บ่วงรัก เกมริษยา

ตอนที่ 5 : บทที่ 5 ความหวังอันเลือนราง... (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,336
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    6 มี.ค. 53

บทที่ 5

พลั่ก!

ภาวินีที่ถูกปิดหน้าอยู่ได้ยินเสียงเหมือนวัตถุบางอย่างถูกกระแทก และจู่ๆ ชายที่กำลังลวนลามเธอกลับค่อยๆ แน่นิ่งไป มือสองข้างที่ถูกรวบไว้ถูกคลายออกและปล่อยเป็นอิสระ หญิงสาวรีบดึงเสื้อกลับลงมาทันที พร้อมกับผุดตัวลุกขึ้นนั่งและมองไปยังชาวประมงหื่นกามที่นอนคว่ำแน่นิ่งอยู่บนพื้นข้างตัวเธออย่างงุนงง

เมื่อเงยหน้าขึ้นเธอจึงได้เห็นภาสกรที่ตัวเปียกปอนกำลังยืนถือท่อนไม้ขนาดพอดีมือ ยืนหอบด้วยความเหนื่อย หยดเลือดสีแดงจางๆ ไหลรินลงมาตามแขนเสื้อ

พี่ภาส!”

หญิงสาวร้องไห้โฮพลางลุกขึ้นโผเข้ากอดพี่ชายด้วยความดีใจน้ำตาไหลอาบสองแก้ม ชายหนุ่มโยนไม้ในมือทิ้งไปบนร่างโจรหื่นกามที่นอนสลบไสลไม่ได้สติ แล้วกอดปลอบน้องสาวที่ตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว

นีคิดว่าพี่ภาสตายไปแล้ว ขอบคุณนะคะที่มาช่วยนี ขอบคุณมากค่ะ นีกลัวมากเลย

ฉันผิดเองที่พาเธอขึ้นมาเรือลำนี้ เรารีบหนีกันเถอะ ก่อนที่มันจะฟื้นขึ้นมาซะก่อน

เดี๋ยวค่ะ พี่ภาสเลือดออกเยอะเลยนี่ ทำไงดีล่ะ เอางี้ห้ามเลือดไว้ก่อนแล้วกันนะคะ

น้องสาวเหลือบมาเห็นบาดแผลที่ต้นแขนข้างซ้ายพอดี ใบหน้างามแสดงความเป็นห่วงเป็นใยพี่ชาย ก่อนจะเหลียวซ้ายแลขวามองหาอุปกรณ์ที่จะพอทำแผลให้พี่ชายได้ แต่ก็นึกไม่ออกว่าจะทำอย่างไรดี

ช่างมันเถอะน่า แผลแค่นี้เอง ภาสกรจึงพูดตัดบทแต่ภาวินีกลับแย้งขึ้นมา

ไม่ได้ค่ะ เลือดออกเยอะขนาดนี้พี่ยังบอกไม่เจ็บอีกเหรอ เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน

ในที่สุดหญิงสาวก็ตัดสินใจย่อตัวลงนั่งแล้วลงมือฉีกชายกระโปรงตัวสวยออกเป็นเส้นยาวๆ ท่ามกลางสายตางุนงงของภาสกร ไม่เข้าใจว่าเธอจะทำอะไร

ทำอะไรของเธอน่ะ

ยื่นแขนมาสิคะ เอาผ้านี้พันห้ามเลือดไว้ก่อนนะคะ ยืนเฉยอยู่ทำไมล่ะคะ นีบอกว่าให้ยื่นแขนออกมาไง

ภาวินีทำเสียงดุเมื่อเห็นว่าพี่ชายของเธอยังยืนนิ่งมองด้วยแววตาสงสัยอยู่ จึงจับแขนเขาให้ยกขนานกับพื้น แต่คงเพราะออกแรงมากเกินไปหน่อย ชายหนุ่มถึงกับร้องอุทานออกมาด้วยความเจ็บ

โอ๊ย! เบาๆ หน่อยสิ นี่เธอจะช่วยหรือจะซ้ำแผลฉันกันแน่

อุ๊ย! ขอโทษค่ะ นีลืมตัวไปหน่อย ค้างไว้ก่อนนะคะ แป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว

หลังจากพยาบาลจำเป็นทำการปฐมพยาบาลคนป่วยด้วยความทุลักทุเลเรียบร้อยแล้ว ภาสกรจึงคว้าข้อมือภาวินีให้เดินหนีมาทางหัวเรือ ก่อนจะพบว่ากุญแจเรือลำนั้นหายไป ชายหนุ่มสบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อหมดหนทางจะขับเรือหนีไปจากโจรร้ายในคราบชายชาวประมงผู้ใจดีได้

ภาสกรหันมองกลับไปยังจุดที่เรือของเขาจอดนิ่งอยู่กลางทะเล ระยะทางที่ห่างออกไปหลายกิโลเมตรทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหมดหวังที่จะกลับไปยังเรือของตัวเองได้ เขาหันมองไปอีกทาง แลเห็นชายฝั่งที่ชายหนุ่มคาดว่าน่าจะเป็นด้านหลังของเกาะส่วนตัวอันเป็นสถานที่ตั้งรีสอร์ตของตระกูลห่างออกไปไม่ไกลนัก เขาจึงตัดสินใจว่าจะพาภาวินีหนีด้วยการว่ายน้ำไปยังเกาะนั้น

ขณะที่เขากำลังหันรีหันขวางอยู่ชั่วครู่ ก็เหลือบไปเห็นเสื้อชูชีพตัวหนึ่งแขวนอยู่บนราวเหล็ก ชายหนุ่มเอื้อมมือหยิบมันมายื่นให้น้องสาวที่มองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ

พี่ภาสให้นีทำไมคะ นี่อย่าบอกนะว่า...ไม่เอานะคะ นีว่ายน้ำไม่เป็น

ก็เพราะเธอว่ายน้ำไม่เป็นน่ะสิ ถึงต้องใส่เอาไว้ หรือว่าเธอจะยอมอยู่ที่นี่เป็นเมียไอ้โจรหื่นนั่นก็ตามใจนะ

ภาวินีส่ายหน้าอย่างไม่พอใจก่อนจะเอื้อมมือไปรับเสื้อชูชีพสภาพเก่าคร่ำครึเหมือนไม่มีใครใช้งานมานานแรมปี หญิงสาวทำหน้าเบ้เมื่อได้กลิ่นไม่พึงประสงค์จากเสื้อโชยมาเข้าจมูกจนรู้สึกคลื่นเหียนอยากจะอาเจียนเสียให้ได้ ภาสกรเริ่มหงุดหงิดเมื่อเห็นอากัปกิริยาน้องสาว

อย่ามัวทำอิดออดอยู่เลยได้ไหมคุณหนู รีบใส่ซะ แล้วทำตามที่ฉันบอก

เขาตะคอกเสียงใส่เธอ ที่แม้อยู่ในเวลาคับขันเช่นนี้ยังจะทำเรื่องมากอีก ภาวินีพยักหน้ารับคำเสียงอ่อย พลางเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงพี่ชาย

เสื้อนี่มีแค่ตัวเดียวเอง แล้วพี่ภาสล่ะคะ พี่จะทำยังไง

ภาสกรเหลียวมองไปรอบกาย สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับแผ่นไม้กระดานขนาดย่อมวางพิงอยู่กับผนังเรือ เขาตรงรี่เข้าไปหยิบมันขึ้นมาลองชั่งน้ำหนักดูคร่าวๆ ก่อนจะตัดสินใจโยนลงน้ำไป พลางหันมาพูดกับน้องสาว

เดี๋ยวฉันจะกระโดดลงไปก่อน แล้วเธอค่อยโดดตามลงมานะ

พูดจบชายหนุ่มก็กระโดดลงน้ำไป เขาว่ายไปเกาะแผ่นกระดานเอาไว้พลางหันกลับไปมองน้องสาวที่ไม่ยอมกระโดดลงมาเสียทีได้แต่ยืนลังเลอยู่อย่างนั้น

กระโดดลงมาสิรออะไรอยู่เขาตะโกนเรียกเธอ

นีกลัว นีไม่กล้าโดดค่ะพี่ภาส หญิงสาวตะโกนตอบกลับ

รีบโดดลงมาเถอะน่า ไม่เป็นไรหรอกฉันรอรับอยู่ เธอไม่เชื่อใจฉันรึไง

ชายหนุ่มเริ่มหมดความอดทนเมื่อเห็นน้องสาวยังคงยืนอยู่ที่เดิม พลันสายตาเหลือบไปเห็นว่าชาวประมงหื่นกามนั่นกำลังได้สติ

มันฟื้นแล้ว เร็วเข้ารีบโดดลงมาสิ

ภาวินีได้ยินดังนั้นก็หันกลับไปทางท้ายเรือ แลเห็นร่างชาวประมงกำลังเดินตรงมาที่เธอ ด้วยความกลัวว่าจะถูกชาวประมงจับไปอีกมากกว่ากลัวจมน้ำ เธอจึงตัดสินใจหลับตาปี๋แล้วกระโดดลงน้ำทันที

ภาสกรรวบร่างน้องสาวที่ไอค็อกแค็กเพราะสำลักน้ำเข้ามาใกล้แล้วบอกให้เกาะแผ่นไม้กระดานเอาไว้ ภาวินีรีบทำตามทันทีพลางหันกลับขึ้นไปมองบนเรือ

โจรหื่นกามลุกขึ้นเดินโซซัดโซเซมายังจุดที่สองพี่น้องกระโดดลงน้ำ มันชะโงกหน้าลงมามองพลางเอามือกุมด้านหลังศีรษะเมื่อรู้สึกได้ถึงความเจ็บ พอเห็นว่ามือตัวเองอาบไปด้วยเลือดแดงฉาน จึงสบถออกมาอย่างเคียดแค้น

พวกมึงกล้าทำให้กูได้เลือด เก่งกันนักใช่ไหม ดี กูจะขับเรือชนให้ตายเลย แน่จริงว่ายน้ำหนีให้ทันสิวะ พูดจบชายวัยกลางคนก็ควักกุญแจออกมาจากกระเป๋ากางเกง แต่ยังไม่ทันจะได้สตาร์ตเครื่อง เสียงปืนก็ดังขึ้นมาเสียก่อน 

ปัง! ปัง! ก่อนที่เจ้าโจรชั่วจะกลับไปที่พังงาเรือ หมายจะปลิดชีวิตสองคนพี่น้องด้วยการขับเรือชน ก็ถูกภาสกรใช้ปืนที่เก็บได้จากบนเรือยิงไปที่ขาทั้งสองข้างของมันเพื่อสกัดกั้นไม่ให้มันเดินไปบังคับเรือได้ ร่างของโจรชั่วทรุดลงไปกองกับพื้นเรือทันที มันร้องลั่นด้วยความเจ็บพลางสบถถ้อยคำหยาบคายออกมาอีกหลายคำ

ภาวินีพุ่งตัวเข้าไปกอดพี่ชายแน่น เธอตกใจกับภาพโจรชั่วที่ถูกภาสกรยิงเพื่อป้องกันตัว จากนั้นชายหนุ่มจึงค่อยๆ ถีบตัวเพื่อพาทั้งคนทั้งแผ่นไม้มุ่งตรงไปยังชายฝั่งข้างหน้า เมื่อเห็นว่าพ้นจากเรือชาวประมงออกมาได้สักระยะหนึ่งแล้ว เขาจึงหันมาพูดกับแม่น้องสาวตัวดีที่ยังคงซุกตัวอยู่กับแผ่นอกของเขา

เลิกตกใจแล้วมาช่วยกันหน่อยได้ไหม ให้ฉันว่ายคนเดียวแบบนี้เมื่อไหร่จะถึงฝั่งซะที เร็วเข้าเอาขาตีน้ำแรงๆ สิ

พี่ชายออกคำสั่งเสียงเข้ม ภาวินีที่ยังตกใจไม่หายได้แต่ทำตามที่ชายหนุ่มบอกอย่างลนลาน เธอเกาะแผ่นกระดานเอาไว้แน่น พลางพยายามกระทุ้งขาสลับขึ้นลงเป็นจังหวะ ภาสกรเองก็ทำเช่นเดียวกัน ระยะทางจากฝั่งมาถึงสองพี่น้องค่อยๆ หดสั้นลงเรื่อยๆ แต่แล้วจู่ๆ ขาของภาสกรก็เกิดเป็นตะคริวขึ้นมา

            แย่แล้ว ขาฉันเป็นตะคริว โธ่เว้ย! อีกนิดเดียวก็ถึงแล้วแท้ๆ ทำไมต้องมาเป็นตอนนี้ด้วยนะ

            ว่าไงนะคะ พี่เป็นตะคริวเหรอ แล้วจะทำยังไงดีล่ะ เอ๊ะทำไมหน้าซีดจัง พี่ภาสคะ แข็งใจหน่อยนะคะ อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว พี่อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ

            ภาวินีมองหน้าพี่ชาย ใบหน้าของชายหนุ่มซีดเผือด ริมฝีปากเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วง เมื่อสังเกตดีๆ เธอรู้สึกได้ว่าริมฝีปากของชายหนุ่มสั่นนิดๆ ไหนจะต้องแช่ตัวอยู่ในน้ำเย็น แล้วยังอาจเป็นเพราะเสียเลือดมากไป ถึงได้ทำให้พี่ชายของเธอหน้าซีดขาวราวกับกระดาษเช่นนี้ เธอสงสารเขาเหลือเกินที่ต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ก็เพราะเธอ

            ฮึก...พี่ภาส พี่อย่าเป็นอะไรนะคะ พี่ต้องอยู่กับนีนะ นีจะพยายามว่ายน้ำให้เร็วขึ้น เราจะได้ถึงฝั่งเร็วๆ พี่แข็งใจไว้นะคะ

            บ้าน่า เธอจะมาห่วงฉันทำไม ห่วงตัวเองเถอะ จับไม้ไว้ให้แน่นแล้วก็อย่าให้ตัวหลุดออกจากเสื้อชูชีพแล้วกัน

            ภาสกรนิ่วหน้าทั้งเจ็บแผลที่แขน ทั้งปวดขาเพราะเป็นตะคริว แต่ยังฝืนกัดฟันพูดไปด้วยไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้ผู้เป็นน้องเห็น สองพี่น้องลอยคออยู่กลางทะเลอย่างอ่อนแรง โชคยังดีที่ดวงอาทิตย์ส่องแสงแผ่คลื่นรังสีความร้อนออกมาน้อยลงเรื่อยๆ เมื่อมันขยับคล้อยต่ำลงจากตำแหน่งที่ตั้งฉากกับพื้นโลก

ภาวินีรู้สึกหิวน้ำลำคอแห้งผาก ใบหน้าถูกแสงแดดแผดเผาจนสีผิวคล้ำลงอย่างเห็นได้ชัด เธอมองไปยังชายฝั่งเบื้องหน้าด้วยสายตาพร่าเลือน

            ใกล้ถึงแล้วสินะ พี่ภาสคะ อีกนิดเดียวเอง ทนหน่อยนะคะ

            ริมฝีปากบางขยับขึ้นลง แทบไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาจากลำคอระหง เธอเหลือบไปมองพี่ชายที่เกาะแผ่นไม้อยู่เคียงข้าง เปลือกตาของเขาหรี่ลงจนเกือบปิดสนิท ตอนแรกเธอตกใจนึกว่าเขาเป็นอะไรไปเสียแล้ว แต่ยังดีที่เห็นว่าชายหนุ่มยังคงเกาะแผ่นไม้ไว้แน่น จึงค่อยรู้สึกใจชื้นขึ้นมาหน่อย พลางเร่งเตะขาให้แรงขึ้น ทว่าเธอกลับรู้สึกว่าเรียวขาของเธอช่างหนักอึ้งจนยกแทบไม่ไหว ทั้งเหนื่อย ทั้งกระหายน้ำเหลือเกิน

คุณพ่อคุณแม่คะ ช่วยพวกเราด้วย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,245 ความคิดเห็น

  1. #841 gozilar (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2552 / 15:03
    มีคนตั้งสองคน กลัวโจรคนเดียวทำไมคะ
    มันสลบก็เอาเชือกมารัดสิ แล้วก็ค้นตัว กุญแจก็น่าจะได้แล้ว

    ถ้าเปลี่ยนเป็นตีหัวแต่โจรไม่สลบแต่เจ็บตัวแล้วปืนหลุดมือ แต่โจรจับตัวนางเอกได้
    นางเอกดิ้นตกน้ำพระเอกเห็นก็เลยคว้าเสื้อชูชีพใกล้มือแล้วโดดตาม แต่เรือน่าจะมีห่วงยางที่เป็นโฟมอยู่นะคะ เห็นปรกติจะมีประตับอยู่ พระเอกคว้าไปด้วย แล้วก็ช่วยนางเอกได้ทัน มันจะดูสมเหตุสมผลกว่าอีก

    ดูว่าพระเอกฉลาดดี แต่สงสัยเรื่องต่อไปพระเอกจะต้องโง่มั๊งเลยแต่งออกมาแบบนี้
    #841
    0
  2. #835 KhuGya^^ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2552 / 13:05

    สู้ๆนะคะ ไหวไหม
    เดี๋ยวไปรับ^^

    #835
    0
  3. #719 GoodDavil (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2552 / 17:38

    เง๊อะๆ นางเอกแงะ เง้อม่ายไหวๆ

    #719
    0
  4. #442 piercensean (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2552 / 06:14

    I went to read from the other web but, I want to give you commentes here ja.

    #442
    0
  5. #38 จิลแม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กันยายน 2552 / 20:48

    ค้างๆๆ ค้า อย่างแรง มาต่อเด้อพี่แพร์

    จะรอดมั้ยเนี้ย เป็นกำลังใจให้พี่แพร์คร้า

    #38
    0
  6. #37 myjojow (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กันยายน 2552 / 17:00
    ค้างงะ รีบมาลงเร็วๆ นะคะ
    #37
    0
  7. #36 ส่งเสริม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กันยายน 2552 / 13:16
    จะรอดไหมเนี้ย เป็นกำลังใจให้อ่านแล้วลุ้น
    #36
    0