[[ภาค 2]] สามเดือนอันตราย!! ฝึกงาน สานรัก [Yaoi]

ตอนที่ 18 : ความจริง(เป็นสิ่งไม่ตาย)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,656
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    26 พ.ย. 53

  

 

 

ผมยิ้มแย้มทักทายคุณแม่ของไอ้ตุลย์ที่พอเห็นผมปุ๊บก็ส่งยิ้มหวานมาให้ปั๊บ โดยพื้นฐานแล้วแม่ของพวกผมสามคนค่อนข้างนิสัยคล้ายกัน ดังนั้นลูกกตัญญูอย่างพวกเราจึงลงมติทำสัญญากันแม้จะไม่มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรแต่สัญชาตญาณสั่งการมาว่าเพื่อความสงบสุขของโลกแล้วอย่าให้คุณนายทั้งสามมาเจอกันดีกว่า

 

หลังจากไอ้ตุลย์สร้างเหตุระทึกขวัญสั่นประสาทด้วยคำว่า เซอร์ไพรส์แล้วยังไม่ทันที่ผมจะได้เค้นคอถามอะไรจากตัวการทั้งสองที่เอาแต่ยิ้มแล้วก็หัวเราะ เสียงหวานๆ ก็ดังออกมาจากในบ้านซะก่อน แน่นอนว่าถึงผมจะไม่ได้มาบ่อยแต่สมองของผมมักจะทำงานได้ดีเป็นพิเศษเมื่อต้องบรรจุข้อมูลของผู้หญิงสวยๆ

 

“ใครมาล่ะตุลย์ อ๊ะ! ตานันท์ ไม่เจอกันนานเลยนะลูก”

 

“สวัสดีครับคุณแม่”

 

ไอ้ตุลย์หันมาค้อนผมตาแทบคว่ำ แน่นอนว่าผมไม่สนใจมันแม้แต่นิดเดียว สะบัดตูดเดินไปคุยกระหนุงกระหนิงกับคุณแม่ให้กลายเป็นภาพบาดตาบาดใจไอ้ตุลย์เหมือนที่ผมก็เคยโดนเหมือนกัน นานๆ ทีได้แกล้งคนอื่นบ้างก็มีความสุขอย่างนี้ล่ะครับ ความทุกข์ของคนอื่นคือความสุขของเรา วะฮะฮ่าๆๆๆ

 

“แหม ตุลย์มันก็บอกแม่แค่ว่าจะมีคนมากินข้าวด้วย ไม่คิดเลยว่าจะเป็นน้องนันท์ แล้วทำไมถึงมากับรุทได้ล่ะจ๊ะ” น้องนันท์ ได้ยินสรรพนามนี้ทีไรขนแขนก็สแตนด์อัพทุกทีสิครับ แต่แลกกับการที่ไอ้ตุลย์ต้องทำหน้าเหมือนโดนบังคับให้อมขี้หมาแล้วเรียกผมว่าน้องนันท์แล้ว...กร๊ากกกกกกกกก อยากหัวเราะจนสำรอกออกมาเป็นคำว่าสะใจเหลือเกินครับ

 

“คืองี้ครับแม่...” ไอ้ตุลย์ที่โรคหวงแม่กำเริบกะทันหันกระแซะตัวเข้ามาแทรกระหว่างกลางโดยที่ไม่ลืมที่จะหามุมอับสายตาดีดผมจนกระเด็นไปอยู่ข้างหลัง ยังดีที่ว่าคุณรุทเหมือนจะรู้อยู่แล้วจึงเอื้อมมือมารับได้ทัน หนอย อยากเปิดศึกเรอะ!

 

คุณเพื่อนที่เคารพรักไม่สนใจจิตสังหารที่ผมแผ่ออกมาแม้แต่น้อย หันไปตั้งอกตั้งใจอธิบายให้คุณแม่ฟังด้วยเสียงอันดังเกินความจำเป็น “พอพี่รุท (ไอ้ตุลย์ทำหน้าเหมือนมีถุงเท้าติดคอ) หายตัวไปจากโรงพยาบาล ผมก็ออกตามหาจนแกะรอยตามไปได้ถึงบ้านไอ้นันท์ ดีที่ผมห้ามไว้ได้ทันไม่อย่างนั้นคนที่บ้านใหญ่คงโทรแจ้งตำรวจเพราะคิดว่าลูกชายเขาโดนต่างด้าวข้ามแดนจับตัวไปเรียกค่าไถ่ แต่พอคุณลุงเขาแอบไปสอดแนมแล้วเห็นว่าพี่รุทสบายดีเลยเลิกห่วง แล้วให้ผมคอยหาโอกาสติดต่อพี่รุทน่ะครับ”

 

แกะรอยอีท่าไหนยังไงผมไม่อยากจะเดาเลยครับ ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าบ้านไอ้ตุลย์มันรวยติดอันดับผู้ทรงอิทธิพลประจำประเทศสาระขันนี้ได้ แต่ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะต้องมาประจักษ์ถึงความยิ่งใหญ่อลังการงานสร้างดาวล้านดวงเหมือนหลุดมาอยู่ในหนังฮอลิวู้ดที่มีแต่เจ้าพ่อ มาเฟีย ยากูซ่า ด้วยตัวเองอย่างนี้ ภัยร้ายอยู่ใกล้ตัวกว่าที่คิดจริงๆ ครับ

 

ไอ้ตุลย์หันมาส่งสายตาเยาะเย้ยให้ผมเหมือนจะบอกว่า ขอบคุณกูซะสิ ที่ทำให้มึงรอดพ้นจากการโดนโบกปูนถ่วงน้ำ

 

จะเป็นไรไหมครับถ้าผมจะบอกว่าตอนนี้ผมอยากจับมันกดน้ำจริงๆ

 

แต่ไอ้ที่มันพูดๆ มาก็พอทำให้ผมเดาได้อยู่หลายส่วนแล้วล่ะครับ ทั้งอาการหน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนคนอึไม่ออกมาตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อน ทั้งสาเหตุที่ทำให้มันไปส่งคุณนนท์กับคุณนาขึ้นเครื่องไปฮันนีมูนกันรอบที่ล้านแปดไม่ได้ ทั้งสาเหตุที่คุณรุทถามผมว่าไอ้ตุลย์ไม่ได้ถามถึงเขาเลยเหรอเมื่อช่วงกลางวัน

 

พอเอาเรื่องมาปะติดปะต่อกันก็พอเห็นภาพรางๆ ได้แล้วล่ะครับ เห็นงี้ก็เถอะ ผมเล่นเกม puzzle ประจำนะเอ้อ (หลังจากที่คุณนารีรู้มาว่าการเล่นเกมพวกนี้จะช่วยในการฝึกสมอง หุ่นรบ ทหารปืนกล เครื่องบินทิ้งระเบิด รถถัง และตุ๊กตุ่นขบวนการเรนเจอร์ทั้งหลายของผมก็มีอันได้ถูกอัปเปหิไปไว้ในห้องเก็บของแล้วถูกแทนที่ด้วยเกมจำพวกตึกถล่ม จิกซอว์ เตอร์ติสในวินาทีถัดมา)

 

“แหม เราก็อย่ายืนคุยกันอยู่หน้าบ้านเลยนะจ๊ะ เข้าไปข้างในเถอะ หรือถ้าจะอยู่ข้างนอกก็ไปนั่งเล่นในสวนให้เด็กๆ ยกขนมมาให้เคี้ยวเล่นแล้วกันนะจ๊ะ เดี๋ยวแม่เข้าครัวไปทำกับข้าวเพิ่มอีกสองสามอย่างด้วยดีกว่า...” ว่าแล้วคุณผู้หญิงของบ้านหลังนี้ก็สาวเท้าไวๆ เข้าไปข้างในโดยไม่รอคำตอบจากสามหนุ่มสามมุมที่ยืนกะพริบตาปริบๆ เลยแม้แต่นิดเดียว

 

แต่ไม่มีใครอยู่ก็ดีแล้วล่ะครับ ผมหันไปคว้าคอไอ้ตุลย์มากอดไว้ไม่ลืมที่จะทับแขนลงบนลูกกะเดือกแล้วออกแรงกดเป็นการเตือนว่าอย่าคิดตุกติกพลางถามด้วยน้ำเสียงหวานเจี๊ยบชนิดที่คุณนารียังยกธงขาวยอมแพ้ “ถ้าไม่อธิบายมาให้หมด...มึงตาย...”

 

“อ่อก!

 

อุ๊ย สงสารจะออกแรงมากเกินไปหน่อย ผมรีบปล่อยคอมันพลางลากไปนั่งที่ม้านั่งในสวนโดยมีคุณรุทเดินตามมาต้อยๆ ทว่ายังไม่ทันได้ไปถึงไหน เสียงเครื่องยนต์ที่ดังแว่วมาก็เรียกสายตาของผมให้หันไปมองพลางเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นรถญี่ปุ่นสีเลือดหมูดูคุ้นตา เมื่อจอดรถข้างๆ รถผมเรียบร้อยแล้วคนขับก็จัดการดับเครื่องก่อนก้าวออกมาจากรถ ด้วยแสงอาทิตย์ที่เริ่มน้อยลงตามเวลาที่ผ่านไปทำให้ผมเห็นหน้ามันยังไม่ชัดเท่าไหร่นัก แต่เพียงแค่นั้นก็มากเพียงพอแล้วกับการที่จะรู้ว่าผู้มาเยือนคือใคร ยิ่งมีเสียงคุ้นหูตะโกนแว่วมาก่อนตัวยิ่งมั่นใจเกินล้านเปอร์เซ็นต์

 

“เฮ้ย ตุลย์ ไอ้นันท์มาเหรอวะ!

 

ไอ้นี่...เรียกตุลย์มันเรียกเฉยๆ แต่ทำไมเรียกผมต้องใส่คำนำหน้าชื่อด้วยวะครับ คนหล่อไม่เข้าใจ! ไอ้เพื่อนลำเอียง!

 

“อ้าว คุณรุท สวัสดีครับ” เมื่อเดินเข้ามาใกล้พอที่จะเห็นหน้าพวกเราได้ชัดแล้ว กันย์มันถึงเพิ่งเห็นว่าข้างๆ ผมกับไอ้ตุลย์ยังมีคุณรุทที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ ที่พยักหน้ารับคำทักทายอย่างสนิทสนมดูเป็นกันเองมากกว่าจะเป็นแค่(อดีต)ประธานบริษัทกับเด็กฝึกงาน เฮ้ย ไอ้กันย์ แกไปตีซี้กับคุณรุทตั้งแต่เมื่อไหร่!

 

คุณรุทคงเห็นท่าทางผมที่พร้อมจะแยกเขี้ยวกระโจนกัดทุกคนที่ขวางหน้าเป็นอาการยิ้มหวานพลางเซย์ไฮใส่ไอ้กันย์ด้วยภาษาดอกไม้ประมาณว่า เป็นไงมั่งเพื่อน ไม่ได้เจอกันวันครึ่ง สบายดีใช่ไหมหรืออะไรเทือกๆ นั้นจึงเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มบางๆ คล้ายรอยยิ้มของผู้ใหญ่ที่ดูเด็กๆ วิ่งเล่นกันในสวนหน้าบ้าน

 

“พวกเด็กๆ คุยเล่นกันไปแล้วกันนะ” คุยเล่นเหรอครับ ผมว่าจะเกิดเป็นเหตุฆาตกรรมซะล่ะมากกว่า

 

คุณรุทเอ่ยทิ้งไว้เพียงแค่นั้นก่อนเดินเข้าไปในบ้าน เมื่อร่างสูงนั้นลับหายไปจากสายตาแล้วผมก็หันมาส่งสายตาเค้นเอาเรื่องทั้งหมดจากปากไอ้สองตัวที่ทำหน้าบ้องแบ๊วที่เห็นแล้วชวนให้อยากตบบ้องหูยิ่งนัก

 

“เรื่องก็มีอยู่ว่า...กูกับพี่รุทเป็นญาติกัน เป็นลูกพี่ลูกน้อง พ่อพี่รุทเป็นพี่ชายแม่กู แค่นั้น จบ” ไอ้ตุลย์ตอบห้วน สั้น ได้ใจความ มีแต่เนื้อล้วนๆ น้ำหายเกลี้ยง ส่วนไอ้ผมก็ได้แต่ทำหน้าถึงบางอ้อ เอ้อ ผมก็ลืมไปแล้วว่าตอนแรกพวกเราใช้เส้นเข้ามาฝึกงานในบริษัทนี้ ลืมซ้ำสองด้วยว่าเส้นที่ใช้มันคือเส้นไอ้ตุลย์ ไม่ใช่เส้นเล็กน้ำตก เส้นใหญ่ไม่ผัก เส้นหมี่น้ำใสหรือเส้นกวยจั๊บน้ำข้น พอจบจากเรื่องของไอ้ตุลย์ที่เคารพแล้วผมก็หันไปหาเหยื่อ เอ๊ย เพื่อนอีกคนทันที

 

ไอ้กันย์แอบสะดุ้งนิดๆ ตอนผมตวัดสายตาไปหามันเป็นเชิงสั่งว่าถึงตามึงแล้ว “เอ่อ กูเป็นครูสอนพิเศษให้น้องชายคุณรุทเขา เลยเจอหน้ากันบ่อยๆ” โอ๊ะ อันนี้ข่าวล่ามาเร็วแฮะ มันไปรับจ็อบพิเศษมาตอนไหนทำไม(พวกอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้านเป็นงานอดิเรกอย่าง)ผมถึงไม่รู้

 

“เอามาตั้งแต่ต้น! มึงไปทำอีท่าไหนถึงตกล่องปล่องชิ้นไปเป็นครูสอนพิเศษให้น้องคุณรุทได้”

 

“ตกล่องปล่องชิ้นอะไรของมึง! ไอ้บ้า!” ปฏิกิริยาที่มันโต้ตอบแบบโอเวอร์แอคติ้งทำเอาผมนึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย ไอ้ตุลย์ที่ไม่ได้แสดงสีหน้าท่าทางแปลกใจตอนมันบอกว่าเป็นครูสอนพิเศษของน้องชายคุณรุทบ่งบอกให้ผมรู้ว่ามันรู้อยู่ก่อนหน้านี้แล้วพอเห็นอาการของไอ้กันย์แล้วก็เริ่มอยากลงมาร่วมโลง เอ๊ย ร่วมวงสืบคดีด้วยกันกับผมอย่างออกนอกหน้า

 

กันย์ทำหน้าเหมือนรู้ตัวว่าพลาดไปเสียแล้วเลยรีบเปลี่ยนเรื่องทันควัน “ก็เมื่อประมาณเดือนสองเดือนก่อนน้องชายคุณรุทเขาลืมกระเป๋าไว้ที่บริษัท แล้วมึงก็รู้ว่าบริษัทเรามันต้องใช้บัตรพนักงานถึงจะขึ้นไปชั้นผู้บริหารได้ พอดีตอนนั้นกูเป็นคนเจอแจ็คพ็อตเลยพาน้องชายเขาขึ้นไปเอากระเป๋าแค่นั้นเอง” โลกนี้มันจะแคบไปหน่อยแล้วมั้ง ทั้งแคบ ทั้งกลมเลยล่ะครับ

 

“กูก็ยังไม่เห็นประเด็นที่ทำให้มึงไปเป็นครูสอนพิเศษเขาได้เลยนี่หว่า แล้วถ้ากูจำไม่ผิด นาคินทร์...น้องพี่รุทน่ะเขาเรียนเก่งชิบหายวายปลวกเลยนะเว้ย” ไอ้ตุลย์สะกิดประเด็นนี้ขึ้นมาผมถึงได้นึกได้ว่าเกือบหลงประเด็นตามที่กันย์มันชักนำซะแล้ว จะว่าไปคนระดับนั้นไหงถึงมาจ้างนักศึกษาต๊อกต๋อยอย่างนี้ให้เป็นครูสอนพิเศษก็ไม่รู้ ถ้าจะจ้างจริงๆ ไปจ้างคนระดับด็อกเตอร์มาสอนก็ยังได้แท้ๆ

 

“เอ้อ...พอดีนาคินทร์เขาบอกว่าขี้เกียจกลับบ้าน กลับไปตอนนี้ก็ไม่มีใครอยู่ เลยเอาการบ้านไปนั่งทำที่ห้องทำงานคุณรุทฆ่าเวลา กูก็...เอ่อ พวกมึงก็รู้ว่านิสัยกูเป็นยังไง” เผอิญว่าทั้งพ่อและแม่ของไอ้กันย์เป็นครูครับ มันเลยติดนิสัยชอบดูเด็กทำการบ้านมาตั้งแต่ไหนแต่ไร แล้วพอเห็นเด็กทำไม่ได้ก็ชอบลืมตัวเข้าไปชี้นู่นแนะนี่ ปกติมันไม่ชอบอ่านหนังสือก่อนสอบแต่ถ้าเรื่องการบ้านล่ะก็...ชื่อกันย์เป็นหนึ่งในต้นฉบับอันดับต้นๆ ที่คนเรียกหากันเลยทีเดียว แต่ถึงมันจะไม่อ่านหนังสือก่อนสอบ แต่พอมันทำการบ้านด้วยตัวเองแบบนี้ก็เท่ากับว่ามีชัยไปกว่าครึ่งแล้วล่ะครับ เพราะผมดูๆ แล้วการบ้านแม่งยากกว่าข้อสอบอีก ดังนั้นคะแนนไอ้กันย์เลยออกมาดูไม่เลวร้ายเท่าไหร่

 

“อ้อ โรคเก่ากำเริบ” ผมกับตุลย์พยักหน้าอย่างเข้าอกเข้าใจ

 

“งั้นแหละ เพราะงั้นนาคินทร์เลยบอกว่าอยากให้กูเป็นครูสอนพิเศษให้ แถมเงินค่าจ้างก็ดีซะจนกูยังไม่ทันได้คิดพอรู้ตัวอีกทีก็พยักหน้าตอบตกลงไปแล้ว”

 

นี่ก็โรคเก่าอีกเหมือนกันล่ะครับ ผมกับไอ้กันย์ป่วยเป็นโรคนี้เรื้อรังมาตั้งแต่เกิดแล้ว อาการคือ...เรื่องไหนทำเงินได้ดี ค่าตอบแทนสมน้ำสมเนื้อกับสิ่งที่ลงทุนหรือมีแนวโน้มว่าจะรุ่งสูง จะเผลอตัวเผลอใจทันที รู้ตัวอีกทีก็กำลังวางแผนสร้างงานสร้างเงินกันเรียบร้อยแล้วล่ะครับ เป็นเหตุผลว่าทำไมผมถึงยังพอมีเงินเก็บอยู่ในบัญชีธนาคารอยู่บ้างทั้งๆ ที่เงินค่าขนมทั้งหมดถูกเบียดเบียนโดยบรรดาสรรพสัตว์ทั้งหลายในบ้าน เดือนๆ หนึ่งไม่ต้องกินแกลบนับว่าบุญโขแล้วล่ะครับ

 

หลังจากได้คำตอบอันน่าพอใจแล้วผมก็ชมนกชมไม้รอคุณแม่มาเรียกไปทานข้าวเรื่อยเปื่อย แต่พอหันกลับมาอีกทีก็เจอเข้ากับลูกกะตาวาวๆ สองคู่ สี่ข้างที่กำลังจ้องผมจนแทบลุกเป็นไฟ

 

เล่นถูกสายตาร้อนแรงปานจะกลืนปานจะกินแบบนี้จ้องมา แถมถ้าคนจ้องเป็นสาวๆ สวยๆ หรือคุณรุทผมจะไม่ปริปากบ่นสักคำ แต่เนื่องจากเจ้าสองตัวนี้ไม่ติดชาร์ตอันดับสาวสวย แถมยังห่างชั้นจากเทพบุตรสุดหล่อแบบคุณรุท ผมจึงทำได้แค่สะดุ้งเฮือกพลางผงะถอยไปด้านหลังเหมือนกลัวจะเสียตัวตอนพวกมันชะโงกหน้าเข้ามาใกล้พลางทำสายตาเหมือนฆาตกรฆ่าข่มขืนร้อยศพยังไงยังงั้น

 

“พวกกูเล่าไปหมดแล้ว ตามึงแล้วไอ้นันท์ อย่ามาทำเนียน บอกมาซะดีๆ ทำไมมึงถึงสนิทกับคุณพิรุธของมึงขนาดนั้น คงไม่ใช่ว่าเขาพิศวาสชื่อใหม่ที่มึงตั้งให้เลยเข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ยหรอกนะ” แหม ไอ้พวกนี้ ความจำจะดีเกินไปหน่อยแล้วมั้ง ขนาดผมยังเกือบลืมไปแล้วเลยว่าผมเคยตั้งชื่อนั้นให้คุณรุทเมื่อครั้งแรกที่เจอกัน และคงลืมสนิทไปยิ่งกว่านี้ถ้าพวกมันจะไม่ยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดถึงทุกๆ สามวัน

 

ผมนิ่งคิดไปเล็กน้อย มองหน้าพวกมันที่ตลอดสามปีที่ผ่านมาคุยกันดีๆ นับรวมๆ แล้วมีไม่ถึงยี่สิบประโยคหลังจากนั้นก็ปล่อยหมาในปากออกมาเพ่นพ่าน แถมในยี่สิบประโยคนั้น สิบเก้าประโยคก็เป็นการสนทนาที่เกิดขึ้นในสามนาทีแรกที่พบหน้ากันเสียด้วย

 

แล้วผมก็ตัดสินใจเล่าแบบหมดเปลือก

 

หน้าตาตอนพวกมันฟังผมเล่านี่ถ้าถ่ายรูปเก็บไว้น่าจะทำเป็นอัลบัมภาพรวมสีหน้าโคตรแปลกประหลาดที่สุดเท่าที่มนุษยชาติจะทำได้เลยทีเดียว

 

“สรุปตอนนี้มึงก็อินเลิฟเรียบร้อยแล้ว?” เสียงไอ้ตุลย์ถามเหมือนไม่อยากเชื่อว่าพี่ชายตัวเองจะหูตาฝ้าฟางถึงขนาดยอมมาตกล่องปล่องชิ้นกับผม หนอย ไอ้นี่ ดูถูกกันนี่หว่า ผมพยักหน้าอย่างมั่นใจสุดชีวิต รอยยิ้มเหยียดออกเยาะเย้ยสุดชีวิต เอ้า เรียกกูว่าพี่เขยซะสิ!

 

“ไม่อยากเชื่อว่ากูต้องมีมึงเป็นพี่สะใภ้!!!” ไอ้ตุลย์ทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้แต่น้ำตาดันไม่ไหลสักหยด ปากคอสั่นเหมือนเพิ่งเจอเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจทำร้ายความรู้สึกอย่างรุนแรง โดยมีคุณกันย์ที่เคารพรักตบบ่าปลอบใจอยู่ข้างๆ

 

“ห้ามอกห้ามใจซะเถอะนะเพื่อน ถือซะว่าอย่างน้อยเป็นไอ้นันท์ก็ดีกว่าเป็นหมาที่ไหน”

 

นี่ๆ กูนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้นะ แล้วใคร!! ใครจะเป็นพี่สะใภ้แกวะ!!

 

“ใครจะเป็นพี่สะใภ้แกวะไอ้ตุลย์!” ปากตรงกับใจตวาดแว้ดทันทีที่ตั้งสติได้ ผมถลึงตาใส่มันสองคนที่หันมามองผมอย่างงงๆ “ตกภาษาไทยรึไง มึงต้องเรียกกูว่าพี่เขยต่างหาก!” คราวนี้จากสายตางุนงงสงสัยกลับกลายเป็นสายตาที่มองมาอย่างสมเพชเวทนาแทน ขอผมฆาตกรรมเพื่อนตัวเองได้ไหมครับเนี่ย กลัวแต่ว่าจะติดคุกหัวโต พอออกมาจากคุกอีกทีก็พบว่าคุณรุทตรอมใจจากไปนานแล้ว หรือเลวร้ายยิ่งกว่านั้นก็คือคุณรุทโดนจับใส่พานทองถวายให้คนอื่นไปแล้ว ไม่น้า! ผมไม่ยอมมมม ดังนั้นต้องวางแผนดีๆ อย่าให้ตำรวจหาตัวฆาตกรได้ หมกศพพวกมันอย่าให้ใครหาเจอ ที่เหลือก็แค่ตีหน้าเศร้า เล่าความเท็จประมาณว่าเพื่อนผมหายสาบสูญไป ผมคิดถึงพวกเขาเหลือเกิน แล้วบีบน้ำตาอีกสองสามหยดขี้คร้านออสการ์จะลอยมาอยู่ในอ้อมแขนเป็นของแถมเสียด้วยซ้ำ ฮ่าๆๆๆๆ

 

มือขวาไอ้ตุลย์ตบบ่าซ้าย มือซ้ายไอ้กันย์ตบบ่าขวา แล้วพวกมันก็มองผมด้วยสายตาสงสาร “โถๆ น้องนันท์ของเราไปซะแล้ว... ไม่น่าเลย”

 

“แกก็หัดยอมรับความจริงซะบ้าง...” 

 

“ความจริงอะไรของพวกมึง” ผมสะบัดตัวออกอย่างสะดีดสะดิ้งชนิดที่ว่าถ้าไม่ใช่ตัวเองเป็นคนทำผมคงอยากเตะไอ้หมอนี่พิลึก “ไหนบอกมาสิ ส่วนไหนของกูคู่ควรจะต้องตกเป็นเบี้ยล่างมิทราบ!

 

คู่หูกันย์ตุลย์ถอนหายใจอย่างระอา ก่อนเริ่มแจกแจงให้ฟังเป็นข้อๆ

 

“พี่รุทสูงกว่า” ไอ้ตุลย์เอามือมาวางไว้เหนือหัวผมประมาณเกือบศอก เฮ้ยๆ เยอะไปละ ผมไม่เตี้ยขนาดนั้นซะหน่อย

 

“สูงกว่าแล้วไง! ยังไงส่วนสูงกูก็มาตรฐานชายไทย(สมัยพระเจ้าเหา) แล้วมึงไม่เคยได้ยินเหรอว่าส่วนสูงไม่มีผลในแนวราบ! ของแบบนี้มันวัดกันที่ฝีไม้ลายมือเว้ย!” ผมยืนกรานอย่างไม่ยอมแพ้

 

 “...ถึงจะบอกว่าวัดกันที่ฝีไม้ลายมือแต่ถ้ากูจำไม่ผิดนี่มึงยังซิงอยู่ไม่ใช่เหรอวะ” กรี๊ดดดดดดดดด หยาบคายที่สุด!!!! ใครสั่งใครสอนให้มึงพูดจาสุนัขไม่รับประทานเยี่ยงนี้ฮะไอ้กันย์!!! “แถมนาคินทร์เคยเล่าให้กูฟังด้วยว่าสมัยคุณรุทเรียนอยู่เมืองนอกนี่โทรไปหาแต่ละทีมีผู้หญิงเสียงเซ็กซี่มารับสายไม่ซ้ำกันสักคน” เรื่องในอดีตอย่าเก็บมาคิดเล็กคิดน้อยกันสิวะ ถึงยังไงปัจจุบันนี้คุณรุทเขาก็เป็นของกูนะ!

 

“แถมต่อให้ไม่ต้องรู้ประวัติกันมาก่อน ดูยังไงๆ หน้ามึงก็แปะคำว่าไร้น้ำยาตัวเป้งๆ ชัดๆ เด่นหรากลางหน้าผากเลยว่ะ” โอ้ย กระเพาะผมโดนทำร้าย ยิ่งไอ้สองคนนี้พูดมากเท่าไหร่ ผมก็รู้สึกถึงเส้นเลือดในสมองที่เต้นตุบๆ เป็นจังหวะสามช่า แถมกระเพาะยังบีบตัวประท้วงให้ผมเลิกรับรู้เรื่องที่รังแต่จะทำลายสุขภาพจิตสักทีด้วย

 

สุดท้ายแล้ว...มือขวาไอ้ตุลย์ก็ตบลงมาบนบ่าซ้าย มือซ้ายไอ้กันย์ก็ตบลงมาบนบ่าขวา แล้วพวกมันก็มองผมด้วยสายตาสงสารอีกครั้งหนึ่ง “หักอกหักใจซะเถอะว่ะ ยังไงซะผลมันก็เห็นๆ กันอยู่”

 

 

 

ม่ายยยยยยยยยย ใครก็ได้บอกผมทีสิว่าที่ไอ้สองตัวนี้พูดมันไม่จริงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

 



 ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++







กราบสวัสดีท่านผู้อ่านอีกรอบหลังจากหายหัวไปสิบวันถ้วนค่ะ 
ความจริงตอนนี้เขียนเสร็จตั้งแต่วันพฤหัสฯ ที่แล้วแล้วแหละ (ฮา) แต่ว่าไม่มีเวลารีไรท์เลยไม่ได้ลงให้อ่านกัน เพราะศุกร์-อาทิตย์ เมไปแร่ดที่เกาะล้านมาล่ะค่า >< หาดสวย ทรายขาว ฝรั่งอึ๋มมาก *แผล็บๆ*

พอกลับมาก็สลบเหมือดกับการเรียน ใช้เวลาปรับตัวอยู่หนึ่งวันหนึ่งคืนถ้วนถึงเพิ่งมานั่งตบตีรีไรท์ตอนนี้ออกมาให้ท่านผู้อ่านยลโฉมกันได้นี่ล่ะค่ะ

เอาล่ะสิ เพื่อนฝูงก็ตอกย้ำความจริงเป็นลิ่มฝังใจตานันท์ไปเรียบร้อย งานนี้พี่ท่านจะลุกขึ้นมาปฏิวัติตัวเองใหม่ไหมเนี่ย (ไม่ต้องห่วงนะตานันท์ ถึงจะไม่มีใครเข้าใจนาย แต่ฉันเข้าใจ..............เข้าใจ...แต่จะทำตามไหมก็อีกเรื่องนึงอ่ะนะ กร๊ากกกกกกกกกกกกก)

เรื่องนี้คาดว่าอีกประมาณสิบตอนก็จบแล้วล่ะค่ะ (พูดเหมือนน้อยเนอะ เอาตอนหน้าให้รอดก่อนดีกว่า) หลังจากจบสิบตอนนี้ เมคงกลับไปนั่งตบตีคนแก่ย้อนอดีตในฟิคอาปุณ

ส่วนเรื่องเรท...อันที่จริงเรื่องนี้ติดเรท NC-17 นะคะ แต่คงไม่ลงให้อ่าน (ฮา) เข้าเมืองตาหลิ่วก็หลิ่วตาตามค่ะ เพราะเรื่องนี้ขึ้น TOP 5 ด้วย มีคนเตือนมาว่าน่าจะเป็นที่เพ่งเล็งของใครหลายๆ คน ^^ ดังนั้นขอคงความสดใสกิ๊งกั๊งแบบนี้ต่อไปนะคะ (ฮา) แต่ไม่ต้องห่วงค่ะ กว่าคุณๆ เขาจะลงเอยกันได้คงเป็นตอนจบเรื่องนู่นแหนะ กร๊ากกก หนทางนี้ยังอีกยาวไกลนัก ช่วยเป็นกำลังไต เอ๊ย ใจให้ด้วยนะคะ (แต่ได้ไตมาก็ดีเหมือนกันนะ...อยากได้เอาไปขายสัก 2-3 ไต ตอนนี้แทบจะขุดดินหน้าบ้านมากินอยู่ละ การท่องเที่ยวไทยช่างผลาญงบประมาณในกระเป๋าอย่างโหดร้ายจริงๆ) 



เอ้อ โม้นอกเรื่องนานไปหน่อย แฮะๆ ชักง่วงแล้ว @_@ งั้นก็...สุดท้ายก็ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์ และทุกเพจวิวเช่นเคยนะคะ ^^ 



ปล. สู้แค่(เจ้านันท์)ตายเพื่อสองพันเม้นต์!!! 
ปปล. ถึงเมจะอยากได้สองพัน แต่ไม่ได้บังคับนะคะ ><;; แค่อยากได้มาไว้ประดับฝาบ้านเจ๋ยๆ เชิญคอมเม้นต์กันตามอัธยาศัยโลดค่ะ!~



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

2,944 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 ธันวาคม 2554 / 22:26
     อิอิยอมรับซ่ะเถอะ นันท์จัง
    #2828
    0
  2. #2702 Doll_lucky (@luckypuzz) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 23:28
    ยอมรับซะเถอะ 5555555 ><
    #2702
    0
  3. #2631 YNz @-@ (@yongNuttaki) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2554 / 16:15
    จากการกระทำ คุณรุทธิ์ "เมะ"ชัวร์ๆ
    นายนันท์ เป็น"เด็ก" ก็ต้องเดินตาม(เป็นเท้าหลัง) คุณรุทธิ์ที่เป็น"ผู้ใหญ่"เขาานะ
    ^o^
    #2631
    0
  4. #2584 ไคซ์ โคลอส (@aon-aon-) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2554 / 18:28
     หนุกดี หนุกจัง
    นนท์ซังเป็นเคะ
    #2584
    0
  5. #2529 555+ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 กันยายน 2554 / 00:16
    เกี่ยวพันกันอย่างคาดไม่ถึง = =
    #2529
    0
  6. #2479 yayja (@yaypeumkok) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กันยายน 2554 / 15:35

    ใช่ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย

    #2479
    0
  7. #2465 Qbec. (@qbec13) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กันยายน 2554 / 22:34
     5555555555+

    ทำใจซะเถอะ พี่เเกมาเเรงจริงๆ

    เมะเต็มๆ
    #2465
    0
  8. #2328 joyce_larts (@joycema24) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2554 / 19:08
    ง่ะ จริงของคู่หูกันย์ตุลย์เค้าแล้วล่ะนันท์เอ๋ย แววหนูออกตั้งแต่คุณรุทเรียกนู๋ว่า เธอ แล้วล่ะ ทำใจเถอะ อย่าฝืนธรรมชาติเล้ย กร๊ากกก (เหมือนจะเห็นใจนะ ^ ^)
    #2328
    0
  9. #2302 My Yaoi (@myyaoi) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2554 / 15:33
    55555 กร๊ากกกกก ซะใจ
    ทุบโต๊ะปัก ๆ ๆ ๆ ๆ วิ่งเอาหัวไปโขกกำแพงอีกเจ็ดที วิ่งชูตัววีขึ้นเหนือหัวทั้งสองข้างราวกับเตะบอลเข้าโกลในนาทีสุดท้าย กระโดดจั้มเทคตัวขึ้นกลางอากาศลงมานอนราบคาบกลิ้งไปกลิ้งมากับพื้นหญ้า) 
    แล้วก็กรี๊ดด ๆ  ๆ ๆ ๆ   
    555
    ว่าแล้วว่าสายตาคุณนันท์มันต้องมีปัญหา หุหุหุ
    คิดได้ไงว่าตัวเองรุก
    555
    โอ้ย อยากจะจับมือไรเตอร์เขย่า ๆ  ๆ ๆ ตอนนี้แหละที่รอคอย รอคอยมานานแสนนาน
    หุหุ
    ในที่สุด ก็ได้รู้กันซะที กรั๊ก ๆ ๆ  ๆ (โอ้ย หัวเราะมาก สำลัก คำสิงห์ )


    โฮะ ๆ ทำเอารีดเดอร์ตาดำ ๆ ผู้นี้ลุ้นตัวโก่งเป็นกุ้งหลังหัก
    มาให้จุ๊บซะดี ๆ คุคุ
    นางเอกรั่ว ๆ เหมาะกับรีดเดอร์รั่ว ๆ แต่มีคนนำขบวนคือ "ไรเตอร์รั่วกว่า" กรั๊ก ๆ ๆ ๆ ๆ

    ขอบคุณอีหลีค้าา ที่ทำให้ข้าน้อย (อดไปหาหมอตามใบนัดอีกวัน เพราะนั่งอ่านนิยายนี่แหละ งือ หมอขาอย่าเพิ่มเข็มให้นู๋พรุ่งนี้น้า แค่สิบเข็มที่รออยู่ข้าน้อยก็กัวแย้ว T^T )


    #2302
    0
  10. #2250 4068 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2554 / 22:50
    ตั้งแต่อ่านมาตอนนี้สะใจที่สุด

    5555+
    #2250
    0
  11. #2200 spsygk (@spsygk) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2554 / 17:03
     จริงฮะจริง
    #2200
    0
  12. #2121 suck's (@22264) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2554 / 07:35
    นันท์ตลกเนอะ ยอมรับความจริงซักทีเหอะ
    #2121
    0
  13. #1951 Hiba Meaw~! (@35392) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 20:01
    ดีใจนะที่มีคนมาบอกสิ่งที่ควรเป็นให้แกตื่นจากฝันซะได้- -"

    นังนันท์เอ๋ย...ยอมเป็นพี่สะใภ้ตุลล์ซะดีๆเถิด เครี้ยกกกกกกกก
    #1951
    0
  14. #1921 ♥Jamjung&SJ♥ (@jamjungjammy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มีนาคม 2554 / 13:18
    นันท์ต้องยอมรับความจิงได้แล้ว
    #1921
    0
  15. #1753 FAtE (@fantom-pandora) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 มกราคม 2554 / 20:46
    หนูนันท์โดนตอกย้ำความจริงซะแล้ว555+
    #1753
    0
  16. #1690 TuNaSanG_18 (@tsunasang) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2554 / 21:02
    สอง เอ๊ะ ไม่สิ ทุกคนบนโลกต่อหนึ่ง
    ยอมรับซะเถอะว่า 'เคะ' อ่ะ!!
    #1690
    0
  17. #1681 dekkaset56 (@goay56) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2554 / 00:40

    อือยอมรับความจริงเถอะ เพื่อนแกยังคิดได้เลยว่าควรเป็นลูกสะใภ้อ่ะ

    #1681
    0
  18. #1653 SHi-gem (@p-gem) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มกราคม 2554 / 10:39
    นันท์ไม่ยอมรับความจริงเล้ยยย 555
    #1653
    0
  19. #1519 nice_nice (@nokzaza09) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2553 / 14:15

    น้องนันท์เอ๋ย  ยังไง้ยังไงแกก็เป็นได้แค่ภรรยานะ

    เป็นสามีไม่ได้หรอก  เลิกหลอกตัวเองได้แล้ว

    #1519
    0
  20. #1493 tatary (@tatary) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2553 / 00:56
    555 ถ้าเพื่อนไม่บอกจะรู้มั้ยเนี่ย
    #1493
    0
  21. #1337 keroro-19 (@keroro-19) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2553 / 21:21
    กรี๊ดดดด5555+ไม่มีคำบรรยายเลย น้องนันท์ของฉานก้อยังน่ารักเสมอเลยค่ะ อ่านไปขำไป บอกได้คำเดียวว่า!!!!สนุกสุดๆค่ะ
    #1337
    0
  22. #1336 Amnesiac (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2553 / 01:07
    น้องนันท์จ๋า ตอนนี้น้องนันท์หลุดกรี๊ดด้วย หุหุ
    #1336
    0
  23. #1335 BlissfullyME (@blissfullyme) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2553 / 00:43

    อ่ออ เรื่องมันเป็นแบบนี้นี่เอง...
    โลกกลมจริงๆ


    ว่าแต่เรื่องของน้องชายเจ้านายกับคุณเพื่อนนี่ยังไงน๊อ ..ชักจะยังไงๆ ซะแล้ว ฮิ ฮิ๊วววว

    #1335
    0
  24. #1334 ::Maple:: (@momichi) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2553 / 15:01
    เจ้านันท์โดนซ้ำเติม 55
    สงสัยว่าไม่นานกันย์กับน้องคุณรุทคงจะมีอะไรในกอไผ่กันอีกแหง ฮาา
    รอตอนต่อไปนะคับ อย่าหายไปนานนะ
    #1334
    0
  25. #1333 ยัยวายร้าย^3^ (@chockcolatsunday) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2553 / 13:10
    โถ่ๆๆ  หนูนันท์ช่างน่าสงสารจริงๆเลยนะ  แพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้
    ออกมาจากมุ้งเลยนะเนี่ย  เพราะโดนคุณรุทกดอยู่ 55555+
    #1333
    0