[Fic SJ] Furious for Love...แค้นนี้ เพื่อรัก [KyuMin]

ตอนที่ 28 : Chapter24 : แผนการขั้นเด็ดขาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1294
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 เม.ย. 54




Chapter24  :  แผนการขั้นเด็ดขาด








          เป็นวันสำคัญอีกวันหนึ่งของครอบครัวลีที่ทุกคนในครอบครัวมารวมตัวกันอยู่ในห้องทำงานใหญ่แบบนี้ แผนทั้งหมดถูกวางขึ้นหลังจากที่ฮโยริกลับมา เรียวอุกที่เพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาลกลับต้องมานั่งประชุมด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ส่วนเรื่องที่เยซองฆ่าตัวตายและตอนนี้นอนพักรักษาตัวอยู่ก็ดูเหมือนจะไม่มีใครให้ความสนใจเลยแม้แต่น้อย เพราะทุกคนมุ่งความสนใจไปที่คังอินซึ่งโดนซีวอนบุกมายิงถึงบ้านเมื่อวาน และฮีชอลที่หนีออกมาจากคอนโดของซีวอนด้วยสภาพที่ทรุดโทรม รวมไปถึงเรื่องที่ซองมินได้ยินฮยอนจินกับคยูฮยอนคุยกัน  ทำให้ครอบครัวลีต้องเรียกประชุมเพื่อจัดการขั้นเด็ดขาด

 

            แผนทั้งหมดถูกวางขึ้นอย่างแยบยลและจะลงมือกันในค่ำคืนนี้ เป้าหมายคือที่บ้านตระกูลโจ ถึงแม้แผนการครั้งนี้มันจะดูเสี่ยง แต่เพราะนี่เป็นแผนการใหญ่ จะสำเร็จหรือไม่สำเร็จก็ขึ้นอยู่กับชีวิตของทุกคน

 

            หลังจากที่ประชุมกันเสร็จต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปเตรียมตัว คังอิน ซองมินและคิบอมที่เป็นคนสำคัญในแผนครั้งนี้แยกตัวออกมาปรึกษากันตามลำพัง

 

 

 

 

            ในช่วงเย็นของวันก่อนที่แผนการทั้งหมดจะเริ่มขึ้น บ้านทั้งบ้านตกอยู่ในความเงียบเพราะทุกคนต่างไปหมกตัวกันอยู่ในห้องทำงาน เรียวอุกแยกตัวออกมาจากผู้คนเดินวนอยู่บริเวณหน้าห้องของฮโยริ ความกังวลและความกลัวทำให้เขาไม่กล้าที่จะตัดสินใจอย่างเด็ดขาดเสียที

 

            แต่ก่อนที่อะไรๆมันจะสายเกินไป คำพูดที่ได้บอกไว้กับเยซองว่าเขาจะทำให้เรื่องทุกอย่างมันจบลง ทำให้เรียวอุกตัดสินใจแอบเข้าไปในห้องส่วนตัวของฮโยริ ที่ซึ่งมีความลับที่ทางการกำลังหาซ่อนอยู่ที่นี่

 

            หลักฐานที่จะใช้มัดตัวฮยอนจินจนดิ้นไม่หลุด เทปของกล้องวงจรปิดในวันเกิดเหตุเมื่อห้าปีก่อน หลังจากที่ทางตำรวจเคลียร์สถานการณ์เรียบร้อยเทปม้วนนี้มันกลับหายไปจากที่เกิดเหตุ หลักฐานสำคัญที่จะสามารถใช้ติดตามคนร้ายอีกคนที่หนีไปได้

 

            กุญแจที่ใช้ล็อกลิ้นชักซึ่งเก็บของสำคัญไว้ถูกสะเดาะออกอย่างง่ายดาย เรียวอุกหยิบซองสีน้ำตาลซึ่งในนั้นบรรจุเทปไว้ขึ้นมาก่อนจะรีบล็อกกุญแจไว้อย่างเดิม และออกมาจากห้องส่วนตัวของฮโยริซะ ตอนนี้หลักฐานชิ้นสำคัญที่ต่อให้ตำรวจพลิกแผ่นดินก็คงไม่เจอมาอยู่ในมือของเรียวอุกแล้ว เทปม้วนนี้ที่ลีฮโยริเป็นคนไปขโมยจากพวกแก๊งอาริมา

 

            เรียวอุกเก็บหลักฐานใส่กระเป๋าอย่างดีก่อนจะออกจากบ้านไปโดยที่ไม่มีคนในบ้านรู้ตัวเลยแม้แต่คนเดียว คนตัวเล็กเรียกแท็กซี่ไปที่หน้าสถานีตำรวจที่ฮันคยองประจำอยู่ หมวกแก๊ปสีดำถูกสวมเพื่อปิดบังใบหน้า เสื้อฮู้ดตัวใหญ่ถูกสวมทับไว้อีกชั้น ก่อนที่เรียวอุกจะเดินไปที่บริเวณหน้าสถานีตำรวจ

 

            ซองสีน้ำตาลถูกวางไว้เหมือนกับว่าเจ้าของจงใจลืมมันทิ้งไว้ เรียวอุกเดินห่างออกมาจากหน้าสถานีไปยังตู้โทรศัพท์สาธารณะที่อยู่ห่างออกไป หูโทรศัพท์ถูกยกขึ้นมาเพื่อติดต่อไปยังนายตำรวจหนุ่มที่เป็นเจ้าของคดีผู้กำกับปาร์คซึ่งยืดเยื้อมานานหลายปี

 

            หลักฐานที่คุณกำลังตามหาอยู่ตรงหน้าคุณแล้วนะครับ ออกมาที่หน้าสถานีแล้วคุณจะเห็นซองสีน้ำตาลวางอยู่ พูดจบเรียวอุกก็วางสายไปทันทีก่อนจะเดินออกไปจากที่นี่อย่างรวดเร็ว หมวกกับเสื้อฮู้ดถูกถอดทิ้งไว้ในถังขยะใกล้ๆ ที่ปิดบังตัวแบบนี้เพราะเขาไม่อยากให้ฮันคยองตามตัวเจอ ดีไม่ดีอาจจะโดนกักไปเป็นพยาน เรื่องมันจะยิ่งแย่ไปกันใหญ่

 

 

            ฮันคยองมองโทรศัพท์ที่อยู่ในมือด้วยความงงงวยเมื่อบุคคลปริศนานั้นวางสายไปแล้ว สายตาทอดมองออกไปที่หน้าสถานีซึ่งมันยังคงปกติเหมือนทุกๆวัน

 

            เดี๋ยวฉันมานะ บอกกับลูกน้องก่อนจะเดินออกมาดูตามที่คนในโทรศัพท์บอก ซองมินสีน้ำตาลวางเด่นอยู่ด้านหน้าเหมือนกับว่ามีใครจงใจวางมันไว้ ฮันคยองเดินไปหยิบมันขึ้นมาก่อนจะเปิดดูด้านใน

 

            สิ่งที่อยู่ในมือสร้างความแปลกใจให้แต่นายตำรวจหนุ่มคนนี้อีกครั้ง ฮันคยองเก็บเทปม้วนนั้นใส่เข้าไปในซองเช่นเดิม ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน

 

            เปิดเทปม้วนนี้ให้ที วางซองสีน้ำตาลลงบนโต๊ะของสารวัตรที่กำลังนั่งว่างงานอยู่ ผู้ที่มียศศักดิ์น้อยชั้นกว่าหยิบเอาซองสีน้ำตาลนั้นออกมาเปิด ก่อนจะหยิบเทปข้างในไปเปิดตามคำสั่ง

 

            ภพที่ฉายบนหน้าจอเป็นภาพที่คนร้ายสองคนกำลังปะทะกับตำรวจในลานจอดรถของโรงแรม ใบหน้าของคนร้ายและนายตำรวจที่กำลังเจรจากันในเทปนี้ทำให้ฮันคยองเบิกตากว้างพร้อมกับเดินเข้าไปดูใกล้ นี่มันลีซองวอนกับโจฮยอนจิน และพ่อของเขา

 

            ส่งเทปนี้ไปตรวจสอบ ออกหมายจับฮยอนจิน เตรียมกำลังพลให้พร้อมภายในคืนนี้

 

 

 

 

 

 

 

            ความมืดและความเงียบปกคุลมไปทั่วบริเวณ มีเพียงแสงไฟจากด้านในเท่านั้นที่ส่องแสงสลัวให้ได้มองเห็นบริเวณรอบข้าง เวรยามประจำบ้านของตระกูลยังคงเดินตรวจตรารอบบริเวณบ้าน แสงวิบวับที่ส่องสะท้อนกับแสงจากดวงไฟเรียกความสนใจของเหล่าลูกน้องชั้นต่ำได้เป็นอย่างดี แต่เพียงย่างก้าวเข้ามาใกล้ภายในระยะสามเมตรเท่านั้นร่างกายเหล่านั้นก็ไร้ซึ่งลมหายใจ

 

            ฉึ่ก!

 

            มีดปลายแหลมถูกปาจากมุมมืดปักเข้ากลางขั้วหัวใจ ไม่มีแม้แต่เสียงร้อง ไม่มีแม้ความเจ็บปวด เวรยามคนแรกล้มตึงลงในสวนหย่อมของบ้ายโดยไม่มีลูกน้องคนอื่นเอะใจหรือตื่นตระหนกเลยซักนิด

 

และคงเป็นเพราะเพื่อนที่เดินเวรยามด้วยกันหายไปนานจึงต้องออกมาตาม แต่สุดท้ายแล้วจุดจบก็ไม่ต่างกันนัก มีดสั้นคมกริบปาดลึกเข้าที่คอส่งผลให้เลือดบริเวณเส้นเลือดใหญ่พุ่งกระฉูดออกมา ก่อนที่ร่างนั้นจะทรุดลงไปกับพื้นพร้อมกับลมหายใจที่หมดไป

 

มันเลอะเทอะนะคิบอม ซองมินอดไม่ได้ที่จะออกปากว่าเพื่อนรักของตนที่ทำการเกินเหตุ พลางหันหลังไปมองเส้นทางที่พวกเขาผ่านมา ศพของสมุนโจกรุ๊ปนอนเกลื่อนอยู่ตามทางกว่าสิบศพ ไม่นึกเลยว่าการบุกมาบ้านตระกูลโจครั้งนี้จะต้องฆ่าคนมากมายเช่นนี้

 

พวกนายสองคนรีบๆเข้าไปข้างในกันได้แล้ว พี่จะรออยู่ตรงนี้ ถ้ามีอะไรคืบหน้าแล้วจะแจ้งไปทันที จำห้องของฮยอนจินกันได้ใช่มั้ยว่าอยู่ตรงไหน คังอินพี่ใหญ่ที่ตามมาคุมงานในครั้งนี้เร่งน้องๆ เพราะคนที่ต้องขึ้นไปสังหารฮยอนจินคืนนี้คือซองมินกับคิบอมส่วนตัวเขานั้นจะคอยดูต้นทางอยู่นอกตัวบ้าน

 

ครับ รับคำพี่ชายก่อนที่ซองมินกับคิบอมจะรีบเดินไปยังทางเข้าด้านหลังซึ่งมีคนเฝ้าอยู่สองคน และแน่นอนว่าชะตากรรมคงไม่ต่างจากลูกน้องคนอื่น

 

เมื่อบุกเข้ามาภายในบ้านได้แล้วทุกอย่างก็ดูเหมือนจะสบายมากขึ้นทีเดียว เพราะลูกน้องส่วนใหญ่ถูกสั่งในคุ้มกันอยู่ภายนอกเท่านั้น จะมีก็แค่ลูกน้องสองสามคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องของบุคคลสำคัญอย่างฮยอนจิน คยูฮยอน

 

แล้วจุดจบของคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องของฮยอนจินคยูฮยอนก็ไม่ต่างจากคนอื่น เมื่อกำจัดขวากหนามจนหมดแล้ว ซองมินจึงตกลงกับคิบอมว่าจะเป็นคนเข้าไปฆ่าฮยอนจินเอง ส่วนคิบอมนั้นคอยดูต้นทางอยู่ด้านนอก

 

ประตูห้องของฮยอนจินถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ภายในห้องมืดสนิทและสมกับเป็นของนายใหญ่แห่งโจกรุ๊ป ทั้งห้องถูกตกแต่งด้วยเฟอนิเจอร์หรูหรา ภายในกว้างขวางต่างกับบ้านที่ซองมินอาศัยอยู่อย่างสิ้นเชิง และถึงแม้ซองมินจะเคยมาที่นี่เพียงครั้งเดียวนั้น แต่ก็จำได้ดีว่าเส้นทางของบ้านหลังนี้เป็นยังไง และเตียงของฮยอนจินตั้งอยู่บริเวณไหนของห้อง

 

ผมจะให้คุณตายอย่างสบายๆก็แล้วกันนะ ปืนสีเงินกระปอกสวยถูกยกขึ้นมาเล็งไปที่กระหม่อมของคนที่นอนหลับสบายอยู่ แต่ก่อนที่ซองมินจะได้เหนี่ยวไก เปลือกตาที่ปิดอยู่กลับลืมขึ้นมาเสียดื้อๆ และถึงแม้จะอยู่ในความมืดแต่ฮยอนจินรู้ตัวดีว่าตัวเองกำลังโดนใครบางคนเอาปืนจ่อหัวอยู่

 

ลีซองมิน เค้นเสียงไรฟันเมื่อสายตาคุ้นชินกับความมืด ใบหน้าของลูกชายเพื่อนรักของตนปรากฏเด่นชัดอยู่ตรงหน้า

 

ใช่ ผมเอง และผมก็กำลังจะพาคุณไปอยู่กับพ่อผมยังไงล่ะ ไกปืนถูกเหนี่ยวไว้อีกครั้งเมื่อจบคำพูด หากแต่ยังไม่ทันได้กระทำการใดๆ ไฟทั้งห้องกลับถูกเปิดขึ้น

 

ซองมินเหลือบไปที่ประตูห้องแล้วก็ต้องตกใจเมื่อคิบอมที่ควรจะเฝ้าอยู่ด้านหน้าบัดนี้กลับโดนคยูฮยอนล็อกตัวเอาไว้ โดยมีปืนของตัวเองจ่ออยู่ที่ศีรษะ

 

คยูฮยอน เอ่ยเรียกชื่อของคนที่ไม่เคยคิดเคยฝันว่าจะกล้าลุกขึ้นมาทำเรื่องแบบนี้ ทั้งที่คิบอมได้รับการฝึกฝนมาอย่างมากมายแต่ทำไมถึงมาพลาดท่าให้กับคยูฮยอน คนที่ไม่เคยสู้ใคร ไม่เคยทำร้ายใคร คนที่ไม่เคยแสดงด้านลบออกมาเลยซักครั้ง

 

ถ้าพี่คิดจะยิงไอ้นี่มันไม่รอดแน่ ขู่ออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง คราวนี้คยูฮยอนคงไม่ทำแค่พูด หากพ่อเขาเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว ชีวิตของคนชื่อคิบอมก็จะไม่มีอยู่บนโลกนี้อีกต่อไป

 

นายไม่กล้าหรอกคยูฮยอน ซองมินบอกอย่างมั่นใจ คนอย่างคยูฮยอนไม่มีวันกล้าฆ่าคนเด็ดขาด

 

แล้วพี่จะได้รู้ถ้าผมเอาจริงขึ้นมามันจะเกิดอะไรขึ้น

 

ปัง!

 

โอ้ย!”

 

คิบอม!” ซองมินร้องเรียกชื่อเพื่อนออกมาเสียงดังเมื่อคยูฮยอนไม่ทำแค่ขู่ ลูกกระสุนจากปืนของคิบอมเองพุ่งเข้าที่นิ้วโป้งเท้าในระยะประชิด เลือดจำนวนมากไหลนองออกมา สีหน้าของคิบอมมีแต่ความเจ็บปวด ลำตัวงอจนแทบจะไม่มีแรงยืนยัดอยู่ได้ในตอนนี้ แต่คยูฮยอนกลับใช้มือของตนที่ถือปืนล็อกตัวคิบอมให้กลับมายืนตรงเช่นเดิม มืออีกข้างบิดแขนคิบอมไว้ด้านหลัง มันยิ่งสร้างความปวดร้าวให้คิบอมมากขึ้นไปอีก

 

ไร้คำพูดใดๆจากคยูฮยอนบุคคลที่เคยแสนดีแต่บัดนี้กลับดูโหดร้ายในสายตาซองมิน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกใจของซองมินจับจ้องอยู่ที่บาดแผลของคิบอม เศษเนื้อส่วนหนึ่งหลุดกระจายออกมาเลือดยังคงไหลนองไม่หยุด หากไม่รีบพาคิบอมส่งโรงพยาบาล เพื่อนรักของเขาอาจจะต้องเสียนิ้วเท้าไปก็เป็นได้

 

ในช่วงเวลาที่ทุกคนกำลังตื่นตระหนกตกใจแต่ฮยอนจินกลับใช้ช่วงเวลานี้ให้เป็นประโยชน์ เขาคว้าเอาโทรศัพท์มากดโทรออกหาอึนฮยอกในระหว่างที่ซองมินกำลังหันไปสนใจคิบอมกับคยูฮยอน แต่ยังไม่ทันที่ปลายสายจะได้รับคอเสื้อของเขาก็ถูกกระชากขึ้นอย่างแรง

 

จะทำอะไรของคุณ!” แรงกระชากทำให้โทรศัพท์ที่อยู่ในมือฮยอนจินล่วงลงบนที่นอน แต่ซองมินกลับไม่ได้สนใจมันเท่าไหร่นัก

 

พี่จะทำอะไรพ่อผม คยูฮยอนตะคอกอย่างโกรธเกรี้ยวเมื่อเห็นพี่ชายที่เขาแสนรักกระทำรุนแรงต่อพ่อของตน

 

ซองมินเพียงแค่เหลือบมามองเท่านั้นก่อนจะใช้ปืนจ่อที่ศีรษะของฮยอนจินอย่างเดิม ในจังหวะเดียวกันคังอินที่ได้ยินเสียงปืนก็วิ่งขึ้นมาดูเพราะส่งเสียงเรียกน้องๆผ่านสายโทรศัพท์ไม่มีใครตอบเขามาซักคน

 

จะยอมสละชีวิตแทนพ่อแกมั้ยล่ะคยูฮยอน ปากกระบอกปืนเย็บเฉียบอีกกระบอกจ่อที่ศีรษะด้านหลังของคยูฮยอน ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบเมื่อคังอินโผล่เข้ามาอีกคน

 

คยูฮยอนยืนตัวแข็ง แขนที่ใช้ล็อกคิบอมรัดแน่นมากกว่าเดิมจนคนเจ็บร้องโอดโอยออกมา ซองมินเม้มริมฝีปากแน่นมองสลับไปกันไปมาระหว่างฮยอนจินกับคิบอมและคยูฮยอน ในเมื่อเรื่องมันบานปลายมันถึงขั้นนี้แล้วเขาจะทำอย่างไรดี

 

 

 

 

 

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นกลางดึกปลุกให้อึนฮยอกกับทงแฮที่กำลังหลับสนิทตื่นขึ้นมา เบอร์ที่โชว์อยู่หน้าจอทำให้อึนฮยอกมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที และยิ่งเมื่อกดรับสายกลับมีแต่ความเงียบเท่านั้นที่เขาได้ยิน

 

มีอะไรหรือเปล่า ทงแฮถามขึ้นเพราะสีหน้าของอึนฮยอกดูไม่ค่อยดีนัก

 

ไปบ้านคุณฮยอนจินเถอะ ฉันคิดว่าน่าจะมีเรื่องเกิดขึ้น ไม่รอให้เวลาผ่านเลยไปนานกว่านี้อึนฮยอกกับทงแฮก็ลุกขึ้นหยิบเสื้อคลุมออกจากห้องไปทันที ระหว่างที่ทงแฮขับรถอึนฮยอกก็กดโทรหาฮยอนจินอยู่ตลอดเวลาแต่ไม่มีคนรับสายจนสุดท้ายก็โดนตัดสายและปิดเครื่องไป

 

 

 

 

 

เมื่อกี้คงโทรหาอึนฮยอกล่ะสินะ ซองมินหยิบโทรศัพท์ของฮยอนจินขึ้นมาก่อนจะกดตัดสายทิ้งแล้วปิดเครื่องโยนมันลงบนที่นอนเช่นเดิม

 

ขณะนี้ยังไม่มีใครกล้าเคลื่อนไหวใดๆ เพราะไม่มีใครอยากจะลองดีจนอาจจะต้องเสียใครไปซักคน และสิ่งที่คยูฮยอนทำกับคิบอมทำให้ซองมินได้รู้ว่างานนี้คยูฮยอนคงไม่ทำแค่ขู่เขาจริงๆ

 

ปล่อยคิบอมซะคยูฮยอน คังอินที่เห็นคิบอมอาการแย่ลงทุกทีออกคำสั่ง ถึงแม้บาดแผลนั่นมันอาจจะดูเล็กน้อย แต่ถ้าปล่อยให้เวลามันผ่านไปโดยที่ไม่ทำอะไรซักอย่างคิบอมก็อาจจะกลายเป็นคนพิการที่เสียนิ้วไป

 

ผมจำเป็นต้องทำตามด้วยหรือไง ตอบไปอย่างไม่เกรงกลัว ถึงแม้ตอนนี้จะเสียเปรียบอยู่ก็ตาม

 

คังอินกัดฟันกรอดด้วยความโมโห เขารู้ว่าซองมินคงไม่กล้าเสี่ยงที่จะยิงฮยอนจินและคิบอมต้องถูกคยูฮยอนฆ่าตาย และเขาคงไม่กล้าฆ่าคยูฮยอนแน่ถ้าซองมินยังยืนอยู่ต่อหน้าเขาแบบนี้

 

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง แต่แล้วคังอินกลับต้องสะดุ้งตัวโหยงเมื่อมีมือมาจับที่หัวไหล่พร้อมกับปืนที่จ่ออยู่ที่เอว

 

อึนฮยอกปล่อยมือจากคังอินเลื่อนกระบอกปืนมาจ่อที่ศีรษะอย่างที่คังอินทำกับคยูฮยอน ส่วนทงแฮนั้นยืนอยู่ด้านหลังเยี่ยงจากอึนฮยอกออกไป สายตาเรียวกวาดมองไปทั่วบริเวณเพื่อประมวลผลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ในขณะนี้ เขาทั้งสองคนมาถึงที่นี่ก็พบกับศพของลูกน้องที่นอนตายอยู่ทั่วบริเวณของบ้าน และเมื่อมองขึ้นมาก็พบว่าไฟในห้องของฮยอนจินเปิดอยู่จึงรีบวิ่งขึ้นมากันทันที

 

คะ...คิบอม เมื่อทงแฮก้าวเดินขึ้นมาในระดับเดียวกับคังอินก็พบกับบุคคลที่เขาไม่คิดว่าจะมาอยู่ที่นี่ได้ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อในสายตาก่อนจะเอ่ยชื่อของคนๆนั้นออกมาเบาๆ

 

สวัสดีลีทงแฮ นี่ไงล่ะงานที่ฉันทำ คิบอมหันไปมองทงแฮที่ยืนมองเขานิ่งดูท่าทางแล้วคงจะตกใจไม่น้อยเลยทีเดียวที่เห็นเขาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้

 

คิบอม เอ่ยชื่ออกมาอีกครั้งเสียงอ่อย ทงแฮทำท่าจะเดินเข้าไปหาแต่โดนอึนฮยอกดึงเอาไว้

 

นั่นมันคิบอมคนของครอบครัวลีนะ นายรู้จักด้วยหรือไง อึนฮยอกกระชากตัวทงแฮกลับมา แต่มืออีกข้างยังคงถือปืนจ่อหัวคังอินไว้อยู่ ท่าทางของทงแฮนั้นมันทำให้เขาคิดว่าทงแฮรู้จักกับคิบอม ทั้งที่เขาจำได้ว่าทงแฮไม่เคยเจอคิบอมมาก่อนเลยซักครั้ง

 

ไม่จริงน่า ทงแฮส่ายหน้าไปมาไม่อยากเชื่อสิ่งที่อึนฮยอกพูดออกมา คิบอมของครอบครัวลีงั้นเหรอ คนที่คิดปองร้ายพวกเขามาตลอด

 

บอกเขาไปสิทงแฮว่าเราเป็นอะไรกัน คิบอมกระตุกยิ้มร้ายเมื่อเห็นท่าทางของทงแฮ

 

คนที่กำลังสับสนนิ่งไปทันที ทงแฮหันไปมองคิบอมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ คำพูดของคิบอมมันเหมือนมีดที่แท่งลงกลางใจของเขา มันเจ็บจนไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ แล้วจะให้ตอบได้อย่างไรว่าเขากับคิบอมเป็นอะไรกัน

 

คนอื่นๆในโจกรุ๊ปเองก็ดูจะเกิดอาการสับสนไม่น้อย ระหว่างสองคนนี้มีอะไรกันอย่างนั้นเหรอ

 

งั้นฉันจะตอบแทนให้แล้วกันนะว่าเราสองคนน่ะเป็นผัวเมียกัน สดๆร้อนๆ เมื่อคืนที่ผ่านมานี้เองใช่มั้ยทงแฮ แสยะยิ้มร้ายเมื่อพูดจบ ทงแฮน้ำตาแทบจะรื่นทันทีเมื่อได้ฟังแต่ก็พยายามเก็บอารมณ์เอาไว้ ต่างกับอึนฮยอกที่โมโหแทนเพื่อนรักจนปรอทแตกแล้วตอนนี้

 

อย่าอยู่เลยมึง!” จากปืนที่จ่อยิงคังอินในตอนแรกเปลี่ยนมาที่คิบอมแทบจะในทันที แต่คังอินก็ไวไม่แพ้กันใช้มือข้างที่ว่างปัดมืออึนฮยอกอย่างแรงจนปืนกระเด็นหลุดจากมือไป

 

อึนฮยอกหันกลับไปจ้องคังอินด้วยความโมโหแต่ก่อนที่จะเกิดการปะทะกันเสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังลั่นไปทั่วบริเวณบ้านตระกูลโจ

 

ตำรวจมา ซองมินชะเง้ออกไปมองนอกหน้าต่างก็เห็นรถตำรวจกว่าสี่ห้าคันจอดอยู่ที่หน้าบ้านของฮยอนจิน ทำไมตำรวจถึงมาที่นี่กัน

 

ต้องเป็นฮันคยองแน่ ฮยอนจินเสริมขึ้นมา ตำรวจคนนี้ที่ตามรังควานชีวิตเขามีเพียงฮันคยองเท่านั้น และที่โผล่มาเอาป่านนี้คงต้องมีเรื่องอะไรดีๆที่รู้มาอีกแน่

 

ไม่ต้องรอให้เจ้านายออกมาปากสั่งอึนฮยอกก็วิ่งลงไปด้านล่างทันที คนที่จะต่อกรกับฮันคยองได้คงมีแต่อึนฮยอกเท่านั้น ส่วนซองมินเมื่อคิดว่าตำรวจจะเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องนี้จึงกระชากตัวฮยอนจินให้ลุกขึ้นก่อนจะพยายามพาหนี แต่มันคงไม่ง่ายเมื่อคยูฮยอนยังคงยืนขวางอยู่หน้าประตู ถึงจะมีคังอินคอยคุมอยู่ก็ตามที

 

พี่คังอิน ร้องเรียกชื่อพี่ชายอย่างต้องการความช่วยเหลือ และไม่ต้องรอให้ซองมินเอ่ยอะไรออกมาอีกคังอินก็ทำการล็อกคอคยูฮยอนก่อนจะเหวี่ยงเข้าไปด้านในห้องจึงทำให้คิบอมที่คยูฮยอนล็อกตัวไว้อยู่เซล้มตามไปด้วย

 

นายน่ะไปโรงพยาบาลซะคิบอม เพราะได้ยินเสียงร้องของคิบอมซองมินเลยหันมาบอกด้วยความเป็นห่วงก่อนจะลากตัวฮยอนจินหนีออกไปทางด้านหลังของบ้านที่พวกเขาแอบเข้ามาโดยมีคังอินวิ่งตามไป และพอลุกขึ้นตั้งตัวได้คยูฮยอนจึงวิ่งตามทั้งสามคนออกไปเช่นกัน

 

 ทงแฮที่ยังคงสับสนมองสลับกันไปมาระหว่างคิบอมกับคยูฮยอน แต่สุดท้ายแล้วทงแฮก็เลือกที่จะตามคยูฮยอนไป  คิบอมที่เห็นว่าตัวเองกำลังจะโดนทุกคนทิ้งไปหมดรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นก่อนจะเข้าไปรั้งแขนของทงแฮไว้ แต่กลับโดนสะบัดออกอย่างแรงพร้อมกับสายตาแห่งความผิดหวังและโกรธแค้นที่จ้องมองกลับมา

 

โอ้ยย!!” ตัวของคิบอมล้มลงไปกระแทกกับพื้นอย่างแรงจนเจ้าตัวต้องร้องออกมาเสียงดังพลางงอตัวไปกุมแผลที่เท้า ใบหน้าแสดงความเจ็บปวดออกมาเป็นอย่างมากจนทงแฮต้องตกใจ

 

คิบอม!” ทงแฮร้องออกมาเสียงดังเมื่อเพิ่งสังเกตเห็นว่าบนพื้นมีเลือดนองเต็มไปหมด และทั้งหมดนั้นมันก็เป็นเลือดที่ไหลออกมาจากแผลของคิบอมทั้งสิ้น ทำให้เขาแทบจะถลาเข้าไปพยุงคนเจ็บเอาไว้ทันที ความโกรธแค้นผิดหวังเมื่อซักครู่นี้มันกลับกลายเป็นความห่วงใยอย่างรวดเร็ว

 

ช่วยผมด้วยทงแฮ ร้องขอความช่วยเหลือออกมาอย่างเจ็บปวด รู้สึกเหมือนร่างกายเริ่มอ่อนแรงลงทุกที

 

เพียงแค่คิบอมพูดออกมาเท่านั้นทงแฮก็ใจอ่อนยวบพยุงคนเจ็บขึ้น พาหนีออกไปทางด้านหลังของบ้านเพื่อไม่ให้ตำรวจเห็น ก่อนจะพาคิบอมไปส่งโรงพยาบาล

 

 

 

ด้านอึนฮยอกที่ลงมาดูพวกตำรวจ เพียงแค่ก้าวลงบันไดมาก็พบกับฮันคยองยืนยิ้มอย่างกวนประสาทให้อยู่ มือปืนอันดับหนึ่งแห่งโจกรุ๊ปย่างก้าวเข้าไปหานายตำรวจหนุ่มด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยพอใจนัก ที่บุกเข้ามาในเวลาแบบนี้ ที่สำคัญคือเวลานี้มันดึกมากแล้วด้วย เป็นตำรวจไม่เคยมีความเกรงใจประชาชนเลยหรือยังไง

 

มารบกวนประชาชนทำไมดึกๆดื่นๆ ทักทายด้วยสีหน้าเรียบๆกับน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความรำคาญ แต่ฮันคยองกลับยกยิ้มอย่างกวนประสาทเช่นเดิม

 

คงพูดว่ารบกวนประชาชนไม่ได้หรอกคุณ วันนี้ผมจะมาจับฆาตกร พูดจบก็โชว์หมายจับให้อึนฮยอกดูเป็นขวัญตา

 

อึนฮยอกยืนนิ่งเมื่อเห็นที่ฮันคยองถืออยู่ ก่อนจะตั้งสติได้วาดมือไปหวังจะคว้าเอาหมายจับฮยอนจินมาฉีกให้ไม่เหลือชิ้นดีแต่ก็ยังช้ากว่าฮันคยองที่เก็บมันลงไปเรียบร้อยแล้ว

 

จะทำลายของหลวงนี่มันไม่ดีนะคุณ เอ่ยเตือนพร้อมทำท่ากวนประสาท อึนฮยอกกำแน่นข่มอารมณ์โมโหไม่ให้ไปลงกับฮันคยองเสียก่อน เพราะปืนของเขานั้นเพิ่งโดนคังอินปัดมันหล่นอยู่ในห้องของฮยอนจิน ตอนนี้เขาจึงไม่มีอาวุธอะไรติดตัวมาซักชิ้น

 

และนี่คงเป็นครั้งแรกที่คนอย่างอึนฮยอกคิดที่จะหนี ขาทั้งสองข้างสั่งการให้เดินถอยหลังก่อนจะออกแรงวิ่งเพื่อหนีไปจากที่ตรงนี้ เขาต้องตามไปช่วยฮยอนจิน

 

แต่ยังไม่ทันที่อึนฮยอกจะได้ออกวิ่งกลับโดนฮันคยองกระชากแขนเอาไว้จนเซเข้าไปในอ้อมกอดของตน ยิ่งเมื่อมือปืนอึนฮยอกออกแรงดิ้นฮันคยองกลับยิ่งกอดรัดไว้แน่นเท่านั้น

 

แบ่งกำลังล้อมบ้านไว้ให้ทั่วอย่าให้ใครหนีออกไปได้ อีกส่วนขึ้นไปค้นหาตัวฮยอนจินให้เจอ

 

นายตำรวจชั้นผู้น้อยกว่าหลายสิบคนต่างพากันวิ่งไปตามส่วนต่างๆของบ้านเมื่อได้ยินคำสั่งของผู้บังคับบัญชา อึนฮยอกยังคงออกแรงดิ้นไม่หยุด ฮันคยองเลยตัดสินใจพาตัวมือปืนเลือดเย็นแห่งโจกรุ๊ปคนนี้ออกมาสงบสติอารมณ์ในรถ

 

ยังไงเจ้านายคุณก็หนีไม่พ้นหรอกคืนนี้ พูดยั่วอารมณ์ให้อีกคนได้โมโหเล่นๆ ก่อนฮันคยองจะปิดประตูรถแล้วล็อกเอาไว้ ขังไว้ในนี้จะได้ไม่ไปสร้างเรื่องที่ไหนได้อีก จับตัวฮยอนจินได้เมื่อไหร่คงมีสอบสวนกันอีกยาวแน่

 

โธ่โว้ย!” สบถอย่างอารมณ์เสีย มือทั้งสองข้างยกขึ้นทุบกระจกจนปวดไปหมด แต่ฮันคยองกลับไม่หันมาสนใจเลยซักนิดเดินกลับเข้าไปในตัวบ้านเช่นเดิม

 

อึนฮยอกมองตามหลังฮันคยองไปด้วยความโมโห ฆ่าพ่อเขาไม่พอตอนนี้ยังจะมาจับเจ้านายเขาไปอีก ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ตำรวจในประเทศมีเป็นร้อยเป็นพันคนแต่ทำไมถึงเป็นฮันคยองที่เข้ามาพัวพันกับชีวิตของเขา


-----------------------------------


kr...Talk
สวัสดีจ้าเพื่อนๆ ไรเตอร์คัมแบ็คแล้วนะจ๊ัะ
คงจะคิดถึงกันจนจะฆ่าไรเตอร์ตายกันแล้วใช่ไหม
ให้อภัยไรเตอร์เถอะนะ เค้าผิดไปแล้ว
และเดือนก็จะขยันอัพให้มากที่เลย เพราะเหลืออีก5ตอนก็จะจบแล้วสำหรับเรื่องนี้
คงจะอัพจบภายในต้นเดือนหน้าเลย

อ่านคอมเม้นของแต่ละคนส่วนใหญ่ก็จะสงสารความรักของคยูมินกันทั้งนั้น
ไรเตอร์ก็สงสาร แต่ก็สงสารตัวเองมากกว่า TOT
เพราะมันยากที่จะทำให้เค้าลงเอยกัน นั่งจับเค้าคุยกัน2คนเครียดเกือบกระโดดร่มตายเลย

รอบนี้อัพให้2ตอนเลยแล้วกันนะ
เพื่อให้ทุกคนได้มันส์กันอย่างต่อเนื่อง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1,561 ความคิดเห็น

  1. #1552 suju-girl (@suju-girl) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 00:10
    เรื่องคงจะจบได้จริงๆแล้วสินะ สงสารคยูกับมินจะได้รักกันก้อมีแต่อุปสรรค
    #1552
    0
  2. #1531 May_ELF.TH (@cenhh) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 เมษายน 2556 / 20:17
    โดนสกัดอีกแล้ว ไม่รู้ใครสกัดใคร ฮยอกแจเอ๋ย 555+
    #1531
    0
  3. #1483 prang (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2555 / 00:38
    หมวยอ่ะ !!! จะใจอ่อนทำไม
    #1483
    0
  4. #1438 love cnblue bigbang 4ever (@proud-bioce-vip) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2554 / 15:03
    เรื่องนี้จบเพราะอุคเลยนะเนี้ย
    ตัดสินใจถูกจริงๆ ด๊องรู้ความจริงแล้ว
    แต่ก็ใจอ่อนกับบอมอยู่ดี
    มันจะเป็นยังไงต่อน้าน
    #1438
    0
  5. #1406 Kwai Triple S (@love-jesusmak) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2554 / 11:53
    อุคทำดีแล้วว >< (Y)

    สงสารด๊อง T^T
    #1406
    0
  6. #1375 [MY DEAR] (@my-dear-love-sj) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2554 / 10:51
    ด๊องใจดีเกินไปแล้ว
    #1375
    0
  7. #1339 Sweet Pain (@sweet-pain) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 กันยายน 2554 / 00:25
    หมวยใจดีเกินไป  แต่ก็คนรักอะเนอะ เข้าใจๆ 55+

    เรื่องราวกำลังมันส์ได้ทีเลย 55+
    #1339
    0
  8. #1277 Swamp Cabbage (@princesscloud) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2554 / 16:24
    หมวยจะไปช่วยบอมทำไม ปล่อยไว้ตรงนั้นแหละ
    ทำร้ายจิตใจกันเกินไปแล้ว

    ฮยอกเพราะป๋าเป็นเนื้อคู่ไงเลยต้องเจอบ่อยๆ

    #1277
    0
  9. #1250 Peach_Hesitation (@peachsshi) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2554 / 22:22
    โอยยยยย  วุ่นวายได้อีก

    ยิงกันไปมา พากันหนีตำรวจ

    สึดท้ายจะลงเอยยังไงนะ
    #1250
    0
  10. #1160 ORIP. (@kotchagorn) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2554 / 18:17
     พรหมลิขิตไงจ๊ะไก่น้อย ฮุฮุ ^^
    #1160
    0
  11. #1156 jeabakasa (@jeabakasa) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2554 / 17:27
    ฮู่วกำลังมันส์
    #1156
    0
  12. #1117 u moon (@umoon) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 เมษายน 2554 / 23:20
    เจ็บกับคำพูดของคิบอมจังเลย
    ถ้าเค้าเป็นด๊องคงร้องไห้ไปแล้ว แต่สุดท้าย คนรักกัน ยังไงก็รักกัน
    เค้าก็ช่วยกันอยู่ดีเนอะ~

    ส่วนคยูมิน จะทำยังไงให้รักกันล่ะ
    ดูแล้วไม่มีวี่แววเลย อย่าใจร้ายนักสิไรเตอร์

    อุคกี้ทำได้เยี่ยมมากกกกก

    **ปล. ไรเตอร์เค้าเข้ามาอ่านไม่เจอไรเตอ์อัพ เศร้าใจมากเลย
    มาอัพบ่อยๆนะคะ รออยู่ค่ะ

    ขอบคุณค่ะ
    #1117
    0
  13. #1092 ใครไม่รู้' (@makam) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 เมษายน 2554 / 12:13
    ฮยอกดื้อมากเด๊ยวก้ได้สามี
    #1092
    0
  14. #1091 poad (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 เมษายน 2554 / 23:52
    สงสารคยูอ่าาาาา >.<



    เคลียร์กันนดีๆๆไม่ได้หรอออ T^T
    #1091
    0
  15. #1089 เห็ดป่น (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 เมษายน 2554 / 15:17
    โอ้โห!!!บอมคำพูดแกร้ายกาจมาก มันน่าให้หมวยช่วยดีมั่ยเนี้ยแต่ก็นะหมวยใจอ่อนไปแล้ว



    แล้วมินจะลากพ่อกี้ไปไหนแล้วจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปละเนี้ย ???



    ไก่เราโดนขังไว้ในรถแล้วจะไปช่วยพ่อกี้ได้ไงละ ป๋ามาได้จังหวัพอดีเรย



    มันและเข้มข้นมากๆตอนนี้เลือกไม่ได้เรยว่าใครจะเริ่มก่อนกันแน่



    ปล.กำลังใจเปนสิ่งสำคัญ^^
    #1089
    0
  16. #1087 BelL (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 เมษายน 2554 / 15:16
    เข้มข้นสุดๆ
    #1087
    0
  17. #1077 Mini Bunni (@minibunni) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 เมษายน 2554 / 12:06
    เป็นห่วงคิบอมอ่ะ
    คงไม่เป็นอะไรนะคะ

    แต่คยูมาโหดจัง
    #1077
    0
  18. วันที่ 13 เมษายน 2554 / 23:02
    มันมากเลยฮะไรเตอร์ เอาปืนจ่อกันไปเรื่อยๆ 555

    สงสารทุกคู่เลยโดยเฉพาะคยูมิน TT~ อุปสรรคเยอะมากๆ

    ขอบคุณสำหรับฟิคฮะ กำลังเบื่อๆพอดี ไม่ได้เล่นน้ำ - -"
    #1064
    0
  19. #1063 รักคิเฮ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 เมษายน 2554 / 22:32
    ตอนนี้ลุ้นมาก เอาปืนจ่อเป็นทอดๆ
    ชอบที่คยูกล้าทำ รู้สึกคิบอมโดนยิงแล้วสะใจ
    ทำกับด๊องไว้ขนาดนั้น รู้ความจริงแล้วก็คงช็อค
    แต่ก็ยังใจอ่อนพาไปส่งโรงบาลจนได้
    มินก็พาพ่อกี้หนีไปอีก เรื่องมันวุ่นวายไปกันใหญ่
    นึกไม่ออกว่าจะจบยังไง
    เรื่องหลักฐานที่อุกให้ไปมันจะช่วยให้คลี่คลายจริงเหรอ

    ไม่ได้อ่านเรื่องนี้นาน ไรเตอร์หายไปนานมากจนจำไม่ได้อ่านถึงตอนไหน 555
    กลับไปอ่านตอนเก่าแล้วเม้นไว้พอมาดูอีกที เห็นเม้นตัวเอง อ่านไปแล้วนี่หว่า
    อย่าลืมอีก 5 ตอนขยันอัพด้วยนะไรเตอร์
    #1063
    0
  20. #1060 joyce_larts (@joycema24) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 เมษายน 2554 / 20:02
    ตอนสองฝ่ายเอามือจ่อกันไปมาลุ้นมากก กลัวใครจะทำปืนลั่นซะก่อน ไม่งั้นคงมีใครตายแบบในหนังมาเฟียฮ่องกงแหงๆ แล้วมินจะพาพ่อกี้หนีไปไหนอ่ะเนี่ย อยู่ดีๆ คยูก็โหดขึ้นมา ตกใจนะเนี่ย สงสารด๊องอ่ะ บอมทำไมมาทำร้ายด๊องอย่างนี้เนี่ย ฮันฮยอกเค้าก็น่ารักเนอะ เราชอบคู่นี้ (รองจากคยูมินทีเดียว ^ ^)
    #1060
    0
  21. #1058 my sweet voice (@ryeomin) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 เมษายน 2554 / 17:38
    เรื่องกำลังเข้มข้นเลย
    อุคจะช่วยจบปัญหายังไงหว่า ตกลงใครเป็นคนร้ายกันแน่
    สงสารด๊องอ่ะ สุดท้ายด๊องก็ยังเป็นห่วงบอมอยู่ดี
    #1058
    0
  22. #1056 Arucardz (@cherryferin) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 เมษายน 2554 / 15:21
    ทำไมซองมินทำแบบเน้ แต่ตอนนี้โมโหคิบอมมาก สงสารทงเฮ
    #1056
    0