[Fic SJ] Furious for Love...แค้นนี้ เพื่อรัก [KyuMin]

ตอนที่ 1 : Intro...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4700
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 ก.ย. 52

***แนะนำตัวละครอินโทร
     โจฮยอนจิน พ่อของโจคยูฮยอน มือปืนอันดับ1ของแก๊งอาริ 
      ลีซองวอน พ่อของลีซองมิน มือปืนอันดับ1ของแก๊งอาริ
      ชเวเยจิน แม่ของคยูฮยอนและซีวอน
      ลีฮโยริ แม่ของซองมิน
      ฮันชาง พ่อของฮันคยอง

 

Intro



                ปัง!
 
                เสียงปืนที่ดังขึ้นทำให้ผู้คนที่อยู่ภายในงานเลี้ยงการเลื่อนตำแหน่งของนายตำรวจยศใหญ่เกิดอาการแตกตื่น ต่างคนต่างมองหาต้นเสียงและวิ่งหาที่หลบภัยกันอย่างชุลมุนวุ่นวาย พร้อมกับเสียงโหวกเหวกโวยวาย เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นไม่หยุด
 
                “ผู้กำกับ!!!” ชายร่างสูงที่มีระดับยศน้อยกว่าถลาตัวเข้าไปประคองร่างที่ล้มตึงลงกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมามากมายเมื่อร่างของคนที่ถูกเรียกว่าผู้กำกับถูกยกขึ้น กระสุนปริศนาฝังเข้าที่หน้าอกด้านซ้ายทำให้เหยื่อเสียชีวิตภายในทันที
 
                “เรียกกำลังเสริม!! ปิดทางออกให้หมด! ดักจับมันให้ได้!!” ฮันชางผู้ช่วยผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ
ฝ่ายป้องกันปราบปรามอาชญากรรมที่มาดูแลรักษาความปลอดภัยภายในงาน เรียกกำลังเสริมทันทีเมื่อเห็นร่างที่เป็นเป้าหมายโดนลอบยิง
 
ก่อนหน้านี้ฮันชางได้รับข่าวมาว่าจะมีการฆาตกรรมนายตำรวจขั้นสูงในงานวันนี้ถึงได้ถูกส่งตัวมาดูแลความปลอดภัย แต่เขากลับไม่เห็นวี่แววของผู้ร้ายเลยซักนิด แม้แต่กระสุนถูกยิงมาจากทางไหนยังไม่สามารถรู้ได้
               
เพียงกระสุนแค่ลูกเดียวเท่านั้น สามารถดับชีวิตคนทั้งคนได้โดยที่ไร้ร่องรอยการลงมือ มือสังหารของแก๊งอาริไม่ธรรมดาสมชื่อที่เลื่องลือจริงๆ
 
 
 
 
“เท่านี้ก็เรียบร้อย” น้ำเสียงที่ฟังดูใจเย็นเอ่ยขึ้นพร้อมกับเช็ดปืน TAURUS PT 99 SS ขนาด 9 มม. ที่เพิ่งใช้สังหารชีวิตของนายตำรวจไปเมื่อกี้นี้ สายตาคมจ้องมองไปยังบริเวณงานซึ่งกำลังเกิดความวุ่นวายเป็นอย่างมาก ร่างกายของชีวิตที่เพิ่งโดนปลิดลมหายใจไปนั้นทำให้เกิดความพอใจเป็นอย่างมาก
 
“ยังแม่นไม่เปลี่ยนเลยนะฮยอนจิน สมแล้วที่เป็นมือหนึ่งของอาริ” เสียงทุ่มที่ฟังดูเย็นชาไม่แพ้กันเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนตัวเองทำงานสำเร็จโดยใช้เพียงกระสุนแค่ลูกเดียวเท่านั้น มือปืนอันดับหนึ่งของแก๊งอาริ โจฮยอนจิน
 
“นายก็มือหนึ่งไม่ต้องมายอฉันหรอกน่า ตอนนี้เรารีบไปกันก่อนเถอะซองวอน” เมื่อฮยอนจินเริ่มสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของตำรวจเลยเอ่ยบอกเพื่อนรัก ถ้าขืนชักช้ามันอาจจะเป็นอันตรายกับเขาทั้งคู่ได้ ฝ่ายป้องกันปราบปรามอาชญากรรมที่ถูกเรียกตัวมาดูแลความปลอดภัยในวันนี้ไม่ใช่หน่วยงานที่จะดูถูกได้เลย โดยเฉพาะฮันชาง เพราะคนๆนี้สามารถรู้การเคลื่อนไหวของคนในแก๊งอาริได้ ถึงจะไม่ละเอียดมากมายก็ตาม แต่แค่นี้ก็ถือว่าน่ากลัวไม่ใช่เล่นเลยทีเดียว
 
โจฮยอนจินและลีซองวอนเดินออกมาจากบริเวณงานไปยังลานจอดรถด้วยท่าทีที่ใจเย็นเพราะจะได้ไม่เป็นพิรุธอะไรมากนัก ชุดสูทที่ทั้งสองคนสวมอยู่นั้นทำให้ดูกลมกลืนกับผู้คนที่เข้ามาพักภายในโรงแรมได้เป็นอย่างดี แต่ในเวลาคับขันแบบนี้คงไม่มีแขกในโรงแรมคนไหนออกมาเดินเพ่นพ่านแบบนี้
 
“ระวังตัวด้วยนะ” ซองวอนออกปากเตือนเพราะเริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก เขาดึงฮยอนจินให้ไปหลบที่หลังเสาต้นหนึ่ง ตำรวจสี่ห้าคนกำลังเดินมาทางนี้ ปากกระบอกปืนถูกส่ายไปส่ายมาจนทั่วบริเวณพร้อมกับท่าทีที่ดูระมัดระวังเป็นอย่างมาก
 
“เดี๋ยวฉันจัดการเอง” ฮยอนจินบอกก่อนจะชักปืนขึ้นมาและยิงไปที่ตำรวจกลุ่มนั้นทันทีด้วยความที่เป็นคนอารมณ์ร้อนอยู่พอสมควร
 
“อย่า! ฮยอนจิน!” เสียงห้ามของเพื่อนคงไม่ทันแล้วในเวลานี้ ตำรวจสองคนล้มลงกับพื้นด้วยลูกกระสุนของฮยอนจิน ส่วนคนที่เหลือต่างวิ่งไปหาที่หลบและยิงสวนกลับมาทำให้เขาทั้งสองต้องวิ่งไปหาที่หลบใหม่เช่นกัน เมื่อเสียงปืนดังขึ้นแบบนี้แน่นอนว่า พวกตำรวจที่เหลือก็คงจะตามมาในไม่ช้านี้
 
                “ทำบ้าอะไรของนาย!!” ซองวอนชักปืนของตัวเองออกมาแล้วสบถเบาๆ เหตุผลที่เขาต้องทำงานร่วมกับฮยอนจินตลอดเพราะฮยอนจินเป็นคนใจร้อน และเขาก็มีหน้าที่คอยเตือนคอยห้าม แต่มันก็ไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่นัก หากฮยอนจินคิดจะทำอะไรเขา เขาก็จะทำในทันที
 
                “อย่าเพิ่งบ่นน่าซองวอน ไปที่รถก่อนดีกว่า” ฮยอนจินมองไปที่รถของเขาที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก ก่อนจะรีบลากเพื่อนรักให้ค่อยๆเดินเลาะไปตามเสาแต่ละต้น แต่ก็เกิดการยิงปะทะกันตลอดเวลา
 
                ไม่นานตำรวจที่เหลือก็แห่กันมายังลานจอดรถเนื่องจากเสียงปืนที่ดังอยู่หลายนัด ซองวอนดึงฮยอนจินให้ไปหลบที่หลังรถคันหนึ่งแล้วยิงกลับไปก่อนจะเกิดการปะทะครั้งใหญ่ขึ้น แต่แล้วเสียงปืนทางฝั่งตำรวจก็เงียบลง รับรองว่าถ้าปะทะกันจริงๆ ต่อให้เก่งแค่ไหนก็คงไม่รอด ตำรวจกองปรามหลายสิบคนกับฮยอนจินและซองวอนเพียงแค่สองคน
 
                “ไอ้ฮันชาง!” ฮยอนจินสบถออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์นัก ถึงเขากับฮันชางจะไม่ได้รู้จักกัน แต่เขาก็รู้กิตติศักดิ์ของคนๆนี้เป็นอย่างดี คนที่ไม่เคยทำคดีพลาดแม้แต่คดีเดียว
 
                “ใจเย็นฮยอนจิน ไม่งั้นเราจะไม่รอด” ซองวอนต้องรีบเตือนสติเพื่อน ก่อนที่จะทำอะไรให้มันเลวร้ายไปมากกว่านี้ เพียงแค่เท่านี้เขาก็ไม่รู้ว่าจะหนีออกไปยังไงแล้ว แถมยังมีฮันชางมาอีกคน งานนี้คงลำบากไม่ใช่เล่น
 
                “ฉันยังไม่อยากวิสามันนาย ออกมาแล้วมอบตัวซะ” ถึงว่ามันฟังแล้วดูจะโง่ไปหน่อยกับการเกลี่ยกล่อมผู้ร้ายด้วยคำพูดแบบนี้ แต่มันก็คงจะดีกว่าการยิงปะทะกัน เพราะเขาอยากจับคนของแก๊งอาริแบบเป็นๆมากกว่าตาย
 
                เมื่อไม่มีการตอบรับกลับมาฮันชางจึงเล็งปืนไปยังเป้าหมายที่แอบอยู่ที่หลังรถ คนของอาริหาตัวจับยากที่สุด และเขาก็อยากจะเห็นหน้าคนพวกนี้ที่สุดเช่นเดียวกัน แก๊งมหาอำนาจที่ไม่มีใครกล้ายุ่ง
 
 
 
 
                “คิดว่ากลัวหรือไงวะ!” ดูแล้วตอนนี้ฮยอนจินจะหัวเสียเอามากๆ และมันก็เสี่ยงมากที่เขาจะทำอะไรที่มันจะเป็นอันตรายต่อตนเองได้
 
                “ฮยอนจินอย่าออกไป!!” ซองวอนพยายามคว้าตัวของฮยอนจินไว้แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อเพื่อนรักเดินออกไปปรากฏตัวต่อหน้าฮันชางและตำรวจนับสิบคน
 
                เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งเมื่อฮยอนจินจ่อยิงไปที่ฮันชาง แต่อีกคนกลับไหวตัวทันมันยิ่งทำให้ฮยอนจินยิ่งรู้สึกหัวเสีย ก่อนที่ฮันชางจะยิงโต้กลับมาเฉียวแขนฮยอนจินไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น
 
                “อยากตายหรือไงวะ!” ซองวอนออกมายิงสกัดพวกตำรวจที่เริ่มระดมยิงใส่พวกเขาพร้อมกับผลักฮยอนจินให้เข้าไปหลบที่หลังรถเหมือนเดิม
 
                ซองวอนยิงสกัดพร้อมกับถอยหลังเพื่อหาที่หลบ แต่แล้วลูกกระสุนที่ฮันชางเป็นคนยิงก็ฝังเข้าที่สีข้างด้านซ้าย ทำให้ร่างของซองวอนเซไปพิงที่เสา
 
                “ไปที่รถซะฮยอนจิน!!” ซองวอนตะโกนขึ้นมาเสียงดังพร้อมกับกราดยิงไปที่พวกตำรวจเพื่อสกัดทางให้ฮยอนจินหนีไป ถ้างานนี้เขาไม่รอดฮยอนจินก็ต้องรอด
 
                “ซองวอน!!”
 
“ไปสิวะ!!” ฮยอนจินทำท่าจะเข้าไปดูอาการเพื่อนรักแต่ก็โดนตะคอกกลับมาพร้อมกับปากกระบอกปืนที่จ่อมาที่เขา
 
“บอกให้ไปไง!!” เสียงตะคอกของซองวอนดังขึ้นอีกรอบเมื่อเห็นว่าฮยอนจินจะไม่ยอมไป แค่โดนยิงแค่นี้เขาไม่ตายง่ายๆหรอก
 
                “จะให้ฉันหนีไปคนเดียวได้ยังไง!” ฮยอนจินมีท่าทางลังเลอยู่ไม่น้อย ซองวอนโดนยิงแล้วจะให้เขาปล่อยเพื่อนไปได้ยังไงกัน
 
                “ฉันบอกให้ไปก็ไปซะ!!!” ปากกระบอกปืนของซองวอนถูกเปลี่ยนเป้าหมายไปยังฮันชางก่อนจะเหนี่ยวไกแล้วยิงสกัดให้ฮยอนจินได้มีทางหนีอีกครั้ง
 
                ฮยอนจินมีท่าทีที่ลังเลอยู่นาน จนเมื่อซองวอนหันมาตะโกนไล่อีกครั้งจึงยอมวิ่งไปที่รถขับออกไป ดักซุ่มรออยู่ที่ทางด้านหน้าและพยายามติดต่อคนมาช่วย ด้านในเสียงปืนยังคงดังขึ้นหลายต่อหลายนัดและไม่นานเสียงก็เงียบลง ภายในใจของฮยอนจินระส่ำระสายไปหมด เขาเห็นแค่เพียงกลุ่มของตำรวจเท่านั้นแต่ไม่เห็นซองวอนเลยแม้แต่นิด
 
                “แล้วฉันจะรีบมาช่วยนะซองวอน” เสียงไซเรนดังระลมไปทั่วบริเวณเมื่อตำรวจเริ่มออกตามล่าผู้ร้ายอีกคนที่หนีไป ฮยอนจินจึงรีบออกรถเพื่อหนีทันที ในสมองตอนนี้คิดแค่เพียงว่าจะช่วยซองวอนได้ยังไง และเขาก็ไม่อาจรู้ได้ด้วยว่าตอนนี้ซองวอนจะเป็นยังไงบ้าง มันยิ่งทำให้เขาเป็นห่วงเพื่อนมากขึ้นไปอีก
 
               
 
 
                “สุดท้ายฉันก็จับเป็นพวกนายไม่ได้ใช่มั้ย” กระสุนนัดสุดท้ายถูกยิงฝั่งที่กะโหลกศีรษะด้านซ้ายของซองวอน ทำให้เสียชีวิตทันที หลังจากที่ยิงปะทะกัน ฮันชางได้แต่ยืนถอนหายใจ ในที่สุดเขาก็วิสามันผู้ร้ายอีกครั้ง
 
                ร่างของซองวอนนอนแน่นนิ่งอยู่ที่พื้น เลือดสีแดงสดไหลออกมามากมายแต่ซองวอนก็ไม่สามารถรับรู้ถึงความเจ็บปวดนั้นได้อีกแล้ว
 
                “ลีซองวอน” ฮันชางหยิบกระเป๋าสตางค์ของซองวอนขึ้นมาบัตรประจำตำแหน่งของแก๊งอาริเด่นหลาอยู่ตรงหน้า มือปืนอับดับหนึ่งของแก๊งอาริ
 
                “ไม่คิดเลยนะว่านายจะมาตายเอาง่ายๆแบบนี้” ฮันชางได้แต่พูดขึ้นกับร่างที่ไร้วิญญาณของซองวอน สายตาเรียวคมหันไปมองตามทางที่เพิ่งสั่งให้ลูกร้องตามผู้ร้ายอีกคนไป มือปืนอีกคนของอาริ เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเป็นใคร
 
 
 
 
                ตอนนี้รถของฮยอนจินจอดอยู่ที่หน้าบ้านของซองวอน เขาใช้เวลาอยู่นานกว่าจะหลบหนีพวกตำรวจมาได้ แต่ฝีมือระดับเขาแล้ว ไม่ว่าจะทำงานกี่ครั้งก็ไม่เคยพลาด จะมีก็ครั้งนี้ที่เขาชะล่าใจจนซองวอนโดนจับ แต่เขาก็สามารถหนีตำรวจออกมาได้
 
                ฮยอนจินเข้าไปในบ้านของซองวอนอย่างคุ้นเคย เพราะเขาก็ไปมาหาสู่ที่บ้านหลังนี้อยู่บ่อยครั้ง และสนิทกับคนในบ้านหลังนี้อยู่พอสมควร
 
                “ฮโยริ!” เมื่อเห็นคนที่ต้องการพบนั่งอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่กลางบ้าน ฮยอนจินก็รีบเข้าไปหาในทันที ลีฮโยริภรรยาของลีซองวอน
 
                “อ้าว! ฮยอนจิน แล้วซองวอนล่ะ” ฮโยริมีสีหน้าที่แปลกใจเล็กน้อย เมื่อเห็นฮยอนจินมาที่บ้านเธอเพียงคนเดียวโดยไม่มีสามีของเธอมาด้วย ทั้งที่ออกไปทำงานด้วยกัน แถมท่าทางของฮยอนจินยังดูตื่นๆ เหมือนกับว่ามีเรื่องเกิดขึ้นยังไงยังงั้น
 
                “ฟังฉันก่อนนะฮโยริ....ตอนนี้ซองวอนโดนตำรวจจับ ฉันกำลังเรียกคนไปช่วยอยู่ เธอไม่ต้องเป็นห่วงนะ ฉันจะจัดการเรื่องทุกอย่างเอง” ฮยอนจินพูดออกมาอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก เพราะเขาเองก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าตอนนี้ซองวอนจะเป็นยังไงบ้าง
 
                “โดนจับเหรอ!” ฮโยริขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าของเธอดูตกใจไม่น้อยเลยทีเดียว อยู่ๆก็มาบอกว่าซองวอนโดนจับ แต่ฮยอนจินกลับหนีรอดออกมาเพียงคนเดียว
 
                “ฉันจะจัดการเรื่องทุกอย่างเองฮโยริ เธอไม่ต้องเป็นห่วง ซองวอนต้องไม่เป็นอะไรเชื่อฉันสิ” ฮยอนจินพยายามพูดให้ฮโยริสบายใจ แต่ใจเขาเองกลับเต้นไม่เป็นส่ำ เสียงปืนที่ดังขึ้นก่อนที่เขาจะหนีออกมา มันทำให้เขาไม่แน่ใจว่าซองวอนจะปลอดภัยอย่างที่เขาบอกออกไปมั้ย
 
                ฮโยริไม่ได้ตอบอะไรออกมาอีก แต่เธอเงียบไปอยู่พักใหญ่ ฮยอนจินเห็นท่าไม่ดีเลยต้องรีบชิงพูดขึ้นก่อนที่บรรยากาศมันจะดูแย่ไปมากกว่านี้ ไม่รู้ว่าเขาคิดถูกหรือเปล่าที่มาบอกฮโยริแบบนี้ แต่เขาก็ยังอยากให้คนในครอบครัวซองวอนรับรู้เรื่องนี้เอาไว้
 
                “ฉันจะช่วยซองวอนออกมาเอง” พูดจบฮยอนจินก็เดินออกมาจากบ้านของซองวอน น้ำเสียงสั่นๆที่เขาบอกฮโยริไปเมื่อกี้ดูไม่มีความมั่นใจเลยซักนิด ดวงตาของเขาสั่นระริกเพราะความกลัว มือใหญ่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะสอบถามถึงความคืบหน้าที่เขาขอความช่วยเหลือไป
 
                โทรศัพท์มือถือของฮยอนจินหล่นกระแทกพื้นจนแตกกระจายเมื่อเสียงปลายสายตอบกลับมา แทนที่เขาจะได้รับข่าวดีแต่สิ่งที่ได้ยินมันคือข่าวร้ายที่เขาไม่อาจจะรับได้
 
               
 
 
 
                เพียงแค่ข้ามคืนเท่านั้นข่าวร้ายที่สุดก็ล่วงรู้ถึงครอบครัวลี ฮโยริทรุดลงตรงหน้าทีวีพร้อมกับน้ำตาหยดใสๆล่วงลงมาหยดแล้วหยดเล่า ลีซองวอนสามีของเธอถูกวิสามันเมื่อคืนหลังจากที่ลอบยิงนายตำรวจใหญ่กลางงานเลี้ยง ซึ่งมันดูจะเป็นที่น่าภูมิใจของกรมตำรวจยิ่งนัก
 
                ฮโยริหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาฮยอนจินทันทีที่รู้ข่าว แต่กลับไม่สามารถติดต่อฮยอนจินได้เลย เธอเพียงแค่อยากรู้รายละเอียดของเรื่องเมื่อวาน ทำไมฮยอนจินถึงได้รอดออกมาแค่เพียงคนเดียว แล้วทำไมซองวอนสามีของเธอถึงได้โดนตำรวจวิสามันแบบนี้
 
                “เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ฮยอนจิน ไหนนายบอกว่าจะช่วยซองวอนไง” ฮโยริทำได้แค่พูดกับเครื่องมือสื่อสารที่อยู่ในมือเท่านั้น ในใจของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยความสับสน อีกทั้งความเศร้าเสียใจ แต่ตอนนี้เธอกลับหาทางออกของความรู้สึกที่น่าทรมานเหล่านี้ไม่ได้เลย



                                                                  -------------------------------------------------------------
kr...Talk
เริ่มอินโทรแล้วนะ
พวกเราอยากเขียนเรื่องแบบนี้มานานมากแล้ว
แต่กลัวมันจะไม่ดี ไม่เข้ากับบุคลิกบ้าๆบอๆของไรเตอร์
แต่จะพยายามดู เพื่อนช่วยกันอ่านและเม้นกันเยอะๆด้วยนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1,561 ความคิดเห็น

  1. #1560 137KM. (@yeye-loveu-sj-13) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 13:42
    ฮื่ออออ
    #1560
    0
  2. #1524 May_ELF.TH (@cenhh) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 16:13
    อ้าววว.. ตายในหน้าที่ ป๋าา ทำไมไม่จับเป็นอ่าา T^T
    #1524
    0
  3. #1513 pizzer (@pizzieploy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 เมษายน 2556 / 16:07
    พ่อมินเสียสละมากอ่ะ ซึ้ง T^T
    #1513
    0
  4. #1492 kyumin (@dede7) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 04:33
    มินจะล่างแค้นแทนพ่อเหรอ
    #1492
    0
  5. #1489 myprince siwon (@myprincesiwon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2555 / 09:30
    อ่านครับท่านแม้ว่าตัวหนัง
    สือจะทรมานสายตาคนแก่ก็ตาม
    #1489
    0
  6. #1458 prang (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2555 / 21:13
    เริ่มด้วยการเข้าใจผิดหรือป่าวน้า - - *

    ช่วงนี้อารมดีอะไรเตอร์เค้าอ่านไปเม้นไปดีกว่า คิคิคิ
    #1458
    0
  7. #1457 13lovelove (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 11:08
    ความจริงก็ไม่มีใครผิดนะ แต่ถ้าเปนมินก็คงแค้น

    น่าติดตาม:))
    #1457
    0
  8. #1453 ชิน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 22:38
    อาาาาาาาาาาาา ติดตามๆๆๆๆ
    #1453
    0
  9. #1444 CooKiiz_KyuMin (@tiffaony) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2554 / 13:28
    จุดเริ่มต้นของความแค้น
    #1444
    0
  10. #1413 love cnblue bigbang 4ever (@proud-bioce-vip) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2554 / 13:23
    จุดเริ่มต้นของเรื่อง มันแบบน่าติดตามมากเลยคะ
    #1413
    0
  11. #1381 Kwai Triple S (@love-jesusmak) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2554 / 10:48
    จุดเริ่มต้นความแค้นสินะ


    สงสารอ่ะ TT TT
    #1381
    0
  12. #1361 far_fah_far (@farfahfar) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กันยายน 2554 / 16:43
    ใครเป็นคนเรื่มไม่รู้ ไม่มีใครผิดและไม่มีใครถูก เฮ้อน่าสงสาร ดร่ามาแน่ๆเลยอ่ะ
    #1361
    0
  13. #1314 Sweet Pain (@sweet-pain) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2554 / 23:37
    จุดเริ่มต้นที่จะมาแก้แค้นรึป่าว??
    #1314
    0
  14. #1259 Swamp Cabbage (@princesscloud) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2554 / 15:37
    จุดเริ่มต้นของความแค้น
    สงสารพ่อซองมินอ่ะ อุส่าห์ช่วยเพื่อน

    แต่พ่อป๋าไม่ผิดนะ ทำตามหน้าที่
    #1259
    0
  15. #1256 ชิน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2554 / 15:09
    แค้นกันเพราะงี้เอง
    #1256
    0
  16. #1221 Peach_Heditation (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2554 / 12:24
    น้ำตาไหล มันเศร้าจริงๆที่เรื่องเป็นแบบนี้

    จริงๆคนร้ายมาตายเพราะมือตำรวจมันก็เป็นเรื่องไม่แปลก

    แต่มันดันมาเกิดเพราะความใจร้อนของพ่อคูยอนทำให้พ่อซองมินต้องตาย

    เรื่องราวน่าสนใจมาก แต่ต้องเครียดมากแน่ๆเลย

    ดราม่าเข้มข้นแน่ๆ
    #1221
    0
  17. #1178 Demon_Queen (@nisccynava) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2554 / 20:08

    พ่อของคยูฮยอนไม่ได้ทำไรผิดไม่ใช่หรอ

    แต่คนที่ไม่รู้ความจริงนี้คงแค้นหน้าดู........

    #1178
    0
  18. #1164 d a i s y 's l a d y (@shin3e) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2554 / 10:07
    ถึงว่ามินแค้น
    #1164
    0
  19. #1114 ~Innocent~ (@justmind1994) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 เมษายน 2554 / 18:29
    แค่เริ่มก็เศร้าละ<br />
    แต่กฝ่าแค้นอยู่นะ<br />
    เพราะความใจร้อนของนายคนเดียว<br />
    ฮยอนจิน จะไม่ให้ลูกเมียเค้าแค้นก็แปลกล่ะ<br />
    หึ!
    #1114
    0
  20. #1095 ORIP. (@kotchagorn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2554 / 20:06
    จุดเริ่มต้นความแค้นสินะ T^T
    #1095
    0
  21. #1044 Fmafia (@fmafia) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 เมษายน 2554 / 16:05

    มินแค้นแน่o[]o

    #1044
    0
  22. #1042 springwood (@lovelyspringday) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 เมษายน 2554 / 20:36
    ทั้งๆที่พ่อซองมินช่วยไว้ๆแท้
    แบบนี้มัน... เฮ้อ
    #1042
    0
  23. #1019 Chokyu LUV Leemin (@onlykyumin137) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มีนาคม 2554 / 15:10
    โอ้ไม่นะ
    พ่อมินตายเหรอ
    มินเลยแค้นสินะ
    #1019
    0
  24. #1015 T_N (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 16:25
    โอ้โห...มันช่าง
    #1015
    0
  25. #989 joyce_larts (@joycema24) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มีนาคม 2554 / 00:15
    มินจะแค้นครอบครัวกี้ก็เพราะเรื่องนี้สินะ
    #989
    0