ปราบรักให้อยู่หมัด : สนพ.นครสาส์น

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,581
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    17 มิ.ย. 52

pearleus pearleus

ตอนที่ 5

เสียงเคาะประตูดังถี่ วลัญช์ละมือที่ต่อเลโก้แก้เซ็งเพราะยังอยู่ในคำสั่งพักงานเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะก้าวไปที่ประตู

ใครมาอีกล่ะ? เจ้าเต้ย หรือเจ้าแพน ชายหนุ่มไม่คิดเป็นคนอื่นนอกจากเพื่อนรักสองคนที่ตายแทนกันได้

มองผ่านตาแมวที่บานประตู กลับไม่พบความผิดปกติอื่นใด ย่นคิ้วนิดๆ ก่อนหันหลังกลับ

เดินมาได้แค่สี่ก้าว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีก โดยสัญชาตญาณระวังระไว เขาหยิบปืนคู่กายมาเตรียมพร้อม ก่อนจะค่อยย่องกลับไปที่หน้าประตูอย่างแผ่วเบา มองผ่านออกไปดูมันยังว่างคงเปล่า

แล้วกระชากประตูเปิดอย่างรวดเร็ว

จ๊ะเอ๋ สาวน้อยหน้าแฉล้มยื่นหน้ามายิ้มร่าให้ แต่พอเห็นปืนที่เล็งมาก็ถึงกับผงะ

ว้าย เสียงกรี๊ดร้องอย่างตกใจ

วลัญช์ถอนใจเบาๆ ลดปืนในมือลง โธ่! แพงขวัญ

หญิงสาวที่ยืนตัวสั่น ถุงกับข้าวในมือที่ซื้อมาฝากหล่นกระจัดกระจาย ค่อยๆเปิดมือที่ยกมาปิดเผยใบหน้าสวยยิ้มแหยๆ ลืมตามองเขาอย่างหวาดๆ

แพงตกใจหมดเลย เจ้าตัวว่าเสียงอ่อยๆ

วลัญช์เก็บถุงที่เกลื่อนพื้นขึ้นมา ถุงอาหารในถุงหิ้วแตกหมดแล้ว ผู้เป็นเจ้าของน้ำตาคลอวับนิดๆ อย่างตกใจไม่หาย

เอ่อ! คงกินไม่ได้แล้ว เขาชูถุงที่หยิบขึ้นมา พร้อมยิ้มเจื่อนๆ เช่นเดียวกับแพงขวัญ

เชิญข้างในสิครับ

สายตาของแพงขวัญยังหวาดๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปภายในคอนโดมิเนียมที่พักของหนุ่มรุ่นพี่ สีหน้าไม่สู้ดี

แพงขอโทษนะคะที่ทำให้พี่ว่านตกใจ เจ้าตัวเรียกขานเขาอย่างสนิทสนม

วลัญช์ไปรินน้ำเย็นใส่แก้วมายื่นให้เธอ

อาชีพตำรวจ ก็ต้องระวังตัวไว้ วันหลังแพงก็อย่าเล่นอะไรอย่างนี้แล้วกัน คำพูดเหมือนตำหนิทำให้แพงขวัญหน้าเจื่อนไป

แพงแค่อยากจะมาเซอร์ไพร์ซพี่ว่านน่ะค่ะ เห็นพี่เต้ยบอกว่าช่วงนี่พี่ว่านเบื่อๆ

วลัญช์ยิ้มกว้าง ไอ้พ่อสื่อตัวดี ทำหน้าที่อีกแล้ว เฮ้อ!

เลยแวะซื้อกับข้าวร้านอร่อยว่าจะมาดินเนอร์เป็นเพื่อนเสียหน่อย น้ำเสียงอ่อยเจื่อนเจื่อของคนที่เอาแต่มองน้ำในแก้วเหมือนมันกำลังจะเปลี่ยนสีได้

เห็นท่าทางจ๋อยๆ และแววตาสำนึกผิดแล้ว ก็ทำให้เขาอดใจอ่อนไม่ได้

งั้นเราออกไปหาอะไรทานข้างนอกก็แล้วกันนะครับ

แพงขวัญเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายตรงหน้าเหมือนไม่เชื่อหู พี่ว่านจะเลี้ยงแพงหรือคะ?”

เขายิ้มกว้าง ก่อนจะพยักหน้า ได้สิ ไม่มีปัญหาตัวเล็กๆอย่างแพง คงไม่กินจุถึงขนาดพี่ต้องหมดตัวหรอกใช่มั้ย? ยิ้มที่ส่งมาให้ ทำให้อารมณ์ของสาวน้อยตรงหน้าดีขึ้น

เจ้าตัวรีบพยักหน้าอย่างดีใจสุดชีวิตกลัวเขาเปลี่ยนใจ

งั้นแพงขอเป็นคนเลือกร้านนะคะ? ยื่นข้อเสนอเมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มตามใจ เจ้าภาพพยักหน้า

น้อยครั้งที่วลัญช์จะยอมไปไหนมาไหนกับเธอ...รู้ว่าเขายังลืมแฟนเก่าไม่ได้ แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่นาที่แพงขวัญชอบเขา...และยินดีจะรอเสมอไม่ว่าเขาจะพร้อมเปิดใจเมื่อไหร่ก็ตาม

งั้นเดี๋ยวขอพี่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะจ๊ะ

แพงขวัญพยักหน้าหงึกหงัก เก็บความยินดีไว้ในหน้าไม่มิด มันทำให้วลัญช์รู้สึกดีขึ้นมานิดหนึ่ง ดีกว่าอุดอู้อยู่ในห้องแหละน่า

 

หลังจากปล่อยนกปล่อยปลาทำบุญสังฆทานแล้ว ดูเหมือนผู้หญิงข้างๆยังไม่รู้สึกดีขึ้น จากปาร์ตี้เกิร์ลตัวยง อะไรกันนะที่ทำให้ณัฏฐ์วศาดูเปลี่ยนไปหันมาเข้าวัดทำบุญอย่างนี้

หรือเป็นเพราะเหตุการณ์เฉียดตายที่เพิ่งผ่านพ้นมา

คิดอะไรอยู่จ๊ะ...ฮึ? บดินทร์บีบมือคนข้างๆเหมือนจะย้ำให้เธอรู้ว่าเขามีตัวตนอยู่ ณ ที่นี่ด้วย อย่าเอาแต่ถอนใจเฮือกๆและเหม่ออยู่เพียงลำพัง

ลูกแก้วคิดถึงลุลีค่ะ คนพูดเงยหน้ามาสบตาเขา

บดินทร์สะอึก คอแห้งขึ้นมา สายตาของเธอเหมือนจ้องจับผิดเขาอยู่

บดินทร์แสร้งหัวเราะเบาๆกลบเกลื่อน ลุลีเขาไปสบายแล้วนะจ๊ะ

แต่ลูกแก้วเชื่อว่า ลุลีไม่ได้อยากจากไปตอนนี้ คนที่ฆ่าเธอใจร้ายจังเลยนะคะ

บดินทร์สะอึกอีกรอบ เขาทำตัวเองนะจ๊ะที่รัก ใครใช้ให้ลุลีไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด ทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นสิ่งไม่ดี

สายตาของคนรัก เหมือนกำลังค้นคว้าอะไรในตัวเขา

แนนเล่าให้ลูกแก้วฟัง เพิ่งรู้ว่าทางบ้านของลุลีมีปัญหา คุณพ่อถูกฟ้องล้มละลาย แถมยังเป็นโรคหัวใจจะต้องผ่าตัดบายพาสค่าใช้จ่ายหลายแสนบาท

บดินทร์บีบมือณัฏฐ์วศาเบาๆ ยิ้มให้

ฟังดูน่าเห็นใจ แต่คนเรามีทางเลือกตั้งมากมาย ทำไมลุลีถึงเลือกทางนั้นล่ะ ในเมื่อลุลีเองก็มีการศึกษา มีทางเลือกตั้งมากมาย เขาเลือกทางชีวิตของเขาเอง เขาก็จะได้รับผลตอบแทนจากสิ่งที่เขาเลือกด้วยตัวเอง

ลมพัดแรงหวีดหวิววูบหนึ่งปะทะเต็มใบหน้า ทำให้บดินทร์รู้สึกขนลุกยะเยือก

ทำบุญแล้วลูกแก้วควรจะสบายใจ แบงค์ว่าเราไปหาอะไรทานกันดีกว่า หิวแล้วล่ะ เขาตัดบท ก่อนจะรีบจูงมือเธอไปยังรถคันหรูที่จอดอยู่ไม่ไกล

ในขณะที่ใบหน้าของณัฏฐ์วศายังคงนิ่งเหมือนคิดมากอยู่เพียงลำพัง

สายตาจากเบาะที่นั่งคนขับเหลือบแลมายังคนข้างๆ ก่อนส่ายหน้านิดๆ

ทำตัวน่าเบื่อชะมัด

 

ร้านนี้นะหรือ? วลัญช์มองบรรยากาศของร้านอย่างไม่ไว้วางใจ

แต่มือของคนที่ลากเขามา ไม่ให้โอกาสชายหนุ่มได้เปลี่ยนการตัดสินใจใหม่

ค่ะ...ร้านนี้แหละ บรรยากาศดีมากเลยค่ะ คนเลือกนำเสนออย่างภูมิใจ

เขายอมปล่อยให้เธอลากเข้าไปในร้านทั้งๆที่ยังตะลึงไม่หาย

นี่มันร้านอาหารสำหรับคู่รักชัดๆ แต่ละโต๊ะจัดไว้แค่สองที่ และมีเพียงแสงไฟวิบวับวอมแวมสร้างบรรยากาศโรแมนติกที่ทำให้วลัญช์รู้สึกอึดอัดไม่น้อย

แต่ทำยังไงได้ล่ะ ในเมื่อปากเปราะอนุญาตให้เจ้าหล่อนเลือกร้านเองตามใจ

สุดท้ายก็ยอมให้แพงขวัญลากมานั่งที่โต๊ะในมุมบรรยากาศสุดแสนโรแมนติกติดริมน้ำจนได้

เอ่อ! พี่ว่าตรงนี้ยุงมันจะเยอะไปรึเปล่าจ๊ะ?” วลัญช์พยายามเลี่ยง

ขืนจะมาจ้องตากันกลางแสงเทียนวิบๆวอมแวม อาจจะทำให้ความรู้สึกที่แพงขวัญมีให้กับเขาเตลิดเปิดเปิงกันเข้าไปใหญ่ก็ได้....สายตาดุๆของสาวน้อยตรงหน้า ไม่ให้โอกาสเขาเลือกที่นั่งอื่นอีกแล้ว

ตรงนี้แหละค่ะ บรรยากาศดีสุดๆแล้ว ถ้าไม่จองไว้ล่วงหน้าไม่มีทางได้โต๊ะตรงนี้หรอกนะคะ ดวงหน้ากระจุ๋มกระจิ๋มยื่นเข้ามากระซิบบอกเขาเบาๆ

บริกรยื่นเมนูให้คู่หนุ่มสาว แล้วยืนอมยิ้มรอรับออเดอร์จากหนุ่มหล่อสาวสวยที่เขาคิดว่าเป็นคู่รักกัน

แค่สายตามองกวาดเมนูชื่อเลี่ยนๆทั้งหลาย วลัญช์ก็เกิดอาการขนลุก เงยหน้าถามกับบริกร

มีลาบ น้ำตกมั้ยครับ?

คนที่ตั้งใจไล่ชื่อหาเมนูน่าอร่อยเงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาเหมือนไม่เชื่อ

พี่ว่าน เสียงฉุนๆทำให้วลัญช์ทำได้เพียงหัวเราะแหะๆ ก่อนจะยื่นเมนูคืนบริกร

น้ำเปล่าแก้วหนึ่งครับ แพงสั่งได้เลยนะจ๊ะตามใจ เขาบอกสาวเจ้า ก่อนจะสูดลมหายใจเรียกสติกลับมาก่อนที่จะเคลิ้มไปตามบรรยากาศ

แล้วสายตาก็ปะทะกับร่างของหนุ่มสาวคุ้นตาคู่หนึ่งที่เดินกระหนุงกระหนิงกันมา

ลูกสาวของท่านรองฯเสรี กับว่าที่คู่หมั้นของเธอ ไม่รู้ว่าป่านนี้ทั้งสองคนได้หมั้นหมายกันสมใจปรารถนารึยัง? ถึงจะไม่ ก็คงอีกไม่นาน ในเมื่อท่าทางหวานกันซะขนาดนั้น

ทั้งคู่เลือกนั่งถัดไปแค่สองโต๊ะ ฝ่ายชายเลื่อนเก้าอี้ให้เธออย่างเอาใจ วิธีเอาใจผู้หญิงอย่างง่ายๆ ที่เขาไม่มีวันทำ เลยหลุดเสียงหัวเราะออกมานิด จะขำก็ไม่ใช่ จะเยาะก็ไม่เชิง

เป็นอะไรไปคะพี่ว่าน?” สายตาฉงนของแพงขวัญทำให้วลัญช์สงบลง

แพงเลือกได้รึยังจ๊ะ พี่ชักหิวแล้ว เขาตัดบทความสนใจ

แพงขวัญร่ายอาหารห้ารายการ ก่อนจะพับเมนูคืนส่งบริกร

หวังว่าคงไม่ทำให้พี่ว่านหมดตัวนะคะ รอยยิ้มแก้มบุ๋มน่ารักของเธอทำให้เขาอดเอ็นดูไม่ได้

แต่ถึงจะเอ็นดูยังไง ก็ได้แค่ในฐานะน้องนุ่งเท่านั้น

ไม่รู้เหมือนกันว่า หัวใจของเขานั่นเก็บเอาไว้ให้ใคร ในเมื่อคนที่ปรารถนาจะให้ครอบครองมันนั้นก็ได้จากไปนานแล้ว

นายน่าจะเปิดใจเสียบ้าง คำแนะนำของภูวิชและตติยะแว่วเข้ามาในหัว

เปิดใจงั้นเหรอ? เขาไม่คิดว่าหัวใจของเขาจะปิดลงเพียงเพราะสูญเสียคนรักไปหรอก เพียงแต่ว่าตอนนี้เขายังไม่เจอใครที่รู้สึกรักใคร่ห่วงใย อยากดูแล ปกป้องได้ เท่าหนูนิด ก็เท่านั้นเอง

พี่ว่านคิดอะไรอยู่เหรอคะ?”  เสียงถามเมื่อเห็นเขามองเหม่อ ทำลายความเงียบลง

วลัญช์ยิ้ม ส่ายหน้าน้อยๆ ไม่ได้คิดอะไรจ๊ะ

แพงขวัญย่นคิ้ว เหลียวหลังกลับ เหมือนอยากรู้ว่า วลัญช์กำลังมองอะไรอยู่ แล้วก็หันกลับมาทำหน้าตื่น ตาโต

มีอะไรรึเปล่าแพง?” เขาสงสัยกับท่าทีของเธอ

นั่นมันคุณบดินทร์นี่นา?

หัวคิ้วของวลัญช์ขมวดเข้าหากัน  แพงรู้จักผู้ชายคนนั้นเหรอ?

ค่ะ...รู้จักดีด้วย เค้าเป็นเจ้าของโชว์รูมรถหรูที่แพงเคยไปรับงานพริตตี้ให้เมื่อสองเดือนก่อน เค้ากำลังตามตื๊อแพงอยู่เลยค่ะ แต่สองสามอาทิตย์นี้หายไป สงสัยจะได้แฟนใหม่แล้วมั้งคะ เจ้าตัวยักไหล่ ทำท่าเหมือนไม่ใส่ใจ

วลัญช์ยังขมวดคิ้วอย่างฉงนสนเท่ห์ใจไม่น้อย

สองเดือนก่อนยังตามตื้อสาวสวยตรงหน้า แล้วภาพที่หมอนั่นพุ่งทะยานเข้ามาต่อยเขาที่หน้าห้องฉุกเฉิน เรื่องที่ทั้งสองคนกำลังจะหมั้นกัน หมายความว่า หมอนั่นก็ไม่ได้ซื่อสัตย์ต่อณัฏฐ์วศาหรอกงั้นหรือ?

ทำไม เกิดเสียดายเขาขึ้นมาหรือไง? อมยิ้มน้อยๆ ตั้งคำถามเหมือนจับผิด

ยี้ แพงขวัญทำหน้ายี้แล้วส่ายหน้าจนหัวแทบหลุด แพงไม่ชอบเค้าหรอกค่ะ

ดูท่าทางรวยออก แถมหน้าตาหล่อดีด้วย

แต่เจ้าชู้ชะมัด เห็นพี่ที่โมเดลลิ่งเล่าว่า คุณบดินทร์เคยทำพริตตี้สังกัดอื่นท้องด้วยนะคะแล้วไม่ยอมรับผิดชอบ ก็ก่อนหน้าจะมาจีบแพงไม่เท่าไหร่เอง ผู้ชายอย่างนี้ แพงไม่สนใจหรอกค่ะ เจ้าตัวตอบเต็มปากเต็มคำ

ในหัวของวลัญช์ประมวลเรื่องราวที่เพิ่งรับรู้มา ถ้าเป็นจริงอย่างแพงขวัญว่า ณัฏฐ์วศาก็ดูจะน่าสงสารไม่น้อย หล่อนเพิ่งกลับมาถึงเมืองไทยได้ไม่นาน คงไม่รู้กิติศัพท์ของแฟนหนุ่มกระมัง

แพงน่ะชอบผู้ชายรักเดียวใจเดียว อบอุ่น เป็นแฟมิลี่แมนอย่างพี่ว่านมากกว่า รถด่วนที่ดูจะออกจากท่าไปไกลแล้ว วกกลับมาชนเขาตูมเบ้อเร้อ พร้อมกับมือซนๆของสาวน้อยที่เลื่อนมากุมมือเขาไว้ สายตาหวานหยาดเยิ้มส่งมาปิ๊ง...ปิ๊ง...ปิ๊ง...

วลัญช์ยิ้มไม่ได้ ร้องไห้ก็ไม่ออกกับสถานการณ์ตรงหน้า ทำอย่างไรหนอ บัวจะไม่ช้ำน้ำจะไม่ขุ่น

เพี๊ยะ เขารีบดึงมือข้างที่ถูกล่วงล้ำอธิปไตยโดยเจ้าของสายตาซุกซนกลับมาตบที่ต้นแขน แล้วเกาเบาๆ

ยุงชุมชะมัด เห็นมั้ยพี่บอกแล้วว่าอย่าเลือกนั่งริมน้ำ หาเหตุแถไปได้เรื่อยๆ

หน้าง้ำของแพงขวัญมองเขา สายตาที่ทอดมาไม่สบอารมณ์นัก

แพงไม่โดนยุงกัดเลยหรือไง? สงสัยเลือดพี่จะหวาน คนพูดยิ้มหน้าเป็น ทำให้แพงขวัญงอนได้ไม่นานก็กลับมาอมยิ้มอีกครั้ง

 

เพราะความรู้สึกว่ากำลังมีคนจ้องมองอยู่ ณัฏฐ์วศาจึงเงยหน้าขึ้นมอง และก็พบกับดวงตาสีสนิมเหล็กที่จ้องมองเธออยู่....เจ้าหล่อนประสานสายตากับเขาอยู่ครู่หนึ่ง อย่างไม่ต้องใช้ความคิดมาก คราวนี้จำได้

นายผู้กองที่โดนเธอทุ่มตะกร้าเยอบีร่าใส่เมื่ออาทิตย์ก่อน ดูท่าแผลที่หางคิ้วของเขาไม่ได้ฉกาจฉกรรจ์เท่าไรนัก ความรู้สึกผิดที่ถูกคุณยุวลักษณ์ตำหนิในเรื่องนี้ จึงเบาบางลง

วลัญช์คิดว่าเธอเห็นเขาแล้ว แต่เพียงครู่เดียว สายตาคู่นั้นก็มองเขาเหมือนอากาศธาตุไร้ตัวตน โดยไม่รู้ตัวที่เขาถอนใจออกมาเบาๆ

ไม่อร่อยเหรอคะพี่ว่าน?”  แพงขวัญถามอย่างใส่ใจ

เปล่าจ๊ะ ก็อร่อยดี ตอบเอาใจอีกฝ่าย

แพงว่ามันหวานๆทั้งนั้นเลยนะคะ แปลว่าพี่ว่านชอบทานรสหวานใช่มั้ย? ดวงตาวับวาวที่จ้องมา ไม่ทำให้เขาใส่ใจมากนัก

อื้อ เขาพยักหน้าเหมือนไม่สนใจ หันมาก้มหน้าก้มตากินเอากินเอา

แพงขวัญยิ้มแป้น ตักอาหารใส่จานให้เขา ลองนี่สิคะ

ขอบใจจ๊ะ วลัญช์ตักกับอาหารใส่จานให้แพงขวัญกลับไปตามมารยาท

สายตาที่ว่ามองเขาว่างเปล่าราวกับอากาศกลับขุ่นขึ้นมานิดๆ

ชิ อีตาบ้า ปล่อยให้ฉันรู้สึกผิดตั้งหลายวัน แต่ดูแผลที่คิ้วนั่นมันยังน้อยไปนัก ไม่เห็นสลดที่ทำให้ฉันนอนแบ็บปางตาย ยังมีหน้ามาระรื่นหวานกับสาวอีก ทั้งๆที่ถูกสั่งพักงาน และกำลังจะถูกย้ายไปชายแดนแท้ๆ

อาหารไม่อร่อยเหรอจ๊ะ? คำถามของบดินทร์กระชากณัฏฐ์วศาให้กลับมาสนใจเขาอีกครั้ง

ก็ใช้ได้ค่ะ

ไม่เห็นทานเลย รู้รึเปล่าว่าคุณจะผอมลงไปนะ ผมอุตส่าห์หาร้านบรรยากาศดีๆ อาหารอร่อยๆ อยากให้ทานได้เยอะๆ เขาบอกก่อนตักอาหารใส่จานให้อย่างเอาใจ

ณัฏฐ์วศายิ้มให้ กล่าวขอบคุณเบาๆ

อาหารอร่อย แต่ทำไมรู้สึกกลืนไม่คล่องคอเลย สงสัยเพราะมีอะไรมาขวางหูขวางตาละมั้ง

 

โต๊ะนั้นเรียกเก็บเงินแล้วเตรียมตัวจะกลับ ถึงผู้ชายในโต๊ะนั้น ไม่แสดงความเป็นสุภาพบุรุษเหมือนหนุ่มในโต๊ะนี้ แต่ณัฏฐ์วศาก็เข้าใจว่าทั้งคู่เป็นคนรักกัน เมื่อเห็นแพงขวัญจับมือกับนายผู้กองนั่นเดินหนุงหนิงกันมา และเขาไม่มีทีท่าจะขัดขืนซักนิด ทั้งคู่เดินผ่านโต๊ะเธอไป อดไม่ได้ที่สายตาของเธอจะมองอย่างลืมตัว

ดวงตาสีสนิมเหล็กนั่นสบตากับเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะตีหน้าเรียบเฉยเหมือนคนไม่รู้จัก

อยากยื่นขาไปขัดให้สะดุดหน้าทิ่มนัก แค่เดินควงสาวสวยหน่อยทำเป็นเต๊ะจุ๊ยเดินยืด

บดินทร์เหลียวคอมองตามสายตาของณัฏฐ์วศา แล้วก็อ้าปากค้างน้อยๆ

แพงขวัญ อุทานออกมาอย่างลืมตัว มองมือของทั้งสองที่เกาะกุมกันอย่างสนิทสน นี่ละมั้ง คือสาเหตุที่ทำให้เธอเมินเขา ไอ้ผู้ชายคนนั้น หล่อเหลาไม่เบา แต่หน้าตามันคุ้นๆแฮะว่าเคยเห็นที่ไหน

แบงค์รู้จักเธอเหรอคะ?

พวกพริตตี้น่ะ เคยมารับงานที่โชว์รูมเมื่อหลายเดือนก่อน

คุณจำเธอแม่นจังนะคะสายตามองเหมือนจับผิด

ก็ทำงานด้วยกัน บดินทร์อ้อมแอ้มปฏิเสธ

ไม่แปลกหรอกค่ะ เธอน่ารักสะดุดตาออก พูดพร้อมยิ้มน้อยๆ ไม่ได้บอกว่าหึงหวง

ยังไงก็สู้คุณไม่ได้หรอกจ๊ะ ที่รัก ดวงตาเยิ้มหวานปานจะหยดของเขาส่งมา พร้อมกับเลื่อนมือมาเกาะกุมไว้ ณัฏฐ์วศายิ้มรับ เธอจะพยายามเชื่อเขาอีกครั้งหนึ่ง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

256 ความคิดเห็น