
                สบายดีสิ ว่าแต่นายเถอะ สีหน้าดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะต้องดูแลบริษัทแทนพ่อก็คงจะเครียดไม่น้อยเลยสินะซองมินถามออกไปพร้อมกับยิ้มบางๆ
 
                ครับ เพราะพี่ซีวอนไม่ยอมรับช่วงต่อ ผมเลยต้องลำบากแบบนี้ไง สายตาของคยูฮยอนมองตามไปยังเส้นทางที่พี่ชายเพิ่งจะเดินจากไปขณะที่ตอบ เผยรอยยิ้มที่ดูเหนื่อยเต็มทีออกมา
 
                ซองมินไม่ได้ตอบอะไรออกมาหลังจากนั้น จะบอกว่าสะใจที่เห็นคยูฮยอนเป็นแบบนี้มันก็ไม่ถูกเสียหมด อย่างน้อยพวกเขาก็ยังเคยมีความผูกพันกันตั้งแต่เด็ก ถึงมันจะนานมากแล้วก็ตาม แต่ความแค้นก็คือความแค้น ครอบครัวเขาต้องประสบกับความทุกข์อะไรมาบ้างเขาก็อยากให้ครอบครัวโจได้รับรู้ถึงความทุกข์นั้นเช่นกัน
 
                พาพี่เดินชมบ้านนายหน่อยได้มั้ย นานๆได้มาซักที เงียบไปซักพักซองมินจึงพูดต่อ พร้อมกับลุกขึ้นทำทีมองไปรอบๆบ้าน
 
                ได้สิครับ...เชิญทางนี้เลย คยูฮยอนตอบรับด้วยรอยยิ้ม ลุกขึ้นยืนเดินนำหน้าซองมินไปยังส่วนต่างๆของบ้าน เพื่อพาพี่ชายหรือเพื่อนในสมัยเด็กชมคฤหาสน์หลังงานของครอบครัวโจและถือเป็นการขุดคุ้ยเรื่องราวเก่าๆมาพูดคุยกันไปด้วยในตัวเหมือนเป็นการฟื้นความทรงจำ
 
 
 
 
                คุณไม่เห็นบอกผมเลยว่ารู้จักครอบครัวผมด้วย ที่สำคัญเบอร์ที่คุณให้ไว้ โทรไปก็ไม่มีคนรับ เมื่ออยู่กันสองคนซีวอนก็พร่ำสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจออกมาทันที
 
พอฮีชอลได้ฟังก็หัวเราะร่าออกมาทันทีเพราะสีหน้าและท่าทางของซีวอนตอนนี้ไม่เหมือนคนเจ้าชู้เลยซักนิด เหมือนคนที่แฟนหนีไปไหนซักแห่งแล้วไม่ติดต่อกันมาเป็นเวลานานซะมากกว่า
 
ก็ฉันไม่ว่างนี่นา แล้ววันนั้นเราก็เพิ่งเจอกัน เรามีเวลาที่จะเล่าเรื่องส่วนตัวให้กันและกันฟังหรือยังไง คุณเองก็ไม่ได้เล่าอะไรให้ฉันฟังเหมือนกันนะ ฮีชอลกอดอกพูดพร้อมกับอมยิ้มไปด้วย แต่พอประโยคหลังๆกลับหุบยิ้มแล้วทำหน้าจริงจังขึ้นมา
 
แต่อย่างน้อยคุณก็น่าจะโทรกลับมาบ้างนี่ครับ ซีวอนพูดเสียงอ่อย รู้สึกเหมือนตัวเองชักโอนอ่อนตามฮีชอลเข้าไปทุกที เพราะปกติแล้วเขาไม่เคยต้องง้อผู้หญิงหรือแม้แต่ผู้ชายคนไหนที่เขานอนด้วยมาก่อน
 
ไม่โทรกลับ แต่ก็มาหาถึงบ้านเลยนี่ไง กระตุกยิ้มมุมปากตามแบบฉบับ ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้บริเวณสวนของบ้านตระกูลโจ
 
ฮีชอลกวาดสายตามองไปรอบๆบ้าน ทั้งบรรยากาศและการเป็นอยู่มันช่างดูน่าอิจฉา เขาคิดว่าหากใครได้มาเห็นสภาพแวดล้อมแบบนี้ต่างก็อยากจะอยู่ที่นี่กันทั้งนั้น
 
                ต่อไปเราคงได้เจอกันบ่อยขึ้นใช่มั้ยครับ ซีวอนถามพร้อมยิ้มกรุ่มกริ่ม ดวงหน้าสวยหวานที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้าทำให้เขารู้สึกอยากเจอคนๆนี้อยู่ตลอดเวลาเลยจริงๆ
 
                ได้เจอสิ ฮีชอลตอบแล้วยิ้มหวาน ยังไงก็ได้เจอกันแน่ชเวซีวอน
 
 
 
 
 
-------------------------------------------------- 
 

kr...Talk
 
มาอัพตอนล่าสุดให้แล้วหลังจากที่หายไปนาน
ที่ไรเตอร์หายหัวไปนานเกือบเดือนนั้นเพราะกำลังปั่นฟิคให้รีดเดอร์ทุกๆคนอยู่
และช่วงนี้เป็นอะไรที่ยุ่งมากๆๆๆๆ ผสมกับความขี้เกียจเล็กน้อยๆ
แต่ยังไงจะพยายามมาอัพให้บ่อยๆนะ
 
ตอนนี้คยูมินได้เจอกันแล้ว มันเริ่มจะดูเหมือนฟิคคยูมินขึ้นมาบ้าง
แต่ดูเหมือนตอนนี้มันไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่นะ ฟิคไม่คืบหน้าเลย
แอบน้อยใจคนอ่านเรื่องนี้ทำไมมันน้อยเหลือเกิน หนีไปอ่านหอกันหมด
 
จะเป็นการดีมากถ้ารีดเดอร์ทุกคนอ่าน 1 ตอน ต่อ 1 คอมเม้น เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรเตอร์
 
ขอให้ทุกคนมีความสุขกับการอ่านน้า~

1,561 ความคิดเห็น

  1. #1540 suju-girl (@suju-girl) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 22:25
    ความสัมพันธ์ที่มันผิดคู่คงจะเริ่มถูกคู่แล้วสินะ วอนซิน
    #1540
    0
  2. #1518 pizzer (@pizzieploy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2556 / 19:14
    มินอย่าทำไรคยูน้าาา
    คยูไม่ได้รุเรื่องด้วยเลย
    #1518
    0
  3. #1496 kyumin (@dede7) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 23:19
    คยูแอบชอบมินป่ะ
    #1496
    0
  4. #1465 prang (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 15:02
    กว่าจะได้กลับมาอ่านฟิคเรื่องนี้

    เคลียการบ้านจนหัวยุ่งเลยละคับ

    5555555555



    มินนี่โหดนะคับเนี่ย
    #1465
    0
  5. #1419 love cnblue bigbang 4ever (@proud-bioce-vip) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2554 / 16:09
    คยูคงแอบชอบซองมินมานานแล้วแน่เลยอ่ะ
    แต่ซองมินก็แค้นมาก ไม่รู้ว่าจะรักกันยังไงเลย
    อุคก็พยายามตีสนิทเยเย่
    #1419
    0
  6. #1387 Kwai Triple S (@love-jesusmak) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2554 / 10:58
    สงสารคยูไม่รู้เรื่องอะไรเลย TT'

    #1387
    0
  7. #1370 [MY DEAR] (@my-dear-love-sj) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2554 / 22:34
    ทางบ้านมินแค้นอะไรกับทางบ้านคยูหล่ะเนี่ย
    #1370
    0
  8. #1359 E.L.F & B2uty (@arcobaleno18) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กันยายน 2554 / 19:47
    เเค้นกันไม่จบไม่สิ้นจริงๆ
    คยูมินจะเป็นยังไงต่อ ดูเครียดๆ
    วอนซิน เจ๊ก็หลอกวอนอีก
    เย่เรียว หนูเรียวก็ร้ายลึกใช่เล่น
    #1359
    0
  9. #1353 *-*franky*-* (@-_-frank-_-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กันยายน 2554 / 11:22
    คยูแอบรักมินมั๊ยเนี้ยยยยยย
    #1353
    0
  10. #1320 Sweet Pain (@sweet-pain) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กันยายน 2554 / 01:57
    คยูมินเจอกัน

    แต่เรื่องราวดูไม่ราบลื่นเล้ยยยย
    #1320
    0
  11. #1294 tanphon (@natthaphong) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2554 / 23:09
    ซองมินเอะอะอะไรก็จะฆ่าตลอดเลย จะรักคยูยังไงเนี่ย
    #1294
    0
  12. #1230 Peach_Hesitation (@peachsshi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2554 / 20:42
    คูยอนผู้ไม่รู้อะไรเลย
    กับซองมินผู้เต็มไปด้วยความแค้น

    เหนื่อยใจจริงๆ
    #1230
    0
  13. #1218 kyuminy (@kyuminy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2554 / 07:36

    สงสารคยูกับวอนอะ
    คล้ายจะถูกหลอกใช้

    #1218
    0
  14. #1184 Demon_Queen (@nisccynava) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2554 / 20:56
    เหอๆ!!! =.,=
    ฮีนิมยั่วหน่อย วอนรักวนหลงเชียวนะ ฮ่าๆๆ
    #1184
    0
  15. #1123 ~Innocent~ (@justmind1994) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2554 / 09:02
    วอนเอ๋ยย
    ท่าทางจะหลงเจ๊ซะแล้วนะ~
    อะไรกันเสน่ห์เรือนกายครั้งเดียว
    เป็นได้ขนาดนี้เลย? ฮ่ๆๆ
    คยูมิน คุยกันสั้นๆ พูดกันน้อยๆ
    ในขณะที่มินอยากเอาปืนจ่อหัวตากี้
    อื้มมม รักกันจริงจังเลย = =
    แล้วกี้ ไม่หลงมินมั่งเลยหรออ *0*
    #1123
    0
  16. #1067 BelL (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 เมษายน 2554 / 13:43
    โห



    บุกไปถึงถิ่น



    พี่เรียวอุค



    วางแผนรัยไว้แน่เรยยย
    #1067
    0
  17. #1025 Chokyu LUV Leemin (@onlykyumin137) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2554 / 15:41
    ในที่สุดก็เจอกัน
    ถ้ากี้รู้ กี้จะทำไงนะ
    #1025
    0
  18. #1018 T_N (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 16:53
    sadอย่างแรง
    #1018
    0
  19. #995 joyce_larts (@joycema24) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มีนาคม 2554 / 02:01
    คู่วอนซินเริ่มจะแซบแล้ว วอนโดนเจ๊ปั่นหัวแน่ๆ ส่วยคยูมินก็เริ่มออกสตาร์ทแล้วแม้จะทีหลังเพื่อนแต่ไม่น้อยหน้าแน่ๆ ตามลุ้นต่อ
    #995
    0
  20. #987 ploy I'm cassiopeia (@ploynaraknalove) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2554 / 18:33

    สงสารโจวอ่า

    หนูมินพอเถอะนะ

    ใจร้ายกับโจวมากไปแล้ว

    #987
    0
  21. #963 eye love sj13 (@eye-love-sj13) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2554 / 17:17
    อ่านเรื่องนี้ รู้สึกเห็นใจคยูจัง

    มินร้ายมาก ฮีชอลด้วย
    #963
    0
  22. #936 m___??? (@memay-boo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:07
    โอ้ว กี้ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

    คู่เยเรียวจะมีลุ้นมากที่สุดรึเปล่านะ
    #936
    0
  23. #913 KH*EH*TM (@june256) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มกราคม 2554 / 19:10
    ดูไปแล้ว คยูนี่ท่าจะชอบมินมานานแล้วนาาาา~
    #913
    0
  24. #838 deena (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2553 / 23:56
    งานนี้เเมวเหมี่ยวมารยาจริงๆเลย ท่านเยของฉันตกหลุมพรางเสียเเร้ว

    (แนะนำจากผู้หวังดี ท่านเย่ค่ะ กด ค่ะ กดเลยอย่าให้เสียก่อนคุณจะถูกเเม่เเมวยัวสวาทฆ่า)



    555+



    เเสดงว่าคยูฮยอนเเอบชอบ ซองมินมาเเต่ด็กๆเเร้วเเน่เลย อิอิ



    อะไรมันจะขนาดนั้น ชักจะสนุกเสียเเร้ว
    #838
    0
  25. #728 ployshadow (@ployyou) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กันยายน 2553 / 18:50
    มินน่ากลัว
    คยูไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยเลย
    #728
    0