Vampire Phantom แค้นรักอันตรายนายแวมไพร์เจ้าเล่ห์

ตอนที่ 4 : บทที่ 2 เทพีลิลี่และหัวขโมยแห่งคลีฟ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,011
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 พ.ค. 62

บทที่ 2 เทพีลิลี่และหัวขโมยแห่งคลีฟ

 

การกระทำของหลุยส์ทำให้ฉันรู้สึกหมดหนทาง ฉันเลยต้องพาเขาเดินชมหมู่บ้านอย่างจำใจ โดยเลือกที่จะพาเขาเดินอ้อมไปรอบนอกเสียมากกว่า เพราะว่าในหมู่บ้านของเรายังมีครอบครัวที่ต้องคำสาปอาศัยอยู่หลายครอบครัว อาจจะไม่ใช่ความคิดที่ดีนักหากพาเขาเดินผ่านหมู่บ้านโดยตรง เพราะการให้คนแปลกหน้ามารับรู้ความลับเกี่ยวกับคนในหมู่บ้านถือเป็นโชคร้าย แต่ก็นับว่าโชคดีไปที่ครอบครัวของเราต่างพ้นจากคำสาปกันหมดแล้ว จึงไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องหวาดระแวงยิ่งนัก

“คิดอะไรอยู่หรือครับ สาวน้อยแห่งคลีฟ”

“ฉะ...ฉันกำลังคิดว่าใครกันที่เป็นคนส่งจดหมายไปให้คุณ” เขาไม่รู้เอาเสียเลยว่าเพราะเขาฉันถึงต้องปวดหัว คิดว่าจะพาไปเดินเล่นที่ไหนถึงจะไม่เป็นอันตรายกับคนในหมู่บ้านเรา

“เพราะไม่น่าจะเป็นพี่ลูคัสก็ในเมื่อเขาไม่...”

“ไม่ชอบผม” เขาต่อประโยคเสียงเรียบ ใบหน้าสงบไม่สะทกสะท้าน

“พี่ชายแค่ไม่ไว้วางใจคุณ” ฉันพยายามไม่มองเขาด้วยสายหวาดระแวงอย่างโจ่งแจ้งนัก

“ไม่ไว้วางใจผม” หลุยส์ยิ้มกรุ้มกริ่มเหมือนพึงพอใจอะไรบางอย่าง ซึ่งฉันไม่เข้าใจเลยว่ามีอะไรที่ทำให้เขาพึงพอใจได้ขนาดนั้น

“ทำไมคุณต้องยิ้มแบบนั้นด้วยคะ” ฉันพลั้งปากถาม

“ยิ้มแบบไหนครับ”

“คุณยิ้มเหมือนชอบใจอะไรบางอย่าง...” เจ้าเล่ห์แสนกล แล้วก็หน้าตายด้วย

“ก็ผมกำลังรู้สึกพอใจอะไรบางอย่าง” เขายิ้มแบบเดิมอีกแล้ว “คุณชอบทุ่งหญ้าหรือครับ”

“คุณพอใจอะไรคะ” ฉันไม่สามารถสลัดความอยากรู้ออกจากหัวได้เลย

“ความอ่อนหวาน ไร้เดียงสาเหมือนเด็ก พูดออกมาตามความรู้สึก ทำให้ผมรู้สึกพอใจ”

ฉันจ้องตาเขาไม่กระพริบ ไม่ใช่เพราะสนใจเป็นพิเศษ แต่จะพยายามจับแววตาและความรู้สึกของเขา แต่ฉันไม่เคยรู้สึกว่าจะมีใครเข้าใจยากและลึกลับขนาดนี้มาก่อน คำพูด การกระทำ วาจา บางทีก็สวนกันไปหมด จนฉันไม่รู้เลยว่าเขาหมายถึงอะไร

“ในหัวคุณกำลังตั้งคำถามร้อยแปด ผมจะบอกให้ก็ได้ว่า สิ่งที่ทำให้ผมพอใจก็คือ...คุณ ทุกอย่างที่ผมบอกคือตัวคุณทั้งหมดเลย สาวน้อยแห่งคลีฟ” เขาเว้นช่วง “โดยเฉพาะตอนที่คุณต้องการจะบอกผมว่าพี่ชายคุณไม่ไว้วางใจผม”

“คุณชอบดอกไม้ไหมคะ ถ้าเราเดินอ้อมทะเลสาปไปอีกฝั่ง จะมีสวนดอกไม้ด้วย” ฉันรีบเปลี่ยนเรื่อง

“ชอบสิครับ...”

“ถ้างั้นเราต้องเดินไปทางนี้” ฉันชี้ทางให้เขาแล้วเดินนำ ไม่ได้หันไปมองดูเขาอีกเลย

“โดยเฉพาะดอกลิลี่”

ฉันสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกได้ถึงสัมผัสแผ่วเบาที่ไล่ลงมาจากต้นแขนไปจนถึงปลายนิ้วมือ ก่อนที่ร่างใหญ่จะกระโดดข้ามขอนไม้ที่เต็มไปด้วยมอสอย่างคล่องแคล่วแล้วหันกลับมาส่งมือให้ฉัน

“ระวังนะครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเดินเองได้” ฉันช้อนกระโปรงขึ้นแล้วก้าวข้ามขอนไม้อย่างระมัดระวัง พยายามหลีกเลี่ยงที่จะรับความช่วยเหลือจากเขาคือการตัดสินใจที่ดีที่สุดในความคิดของฉัน ณ เวลานี้

“คุณชอบสวมชุดคุณป้าหรือครับ”  

 “ชุดคุณป้าหรือคะ” ฉันหยุดชะงัก กัดฟันกรอดพลางมองเขาตาขวาง “คุณไม่เคยเรียนประวัติศาสตร์รึไงคะ นี่ไม่ใช่ชุดคุณป้าสักหน่อย” รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เพราะไม่ชอบใจเท่าไหร่หากจะมีใครมาติว่าชุดสมัยเรอเนอส์ซองซ์ของฉันเป็นชุดคุณป้า และถึงจะเป็นชุดคุณป้าจริง มันผิดตรงไหนกันนะหากฉันจะใส่

“โอเค...ผมเข้าใจแล้ว” เขาหัวเราะออกมา ยิ่งทำให้ฉันอดขมวดคิ้วมองไม่ได้ ก่อนจะรีบเดินนำหน้าเขาไป

“เซอร์คัสบอกว่าลิลี่น่ารักเสมอเวลาที่สวมชุดแบบนี้ คนในบ้านเราก็สวมกัน ถึงแม้จะว่าแค่บางครั้งบางคราวก็เถอะ” ฉันยืนยันเสียงแข็ง

“ผมไม่ได้บอกสักหน่อยว่าคุณไม่น่ารักเวลาใส่ชุดคุณป้า เออ...ผมหมายถึงสไตล์เรอเนอส์ซองซ์”

เพี้ยะ!

“โอ๊ย”

หลุยส์ร้องขึ้นเสียงดัง เพราะฉันจงใจปล่อยกิ่งไม้ที่ฉันเคยดึงเอาไว้สำหรับระงับอารมณ์เมื่อก่อนหน้านี้ใส่เขา มันเลยดีดกลางหน้าผากหลุยส์เต็มๆ ก่อนจะรีบเอ่ยปากขอโทษขอโพยพยายามตีสีหน้าสำนึก ส่วนหลุยส์เงยหน้าขึ้นมาเห็นแล้วก็ขยับยิ้มที่มุมปาก ด้วยความอคติทำให้ฉันมองเห็นว่าปฏิกิริยาโต้ตอบของเขากำลังส่อแววโรคจิตเกินพิกัดไปเลยทันที

“คุณชอบดอกไม้อะไร”

“ฉันชอบ...” เพราะลืมตัวทำให้ฉันเกือบจะเผลอพูดออกไป แต่ก็ยังอ้ำอึ้งไม่ค่อยอยากตอบเท่าไหร่ เพราะเรื่องของดอกไม้นั้นมีเพียงคนที่สำคัญต่อฉันเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์รับรู้ได้ และทันใดนั้นเองน้ำเสียงทะเล้นเริงร่าก็เบี่ยงเบนความสนใจของฉันไปจากหลุยส์

“ลิลี่ออฟเดอะวอลเล่ คือดอกไม้โปรดของเทพีลิลี่” สัมผัสอ่อนโยนที่โอบรัดรอบเอวฉันไว้แต่พอหลวมทำให้ฉันต้องยิ้มออกมาต่อหน้าต่อตาของหลุยส์อย่างหักห้ามใจไม่ได้ รอยยิ้มบนใบหน้าคมคายเลยเจือนหายไป ฉันจึงรีบหันหน้าไปหาบุคคลที่โอบกอดฉันจากด้านหลัง

“คุณเป็นใครกัน”

“ผมน่ะหรือ” ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลทองประกายม่วงที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวย้อมมากำลังยิ้มให้ฉันอย่างทะเล้น นัยน์ตาสีม่วงอ่อนอมชมพูของเขาฉายแววสนุกสนาน “ผมก็เป็นหัวขโมยแห่งคลีฟยังไงล่ะครับ เทพีลิลี่”

เขาคือแดเนียล คลีฟ ญาติห่างๆ สิบสามชั่วรุ่นของฉัน และเราก็เป็นแฟนกัน อาจจะฟังดูไม่เข้าท่าสำหรับใครหลายคน แต่ทว่าตามกฏของตระกูลระบุเอาไว้ว่าสมาชิกแห่งคลีฟที่มีสายเลือดห่างกันออกไปอีกเจ็ดชั่วรุ่นสามารถรักกันได้ ที่สำคัญแดเนียลยังสืบสายเลือดของทายาทแห่งคลีฟจูเนียร์ที่หนึ่ง ส่วนครอบครัวฉันสืบสายเลือดจากทายาทแห่งคลีฟจูเนียร์ที่สาม จึงถือว่าไม่ผิดศีลธรรมของวงศ์ตระกูล

“คุณถือดียังไง ถึงได้มาแตะต้องตัวฉันแบบนี้” ฉันแซวกลับไป ชายหนุ่มเจ้าของวงแขนยิ้มอย่างเริงร่าแล้วทำตาเคลิบเคลิ้มตลอดเวลาที่เขาพูด

“ก็ถือสิทธิ์เจ้าของหัวใจของเทพีลิลี่ยังไงล่ะครับ คุณลืมไปแล้วหรือ ว่าผมน่ะเป็นหัวขโมยที่ได้แอบเก็บหัวใจของคุณยัดใส่กระเป๋า แล้วพากลับไปใส่ไว้ในห้องหัวใจของผมในคืนนั้น”

“ไม่รู้สิคะ พอดีว่าฉันเพิ่งจะสูญเสียความทรงจำไป” ฉันเล่นตอบ

“อย่างนี้ผมต้องเตือนความจำให้คุณเสียแล้ว” เขายิ้มพรายก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้

ฉันอดใช้วงแขนกอดรัดต้นคอเขาเอาไว้ไม่ได้ เรือนผมอ่อนนุ่มดึงดูดใจเสียจนฉันอยากลูบมันนานๆ ตลอดระยะเวลาที่เราจูบกัน

“อะ แฮ่ม” เสียงเคลียร์ร่องคอทำให้ฉันผละตัวออกจากแดเนียลอย่างเป็นระบบ

“ขอโทษค่ะ” ฉันโค้งหัวให้หลุยส์

“ไม่เป็นไร ผมต่างหากที่เสียมารยาทมามีตัวตนขัดจังหวะพวกคุณสวีทกัน”

“ผมไม่ถือว่าเป็นความผิดของคุณหรอกครับที่มีตัวตนอยู่ตรงนี้ เพราะบางครั้งพวกเราก็มักจะทักทายกันเพลินจนลืมไปว่ายังมีคนอื่นอยู่ด้วย ราวกับว่าผมและลิลี่มักคิดอยู่อย่างเดียวว่า โลกนี้มีเราเพียงสองคน ก็ว่าได้”  แดเนียลอธิบายท่าทางเริงร่า รอยยิ้มที่เขามอบให้หลุยส์จริงใจกว่าฉันเสียอีก

“คุณมาทำอะไรอยู่แถวนี้คะแดเนียล” ฉันถามขึ้น

“ผมมาตกปลาเล่น แต่ไม่มีปลากินเบ็ดก็เลยมาเดินเล่นเพื่อการผ่อนคลาย พอได้ยินเสียงคุณคุยกับใครไม่รู้ ก็เลยตามมา” เขายิ้มร่า มือยังไม่ปล่อยจากเอวของฉัน

“แดนคะ นี่ท่านเอิร์ลค่ะ” ฉันแนะนำ “เอิร์ลหลุยส์ แคร์โรเวล คนรู้จักของพี่ลูคัสค่ะ”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับท่านเอิร์ล” แดเนียลเดินเข้าไปส่งมือให้หลุยส์เร็วไวตามประสาคนคล่องแคล่ว “ผมแดเนียล คลีฟ ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับมิสเตอร์คลีฟ” หลุยส์จับมือกับแดเนียลด้วยท่าทางที่บ่งบอกถึงความเป็นท่านเอิร์ลผู้สูงศักดิ์ของเขา ก่อนที่เขาจะปรายตามองมาทางฉัน ส่วนแดเนียลนั้นหันกลับมาด้วยท่าทางตื่นตัวเหมือนเด็กๆ

เขามักสดใสแบบนี้อยู่เสมอ แล้วก็ไม่ค่อยใส่ใจสีหน้าใครเสียเลย แต่เพราะสิ่งนี้แหละฉันถึงรู้สึกชอบเขา ก็เขามันช่างตื๊อและขี้เล่นอยู่เสมอ ทั้งยังชอบหาเรื่องมาพูดได้อยู่เรื่อยไม่มีจบสิ้น

“น่าแปลกใจจริงๆ ที่เทพีลิลี่ไม่ไปอยู่กับพวกเหล่าเทพเหล่าธิดาตัวน้อยๆ ทั้งหลาย”

“เทพ...ธิดาตัวน้อย” หลุยส์เอ่ยเสียงเรียบใบหน้านิ่ง

“เด็กๆ ลูกของพวกเราน่ะครับ” แดเนียลตอบ

“ลูกของพวกคุณ” หลุยส์เอียงหัวพลางหรี่ตามองฉัน

“อ้อ ผมหมายถึงเด็กอนุบาลน่ะครับ ผมเรียกแบบนี้ก็เพราะว่าเด็กๆ ไม่ค่อยเข้าใจเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างผมกับลิลี่กันน่ะ เราเลยไม่รู้จะอธิบายกันยังไงดี ผมเลยตั้งให้ลิลี่เป็นเทพีลิลี่ เด็กๆ รู้จักในนามเทพีแห่งดอกไม้แล้วผมแต่งตั้งตัวเองเป็นหัวขโมยที่มาตกหลุมรักลิลี่แล้วแต่งงานกัน ส่วนเด็กๆ ก็เป็นลูกของพวกเรา พวกเขาถึงจะเข้าใจมากขึ้นน่ะครับ ถ้าคุณไปบอกเด็กๆ ว่าแฟน พวกเขาได้ทำคิ้วผูกโบว์กันพอดี”

แววตาของหลุยส์เปลี่ยนเป็นจริงจัง ก่อนมุมปากจะขยับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“ลิลี่เป็นครูอนุบาล ส่วนผมชอบไปป้วนเปี้ยนจีบคุณครู เลยถูกเด็กๆ ขอร้องให้เราแสดงละครให้พวกเขาดู แท้จริงผมอยากไปเป็นเด็กให้เธอดูแลนะครับ ผมน่ะตกหลุมรักลิลี่จนโงหัวไม่ขึ้น ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าเธอจะยอมเป็นแฟนกับผมได้ ผมจีบเธออยู่ตั้งสองปีนะ”

“แดเนียล” ฉันทักขึ้นพลางเขย่าแขน ต้องการบอกให้เขาหยุด

แดเนียลดันกุมมือฉันเอาไว้ทั้งสองข้าง เนื่องจากว่าต้องการอธิบายต่อ เพราะเขาจะชอบเล่าเรื่องราวเหล่านี้ให้คนอื่นฟังเสมอ เหมือนเด็กๆ ที่มีเรื่องให้อวด ตอนแรกฉันก็ไม่เคยชินเท่าไหร่ แต่เมื่อเริ่มเข้าใจเขาแล้วฉันเลยต้องพยายามปรับความเคยชินให้กับตัวเอง ถึงอย่างนั้นบางครั้งฉันคิดว่าเขาก็น่าจะระวังคำพูดคำจาบ้าง

“แต่พวกคุณนามสกุลเดียวกัน...” หลุยส์ทัก

“เราเป็นญาติห่างๆ กันสิบสามชั่วรุ่นน่ะครับ เลยรักกันได้ ตระกูลคลีฟ...อุ๊บ”

ฉันจูบแดเนียลเพื่อปิดปากเขา เพราะไม่มีวิธีไหนจะดีกว่านี้อีกแล้ว ไม่อย่างนั้นแดเนียลต้องพล่ามเรื่องเกี่ยวกับตระกูลของเราจนหมดเปลือกแน่

“ฉันคิดถึงคุณจังเลย” ฉันยิ้มให้แดนหวานๆ

“ลิลี่...คุณทำผมเขินนะเนี่ย ปกติมีแต่ผมขอจูบคุณตลอด” เขาหน้าแดงจริงๆ

“บางทีความรักมันก็ทำให้ฉันหักห้ามใจไม่ไหว”

“นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะที่คุณทำแบบนี้ ครั้งที่สาม เกิดไม่ค่อยบ่อยนักแต่ผมรู้สึกประทับใจทุกครั้งเลย แล้วเมื่อกี้นี้ผมกำลังพูดถึงอะไรอยู่นะ ผมว่าจะอธิบายให้ท่านเอิร์ลแคร์โรเวลฟังต่อ” แดเนียลขมวดคิ้วอย่างไม่รู้ตัวเลยว่า สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่คือจุดประสงค์ของฉันที่ต้องการทำให้เขาลืมว่าตนอยากจะพูดอะไร

“แต่ไม่เป็นไร คุณว่าแฟนผมน่ารักไหม” แดเนียลกอดเอวฉันแน่น “ลูคัสชวนคุณมาเที่ยวงานแฟนซีหรือครับ แฟนคุณมาด้วยรึเปล่า งานสวมหน้ากากในคืนจันทราสีเงินศักดิ์สิทธิ์มาก เขาลือกันว่าคนที่ตกหลุมรักกัน หากได้จูบกันในงานก็จะได้คบกัน ส่วนคู่ที่รักกันอยู่แล้วก็จะครองรักกันทุกชาติไป”

“แดเนียล” ฉันกระซิบ

“ตอนนี้ผมโสด” หลุยส์บอกด้วยโทนเสียงเรียบสีหน้านิ่ง

“คุณโสดหรือ ไม่น่าเชื่อเลย บอกตามตรง...ผมน่ะคิดว่าคุณจะแต่งงานไปแล้วด้วยซ้ำ”

“ผมเคยมีคู่หมั้นน่ะ แต่ว่าเธอเปลี่ยนใจไปรักคนอื่น” หลุยส์ปรายตามาทางฉัน

“โชคชะตาอาจจะกำหนดให้คุณกับคู่หมั้นครองรักกันแค่นั้น” ฉันเบ้ปากใส่ “การที่เธอเจอคนรักใหม่มันคือพรหมลิขิต” ทำไมเขาต้องมองเหมือนกับฉันเป็นคนผิดด้วยนะ ความรักมันห้ามกันไม่ได้นี่ ตอนนั้นเขาทำตัวไม่ดีเองนี่นา

“ใช่ครับ อย่างผมกับลิลี่ก็ถือเป็นเรื่องของพรหมลิขิต เราอยู่หมู่บ้านเดียวกัน เรียนโรงเรียนเดียวกันมาตั้งนาน ใช้นามสกุลเดียวกันแต่ไม่เคยเจอกันเลย จนกระทั่งผมตัดสินใจจะไปสมัครเป็นครูอนุบาล ตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมพบเธอ ผมก็ตกหลุมรักเธอเข้าอย่างจัง ถึงตอนนั้นผมจะไม่ได้เป็นครู แต่พอสองปีต่อมาได้เป็นแฟนของคุณครูอนุบาล มันก็คุ้มครับ” แดเนียลทำหน้าเหมือนกับกำลังเพ้อฝัน

“แดเนียล เรากำลังจะไปชมสวนดอกไม้กัน คุณไปด้วยกันนะคะ”

“สวนดอกไม้หรือ” เขาเลิกคิ้วสูง

“ผมรู้สึกเพลีย” หลุยส์แทรกขึ้น

“คุณไม่อยากไปชมสวนดอกไม้หรือครับ ลิลี่อุตส่าห์สมัครใจพาไป โอกาสแบบนี้ไม่มีง่ายๆ นะครับ เพราะปกติแล้วลิลี่จะชวนเฉพาะคนที่เธอสนิทใจไปที่นั่น ถ้าหากคุณไม่ใช่เพื่อนพี่ชายเธอเนี่ย ไม่มีโอกาสได้ไปหรอกนะครับ”

“แดเนียล” ฉันแทบจะเป็นลม

ที่เขาพูดออกมามันก็จริงอยู่ แต่เขาไม่รู้นี่ว่าที่ฉันทำอยู่ตอนนี้ก็เพื่อปกป้องทุกคนในหมู่บ้านต้องคำสาปแห่งนี้ เพราะคนอย่างเอิร์ลหลุยส์ แคร์โรเวล ไม่ใช่บุคคลที่น่าไว้วางใจถึงขั้นต้องปล่อยให้เขาล่วงรู้ความลับได้ ฉันจะทำยังไงดีละคราวนี้ แดเนียลไม่รู้จักหลุยส์เลย เขามองไม่ออกด้วยว่าคนไหนน่าไว้วางใจหรือไม่ แย่กว่าฉันเสียอีก เพราะเป็นพวกมองโลกในแง่ดีจนตาบอดก็ว่าได้

“ลิลี่ ผมแค่จะแวะมาทักทายคุณนิดหน่อย เดี๋ยวผมต้องไปแล้ว คุณพาแขกไปชมสวนดอกไม้เถอะครับ เดี๋ยวเย็นนี้ผมจะไปหานะ คุณเชิญผมไปกินข้าวเย็นด้วยหน่อยสิ”

“แดเนียล...คุณไปกินข้าวเย็นกับพวกเรานะคะ”

“ผมรักคุณจังเลย” แดเนียลหอมแก้มฉันเร็วๆ ดูเหมือนเขาจะเร่งรีบเหลือเกิน “แล้วเจอกันเย็นนี้นะครับเทพีลิลี่ของหัวขโมยแห่งคลีฟ”

“แดน คุณจะไปไหน”

“เป็นความลับน่ะ แล้วเจอกันนะครับ ท่านเอิร์ล ฝากดูแลแฟนของผมด้วยนะครับ ฝากแซวเซอร์คัสกับลูคัสด้วยนะครับ ว่าอย่าหวงน้องสาวมาก เดี๋ยวผมจะขอเธอแต่งงานพาน้องสาวเขาหนีไปอยู่ด้วยเสียเลย”

“เดี๋ยวก่อนค่ะแดน”

แดเนียลวิ่งหายไป เขาไวแบบนี้ประจำเลย อย่างกับสายลม ที่จะจับเอาไว้ทีไรต้องหลุดมือไปทุกครั้ง แต่พอนึกอยากจะพัดผ่านมาก็ล่องลอยไปตามอำเภอใจ 

“ดูเหมือนพวกคุณจะรักกันจัง แต่สายเลือดเดียวกันรักกันได้ด้วยหรือครับ”

“แม้แต่เชื้อราชวงศ์แท้ๆ ยังแต่งงานกันได้เลย ตระกูลเราก็คล้ายๆ แบบนั้นแหละค่ะท่านเอิร์ล”

“เขาไวนะ มาไวไปไว ตามจับไม่ทัน” หลุยส์มองอย่างกับจะเก็บรายละเอียดแล้วตามเงาแดเนียลไปอย่างนั้นแหละ

“ฉันรู้ค่ะ” ฉันพยายามไม่ถอนหายใจออกมา อยากจะพูดต่อเหมือนกันนะ ว่าเขาเองก็มือไวเหมือนกันไม่ใช่หรือ

“จริงหรือครับ ที่แฟนคุณบอกว่า มีแต่เฉพาะคนที่คุณสนิทใจเท่านั้น คุณถึงจะพาไปที่สวนดอกไม้นั่น” หลุยส์หันกลับมามองหน้าฉัน ไม่มีทีท่าเหมือนคนที่เพิ่งเอ่ยปากไปหยกๆ ว่าตนรู้สึกเพลียเลยสักนิด

“อะไรนะคะ” เพื่อยืนยันว่าฉันไม่ได้หูฝาด ฉันจึงถามไปอย่างนั้น

“คุณสนิทใจกับผมหรือ” เขายิ้มอย่างหน้าตาย

ฉันมองเขาอย่างไม่ไว้วางใจ อดคิดไม่ได้ว่าเขาเป็นพวกหลงตัวเองรึเปล่า ทั้งยังชอบเข้าข้างตัวเองอีกด้วย “คุณบอกว่าคุณเพลีย เรากลับบ้านกันเถอะค่ะ” ฉันเม้มริมฝีปากแน่นพลางหันหน้าหนี

“ลิลี่” มือใหญ่คว้าข้อมือฉันอย่างถือสิทธิ์ “ผมเปลี่ยนใจแล้ว”

ฉันก้มหน้าลงมองดูมือของหลุยส์ที่กำลังโอบรอบเอวเพื่อประคองร่างฉันเอาไว้ เพราะก่อนหน้านั้นเขาเป็นคนดึงฉันจนเสียหลักเกือบล้ม

“คุณเปลี่ยนใจอะไรคะ” พยายามจะแกะมือของเขาออก ทว่ามือใหญ่กลับกระชับฉันแน่นกว่าเดิม

“ผมอยากไปสวนดอกไม้กับคุณ”

ฉันรู้สึกตัวชาและประหลาดใจ ผสมผสานกับความรู้สึกเหมือนลูกกระต่ายตื่นตูมเป็นเหตุให้ฉันวางตัวไม่ถูก อย่างมากก็แค่แหงนหน้าขึ้นพลางช้อนสายตามองหลุยส์อย่างเก็บซ่อนความรู้สึกของตัวเองไม่อยู่อีกต่อไป ส่วนหลุยส์เองก็พอกัน เขายิ้มน้อยยิ้มใหญ่เยี่ยงผู้กุมชัยชนะได้อย่างน่ารู้สึกหงุดหงิดใจไม่น้อย

“แต่คุณบอกว่าเพลีย”

“ธรรมชาติ จะทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเอง”

เขากำลัง...ใช้ความรั้นบังคับฉันอีกแล้ว ฉันควรหาวิธีจัดการกับผู้ชายตรงหน้านี้อย่างไรดี วางแผนลอบสังหารทิ้งเลยจะดีไหม หรือว่าต้องทำยังไงถึงจะสามารถลบล้างความรู้สึกหลากหลายแตกต่างที่เกิดขึ้นมาในเวลาเดียวกันเพียงเพราะตั้งตัวไม่ติดกับความประพฤติปฏิบัติที่คาดการล่วงหน้าไม่ได้ของเขา

ท่านเอิร์ลนะท่านเอิร์ล เจ้าเล่ห์แสนกลจริงๆ เลย




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,257 ความคิดเห็น

  1. #1220 minny2009 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2553 / 22:19
    แหมว่าลูกเจ้าชู้แล้วนะ รุ่นพ่อเจ้าชู้กว่า เรียกเชื้อไม่ทิ้งแถวนะเนี่ย
    #1,220
    0
  2. #1147 Quart z゙ ice (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2552 / 16:16

    เจ้าชู้อย่างแรง


    555

    #1,147
    0
  3. #991 mazs (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2552 / 11:42

    ได้กลิ่นคะ
    กลิ่นพีโรโมนของคน........
    หล่อ......หื่น.......โรคจิต..............

    อิอิ

    #991
    0
  4. #826 nam_น้ำ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2552 / 23:50
    น้ำมาตามอ่านแล้วค่ะ
    พี่นาต
    หลังจาดพักอ่านนิยายไปอ่านหนังสือสอบมา
    ทำไมหลุยซ์มือไม้เป็นปลาหมึกเช่นนี้
    รู้สึกว่าหางกับหูจะโผล่มาแต่รำไร
    เปลืองตัวจริงๆเลยนะลิลี่
    #826
    0
  5. #818 Roed Kamelot (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กันยายน 2552 / 11:34
    พระเอกหื่นอา
    #818
    0
  6. #112 l3ENOWZ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2552 / 23:20
    พี่นาต TT


    ขอโทดน้า > <
    ไม่ได้เข้ามาเลย งานเยอะมากค่ะ ฮือ พำนาตคิดถึงจัง กี้ด้วย กอดที ๆ
    พี่นาตเด่วหนูจะมาตามอ่าน + เม้นเยอะ เล้ย อาทิดนน่านะพี่นาต สันยา ๆ

    > <
    ขอโทดอีกครั้งค่ะ ๆ
    #112
    0
  7. #82 put (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2552 / 14:46
    กริ๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ



    อย่างชอบเลยอ่า





    อัพๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #82
    0
  8. #71 'สายไหม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2552 / 19:26
    ราชาจิ้งจอกทำกับลิซซี่ไว้แสบมากนะเนี่ย
    -*- ฮึ่มๆ
    #71
    0
  9. #70 fene_sun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2552 / 17:35
    ระวังหนุ่มๆตระกูลคลีฟรุมทึ้งนะคะ ท่านเอิร์ล!!! >.<

    กลิ่นหล่อ + หื่นมั้งพี่นาต

    แต่ว่ากลิ่นหล่อนี่มีทุกเรื่องอยู่แล้ว วะฮ่าๆๆ :)
    #70
    0
  10. #68 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2552 / 23:10
    หลุยซ์หื่นมากมายเลยอะ
    #68
    0
  11. #67 นู๋ซาหลิ่ม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2552 / 07:39

    อยากอ่านต่ออยากอ่านต่อกี๊สสสสกะลังหนุก

    T^T

    คนเขียนส้อๆคนเขียนส้อม่าตาย(ตายและครายจิเขียน)

    คนเขียนไว้ลายส้อตายงิงิ

    เขียนต่อน๊า+  +

    #67
    0
  12. #65 I'm happy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2552 / 19:11
    กลิ่นหื่นๆ น่สิพี่นาต  อันที่จริงโผล่มาครั้งนี้หลุยส์มาพร้อมปริศนายังไงก็ไม่รู้สิคะ
    #65
    0
  13. #63 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2552 / 21:33
    หลุยซ์มือไวมากมายเลยอะ  ลิลี่เปลืองตัวจิงๆเลยอะ
    #63
    0
  14. #62 แมวเหมียว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2552 / 09:40
    แวะมาอ่านรอบสองก็ยังเขิน เอ้ย!! ไม่ใช่
    ยังสงสารลิลี่เหมือนเดิม แหะๆ หลุยซ์ร้ายใช่ย่อยนะเนี่ย
    อ๊ากกก ท่านลูครีบกลับมาแหกอกหลุยซ์เล้ย ย๊ากกก
    อยากเป็นลิลี่จังเลย =.,=

    (-____- ตกลงมันอารมณ์ไหนกันเนี่ย สับสนตัวเองจริงๆ)
    #62
    0
  15. #60 boongkee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2552 / 01:14
    กรี๊ดดดด กรีดร้องงงง

    หลุยส์อ่ะเปลืองตัวจริงเลยไปให้ลิลลี่จับทำไม = =

    อยากจะดิ้นมากทนไม่ไหวแล้ว อะไรมันจะน่ากรี๊ดขนาดนี้

    มาวันแรกก็มาทำเจ้าเล่ห์คุกคามกับลิลลี่ซะแล้ว

    แทะเลมทั้งทางสายตาและการกระทำ<<ชั่วจริงๆ - -

    กลิ่นอะไรหรอพี่ กลิ่นความเลว ชั่ว โหดร้าย เจ้าเล่ห์ หน้าด้าน หน้าตาย โรคจิต และที่สำคัญ

    กลิ่นความหล่อ<<กลิ่นนี้ชัดเจนมากเค่อะ = =
    #60
    0
  16. #59 boongkee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2552 / 01:06

    กรี๊ดดด กรีดร้อง

    #59
    0
  17. #58 น้องหมวยสุดต๊อง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2552 / 23:35
    ทำไมว่าที่สามีของนู๋ 555+

    มือไวจังเลยอ่าท่านแม่ อิอิ

    #58
    0
  18. #56 ขนมจีบ+ซาลาเปา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2552 / 21:37
    หลุยส์เกิดเป็นปลาหมึกแน่เลยอ่ะเมื่อชาติที่แล้ว
    ถึงได้มือไวจัง อิอิ
    #56
    0
  19. #54 Vampire Angle (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2552 / 13:55
    555+ หลุยซ์มือไวได้ใจจังเลยค่ะพี่นาต สงสารลิลลี่จัง เปลืองเนื้อเปลืองตัวตั้งแต่วันแรกที่เจอกาน รีบมาอัพต่อนะคะ จาเปณกำลังใจให้นะคะ
    #54
    0
  20. #53 **Kiss Me** (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2552 / 13:41
    เอ่อพี่นาตค่ะ

    หลุยส์นี่ มือไวจริง ๆ เลยเนาะ 555

    คิกคิก ๆ ลูคนี่ มีส่วนร่วมทุกเรื่องเลย พ่อคุณ 55

    ลิลลี่น่ารักอะ T^T (อิจฉา)
    #53
    0
  21. #52 [,,yu - ï,,] (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2552 / 11:53

    หลุยส์มือไวชะมัด ถ้าลิลี่เผลอตกลงเป็นแฟมจะเสียตัวมั้ยเนี่ยยย 55

    #52
    0
  22. #51 N LFC (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2552 / 10:23
    สนุกมาก น่าติดตาม หลุยส์กะลินลี่ ไม่รู้ว่าใครจะชอบใครก่อน อยากให้หลุยส์ร้องไห้เพราะลินลี่จังเลย
    #51
    0
  23. #50 แมวเหมียว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2552 / 10:22
    หลุยซ์คะ -___-'' ระวังพี่ชายเค้ากลับมาแหกอกเอานะคะ
    เล่นซะน้องสาวเค้าเปลืองเนื้อเปลืองตัวไปตั้งเยอะ
    กว่าจะจบเนี่ย ลิลี่น้อยของเตยไม่บอบช้ำไปหมดหรอเนี่ย TT^TT เพราะเตยไม่ได้กลิ่นอื่นจากหลุยซ์เลย
    นอกจากกลิ่นเถื่อนและโฉดอ่ะพี่นาต 

    ขอโทษนะคะ งือๆๆ เตยได้กลิ่นนี้จริงๆ อ่ะ แง้ๆๆ
    #50
    0