สมชาย (วีรบุรุษสุดขอบโลก)

ตอนที่ 3 : -๒-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 498
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 พ.ค. 53

-๒-

 

สามวันผ่าน

            หลังจากร่างกายฟื้นกำลังแล้วป้องเกียรติจึงได้มีโอกาสนั่งเผชิญหน้ากับครูบาผู้เป็นลุง ในกระท่อมอันเป็นนิวาสถาน เขานั่งอยู่บนเตียง มีผ้าพันรอบไหล่ แผลตามร่างกายมีรอยสมุนไพรแต้ม ส่วนลุงนั่งบนแคร่หวาย ห้อยขาข้างพิการ ปากคาบมวนยาเส้นใบตอง หม้อต้มยาบนเตากำลังส่งควันกรุ่นหอมเอียน

            “เจ้าฆ่ามัน” ชายแก่พูด

            “ข้าไม่ได้ยินที่ท่านร้องห้าม”

            “ข้ายังไม่ได้บอกว่าร้องห้ามเจ้า หากเจ้าไม่ได้ยินทำไมถึงรู้”

            เขาไม่ตอบ

            เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วชายชรากล่าวต่อ “เอาเถอะ อย่างไรเสียมันก็เป็นคนโทษ” เสียงเรียบเฉย พอเดาได้ว่าไม่ถือสาหาความ

            “เห็นพวกเด็กพูดกัน อีกห้าวันจะมีพิธีประทับตราผู้ผ่านการทดสอบ” เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้น

            “นี่ล่ะปัญหา ข้าไม่แน่ใจว่าเจ้าจะได้เข้าร่วมพิธีด้วย”

            “ทำไมล่ะ” เขาตกอกตกใจ

            “ข้าเคยพูดหรือยังว่าเจ้าเหมือนพ่อไม่มีผิด มุทะลุดื้อรั้นเกินไป บางทีตอนนี้อาจจะยังไม่ถึงเวลาของเจ้า”

            “แต่ข้าชนะการประลอง”

            “ชนะการประลองเป็นแค่คุณสมบัติเบื้องต้น” ชายชราตอบ

            “ข้า...”

            “เจ้าจะได้เป็น อย่างไรเสียเจ้าก็เป็นโดยสายเลือด เพียงแต่ช้าหรือเร็วนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง”

            “ข้าอยากไปจากหมู่บ้านแล้ว”

            อัครเดชมองประเมิน “แม่เฒ่าแสงจันทร์จะตัดสินอนาคตเจ้าพรุ่งนี้”

            มีเสียงเคาะเกราะ[1]ไม้ที่หน้าประตูขัดแตะ

            “ใคร” อัครเดชร้องถาม

            “ข้าเองท่านครู...วีระ”

            ชายชราคว้าไม้เท้าลุกขึ้น เดินกะเผลกไปเปิดประตู “เข้ามาสิ ข้ากำลังจะออกไปพอดี”

            เด็กหนุ่มก้มหัว หลีกทางให้ พอครูเดินห่างออกไปแล้วจึงเผยยิ้มร่าก้าวเข้ามาหาเพื่อน “สมชายคนใหม่ !  เป็นไงบ้างไอ้เพื่อนยาก”

            วีระเป็นเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเขา ตัวผอม หน้าซีด แต่ดวงตาแจ่มใส เก่งปัญหาเชาว์และการท่องจำ เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว ชั้นเชิงการต่อสู้ไม่ยิ่งหย่อนกว่าเขา

            “ดีขึ้น” ป้องเกียรติตอบ

            “ทำเอาข้าใจหายเกือบตาย ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าจะเอาชนะมันได้”

            “ตกลงเจ้าชมหรือว่าข้า”

            “ข้าชมที่เจ้าชนะ แต่ขอว่าเจ้าที่เข้าประลองเร็วเกินไป”

            “ช้าหรือเร็วมันต้องเกิดขึ้นอยู่ดี ข้าพร้อมจะไปจากหมู่บ้านแล้ว”

            ทั้งคู่สบตากัน เกิดความเงียบชั่วครู่

            “ดีว่ะ” วีระพูด “อันที่จริงข้าควรเข้าร่วมการประลองด้วย ที่นี่น่าเบื่อเต็มที แต่ก็นั่นล่ะ ขืนลงสมัครไปข้าคงได้กระซวกเจ้าไส้ไหลกลางลาน”

            “เจ้าเป็นเพื่อนที่ดีวีระ ข้าเองไม่อยากควักลูกตาเจ้าหรอก”

            “ก่อนจะได้ทำอย่างนั้น ข้าคงถลกหนังหัวเจ้าจนปลิ้น”

            มองหน้ากัน แล้วต่างหัวเราะเสียงขื่น กระอักกระอ่วนใจในคราบของการเสแสร้ง เมื่อเสียงแผ่วลง ถ้อยคำกลับขาดหายไปด้วย แคร่ไม้ลั่นเอี๊ยดเบาๆ กลิ่นสมุนไพรลอยเจือในอากาศ

            “เอายาหน่อยไหม ข้าจะตักให้”

            “ขอบใจ”

            วีระผละไปข้างเตาไฟ จัดการตักยาสีข้นใส่ถ้วยดิน “แล้วทีนี้จะยังไงต่อนะ...ข้าลืมขั้นตอนไป”

            “เข้าพบแม่เฒ่า รับตราประทับสมชายจากนายบ้าน แล้วออกเดินทาง” ป้องเกียรติยกถ้วยยาขึ้นจิบ “จากนั้น ข้าจะได้ตามรอยเท้าพ่อเสียที”



[1] เกราะ เครื่องสัญญาณทำด้วยไม้ ใช้ตีหรือสั่นให้ดัง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

233 ความคิดเห็น

  1. #198 [Rin]Slette (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มกราคม 2553 / 17:36
    เหมือนฝ่าด่านสิบแปดอรหันต์ทองคำของเส้าหลิน แล้วต้องยกกระถางธูปประทับตรา
    #198
    0
  2. #13 A12teMiS (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2552 / 16:26

    พี่แต่งเก่งนะเนี่ย -*-  ส่วนเรื่องชื่อนิยาย โหดมากกกกก!!!! โหดจนเกินกว่าจะมองข้ามจริง ๆ - -" แอดไว้เลยดีฝ่า....

    ว่าง ๆ ไปดูให้กันด้วยนะครับ ^ ^

    #13
    0