[Fic SJ] Furious for Love...แค้นนี้ เพื่อรัก [KyuMin]

ตอนที่ 23 : Chapter19 : ช่วงเวลาของความสุข

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1539
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 ก.ย. 53

 

Chapter19  :  ช่วงเวลาของความสุข

 

 

 

 

 

            เชลยอีกหนึ่งคนที่ถูกครอบครัวลีจับมากลับดูมีความเป็นอยู่ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง อีทึกถูกดูแลอย่างดีโดยคังอิน นอนบนที่นอนนุ่มบนเตียงในห้องพักของแขก มีน้ำกับอาหารคอยเสิร์ฟเป็นเวลา แต่อีทึกก็ใช่ว่าจะสนใจซักเท่าไหร่ ทานบ้างไม่ทานบ้าง นอกเสียจากว่าจะโดนคังอินตื้อเข้ามากๆ จนเกิดความรำคาญจึงต้องทานเข้าไป

 

                ทานนี่หน่อยนะคุณ แม่บ้านเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ยังร้อนๆอยู่เลย คังอินเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับถ้วยข้ามต้มควันฉุยกลิ่นหอมน่าทานเป็นยิ่งนัก แต่มันกลับไม่น่าทานเลยสำหรับอีทึก

 

                วางไว้ตรงนั้นแหละ ยังดีที่วันนี้อีทึกยอมเอ่ยปากพูดกับคังอินดีๆ เพราะปกติจะนิ่งเข้าใส่ตลอดหรือไม่ก็หาเรื่องให้ต้องมีปากเสียงกันอยู่เป็นประจำ ถึงเรื่องที่คังอินได้ทำลงไปมันจะเป็นอะไรที่ตัวอีทึกคุ้นเคยดีอยู่ แต่กับคนที่ไม่ได้รู้จักกันอย่างลึกซึ้งมาก่อน แถมต้องมารู้ว่าคนๆนั้นเป็นใคร มันกลับสร้างรอยแผลขนาดใหญ่ในใจให้แก่เขา และที่ต้องมาทนเจอหน้าทุกวันแบบนี้มันยิ่งสร้างความทรมานให้อย่างมาก เขาเข้มแข็งแค่ไหนแล้วที่สามารถทนอยู่กับคังอินได้ทุกวันแบบนี้

 

                คังอินไม่คิดจะเถียงหรือทำตัวเจ้ากี้เจ้าการให้อีทึกกินมันลงไป เขาวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียงแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน

 

                ทำไมไม่ออกไป ถามเสียงขุ่นกับพฤติกรรมของคังอิน ถึงว่าคังอินจะทำแบบนี้เป็นประจำทุกวันก็ตาม วันๆไม่ไปไหน เอาแต่นั่งนอนอยู่ในห้องนี่ทั้งวัน

 

                ก็อยู่เฝ้าคุณไง

 

                คิดว่าฉันจะมีปัญญาหนีออกไปหรือไง ประชดออกไปพลางหัวเราะในลำคอด้วยความสมเพชตัวเอง ทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งๆนอนๆอยู่ในห้องนี้ ถึงบาดแผลทางร่างกายในวันนี้มันจะหายไปแล้วก็ตาม แต่เขากลับไม่มีแรงจะทำอะไรหนักๆได้

 

                ไม่ได้กลัวว่าคุณจะหนี แต่กลัวว่าคุณจะเป็นอะไรไปต่างหาก พับหนังสือพิมพ์เก็บวางไว้บนโซฟาเดินตรงเข้ามาหาอีทึกก่อนจะนั่งลงข้างเตียง

 

                อีทึกเบียนหน้าหนีไม่อยากได้ยินประโยคแบบนี้ที่เอ่ยออกมาจากปากคังอิน ถ้าเขาไม่คิดอะไรลึกมากเกินไป แปลความหมายจากประโยคได้อย่างเดียวว่า เป็นห่วง

 

                ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีกหลังจากนี้ อีทึกเอนตัวลงนอนเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงไว้ ส่วนคังอินก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน

 

 

 

 

 

 

                เสียงออดที่ดังขึ้นหน้าบ้านทำให้เรียวอุกที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่นั่งรับแขกต้องละสายตาหันออกไปมอง วันนี้คนตัวเล็กอยู่กับคังอินเพียงแค่สองคนเท่านั้น ซองมินหายไปตัวไปตั้งแต่เมื่อวานที่ออกไปจัดการกับฮยอนจิน จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังติดต่อไม่ได้ ส่วนฮีชอลนั้นออกไปจากบ้านแต่ตั้งเช้ากับฮโยริ

 

                มีผู้ชายสองคนมาขอพบค่ะคุณเรียวอุก แม่บ้านที่จ้างมาทำความสะอาดประจำวันเดินเข้ามาบอก เรียวอุกพยักหน้าให้เล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปข้างนอกเพื่อไปดูว่าผู้ชายสองคนที่ว่านั้นเป็นใคร

 

                ฮันคยอง ชินดง พึมพำออกมาเบาๆเมื่อรู้ว่าบุคคลที่มาหาถึงบ้านนั้นเป็นใคร เรียวอุกทำท่าจะเดินกลับเข้าไปในบ้านแต่ฮันคยองเรียกรั้งเอาไว้เสียก่อน

 

                ผมมาขอพบคุณฮีชอลน่ะครับ ให้ผมเข้าไปได้มั้ย

 

                พี่เค้าไม่อยู่หรอกครับ วันนี้ผมอยู่บ้านคนเดียว เรียวอุกชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปตอบ คิดว่าถ้าฮันคยองกับชินดงรู้ว่าเขาอยู่บ้านเพียงแค่คนเดียวคงจะยอมกลับไป

 

                ไม่เป็นไรครับ ผมคุยกับคุณก็ได้ ฮันคยองยังคงยืนยันจะเข้าไปในบ้านให้ได้ ทำเอาเรียวอุกเริ่มหนักใจ

 

                ให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ด้วยนะครับ แล้วชินดงก็เริ่มขู่ เรียวอุกไม่รู้จะทำยังไงจึงเดินไปเปิดประตูให้ฮันคยองกับชินดงเข้ามา

 

                นั่งรอตรงนี้ก่อนนะครับ เรียวอุกเดินนำแขกทั้งสองไปยังห้องรับแขกก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นบนเพื่อขึ้นไปหาคังอิน

 

                หลังจากที่เรียวอุกเดินออกไปฮันคยองก็กวาดสายตาสำรวจไปทั่วบ้านว่ามีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่ เมื่อตอนเช้าตรู่ที่เขากลับไปที่ห้อง เขาเค้นจนอึนฮยอกยอมบอกความลับบางอย่างกับเขามา และเหมือนกับว่าต้องการขอร้องให้เขาช่วยเสียด้วย

 

                แน่ใจเหรอว่าอีทึกกับเยซองถูกจับมาไว้ที่นี่จริงๆ ชินดงถามขึ้นด้วยความสงสัย เมื่อเช้าจู่ฮันคยองก็โทรมาชวนให้มาที่บ้านของครอบครัวลี เพราะมีคนของโจกรุ๊ปถูกจับไว้ที่นี่สองคน แต่เขากลับคิดว่าถ้าหากเป็นอย่างที่ฮันคยองว่าจริงๆ คนบ้านนี้คงไม่ยอมปล่อยให้ตำรวจอย่างเขาเข้ามาแน่ๆ

 

                อึนฮยอกบอกฉันมาแบบนั้น ฉันคิดว่าเขาไม่น่าจะโกหก ดูจากสีหน้าและน้ำเสียงตอนที่พูดแล้วเขาคิดว่าอึนฮยอกต้องพูดเรื่องจริง

 

                ชินดงไม่เถียงอะไรฮันคยองอีก ไม่นานนักแม่บ้านก็เอาน้ำเข้ามาเสิร์ฟ ที่เหลือก็รอเวลาที่เรียวอุกจะลงมาเท่านั้น

 

 

 

                เรียวอุกเคาะประตูห้องพักแขกที่คังอินอยู่กับอีทึกสองสามครั้งก่อนจะเปิดประตูเข้าไป คนตัวเล็กดูมีสีหน้าไม่ค่อยดีนักเดินเข้าไปหาคังอิน ก่อนจะกระตุกแขนเสื้อคังอินให้ออกห่างจากอีทึกเพื่อมาคุยกับตน

 

                ฮันคยองกับชินดงมาครับ เขาบอกมีเรื่องจะคุยกับพี่ฮีชอล เรียวอุกพาคังอินมาคุยใกล้ๆกับประตูซึ่งห่างจากเตียงที่อีทึกนอนอยู่พอสมควร

 

                ไล่พวกมันกลับไป ตอบไปแบบไม่ต้องคิด คังอินดูมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้น เรื่องนี้พวกเขาไม่อยากให้ตำรวจเข้ามาวุ่นวายแต่ยิ่งเกลียดกลับยิ่งเจอ คงเป็นเพราะเมื่อวานฮันคยองกับชินดงเห็นฮีชอลอยู่ในที่เกิดเหตุ วันนี้ถึงได้มาหาถึงบ้านแบบนี้

 

                ฝ่ายอีทึกที่นอนอยู่บนเตียงถึงจะทำเป็นไม่สนใจเรื่องที่คังอินคุยกับเรียวอุก แต่จริงๆแล้วกลับได้ยินเต็มสองหูว่าทั้งสองกำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่ถึงแม้จะได้ยินไม่ชัดมากนัก

 

                เลขาคนสวยแห่งโจกรุ๊ปหันไปมองทั้งสองที่กำลังคุยกันสีหน้าเครียดโดยไม่มีท่าว่าจะสนใจเขาเลยในตอนนี้ อีทึกพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืนอย่างเบาที่สุด เมื่อตั้งตัวได้จึงวิ่งไปที่ประตู ผลักเรียวอุกจนเซเข้าไปกระแทกกับคังอิน ก่อนจะใช้จังหวะนี้วิ่งหนีออกมาจากห้อง ถ้าฮันคยองรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ต้องช่วยเขากับเยซองออกไปได้แน่

 

                อีทึก!” คังอินตะโกนออกมาเสียงดัง ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปรั้งตัวอีทึกที่กำลังจะวิ่งหนีลงบันได

 

                ฮันคยองกับชินดงที่นั่งอยู่ด้านล่างได้ยินเสียงโวยวายจึงเงยหน้าขึ้นมาดู เห็นคังอินกำลังฉุดกระชากลากถูกอีทึกไปกับตนเอง ขาทั้งสองข้างจึงสั่งการให้วิ่งไปที่บันไดเพื่อเข้าไปช่วย หากแต่คังอินกลับชักปืนออกมาขู่

 

                ก้าวมาอีกก้าวไม่รอดกลับไปแน่คุณตำรวจ คังอินขู่เสียงต่ำ ผลักตัวอีทึกไปให้กับเรียวอุกที่ยืนอยู่ข้างๆ คนตัวเล็กจึงพาแม่เลขาตัวแสบกลับเข้าไปห้องไปในทันที

 

                เก็บปืนก่อนผมจะแจ้งข้อหาคุณเถอะครับ คุณคังอิน ชินดงพูด มันเป็นอย่างที่ฮันคยองบอกจริงๆ อีทึกถูกจับตัวไว้ที่นี่ แล้วเยซองล่ะ

 

                ถ้าขืนยังมาปากดีบ้านผม คุณคงไม่มีสิทธิ์กลับไปแจ้งข้อหาอะไรให้ผมหรอกครับ คังอินเดินลงมาจากบันไดช้าๆ ยังคงถือปืนไว้ในระดับเดิม เขาไม่น่าประมาทปล่อยให้อีทึกวิ่งหนีออกมาจากห้องได้ เพราะมัวแต่คุยกับเรียวอุกจนลืมคนอันตรายอีกคนไปเสียสนิท

 

                ผมว่าเราคุยกันดีๆ ดีกว่านะครับ ฮันคยองพยายามเกลี่ยกล่อม เขารู้ว่าชินดงเป็นคนใจร้อนกว่าเขา และค่อนข้างเคร่งครัดในหน้าที่มากกว่าเขา คงไม่อยากปล่อยให้คนผิดลอยนวลอยู่อย่างนี้ แต่ในสถานการณ์นี้พวกเขาไม่ควรเสี่ยง ดีไม่ดีไม่ได้งานอาจจะเสียงานอีกต่างหาก

 

                กลับไป!” คังอินยื่นคำขาด เดินเข้ามาใกล้มากขึ้น กระบอกปืนถูกจ่อยิงเข้ามาในระยะประชิด หากไม่ยอมกลับดีๆคงได้มีการปะทะกันแน่

 

                ด้วยความไม่สบอารมณ์ชินดงเลยทำท่าจะชักปืนออกมาบ้าง แต่ฮันคยองห้ามไว้ก่อน เขาไม่อยากให้เกิดเรื่อง ไม่งั้นเรื่องเล็กๆมันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่จนอาจจะแก้ไขไม่ได้

 

                กลับไป!” บอกคำเดิมเสียงดังอีกครั้ง ฮันคยองเลยยอมทำตามแต่โดยดี

 

                กลับเถอะชินดง รั้งแขนเพื่อนให้เดินตามออกไปด้วยแต่ดูเหมือนชินดงจะไม่ยอมกลับง่ายๆ ฮันคยองเลยต้องลากออกไป

 

                หลังจากที่จัดการไล่นายตำรวจทั้งสองคนกลับไปแล้วคังอินก็ขึ้นไปดูอีทึกบนห้อง บัดนี้คนฤทธิ์มากถูกเรียวอุกใช้โซ่กับกุญแจล็อกมือข้างหนึ่งไว้กับหัวเตียง จะได้หนีออกไปไหนไม่ได้อีก

 

                ขอบใจมากเรียวอุก จบคำขอบคุณจากคังอินเรียวอุกก็ยิ้มบางๆก่อนจะเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้คนที่ดูแลเค้าเคลียร์กันเอง

 

                ต่อไปนี้คงต้องคุมเข้มกว่าเดิมซะแล้วล่ะมั้ง พูดเสร็จก็เดินไปนอนอ่านหนังสือที่โซฟาไม่ได้มีท่าทางโมโกหรือโกรธอย่างที่อีทึกคิดเอาไว้

 

                คังอินเหลือบมามองอีทึกที่ยังคงนั่งอยู่ท่าเดิมตั้งแต่ที่เขาเข้ามาในห้องแล้วก็หันกลับไปสนใจหนังสือพิมพ์เช่นเดิม ถูกเรียวอุกล่ามโซ่ไว้แบบนั้นคงหนีไปไหนไม่ได้แล้วล่ะคราวนี้

 

 

 

 

 

 

 

                ดอกไม้สีขาวดอกเล็กถูกวางลงด้านหน้าป้ายหินคู่กับดอกที่คยูฮยอนเอามาวางไว้ก่อนหน้านี้ ซองมินจ้องมองสิ่งที่อยู่ด้านหน้าด้วยสายตาที่มีแต่ความเศร้า รอยยิ้มที่มีแต่ความคิดถึงผุดออกมาบางๆ ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ รู้แต่เพียงว่าตอนนี้เขาอยากร้องไห้มากที่สุด ร้องไห้กับความทุกที่เกิดขึ้นไม่รู้จักจบจักสิ้นเสียที

 

                เราออกไปเดินเล่นกันมั้ยครับ ก่อนที่น้ำตาจะได้ไหลลงมาคยูฮยอนก็มอบอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นให้แก่ซองมินพร้อมกับคำชวน เขาไม่อยากเห็นซองมินทำหน้าเศร้า ถ้าได้ออกไปผ่อนคลายบ้างมันคงจะดีขึ้น

 

                ซองมินไม่ได้ตอบอะไรกลับมาแต่ซุกหน้าลงกับแผ่นอกของคยูฮยอนเหมือนต้องการที่พักพิง อยากจะขอบคุณที่พาเขากลับมาหาพ่ออีกครั้ง อยากจะขอบคุณที่มอบความอบอุ่นและคอยดูแลเขา แต่เขาคงไม่สามารถตอบรับสิ่งที่คยูฮยอนให้มาได้

 

                ที่หมู่บ้านที่ตลาด เราไปเดินกันนะครับ คยูฮยอนลูบหลังซองมินเบาๆพร้อมกับเอ่ยชวนอีกครั้ง

 

                อืม พยักหน้ารับเบาๆก่อนจะผละออกมา

 

                คยูฮยอนเอื้อมมือมากุมมือซองมินไว้ก่อนจะเดินนำหน้าออกไปด้วงท่าทางที่ดุค่อนข้างร่างเริงต่างกับอีกคน ซองมินเงยหน้ามองคยูฮยอนจากด้านหลังก่อนจะผุดยิ้มขึ้นมาบางๆ ทำไมกันนะ ทั้งที่รู้ว่าเขาเลว ชั่วร้ายขนาดไหน แต่ก็ยังทำดีด้วย ทำไมนายถึงยังทำดีกับคนที่คิดจะฆ่าพ่อนายกัน

 

                เดินมาตามทางไม่ไกลนักก็ถึงส่วนของหมู่บ้าน และเดินต่อไปอีกก็จะเจอกับตลาดภายในหมู่บ้านที่ชาวบ้านเอาของออกมาขายกันในยามเย็นๆแบบนี้ คยูฮยอนพาซองมินเดินไปในล็อกของของกินเพื่อหาอะไรทาน เพราะตั้งแต่เมื่อคืนวานเขาทั้งสองยังไม่ได้ทานอะไรกันเลย

 

                พี่อยากกินอะไรครับ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสดใสเมื่อเห็นร้านของกินที่เรียงรายอยู่ตรงหน้า มันทำให้ท้องร้องขึ้นมาแทบจะในทันที แล้วเขาคิดว่าซองมินก็คงจะเป็นเหมือนกัน บอกได้คำเดียวว่าตอนนี้หิวสุดๆ

 

                อะไรก็ได้...ขออิ่มๆ พูดประโยคแรกแล้วเว้นวรรคไว้ก่อนจะพูดประโยคที่สองตามออกมา รู้สึกเหมือนกับว่าตอนนี้ซองมินจะกลายเป็นคนวางฟอร์มกับคยูฮยอนไปเสียแล้ว

 

                งั้นเป็นรามยอนแล้วกันนะครับ แล้วคยูฮยอนก็จูงมือซองมินไปยังร้านรามยอนที่มีคนไม่เยอะมากัก เพราะหากไปต่อร้านที่มีคนเข้าคิวกันเยอะพวกเขาคงเป็นลมกันก่อนได้กินมันแน่

 

                เมื่อเข้ามาในร้านคยูฮยอนก็เป็นจัดการสั่งทุกอย่างจนซองมินแทบไม่ต้องพูดอะไรรอกินอย่างเดียวเท่านั้นพอ ไม่นานนักของที่สั่งไปก็มาเสิร์ฟ ต่างคนก็ต่างจัดการในส่วนของตัวเองโดยความหิวโดยไม่มีใครพูดคุยอะไรเลยแม้แต่คำเดียว นอกจากเสียงดูดเส้นเท่านั้น

 

                อิ่มจัง กินเสร็จก็ทำท่าลูบท้องตัวเองป้อยๆ ทำเอาซองมินอดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้

 

                เราไปดูของตรงอื่นต่อกันนะครับ คยูฮยอนเรียกคนมาเก็บเงินก่อนจะพาซองมินออกเดินดูของต่อ จะว่าไปที่นี่ก็ทำให้เขารู้สึกดีไม่น้อยเลย หากได้ย้ายมาอยู่ที่นี่ก็คงดี สงบสุข อยู่อย่างพอมีพอใช้ ไม่ต้องไปเดือดร้อนใคร

 

                เดินดูของไปเรื่อยเปื่อยทั้งสองคนก็มาหยุดที่ร้านขายนาฬิกา คยูฮยอนหันไปมองที่ข้อมือซองมินซึ่งยังคงสวมนาฬิกาข้อมือที่เขาซื้อให้อยู่ ก่อนจะหยิบนาฬิกาอีกเรือนหนึ่งขึ้นมา       

 

พี่ว่านาฬิกาเรือนนี้สวยมั้ย หันไปถามซองมินพลางหมุนมันไปมา นาฬิกาเรือนนี้มันคล้ายกันนาฬิกาที่ซองมินใส่อยู่มาก ต่างกันแค่สีกับราคาเท่านั้น เพราะในหมู่บ้านเล็กๆแบบนี้คงไม่มีใครเอาของแพงๆมาขาย

 

อืม พยักหน้าเห็นด้วยเบาๆ ซองมินเองก็คิดว่ามันคล้ายกันเรือนที่คยูฮยอนซื้อให้ จนเขาคิดว่านาฬิกาเรือนนี้สวยกว่าเรือนที่เขาใส่อยู่เสียอีก ของเขานั้นเป็นสีเงิน แต่ที่คยูฮยอนถืออยู่นั้นเป็นสีดำตัดทำให้เห็นคริสตัลที่ติดอยู่รอบหน้าปัดได้ชัดเจนขึ้น

 

เอาไว้ถ้ามีโอกาสผมจะกลับมาซื้อมัน....กับพี่ เว้นจังหวะไว้ก่อนจะเอ่ยถึงบุคคลที่คยูฮยอนหวังจะกลับมาที่นี่ด้วยกันอีกครั้ง ในเวลานี้เขาเดาไม่ถูกเลยว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับซองมินจะเป็นไปในทางไหน เรื่องทุกอย่างมันจะจบความสัมพันธ์มันจะดีขึ้น หรือทุกอย่างจะต้องจบสิ้น มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งที่ต้องจากไป ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่ต้องการแบบนั้น

 

เราได้กลับมาที่นี่แน่ แต่จะในสถานะไหนเท่านั้น ก้มหน้าพูดออกมาเบาๆ ฐานะที่บอกมาเขาไม่ได้หมายถึงสถานะความสัมพันธ์ที่อาจจะแตกหักหรือดีเหมือนเดิม แต่หมายถึงสถานะเป็นหรือตาย เพราะหากเขาตายเขาก็อยากมาอยู่กับพ่อที่นี่

 

เวลามันเป็นเรื่องของอนาคต แต่ในเวลาปัจจุบันนี้ผมกำลังมีความสุข เราหยุดพูดเรื่องที่จะทำให้ความสุขของเราหายไปเถอะครับ ทั้งที่เป็นเริ่มเรื่องนี้เอง คยูฮยอนจึงต้องเป็นคนจบเรื่องนี้เอง จะกลับมาในสถานะไหนก็ช่าง แต่ตอนนี้เขาต้องทำให้ช่วงเวลานี้มีค่ามากที่สุด

 

ซองมินไม่ได้ตอบอะไรกลับมา คยูฮยอนจึงยิ้มให้บางๆก่อนจะพาเดินดูของไปเรื่อย ร้านนู้นทีร้านนี้ที

 

รอตรงนี้แปบนึงนะครับพี่ เดินมาได้ซักพักคยูฮยอนก็หยุกเดินซะดื้อแล้วก็วิ่งหายไป ซองมินได้แต่ยืนงงอยู่ตรงนั้น แต่ก็ยืนรอตามที่คยูฮยอนบอก

 

ไม่นานนักคนที่หายไปก็กลับมากับน้ำผลไม้สองแก้ว คยูฮยอนยืนแก้วหนึ่งให้ซองมินถือ และใช้มืออีกข้างที่ว่างมากุมมือเล็กไว้เหมือนเดิม

 

ความสุขและความอบอุ่นทำให้ทั้งสองลืมไปเลยว่าเคยมีความทุกอะไรเกิดขึ้นมาบ้าง ลืมไปเลยว่าใครที่ตนกำลังมีความสุขด้วยนั้นหมายปองที่จะทำร้ายครอบครัวของตน และคยูฮยอนก็คงไม่ทันคิดว่าการที่ตัวเองหายออกมาแบบนี้ทางบ้านจะรู้สึกเป็นห่วงมากแค่ไหน

 

คยูฮยอน อยู่ซองมินก็ชะงักไปแล้วหยุดเดินซะดื้อๆ ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังชายชุดดำด้านหน้าสี่ห้าคนที่เดินกระจายอยู่ด้านหน้า เขาจำได้แม่นเลยว่าพวกนี้คือคนของโจกรุ๊ป

 

คยูฮยอนเองก็ดูจะตกใจไม่แพ้กันเมื่อเห็นลูกน้องของตนเดินเกลี่ยนกลาดอยู่เต็มตลาด ขาทั้งสองข้างสั่งการให้วิ่งก่อนที่พวกนั้นจะหันมาเห็น แต่ก็ไม่ทันการเสียแล้ว

 

เฮ้ย! คยูฮยอน!” หนึ่งในลูกน้องคนหนึ่งหันมาเห็นก่อนจะวิ่งตามซองมินกับคยูฮยอนมา และวิ่งลูกน้องอีกกว่าสี่คนที่วิ่งตามหลังมาอีก

 

ซองมินปาแก้วน้ำที่คยูฮยอนซื้อมาให้ใส่พวกมันก่อนจะแย่งแก้วจากคยูฮยอนมาปาใส่อีก ขาทั้งสองข้างออกแรงวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต คยูฮยอนจับมือให้ซองมินวิ่งตามมา เมื่อหนีพ้นออกมาจากเขตหมู่บ้านซองมินกลับหยุดวิ่งแล้วชักปืนออกมา

 

 อย่าครับพี่!” คยูฮยอนตกใจเข้าไปแย่งปืนซองมิน ถ้าเกิดมีการยิงกันต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่ แถมลูกน้องกลุ่มนี้เกลียดซองมินยิ่งกว่าอะไรดีเพราะเพื่อนของมันโดนลอบฆ่าไปหลายคน หากซองมินยิงพวกมันไปมันคงไม่ปล่อยซองมินให้รอดไปแน่

 

อย่าเอาแต่หนีสิคยูฮยอน เถียงกลับอย่างไม่ยอมจะแย่งปืนกลับมาให้ได้

 

แต่ตอนนี้เราต้องหนี!” ยื่นคำขาดก่อนจะกระชากข้อมือซองมินให้วิ่งตามมาอีกครั้ง เพราะคนของโจกรุ๊ปตามเข้ามาใกล้มากขึ้นแล้ว

 

คยูฮยอนพาซองมินวิ่งเข้าป่าข้างทางเพื่อลัดไปที่โบสถ์ซึ่งทำให้ตามได้ค่อนข้างยาก เพราะทางที่ค่อนข้างลำบาก มันมีทางสำหรับคนเดินต้องเหวกหาทางผ่านไปเองเท่านั้น

 

กว่าจะผ่านทางเส้นนี้มาได้ก็ทำเอาลำบากพอสมควร คนของโจกรุ๊ปวิ่งกันให้วุ่นทั่วพื้นที่เมื่อวิ่งตามออกมาแล้วไม่เห็นเจ้านายของตนอยู่กับศัตรูอย่างที่ควรเป็น จึงออกกระจากกันตามหา ส่วนคนที่เป็นหัวหน้าก็โทรรายการโจฮยอนจินเรื่องที่เห็นคยูฮยอนพาซองมินหนี

 

รอยขีดข่วนขึ้นเป็นรอยแดงตามขนและขาเมื่อซองมินกับคยูฮยอนหนีหลุดออกมาจากป่า เนื่องจากโดนกิ่งไม้ใบหญ้าข่วนเอา แต่ทั้งสองกลับไม่ได้สนใจรอยแผลหรือความเจ็บปวดเล็กๆน้อยๆนี้เลย

 

เราต้องรีบหนีไปจากที่นี่ คยูฮยอนว่าเสียงเครียดพลางเดินไปที่รถ เขาต้องพาซองมินหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดก่อนที่คนของโจกรุ๊ปจะตามมาเจออีก

 

อย่าหนีอีกเลยคยูฮยอน ยังไงเราก็หนีไม่พ้นหรอก ยืนมองคยูฮยอนที่ทำท่าทีร้อนรนแล้วพูดออกมาเบาๆ ถึงจะให้หนีไปไกลแค่ไหนถ้าฮยอนจินรู้ว่าคยูฮยอนอยู่กับคงไม่มีทางปล่อยไปแน่ สู้กลับไปสู้กันตรงๆจะดีกว่า

 

แต่พี่ครับ...ทำไม หันกลับมาถามเสียงอ่อนด้วยความไม่เข้าใจ

 

ไม่อยากหนีอีกแล้ว พาพี่กลับบ้านได้มั้ย และโทรไปบอกพ่อนายด้วยว่าให้คนเลิกตามหานายซะ นายจะกลับไปเอง สรุปเสร็จสรรก็เดินเข้าไปนั่งรอในรถ คยูฮยอนได้แต่มองตามด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องยอมซองมินอยู่ดี มันคงไม่มีประโยชน์อะไรจริงๆที่จะหนีต่อไป

 

คยูฮยอนยืนนิ่งอยู่ซักพักก่อนจะตัดสินใจทำตามที่ซองมินบอก ต่อโทรศัพท์หาที่บ้านและบอกว่าจะกลับไปภายในคืนนี้ให้คนหยุดออกตามหา และเป็นที่แน่นอนแล้วว่าหากคยูฮยอนกลับไปบ้านคงต้องโดนคุ้มกันมากกว่าเดิม

 

การเดินทางกลับสู่ความเป็นจริงมันเร็วเกินกว่าที่คยูฮยอนคิดเอาไว้ เส้นทางข้างหน้ากำลังนำเขากลับไปสู่ความทุกข์อีกครั้ง คนที่นั่งอยู่ข้างๆเขาตอนนี้จะกลายเป็นศัตรูอีกเพียงไม่กี่อึดใจเท่านั้นเมื่อรถคันหรูเคลื่อนเข้าสู่เขตเมืองหลวง

 

และแล้วการเวลาของการเดินทางก็สิ้นสุดลง คยูฮยอนจอดรถเทียบกับฟุตบาทที่หน้าบ้านของซองมิน ตลอดทางกว่าสองชั่วโมงที่เดินทางกลับมาไม่มีใครพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

 

ตอนนี้เวลาห้าทุ่มกว่าๆ ทุกคนคงเข้านอนกันหมดแล้ว ซองมินหันออกไปมองนอกหน้าต่าง มองเข้าไปภายในรั้วบ้านห้องตนเอง ไม่มีไฟดวงไหนในบ้านเปิดอยู่เลยซักดวง เขาเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าคนในบ้านจะรอการกลับมาของเขามากแค่ไหน

 

อย่าลงไปได้มั้ยครับ เอ่ยถามเสียงสั้นเพียงแค่ซองมินเอื้อมมือจะไปเปิดประตูเท่านั้น เขาไม่อยากกลับสู่ความเป็นจริง ไม่อยากให้ซองมินกลับไปเป็นฆาตกรที่จ้องจะทำร้ายพ่อและครอบครัวของเขาอีก ไม่อยากให้เราต้องกลับไปเป็นศัตรูกันอีก

 

แต่คำขอคยูฮยอนกลับไม่เป็นผลเมื่อซองมินเปิดประตูก้าวลงจากรถไป จบลงแล้วกับช่วงเวลาที่มีความสุข ต่อจากนี้ไปคงถึงเวลาที่จะต้องเผชิญหน้ากันอย่างจริงจังเสียที

-----------------------------------



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1,561 ความคิดเห็น

  1. #1547 suju-girl (@suju-girl) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 00:09
    หยุดเถอะนะมิน...สงสารคยู มันคงเจ็บปวดมากที่ต้องเห็นคนที่รักเป็นศัตรู
    #1547
    0
  2. #1503 kyumin (@dede7) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 15:00
    หยุดแก้แค้นได้แล้วตระกูลลี
    #1503
    0
  3. #1478 prang (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2555 / 23:22
    ตัดสินใจให้ถูกสักทีสิมินนี่
    #1478
    0
  4. #1433 love cnblue bigbang 4ever (@proud-bioce-vip) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2554 / 16:26
    คยูมินมีอุปสรรค์เยอะเลย มันจะเป็นยังไงน้าน
    หมีชอบทึกใช่ป่ะ รู้หรอกนะ
    #1433
    0
  5. #1401 Kwai Triple S (@love-jesusmak) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2554 / 11:37
    พี่หมีชอบทึกกี้หรอ ?? ดีแล้วๆ ><

    สงสารกี้จัง
    #1401
    0
  6. #1334 Sweet Pain (@sweet-pain) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กันยายน 2554 / 23:49
    คยูมินกับอุปสรรค

    มันชั่งไม่เข้ากันจริงๆ
    #1334
    0
  7. #1305 tanphon (@natthaphong) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 22:45
    ทำไมถึงได้เศร้าอย่างนี้ คยูมินจะรักกันได้มั้ยเนี่ย
    #1305
    0
  8. #1245 Peach_Hesitation (@peachsshi) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2554 / 23:23
    เศร้าอ่ะ ฮือออออ ความรักคงไม่มีวันสมหวัง จริงๆสินะ

    โอ๊ยยยย เจ็บปวดดดดดดดด
    #1245
    0
  9. #1152 ORIP. (@kotchagorn) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2554 / 15:23
     สงสารคยูอ่ะ TT เมื่อไหร่แม่ของมินจะหยุดซักที 
    #1152
    0
  10. #1138 ~Innocent~ (@justmind1994) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2554 / 13:02
    เรื่องนี้สงสารกี้กับมินที่สุดแล้ว
    แต่สุดๆเห็นจะเป็นกี้ล่ะนะ.....
    #1138
    0
  11. #1082 BelL (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 เมษายน 2554 / 14:09
    แร้วจะได้ลงเอยกันมั้ยเนี่ยยยยย
    #1082
    0
  12. #1038 Chokyu LUV Leemin (@onlykyumin137) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 มีนาคม 2554 / 20:14
    เจ็บปวดมาก
    สถานะที่รักกันไม่ได้
    แม้ใจจะรักกันยมาก็ตาม
    #1038
    0
  13. #1008 joyce_larts (@joycema24) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มีนาคม 2554 / 02:52
    คยูมินทำไมมันถึงต้องเจ็บปวดเยี่ยงนี้ TT TT
    #1008
    0
  14. #977 eye love sj13 (@eye-love-sj13) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2554 / 21:37
    สงสารคยูกับมินแล้วอ่ะ

    #977
    0
  15. #949 m___??? (@memay-boo) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2554 / 22:58
    เมื่อไหร่จะหวานนะ
    #949
    0
  16. #851 deena (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2553 / 02:28
    เศร้าจริงเลยอ่ะ อะไรมันจะเศร้าขนาดนี้
    #851
    0
  17. #826 pimmy pimmy nuna (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2553 / 17:45
    อยากให้คยูกับมินเลิกเป็นศัตรูกันสักที

    หันมารักกันได้แล้ววววว
    #826
    0
  18. #782 jeabakasa (@jeabakasa) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2553 / 09:58

    เฮ้อ...

    อุปสรรคอันยิ่งใหญ่

    ฝ่ามันไปให้ได้นะ

    #782
    0
  19. #762 PammY (@pampokky) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2553 / 20:53
    ทำไมความสุขมันสั้นอย่างนี้
    #762
    0
  20. #758 A๐mmy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กันยายน 2553 / 21:57
    ไรเตอร์อัพต่อไวๆนะคะ



    จะรอนะ



    ไรเตอร์สู้ๆ
    #758
    0
  21. #757 A๐mmy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กันยายน 2553 / 21:56
    มินใจแข็งจัง



    ทำไมคู่นี้ความสุขมันสั้นจังเลย



    อยากให้ทุกคู่สุขสมหวังจัง



    ป้าทึกนี่ก็



    เปิดใจยอมรับหมีหน่อยก็ได้



    แต่ป้าทึกน่ะสบาย



    เพราะมีหมีคอยดูแล



    แต่พี่เย่นี่สิ



    ทรุดโทรม



    ขนาดอุคกี้คอยดูแลแล้วนะ



    ยังปฏิเสธอีก



    พี่เย่เปิดใจยอมรับอุคกี้บ้างสิ
    #757
    0
  22. #743 kaopoad (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 กันยายน 2553 / 19:32
    ทำไมคู่นี้มีความสุกสั้นจังเลยอ่า
    #743
    0
  23. #742 ployshadow (@ployyou) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กันยายน 2553 / 16:29

    คยูรักมินไปแล้ว
    แล้วมันจะมีทางไหนที่จะทำให้เรื่องจบ
    โดยที่ไม่มีใครยอมอ่อนให้

    #742
    0
  24. #720 pipermix (@pipermix) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กันยายน 2553 / 23:32
    ศึกนี้อีกยาวไกลไม่จบสักที

    โจก็รักมินมากเหลือเกิน เฮ้ออ ~~
    #720
    0
  25. #719 u moon (@umoon) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 กันยายน 2553 / 21:25
    โอ้วววว กลับไปสู่โลกแห่งความจริงก็ต้องเจ็บปวดทั้งคู่

    รักกันมากแค่ไหน...แต่ก็รักกันไม่ได้

    อยากให้คยูมินรักกันได้ซักทีอ่า
    อย่าพรากความรักของทั้งคู่ไปเลย

    ส่วนพี่ทึกสุดที่รัก เกือบแล้วนางฟ้า เกือบหนีพี่หมีได้แล้วเชียว
    แอบเชียร์พี่ทึกอยู่ลึกๆๆๆ แต่พอเห็นพี่หมีใจดีกับพี่ทึกก็แอบใจอ่อน

    แต่ตอนนี้ประกาศหาตัว นายซีวอน ตอนนี้นายหายไปเลยนะ
    อย่ามัวแต่ไปตามฮีชอลอยู่สิ
    อีทึกเป็นเมียนายไม่ใช่หรอ อะไรฟะ...โกรธวอนๆๆๆๆ

    ขอให้วอนมาช่วยพี่ทึกเถอะนะ พลีสๆๆๆๆ
    แต่สุดท้ายก็เห็นใจพี่หมี เฮ้อ....

    ยังไงก็ได้ ไรเตอร์แต่งเก่งสุดยอดดดด

    ขอบคุณค่ะ

    #719
    0