บ่วงรัก เกมริษยา

ตอนที่ 7 : บทที่ 7 ความหนักใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,060
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    6 มี.ค. 53

บทที่ 7

สายลมที่พัดวูบเข้ามาเป็นระลอก ทำให้เปลวไฟสั่นไหวระริกจนแทบจะดับมอดอยู่หลายครั้ง หญิงสาวได้แต่นั่งชันเข่ากอดอกตัวเองอย่างหวาดผวา ทุกครั้งที่เสียงฟ้าร้องดังขึ้น เธอจะยกมือขึ้นปิดหูสองข้างพลางหลับตาปี๋เหมือนเด็กๆ สลับกับมองออกไปทางปากถ้ำ แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของพี่ชายเลยแม้แต่น้อย เธอถูกปล่อยทิ้งไว้ที่นี่แล้วจริงๆ ใช่หรือเปล่า หญิงสาวน้ำตารื้นขึ้นมาก่อนจะพร่างพรูลงมาเป็นสาย

ทันใดนั้นเองก็เกิดเสียงฟ้าผ่าดังขึ้นราวพสุธากัมปนาท ภาวินีกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อสายตาของเธอเหลือบไปเห็นเงาดำทะมึนร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ตรงปากทางเข้าถ้ำ เธอได้แต่ขยับตัวถอยหนีไปเรื่อยๆ เมื่อเงาดำนั้นค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้

แกเป็นตัวอะไรน่ะ อย่าเข้ามานะ อย่าทำอะไรฉันเลย พี่ภาสอยู่ไหนคะ ช่วยนีด้วย นีกลัวแล้ว

ลมที่พัดเข้ามาวูบใหญ่ทำเอากองไฟมอดหรี่ลงจนแทบดับ พร้อมๆ กับที่ภาวินีถอยหนีร่างดำทะมึนนั้นจนไปติดกับผนังถ้ำเย็นเยียบ เธอได้แต่หลับตาอย่างยอมรับชะตากรรม คราวหนีเธอคงหนีไม่พ้นแล้ว อะไรจะเกิดคงต้องปล่อยให้มันเป็นไป เธอนึกไปถึงบิดามารดา ป่านนี้คงจะเป็นห่วงพวกเธอสองคนพี่น้องจนนั่งไม่ติดที่ นึกไปถึงพี่ชายที่ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง จากนั้นเธอรู้สึกได้ว่าเงาร่างนั้นเข้ามาใกล้จนแทบอยู่ชิดปลายจมูก

ไม่รอดแล้วเรา คราวนี้ไม่รอดแน่ๆ

เสียงร้องคร่ำครวญในใจดังขึ้นซ้ำๆ ก่อนที่ประสาทสัมผัสทางหูของเธอจะได้ยินเสียงใครบางคนที่คุ้นเคยดังขึ้นเสียก่อน

เป็นอะไรน่ะ นั่งหลับตาทำไม กลัวอะไรเหรอ

ภาวินีค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ สายตาเพ่งมองไปยังบุคคลตรงหน้า ที่แท้เจ้าของเงาร่างดำทะมึนก็คือพี่ชายของเธอนั่นเอง หญิงสาวผวาเข้าไปกอดคนตรงหน้าอย่างดีใจ และรู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นที่ซึมผ่านเสื้อตัวบางของเธอเข้ามาสัมผัสผิวกาย

พี่ภาส นีคิดว่าพี่จะทิ้งนีไว้ที่นี่คนเดียวซะแล้ว นีกลัวมากเลยรู้มั้ย เอ๊ะ นี่พี่ภาสเปียกฝนด้วยนี่คะ รีบถอดเสื้อออกก่อนเถอะ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก

อะไรของเธอเนี่ย ไม่ต้องเลย เดี๋ยวฉันถอดเองได้น่า เอ้านี่...ของเธอ กินซะ ประเดี๋ยวท้องจะคำรามขึ้นมาอีก

ภาสกรรีบหลบเลี่ยงเป็นพัลวันเมื่อน้องสาวตัวดีตั้งหน้าตั้งตาจะถอดเสื้อเขาออกให้ได้ ก่อนจะรีบเบนความสนใจด้วยการหันไปบิดกล้วยลูกหนึ่งออกมาจากเครือที่เขาแบกมาด้วยเมื่อครู่นี้

อะไรคะเนี่ย

เธอถามพี่ชายด้วยความประหลาดใจเมื่อกล้วยขนาดย่อมถูกยื่นมาให้เธอตรงหน้า ภาสกรเกิดอาการงุนงงขึ้นมาเมื่อน้องสาวทำท่าเหมือนไม่เคยเห็นผลไม้ชนิดนี้มาก่อน

ก็กล้วยไง หรือต้องบอกว่าบานาน่า อย่าบอกนะว่าไปอยู่เมืองนอกเมืองนามาเสียนานไม่รู้จักกล้วยแล้ว

ไม่ใช่ค่ะ คือนีหมายถึงว่า แถวนี้มีต้นกล้วยด้วยเหรอ แล้วพี่ภาสไปเก็บมายังไงคะ แล้ว…”

พอๆ หยุดเลยเจ้าหนูจำไม เลิกถามเซ้าซี้เสียที มีอะไรให้กินก็กินเข้าไปเถอะน่า ฉันชักจะเริ่มทนไม่ไหวแล้วนะ มันเวรกรรมอะไรกันเนี่ย ถึงทำให้ฉันต้องมาติดแหง็กอยู่ที่นี่กับเธอด้วย ให้ตายสิ เฮ้อ!”

สิ้นเสียงของภาสกร ผู้เป็นน้องสาวก็เงียบเสียงลงทันที พลางนึกในใจว่าทำไมพี่ชายของเธอต้องทำท่ารังเกียจรังงอนอะไรเธอขนาดนี้ด้วย ทั้งที่เมื่อก่อนเขาออกจะเป็นพี่ชายที่แสนดีคอยปกป้องดูแลเธอมาตลอด สายตาของเธอมองตามร่างของพี่ชายที่ค่อยๆ ถอดเสื้อออกแล้ววางผึ่งไว้กับโขดหินเพื่อรอให้แห้ง พลันเหลือบไปเห็นว่าบนต้นแขนของภาสกรข้างที่ถูกยิงนั้น มีเลือดไหลซึมออกมาจากผ้าที่เธอพันเอาไว้ให้ตั้งแต่เมื่อตอนที่อยู่บนเรือ

เอ๊ะพี่ภาสคะ แขนพี่เลือดออกอีกแล้วนี่

            แค่นี้เองช่างมันเถอะ สักพักมันก็หยุดเองแหละ เธอน่ะรีบกินๆ เข้าไปเถอะ อิ่มแล้วจะได้นอนกันเสียที วันนี้ฉันเหนื่อยมามากแล้วนะ ขอร้องอย่าสร้างความวุ่นวายอะไรให้ฉันอีกเลย

            แล้วพี่ไม่หิวเหรอคะ

            ฉันไม่หิว

พี่ชายหันมาตอบคำถามด้วยสีหน้าอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ดูท่าเขาคงเหนื่อยอย่างที่พูดจริงๆ ภาวินีจึงได้แต่ก้มหน้าก้มตากินกล้วยต่อไปอย่างเงียบๆ แต่ไม่ทันไรเสียงร้องของเธอก็ทำให้คนที่กำลังจะเอนตัวลงนอนบนพื้นเย็นเฉียบ ต้องผุดลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจ

            ว้าย!” เจ้าของเสียงร้องอุทานพร้อมๆ กับสะบัดมือไปมา

            เกิดอะไรขึ้นน่ะ

            เอ่อ...คือว่า นีพยายามจะลองทำกล้วยปิ้งดู แต่พอยื่นเข้าไปเหนือกองไฟ ก็ถูกสะเก็ดไฟกระเด็นใส่ เลยตกใจเผลอปล่อยกล้วยตกลงไปน่ะค่ะ

            นี่ ถ้ามันกินลำบากก็อย่าพยายามเลย มีให้กินก็ดีแล้ว เขาส่งเสียงดุพลางมองเธออย่างเอือมระอา

            หญิงสาวหันมาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่พี่ชายแล้วก็หันมาสนใจกล้วยในมือต่อไป ท่าทางกินอย่างน่าเอร็ดอร่อยของภาวินีทำให้ชายหนุ่มที่นอนมองอดไม่ได้ที่จะหยิบกล้วยมาปอกกินบ้าง

            ไหนพี่ภาสบอกไม่หิวไงคะ ภาวินียิ้มพร้อมกับมองพี่ชายของเธออย่างรู้ทัน

            ก็เธอเล่นส่งเสียงดังแบบนั้น ใครมันจะไปหลับลงล่ะ

            ภาสกรเมื่อได้ยินน้องสาวพูดแบบนี้จึงรีบกินกล้วยให้หมดลูก แล้วนอนหันหลังให้เธอ ไม่นานเมื่อหญิงสาวกินจนหายหิวก็เดินไปหย่อนตัวลงข้างๆ พี่ชายที่กำลังนอนอยู่ เอานิ้วสะกิดที่หลังสองสามที

พี่ภาส นีหิวน้ำพี่ชายที่กำลังเคลิ้มจะหลับหันมามองหน้าเธออย่างสุดเซ็ง ก่อนจะชี้มือไปยังปากถ้ำที่ยังมีสายฝนโปรยปรายลงมา

นั่นไงน้ำ

แต่ว่านีขาเจ็บอยู่นี่คะ เดินไม่ไหวน่ะ

งั้นก็ไม่ต้องกินเขาว่าพลางหลับตาลงเตรียมตัวจะเข้าสู่นิทราอีกครั้ง แต่ก็ต้องตื่นขึ้นมาเมื่อรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่ต้นแขน ชายหนุ่มเริ่มทนไม่ไหว ลืมตามองน้องสาวที่ปล่อยมือจากการเขย่าแขนเขาพลางนั่งยิ้มแฉ่งอย่างหัวเสีย

อะไรอีกล่ะ

พานีไปกินน้ำหน่อยสิคะ นะๆ

น้องสาวพยายามทำเสียงอ่อนเสียงหวานพลางทำหน้าออดอ้อนสุดฤทธิ์ ภาสกรชันตัวขึ้นมานั่ง พลางยกมือเกาหัวอย่างอารมณ์เสีย นึกในใจว่ายายตัวยุ่งนี่จะกวนโทสะเขาไปถึงไหน ก่อนจะเออออไปตามนั้น แล้วพยุงร่างน้องสาวขึ้นยืน ประคองพาเดินออกไปที่ปากถ้ำ ภาวินียื่นมือออกไปรองน้ำฝนแล้วยกขึ้นจดปากพลางดื่มน้ำฝนเย็นชื่นใจอย่างกระหาย

พอใจรึยังครับคุณหนูภาสกรพูดประชดประชันด้วยสีหน้าบึ้งตึง เมื่อเห็นว่าน้องสาวดูท่าจะสนุกสนานกับการดื่มน้ำฝนมากพอแล้ว

แหะๆ พอแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ พี่ภาสเนี่ยไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ยังเป็นพี่ชายที่แสนดีของนีเสมอเลยเนอะ

หญิงสาวเอ่ยพลางฉีกยิ้มกว้างให้พี่ชาย แต่ผู้เป็นพี่กลับสะบัดหน้าหันไปทางอื่น เธอจึงได้แต่ยิ้มค้างแล้วจึงค่อยๆ หุบยิ้มในที่สุด พลางก้าวเดินตามพี่ชายที่ประคองเธอพากลับมายังข้างกองไฟด้วยใบหน้าจ๋อยสนิท เมื่อมาถึงที่ภาสกรก็ล้มตัวลงนอนหันหลังให้หญิงสาว ส่วนภาวินีก็เลือกที่จะนอนหันหลังให้ชายหนุ่ม ไม่นานนักทั้งคู่ก็หลับสนิท

            ตกดึกอากาศเริ่มหนาวขึ้นเรื่อยๆ เพราะสายฝนยังคงพร่างพรมลงมาอยู่ตลอดเวลา ภาสกรรู้สึกว่ายายตัวยุ่งค่อยๆ ขดตัวเข้ามาชิดแผ่นหลังของเขา ดูเหมือนว่าเธอคงจะหนาวชายหนุ่มจึงลุกขึ้นเดินไปหยิบเสื้อของเขาที่ตากเอาไว้จนเริ่มจะแห้งมาคลุมร่างน้องสาวเอาไว้แล้วนอนต่อ แต่เพียงไม่นานเขาก็รู้สึกว่าคนที่นอนอยู่ข้างหลังเริ่มตัวสั่นและค่อยๆ สั่นอย่างรุนแรงขึ้น เขาผุดลุกขึ้นนั่งมองดูภาวินีที่นอนขดตัวจนแทบจะกลมเหมือนลูกบอล แต่สั่นไหวไปทั้งร่าง

ไม่สบายหรือเปล่าเนี่ย

เขาแตะหน้าผากเธอแล้วจึงพบว่าร่างเล็กนั้นกำลังมีไข้สูง ชายหนุ่มหันรีหันขวางอย่างทำอะไรไม่ถูก พลางหันไปหยิบเศษไม้ใบไม้แห้ง รวมทั้งเปลือกกล้วยที่น้องสาวกองเอาไว้จับโยนใส่ไปในกองเพลิง เปลวไฟสว่างขึ้นและสร้างความอบอุ่นได้มากขึ้นกว่าเดิม แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ช่วยให้น้องสาวของเขาหยุดสั่นได้เลย

คุณพ่อคะ คุณแม่คะ นีหนาวจังภาวินีเริ่มเพ้อออกมาเพราะพิษไข้ ภาสกรหันกลับมากระชับเสื้อของเขาให้คลุมร่างเธอมากขึ้น

พี่ภาสคะนีหนาว...

เขานึกไม่ออกว่าจะทำอย่างไรดี สุดท้ายจึงนอนลงพลางรวบร่างของน้องสาวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด ร่างเล็กนั้นค่อยๆ สั่นน้อยลง จนหยุดสั่นในที่สุด

“Johnny, is that you?” แม่ตัวยุ่งยังคงพร่ำเพ้อออกมาไม่ได้หยุด จนมาถึงประโยคสุดท้ายที่ทำให้ชายหนุ่มถึงกับขมวดคิ้วมุ่น รู้สึกสะดุดหูกับชื่อที่ไม่คุ้นเคยนั้น

จอห์นนี่? เธอหมายถึงใครน่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,245 ความคิดเห็น

  1. #904 annya1 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2552 / 16:39
    เรื่องนี้ดูประหลาดเกินไปนะพี่กับน้องอุบาทย์มากค่ะ
    #904
    0
  2. #840 gozilar (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2552 / 14:56
    เอ่อ ไม่ได้อยากว่าหรอกนะคะ แต่ติงหน่อยได้ไหมคะ
    ทำไมการกินน้ำถึงไม่รองน้ำมาให้หล่ะ มันจะลำบากน้อยกว่าแบกคนไปหาน้ำนะ ว่าไหม
    #840
    0
  3. #837 KhuGya^^ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2552 / 13:47
    ^^
    นางเอกอายุ 3 ขวบชัว เลย 555+

    ตกมันเรื่องอะไรกันแน่ เฉลยได้แล้วคร้า อยากรู้ๆๆ
    #837
    0
  4. #798 kinaraei (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2552 / 09:01
    นางเอกทำอะไรไม่เป็นสักอย่างเลย
    คุณหนูจริง !
    #798
    0
  5. #720 GoodDavil (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2552 / 18:41

    นางเอกปันยาอ่อนเกินคำบรรยาย

    #720
    0
  6. #428 jeabkiss (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2552 / 19:37
    ยังสงสัยอยู่ว่าน้องนีกับพี่ภาสเป็นพี่น้องกันจริงหรือเปล่าน้า
    #428
    0
  7. #314 amandazazi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2552 / 01:04

    ถามมาได้ว่าทำไมถึงทำท่ารังเกียจ

    มันน่าจะรัจเกลียดด้วยซะเลย

    น่ารำคาญ ปัญญาอ่อน โอ๊ย ไม่รู้จะพูดไงแล้ว

    โง่เกิ๊นนนน เรียนจนรั่วป่าวเนี่ย เซ็งจริง

    #314
    0
  8. #293 sofa-so fine (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2552 / 23:33
    เฮ้อ!!!!!!!

    เหนื่อยใจแทนภาสกรโคตรๆเลยอ่ะ
    #293
    0
  9. #48 จิลแม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กันยายน 2552 / 21:47

    พระเอกหึงน้องตัวเองหรอ อิอิ

    จอนนี่? เธอหมายถึงใคร

    ก็หมายถึงคนที่นีแอบชอบน่ะสิยะ นายภาส

    #48
    0
  10. #46 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กันยายน 2552 / 16:52
    เพิ่งเข้ามาอ่านสนุกดี แต่อ่านแล้ว พี่ภาสกับน้องนีเป็นพี่น้องกันจริงๆอะป่าว

    ภาสแทนตัวห่างเหินพิกล
    #46
    0