บ่วงรัก เกมริษยา

ตอนที่ 4 : บทที่ 4 เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น! (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,847
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    6 มี.ค. 53

บทที่ 4

            ทางด้านภาสกร เขาเดินกลับเข้าไปในเรือเพื่อหาเครื่องมือสื่อสารอื่นๆ พลันสายตาเหลือบไปเห็นวิทยุสื่อสารที่ใช้สำหรับเหตุการณ์ฉุกเฉิน เขาดีใจมากรีบเปิดเครื่องรับสัญญาณทันที แต่เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้งเพราะเมื่อเปิดรับสัญญาณเสียงเพียงไม่เท่าไร ก็มีสัญญาณคลื่นแทรกเข้ามารบกวนการส่งสัญญาณของเขาตลอด จากความดีใจกลายเป็นสิ้นหวังเมื่อเสียงคลื่นรบกวนนั้นค่อยๆ เงียบลงไปพร้อมกับไฟบนหน้าปัดที่หรี่ลงเรื่อยๆ จนดับสนิทไปในที่สุด

            โครม! ชายหนุ่มกระชากวิทยุสื่อสารออกมาแล้วปาลงกับพื้นอย่างโมโห ตัวเครื่องแตกกระจัดกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ภาวินีได้ยินเสียงดังมาจากในเรือ ด้วยความเป็นห่วงพี่ชายว่าจะเป็นอะไรไป จึงรีบวิ่งเข้าไปด้านใน สิ่งที่เธอพบคือชิ้นส่วนของวิทยุสื่อสารแตกกระจายอยู่ที่ประตูห้องควบคุมเรือ

            พี่ภาสเป็นอะไรรึเปล่าคะ

น้องสาวถามพี่ชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยความเป็นห่วง แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับเป็นการตะคอกใส่ ไม่เพียงแค่นั้น เขายังเดินเข้ามาประชิดตัวพร้อมกับบีบไหล่ของเธอทั้งสองข้างอย่างแรงด้วยความลืมตัว

ถามว่าฉันเป็นอะไรงั้นเหรอ ฉันมันก็เป็นแค่คนที่โชคร้ายที่บังเอิญต้องมาติดอยู่ในเรือกับเธอ คนที่ฉันเกลียดที่สุด! รู้ไหมคนอย่างเธอไม่น่าเกิดมาเลยด้วยซ้ำ

เขาจ้องหน้าเธอ ในแววตาขุ่นเคืองนั้นทำให้ภาวินีรู้สึกกลัวเป็นอย่างมาก เธอไม่เคยคิดเลยว่าพี่ชายที่แสนใจดีในอดีตจะกลายมาเป็นคนเจ้าอารมณ์และชอบใช้ความรุนแรงแบบนี้ไปได้ เธอทั้งกลัวและสับสนจนจับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่เข้าใจว่าทำไมภาสกรถึงได้จงเกลียดจงชังเธอนัก

ตั้งแต่เมื่อวานที่กลับมาก็เอาแต่ทำหมางเมินไม่ยอมพูดยอมจาดีๆ กับเธอสักคำ น้ำตาหยดหยาดก่อนจะพรั่งพรูลงมาเป็นสายราวทำนบกั้นเขื่อนแตก

เมื่อเห็นน้ำตาของภาวินี ชายหนุ่มจึงได้สติกลับคืนมา เขาปล่อยมือออกจากไหล่น้องสาว แล้วเบือนหน้าไปอีกทาง ต่างคนต่างไม่มองหน้ากัน น้องสาวทรุดตัวลงกับพื้นเอาแต่นั่งร้องไห้ ส่วนพี่ชายได้แต่ยืนกุมขมับหน้าเครียด ทันใดนั้นเองก็มีเสียงจากภายนอกเรือดังขึ้น

มีใครอยู่ข้างในหรือเปล่าครับ

เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมาจากทางภายนอกด้านขวาของเรือ ภาสกรได้สติรู้สึกตัวก่อนเขารีบวิ่งออกไปตามเสียงนั้น เมื่อออกมาเขาจึงพบว่ามีเรือหาปลาขนาดกลางของชาวประมงมาจอดเทียบอยู่ข้างๆ  สีหน้าของชายหนุ่มดีขึ้นทันตา เขายิ้มออกมาอย่างดีใจก่อนจะตะโกนกลับไป

น้ำมันเราหมดครับ คุณพอจะมีน้ำมันสำรองให้เราบ้างไหมครับ

น้ำมันสำรองไม่มีหรอกพ่อหนุ่ม ผมกำลังจะกลับเข้าฝั่งแล้ว คุณจะไปด้วยกันไหมล่ะชายวัยกลางคนซึ่งเป็นเจ้าของเรือประมงนั้นตอบกลับมา

ใจหนึ่งก็อยากไปให้ถึงที่รีสอร์ตเร็วๆ จะได้ไม่ต้องทนอยู่กับคนที่เขาเกลียดเพียงสองต่อสอง แต่อีกใจก็ยังนึกเป็นห่วงเรือสุดรักสุดหวงของเขาที่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงในการทำงานมาหลายปี ชายหนุ่มครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนที่จะถามกลับไปว่า

คุณมีโทรศัพท์มือถือให้ผมยืมไหมครับ เดี๋ยวผมจะโทร. ตามให้ลูกน้องมาช่วยก็ได้ จะได้ไม่ต้องรบกวนคุณน่ะครับ

มือถงมือถืออะไรเนี่ย ผมไม่มีหรอก เมื่อกี้ฟังวิทยุเขาบอกว่าพายุกำลังจะเข้า ผมว่าคุณรีบกลับเข้าฝั่งจะดีกว่านะ ไปด้วยกันก็ได้เรื่องแค่นี้ไม่รบกวนอะไรหรอก

ภาสกรได้ยินดังนั้นจึงตอบตกลงเพราะกลัวว่าหากรอให้คนในรีสอร์ตรู้ว่าเขายังลอยเท้งเต้งอยู่กลางทะเลเช่นนี้ พายุคงได้หอบเอาทั้งเรือทั้งชีวิตของเขาไปด้วยพร้อมกัน ลำพังถ้าแค่ตัวเขาคนเดียวคงไม่น่าห่วงอะไร แต่นี่ยังมีภาระพ่วงมาด้วยอีกหนึ่งคน หากเขาไม่พาเธอไปถึงที่หมายโดยปลอดภัยแล้วละก็ ไม่แคล้วคงถูกเล่นงานจากบุพการีอีกจนได้

งั้นก็ได้ครับ พอดีผมมีน้องสาวมาด้วยอีกคน คุณรอแป๊บนึงนะ ผมขอไปหยิบของกับเรียกน้องสาวผมก่อน

ชายชาวประมงพยักหน้าอย่างยินดี จากนั้นภาสกรก็เดินกลับเข้าไปในเรือและเรียกภาวินีที่ยังคงนั่งร้องไห้อยู่กับที่ไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหน

ลุกขึ้นได้แล้ว เธอจะมัวแต่ร้องไห้ให้มันได้อะไรขึ้นมา โชคดีนะที่ลุงชาวประมงเขาขับเรือผ่านมาพอดี เอ้า ลุกขึ้นไปหยิบของได้แล้ว เราจะได้เข้าฝั่งกันเสียที ฉันเบื่อความเป็นเด็กของเธอเต็มทนแล้ว

ชายหนุ่มพูดพร้อมกับเดินเข้าไปหยิบข้าวของส่วนตัวที่จำเป็นออกมาจากห้อง

จริงๆ เหรอคะ มีคนมาช่วยแล้วใช่ไหม เราไม่ต้องรออยู่กลางทะเลแล้วใช่หรือเปล่า ดีจังเลย พี่ภาสคะ เราโชคดีจังเลยนะ มีคนมาช่วยจริงๆ ด้วย ภาวินีลุกขึ้นวิ่งตามมาติดๆ พลางเอ่ยถามซ้ำๆ ด้วยความดีใจ แต่กลับทำให้ผู้เป็นพี่รู้สึกหงุดหงิดรำคาญขึ้นมาอีกครั้ง

เลิกพูดซ้ำซากซะทีได้ไหม ฉันบอกให้ไปเก็บของไง ไม่ได้ยินเหรอลุงเขารออยู่ เดี๋ยวเขาก็เปลี่ยนใจไม่ให้เราไปด้วยหรอกชายหนุ่มหันมาตวาดใส่ ภาวินีได้แต่ตะลีตะลานวิ่งไปหยิบข้าวของตัวเองออกมาวางรอที่ข้างเรือ

ทำไมข้าวของเธอถึงได้เยอะแยะขนาดนี้เนี่ย

ข้าวของพวกนี้คุณแม่กับป้ามะลิเป็นคนเตรียมมาให้นี่คะ นีไม่ได้อยากเอามาเองสักหน่อย

ภาสกรบ่นอุบพลางยกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของน้องสาวส่งให้ชายชาวประมงที่ทำหน้ายิ้มแย้มอย่างเป็นมิตรเมื่อเห็นสองพี่น้องทะเลาะกันแม้แต่ในยามหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้

เมื่อทั้งสองคนขึ้นเรือของชาวประมงเรียบร้อยแล้ว ภาวินีก็เอ่ยขอบคุณชาวประมงเจ้าของเรือผู้ใจดีที่ช่วยเหลือพวกเธอไว้

ขอบคุณที่ช่วยเราไว้นะคะ มีอะไรที่เราสามารถตอบแทนคุณได้บ้างคะ

ไม่เป็นไรหรอกแม่หนู เรื่องแค่นี้เอง เดี๋ยวข้าก็ได้สิ่งที่ข้าอยากได้แล้วละชายวัยกลางคนตอบ แต่ท้ายประโยคกลัวแผ่วเบาเสียจนคนถามไม่ได้ยินเพราะถูกเสียงคลื่นลมกลบ เขายิ้มมุมปากก่อนจะหันไปขับเรือต่อ

ฝ่ายภาสกรเมื่อขึ้นมาก็เอาแต่นั่งเงียบตลอดทางแต่ไม่วายเหลือบมองนาฬิกาข้อมือเป็นระยะ  มีเพียงหญิงสาวที่สนุกสนานกับการพูดคุยกับเจ้าของเรือประมงไม่ยอมหยุด

นี่พ่อหนุ่ม ช่วยมาขับเรือแทนที ข้าจะไปหยิบบุหรี่ข้างในห้องหน่อยอยู่ๆ ชายชาวประมงก็หันมาเรียกภาสกรให้ช่วยขับเรือแทนให้

จะดีเหรอครับ ผมไม่ค่อยถนัดเรือแบบนี้เท่าไหร่เลย เขาถามชายเจ้าของเรือที่เบี่ยงตัวหลบแล้วผายมือให้เขาขับเรือแทน

ไม่เป็นไรหรอกแค่แป๊บเดียวเท่านั้นเองชายวัยกลางคนยิ้มให้เขา และหันมายิ้มให้ภาวินีที่นั่งอยู่ข้างๆ จากนั้นก็เดินหายไปทางท้ายเรือ ภาสกรขับเรือไปได้ระยะหนึ่งเสียงของน้องสาวก็ดังขึ้น

พี่ภาสคะ นีต้องขอโทษพี่ด้วยนะคะที่ทำให้ต้องเสียงานเสียการแบบนี้ เธอเอ่ยขอโทษอย่างสำนึกผิดอีกครั้งเมื่อเห็นว่าพี่ชายยังมีสีหน้าเคร่งเครียดไม่เปลี่ยน

ไม่เป็นไรหรอกช่างมันเถอะเขาตอบโดยที่สายตายังคงมองผืนน้ำเบื้องหน้าต่อไป ภาวินีได้แต่ทำหน้าเศร้า ดูเหมือนว่าพี่ชายของเธอคงไม่หายโกรธง่ายๆ เป็นแน่ ไม่นานนักชายชาวประมงก็กลับมา

มาแล้วเหรอครับภาสกรหันไปถามชายชาวประมงที่เดินกลับมา พลางเบี่ยงตัวหลบเพื่อคืนตำแหน่งคนขับเรือให้แล้วจึงเดินกลับไปนั่งลงเคียงข้างน้องสาว แต่เมื่อชาวประมงเจ้าของเรือมาถึง จู่ๆ ก็ดับเครื่องพร้อมดึงกุญแจออกมาโดยที่สองพี่น้องไม่ทันเห็น

เรือเป็นอะไรไปเหรอครับ

ภาสกรเอ่ยถามเมื่ออยู่ดีๆ เรือที่กำลังแล่นก็หยุดจอดนิ่งสนิทกลางทะเลกว้าง เริ่มรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมา พลางภาวนาในใจว่าอย่าให้เป็นอย่างที่เขาคิดเลย

พลันสายตาของภาสกรเหลือบไปเห็นว่ามีอะไรบางอย่างห่ออยู่ในผ้าสีดำที่ชายชาวประมงเหน็บไว้ที่เอวตอนที่เดินออกมาจากท้ายเรือ ด้วยสัญชาตญาณบางอย่างทำให้ความไม่ไว้วางใจของชายหนุ่มเกิดขึ้นในทันที แต่ดูเหมือนความรู้สึกนี้จะช้าไป เพราะเมื่อชายชาวประมงนำผ้าที่คลุมไว้ออก สิ่งที่ทั้งสองพี่น้องเห็นก็คืออาวุธปืนขนาดเล็กสีเงินวาวมีด้ามจับสีดำ

นี่คุณจะทำอะไรน่ะ

ภาสกรหันมาถามอย่างตกใจ ชายวัยกลางคนไม่ตอบคำถามแต่กลับทำหน้าเหี้ยมเกรียมแล้วหันปลายกระบอกปืนไปทางภาสกร ภาวินีเห็นดังนั้นก็ตกใจพลางคิดว่าจะเข้าไปแย่งปืนออกมา แต่ชาวประมงไวกว่าเบี่ยงตัวหลบและคว้าร่างของเธอล็อกคอเอาไว้ก่อนจะหันปลายกระบอกปืนจ่อที่ขมับของหญิงสาวแทน จากนั้นจึงตะโกนใส่ภาสกร

เอาของมีค่าส่งมาให้หมด อย่าให้เหลือสักอย่างเดียวนะ! ไม่งั้นนังนี่ตายแน่

ภาวินีกรีดร้องลั่นด้วยความตกใจพลางเรียกให้พี่ชายช่วย ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นก็ทำอะไรไม่ได้ ด้วยกลัวว่าน้องสาวจะมีอันตราย เขาจึงต้องทำตามคำสั่ง ส่งของมีค่าทั้งหมดให้ชาวประมงใจทรามผู้นั้นไป

ทำไมแกทำอย่างนี้กับพวกเรา ภาสกรถามชายที่มีปืนไว้ในครอบครองอยู่ตอนนี้

แกจะให้ฉันทำยังไงกับเศรษฐกิจอย่างนี้ ดูพวกแกมีฐานะน่าจะพอมีเงินทองให้ฉันเอาไปใช้หนี้บ้างก็เท่านั้น ชายวัยกลางคนกล่าวตอบพลางแค่นยิ้ม

ทรัพย์สินมีค่าฉันก็ให้แกไปหมดแล้ว ทีนี้จะปล่อยน้องสาวฉันได้รึยัง ภาสกรถามกลับไป

ชาวประมงหัวเราะร่า ก่อนจะตอบกวนประสาทชายหนุ่ม จนเขารู้สึกว่าตัวเองโง่เหลือเกินที่ยอมให้มันหลอกได้

 ฉันบอกเหรอว่าถ้าได้เงินทองกับของพวกนี้แล้วจะปล่อยนังนี่ไปน่ะ น้องแกนี่ก็สวยเป็นบ้า ผิวขาวอย่างกับพวกสาวยุ่น นานๆ ทีจะเจอคนโง่อย่างพวกแก ตอนแรกฉันนึกว่าแกมาคนเดียวนะไอ้หนุ่ม ขอบใจนะที่พาน้องแกมาเป็นเครื่องบำเรอให้ฉัน อยู่แต่ในทะเลกว้างๆ แบบนี้นานๆ มันน่าเบื่อแค่ไหนแกรู้รึเปล่า

ชายวัยกลางคนพูดพลางหอมแก้มภาวินีไปฟอดหนึ่ง เธอหันหน้าหนีอย่างรังเกียจและพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากวงแขนของชายผู้นั้น ภาสกรเริ่มโมโห เขาตัดสินใจจะวิ่งเข้าไปแย่งตัวน้องสาวออกมาจากชายจิตใจสกปรกนั่น แต่กลับถูกมันยิงสวนมาจนเขาต้องกระโดดหลบลูกปืนไปทางด้านข้างตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด

กรี๊ด...พี่ภาสเป็นอะไรรึเปล่าคะ ฮือ ไอ้บ้าปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ จะพาฉันไปไหน

ภาวินีกรีดร้องอีกครั้งเมื่อเห็นว่ากระสุนปืนถากต้นแขนพี่ชาย เลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมาเปื้อนเสื้อเชิ้ตสีขาว เธอสะบัดตัวหลุดออกจากการจับกุมของโจรได้จึงรีบวิ่งเข้าไปหาพี่ชายที่ได้รับบาดเจ็บ แต่กระโปรงผ้าฝ้ายยาวลากพื้นนั่น ทำให้การเคลื่อนไหวของเธอช้าเกินไปจึงถูกโจรใจทรามรวบตัวเอาไว้ได้ มันจับเธอขึ้นพาดบ่า  หญิงสาวตกใจพลางทำทุกวิถีทางทั้งทุบทั้งตี สะบัดขาไปมาด้วยหวังว่าจะทำให้มันเจ็บจนต้องยอมปล่อยเธอ

ภาสกรยกมืออีกข้างขึ้นมากุมบาดแผลเอาไว้ เขานิ่วหน้ากัดฟันด้วยความเจ็บ พลางพยายามดันตัวลุกขึ้นจะวิ่งเข้าไปช่วยน้องสาวที่ถูกไอ้หื่นจับแบกพาดบ่าเดินถอยหลังเข้าไปท้ายเรือ แต่พอเขาเข้าไปใกล้ก็ถูกมันยิงสวนมาอีกครั้ง คราวนี้เขาหลบกระสุนปืนทัน ชาวประมงเริ่มหัวเสียมันวางหญิงสาวบนไหล่ลงแล้วต่อยเข้าที่ท้องอย่างแรงจนเธอจุก ลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นอย่างคนสิ้นฤทธิ์ ก่อนจะหันไปหาชายหนุ่มที่กำลังรอจังหวะวิ่งเข้ามาชาร์จ

เก่งนักใช่ไหม ได้ งั้นต้องเจอแบบนี้

โจรชั่วเริ่มหมดความอดทน มันยกปืนขึ้นเล็งไปที่ภาสกร ก่อนจะรัวกระสุนปืนแบบไม่กลัวหมดแม็ก ชายหนุ่มหลบซ้ายขวา พยายามมองหาที่กำบัง แต่ไม่ทันดูว่าเขาวิ่งหลบมาจนถึงบริเวณหัวเรือแล้ว ขาของชายหนุ่มสะดุดเข้ากับเชือกที่กองอยู่บนพื้นจึงเสียหลักหงายหลังตกจากเรือไปทันที ภาวินีตกใจอย่างสุดขีดเมื่อเห็นพี่ชายตกทะเลไปต่อหน้าต่อตา ท่ามกลางเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของเจ้าโจรชั่ว

ไม่นะพี่ภาส พี่อย่าตายนะ ไอ้โจรบ้า ทำไมแกต้องฆ่าพี่ชายฉันด้วย ปล่อยนะ ฉันบอกให้ปล่อยไง แกจะทำอะไรฉัน อย่านะ พี่ภาสคะ ช่วยนีด้วย คุณพ่อคุณแม่ ช่วยนีด้วย ไอ้บ้า เอามือแกออกไปเดี๋ยวนี้นะ ไม่...อย่าทำอย่างนี้

หญิงสาวกรีดร้องอย่างสุดเสียง และพยายามดิ้นหนีเมื่อเจ้าโจรหื่นกามนั่นโยนปืนในมือทิ้ง แล้วหันมาจัดการกับเธอแทน มันผลักเธอนอนลงกับพื้นเรือ มือใหญ่รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไม่ให้ขยับ

ร้องไปก็ไม่มีใครช่วยแกได้หรอก ชาวประมงตะคอกใส่ มืออีกข้างของมันพยายามเลิกเสื้อสายเดี่ยวตัวบางขึ้นมาปิดหน้าหญิงสาวเอาไว้ พลางก้มลงซุกไซ้ไปบนหน้าอกของเธออย่างหื่นกระหาย ภาวินีพยายามทั้งเตะทั้งถีบ แต่มันกลับเอาร่างกายคร่อมเธอไว้จนขยับไม่ได้ แม้ภาวินีจะรู้สึกรังเกียจและขยะแขยงสิ้นดีแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,245 ความคิดเห็น

  1. #834 KhuGya^^ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2552 / 12:56
    เง้ออออ.แล้วทีนี้ใครจะมาช่วยล่ะ
    #834
    0
  2. #441 piercensean (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2552 / 06:08
    I went to read from the other web but, i give you commentes here naja
    #441
    0
  3. #358 ทับทิมสีเลือด (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2552 / 13:39
    คุณพี่ช่วยด้วย
    #358
    0
  4. #292 sofa-so fine (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2552 / 23:03

    ซวยจริงๆเลยภาสกร

    แต่ภาวินีอ่ะ สมควรแล้ว  

    ไม่ถูกชะตากับนางเอกอย่างแรง  ไม่รู้ทำไม ^__^

    #292
    0
  5. #32 น้องสี่น้ำตาล (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กันยายน 2552 / 18:32
    สนุกมากค่ะ  แต่น่าสงสาร 2 พี่น้องจัง ซวยซ้ำซวยซ้อน
    #32
    0
  6. #30 ส่งเสริม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กันยายน 2552 / 14:04
    ตายแล้วใครจะช่วยหละเนี้ย สงสารนางเอกจัง
    #30
    0
  7. #25 210531 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กันยายน 2552 / 12:51
    อ๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆรับไม่ได้


    พระเอกอยู่ไหนมาเร็วๆๆๆๆๆๆๆ
    #25
    0
  8. #24 JanTra NeNa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กันยายน 2552 / 12:49
    อ่านจบแล้ว 4 ตอน 55555
    มีคำผิดด้วยแหละ
    วรรค...ใจหนึ่งก็อยากไป...คำ...สุดรักสุดหวง
    อ้าวตาย ! คำอื่น ๆ ปุ้ยลืมไปและว่าตรงไหนบ้าง 555555555
    แหม...กลับมาจากเมืองนอกก็ซวยเลยหนูนี
    พระเอกเราอยากเล่นน้ำก็ไม่บอก ทำทีเป็นตกเรือนะ อิอิ
    แล้วหนูนีเราจะเป็นยังไงต่อไปละเนี่ย
    มาอัพต่อเน้อ วี้ดวิ้ว
    #24
    0