Vampire Princess อัศวินแห่งฟาร์มารีน&เจ้าหญิงแวมไพร์จอมแก่น

ตอนที่ 7 : บทที่ 5 ขายวิญญาณ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,867
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    10 พ.ค. 62



บทที่ 5 ขายวิญญาณ

 

ผมไม่ได้มีเจตนาจะทำให้เธอเจ็บปวด และก็ไม่ได้ต้องการทำให้เธอเสียใจ ผมแค่อยากเห็นเธอมีความสุขอย่างแท้จริง แม้ว่าจะเป็นเพียงความสุขเพียงชั่วคราวก็ตามที อย่างน้อยเธอก็จะได้รับรู้ว่าสิ่งที่เรียกว่า ความสุขมันคืออะไรนั่นจึงเป็นเหตุผลทั้งหมดที่ทำให้ผมตัดสินใจปลอมตัวเป็นอัศวินแห่งฟาร์มารีน เพื่อมองดูเธอยิ้มออกมาจากหัวใจ เพราะผมรู้อยู่ก่อนหน้าแล้วว่าถ้าผมโผล่มาในงานในฐานะดีแลน คลีฟ วาเลนเซียจะไม่รู้สึกพึงพอใจผมเลยแม้แต่วินาทีเดียว ถึงผมจะรู้ดีอยู่แล้วว่าเธอไม่ได้เกลียดผมเข้าไส้ก็ตามที แต่การที่เธอได้เรียกรู้จักกับความสุขจากหัวใจได้ด้วยตนเองถือเป็นสิ่งยิ่งใหญ่สำหรับผมมาก

“เอาไว้ฉันจะพยายามตามใจเธอ...เท่าที่พอจะทำได้ก็แล้วกัน หยุดร้องไห้ซะ ตาบวมหมดแล้ว” ผมลูบหัววาเลนเซียแผ่วเบา “เรารีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ”

“ทำไม...ฉันต้องร้องไห้ทุกทีที่ทะเลาะกับนาย” นัยน์ตาคู่สีฟ้าน้ำทะเลที่กำลังจ้องมองผมฉายแววสั่นระริก พอๆ กับตัวของเธอเอง ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มแน่นในเวลาต่อมา

“เลิกทะเลาะกับฉันสิ จะได้ไม่ต้องร้องไห้อีกต่อไป”

“นายก็อย่าขัดใจฉันสิ จะได้ไม่ต้องชวนทะเลาะ”

“ก็บอกแล้วไงว่าจะพยายาม” ผมพยุงร่างบางให้ลุกขึ้น วาเลนเซียกุมแขนผมแน่น จากนั้นผมก็มองไปยังทิศทางที่ลิลี่ควรอยู่ ก่อนจะมองหาหลุยส์ แล้วก็ต้องขมวดคิ้วจนเป็นปมเพราะเขาสองคนไม่อยู่ที่นี่ ผมมัวแต่วิตกเรื่องของวาเลนเซียจนไม่รู้ตัวเลยหรือว่าพี่สาวหายไปกับเสือร้ายตั้งแต่เมื่อไหร่ ให้ตายเถอะ...ทำไมผมปล่อยปละละเลยอะไรแบบนี้นะ

“ฉันหนาว” วาเลนเซียปล่อยแขนผมก่อนจะยืนเอามือกอดอก ผมรู้สึกได้ถึงไอเย็นที่คืบคลานเข้ามาใกล้

“อาจจะเป็นเพราะดึกแล้ว อากาศก็เลย...” ผมหยุดพูดกลางคัน แนวความคิดผมเปลี่ยนไปกะทันหัน ที่เคยเข้าใจผิดว่าอากาศเย็นเพราะตอนนี้มันดึกกลับกลายเป็นอย่างอื่นไป เนื่องจากว่าผมได้กลิ่นอายเวทมนตร์อันแรงกล้า แอบแฝงไปด้วยความชั่วร้ายต่างๆ นานาที่ผมไม่สามารถระบุได้

“วาเลนเซีย” ผมถอดเสื้อของตัวเองออกมาคลุมตัววาเลนเซีย ก่อนจะโอบไหล่เธอไว้ ยกขาขึ้นแล้วดึงไม้กายสิทธิ์ออกมาจากรองเท้าบูธ

“รองเท้าของนายไม่เห็นเข้ากับเสื้อที่นายใส่อยู่เลยสักนิด” น้ำเสียงตำหนิ แต่ดวงตาเจ้าตัวกลับปรือลงช้าๆ ผมก้มลงมองรองเท้าที่ลืมเปลี่ยน เทียบกับเสื้อเชิ้ตที่เพิ่งถอดออกไปคลุมตัวเธออย่างมีความเห็นเดียวกัน

“เดินไหวไหม”

“อยู่ดีๆ ฉันก็รู้สึกง่วงขึ้นมา ตอนที่สายลมนั่นพัดผ่านหน้าฉันไป”

ผมขมวดคิ้วมอง เราอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบด้วยซ้ำ ทำไมผมถึงไม่สามารถรู้สึกได้ว่าสายลมนั่นพัดผ่านเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือว่าจะเป็นช่วงที่ผมได้กลิ่นเวทมนตร์ประหลาดนั่น

“ขี่หลังฉันไหม”

“ไม่...ฉันอยากนั่งพัก”

“ฉันได้กลิ่นเวทมนตร์ หากเราอยู่ที่นี่อาจจะเป็นอันตรายได้ ที่สำคัญเรายังต้องตามหาลิลี่กับหลุยส์อีก” ผมบอกเธอ

“แต่ฉันปวดหัว”

วี้ว!

เสียงลมวี้ดวี้วแว่วมากระทบหู ขณะที่ตาผมจ้องมองวาเลนเซียไม่กะพริบ ขนบริเวณท้ายทอยของผมตั้งชัน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่มันกำลังจับความผิดปกติที่เกินขึ้นในห้องบอลรูมนี่ต่างหาก และเมื่อหมู่เมฆบางๆ ลอยผ่านหน้าผมด้วยท่าทางสงบดูไร้พิษสง ผมก็รับรู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ดูไร้อันตรายเหมือนอย่างที่มันแสดงออกให้ผมได้เห็นแน่ๆ เพราะสิ่งที่ว่านี้ถูกควบคุมไว้ด้วย เวทมนตร์ชั้นสูงที่ส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่ว และเริ่มหนักขึ้นกว่าเดิม

ลิลี่อยู่ที่ไหน เธอจะรู้ไหมนะว่ามีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นที่นี่

ผมเริ่มวิตกกังวลไม่เพียงแต่ห่วงวาเลนเซีย แต่พี่สาวผมอ่อนหัดเรื่องการใช้เวทมนตร์มาก และตอนที่เราเข้ามาในนี้ผมก็ไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้สำหรับเหตุฉุกเฉินในกรณีเราพลัดหลงหรือต้องแยกทางกันด้วยสิ ที่สำคัญลิลี่ไม่สามารถแยกแยะกลิ่นละอองเวทเพื่อระบุระดับชั้นของเวทมนตร์ได้ด้วย ผมลดมือลงแล้วเดินวนเป็นวงกลมอย่างใช้ความคิด

โคร่ม!

เสียงดังโครมทำให้ผมหันไปมอง วาเลนเซียล้มลงไปนั่งบนพื้นอย่างหมดสภาพ ผมส่งมือให้เธอ

“ฉันไม่ไหวแล้วดีแลน” มือเล็กบีบมือผมแน่น ผมย่อตัวลงช้อนร่างบางขึ้นมาอุ้มไว้

“กอดคอฉันไว้แน่นๆ ก็แล้วกัน” ผมบอกแต่วาเลนเซียไม่ได้ทำตามเสียทีเดียว เธอวางมือไว้หน้าท้องแล้วซุกหัวเข้ามาในอกผมพลางหลับตาปี๋ เจ้าตัวขมวดคิ้วพลางเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนที่น้ำใสๆ จะปริ่มออกมาจากม่านเปลือกตา

ร้องไห้อีกแล้ว เธอทำให้ใจฉันสั่นนะวาเลนเซีย...

ผมมองไปรอบๆ ก่อนจะหลับตาลงแล้วตั้งสมาธิเพื่อตรวจจับหาเวทมนตร์ของลิลี่ แต่ดูเหมือนว่าจะมีคลื่นเวทมนตร์ตัวอื่นมาขั้นระหว่างเราเอาไว้ ผมถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย เมื่อลืมตาขึ้นมาก็เห็นเมฆหนากั้นฉากเป็นกำแพงกักขังเราสองคนไว้ทั้งแปดทิศ พร้อมส่งเสียงร้องโหยหวนปะปนกับเสียงหัวเราะเชิงเย้ยหยัน แทรกมาด้วยเสียงกระซิบที่ฟังแล้วไม่ค่อยจะได้ศัพท์เท่าไหร่นัก ผมจึงต้องตั้งใจฟังอีกครั้ง

พ่อคนดี...คงจะรักเธอมากสินะ แม่สาวน้อยผู้ไม่รู้จักพอคนนี้

เวทมนตร์นี่...

ไงล่ะพ่ออัศวินแห่งฟาร์มารีน ดวงวิญญาณของเจ้าใช่ไหมน้า...ที่พวกเหล่าเทพแห่งดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์หมายปองเป็นหนักหนา น่าเสียดายจริงๆ ที่เจ้ามีอายุขัยยืนยาว พวกเราสายหมอกแห่งราตรีได้ยินเรื่องเกี่ยวกับเจ้ามาเยอะแยะไปหมด จนอดรนทนไม่ไหวถึงขั้นต้องเดินทางจากฟาร์มารีนเพื่อมาเยี่ยมชมโฉมหน้าหนุ่มน้อยผู้ถูกคัดเลือกมาให้เป็นอัศวินแห่งฟาร์มารีนคนต่อไป โอ้แน่นอนว่าเมื่อเจ้าตายไปแล้วนะฮ่าๆ

ผมยืนนิ่ง ฟังในสิ่งที่สายหมอกแห่งราตรีต้องการจะบอก

แต่ดูเหมือนเจ้าจะรู้ซึ้งถึงความพิเศษของตนเป็นอย่างดี ถึงขั้นยอมลงทุนเอาความสูงส่งมาหลอกล่อให้เด็กสาวผู้โง่เขลาตกหลุมรัก ฮิๆ ช่างน่ารักเสียนี่กระไร หนุ่มน้อยผู้ทุ่มเทให้คนรักหมดทุกสิ่งทุกอย่าง หาไม่ได้ง่ายๆ เลย หนุ่มน้อยผู้สูงส่งไปด้วยเกียรติยศ รักเดียวใจเดียว แต่เพราะความเขลาทำให้เธอไม่มีวันมองเห็นความดีของเขาเลย ผู้หญิงของเจ้าช่างนาสมเพชเวทนาเหลือเกิน

วาเลนเซียแค่ขาดความอบอุ่น เธอแค่ต้องการเวลาสำหรับเยียวยาหัวใจเท่านั้น ใช่ว่าเธอจะไม่เห็นความดีของใครได้เลย

เจ้านี่ใจแข็งนะ ไม่ลนลานจนเผลอพล่ามหรือแม้แต่นึกถึงความปรารถนาส่วนตัวให้เราได้รับรู้ แต่คงอีกไม่นานนักหรอก เราจะทำให้เจ้าอดรนทนไม่ไหว จนต้องเผลอระบายความปรารถนาของเจ้าออกมา

“ไม่ต้องรอมาถึงขนาดนั้นหรอก สิ่งที่ผมปรารถนาอยู่ในมือผมหมดแล้ว” ผมกำไม้กายสิทธิ์แน่น เคาะนิ้วก้อยเบาๆ พยายามไม่ขยับมือให้ศัตรูเบื้องหน้าได้ไหวตัวทัน แล้วรวบรวมพลังทั้งหมดมาเก็บไว้ที่ปลายนิ้ว ก่อนจะถ่ายส่งต่อไปยังปลายไม้กายสิทธิ์

นายคงหมายถึง...แม่เด็กสาวกำพร้านั่นสินะ

“เปล่า” ผมเอ่ยอย่างใจเย็น ขยับยิ้มที่มุมปากแล้วเลื่อนมือที่เคยกุมร่างกายท่อนบนของวาเลนเซียให้ต่ำลงมาจนถึงช่วงเอวกอดเธอไว้แน่น “ผมหมายถึงสิ่งนี้ต่างหากล่ะ”

ฟี้ว!

ผมปล่อยขาของวาเลนเซียออกจากวงแขนให้ห้อยดิ่งลงพื้น มือข้างซ้ายที่กระชับไว้รอบเอวบางรับน้ำหนักตัวโดยรวมของเธอเอาไว้ ขณะที่ผมชี้ไม้กายสิทธิ์ไปรอบทิศแล้วหมู่เมฆก็สลายไปชั่วคราวทิ้งไว้เพียงเสียงร้องโหยหวนจากความบาดเจ็บเพราะแสงไฟร้อนจากปลายไม้กายสิทธิ์ จากนั้นผมก็รีบใช้จังหวะนี้วาดตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลลงบนพื้นเป็นบริเวณกว้างพอที่จะคุ้มครองร่างบางให้ปลอดภัยได้สักระยะขณะไม่มีผม ผมวางร่างวาเลนเซียลงในนั้นแล้วเสกเกราะเวทมนตร์ครอบร่างเธอไว้ ก่อนจะเดินเยื้องห่างออกมาพร้อมกับร่ายมนตร์คาถาเพื่อเตรียมรับมือต่อต้านกับสายหมอกแห่งราตรีนั่น

วี้ว!

เก่งนี่...ที่สามารถขับไล่เราได้ ขอให้ทำแบบนั้นได้เสมอต้นเสมอปลายก็แล้วกัน

เมฆก้อนน้อยทยอยลอยเข้ามาเกาะกลุ่มกันจนกลายเป็นเมฆขนาดใหญ่ที่พอจะสร้างพายุได้อย่างสบายภายในตัวห้องบอลรูมนี้ มันหมุนวนไปรอบๆ อย่างใจเย็นไม่ได้ตั้งท่าว่าจะจู่โจมผมทันที

“ผมทำแน่นอน ขอบคุณที่เตือน”

ฝีมือดีแล้วยังไม่พอ ทั้งยังปากเก่งอีกด้วย

“ผมแค่พูดในสิ่งที่คิด”

เด็ดเดี่ยวมาก แต่ไม่ยักจะทำสำเร็จได้ในเรื่องความรัก

หน้าผมชาขึ้นมาทันที

“ผมรู้ว่าตัวเองอ่อนหัดเรื่องความรัก” ผมเดินอ้อมเกราะเวทมนตร์ที่ครอบร่างวาเลนเซียอยู่เป็นวงกลม โดยหันหลังให้เธอแล้วหันหน้าให้ก้อนเมฆเพื่อจับตาดูการเคลื่อนไหวของมันไม่ให้คลาดสายตา เพราะผมคิดว่าศัตรูมักจะไม่จ้องทำร้ายสิ่งที่แข็งแกร่งกว่า และกำลังจ้องสิ่งที่อ่อนแอกว่ามัน แต่อาจจะเป็นจุดอ่อนของคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งได้ มันรู้จุดอ่อนของผม ผมจึงรู้ว่าตัวเองด้อยกว่าที่ไม่รู้จักจุดอ่อนของคู่ต่อสู้ ผมพยายามนึกตรึกตรองว่ารู้อะไรเกี่ยวกับฟาร์มารีนมาบ้าง แต่สิ่งที่ผมรู้เกี่ยวกับฟาร์มารีนมันเป็นความรู้พื้นฐาน ผมรู้ว่าที่นั่นปกครองด้วยเหล่าเทพเจ้า มีดวงวิญญาณของสมาชิกประจำตระกูลคลีฟอาศัยอยู่ และมีดวงวิญญาณของสมาชิกแห่งคลีฟผู้ถูกเลือก ที่พวกเขาแต่งตั้งให้เป็นอัศวินแห่งฟาร์มารีน มีหน้าที่คุ้มครองดวงวิญญาณที่อาศัยอยู่ในดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์จากการคลุกคลามของเหล่าวิญญาณร้ายที่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของฟาร์มารีน และผมก็รู้ว่าตัวเองเป็นทายาทที่ถูกเลือก นับแต่วันแรกที่ผมเกิดมา ผมก็ได้รับชุดอัศวินแห่งฟาร์มารีนมาไว้ในครอบครอง ชีวิตของผม...หลังจากความตาย จึงต้องทำหน้าที่ปกป้องดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์ นอกเหนือจากนั้น...

ผมก็ไม่รู้อะไรอีกเลย!

 กล้าหาญมาก ที่ยอมรับต่อหน้าเรา แล้วเหตุใดจึงไม่กล้ายอมรับต่อหน้าเธอ

อ้า...ผมเข้าใจเจตนาของมันแล้ว

 “อยากรู้ความคิดของผมหรือ เอาไว้เราได้เจอกันที่ฟาร์มารีนก็แล้วกัน ผมจะบอกคุณคนแรกเลย” ผมยิ้มกริ่ม

เจ้าอายุยืนยาวก็จริง แต่เราเชื่อว่าเราสองคนคงได้เจอกันเร็วๆ นี้

ผมหรี่ตา เงยหน้าขึ้นมองตามก้อนเมฆที่ร่อนตัวไปมา

ทำบ้าอะไรของมันนะ...ไร้สาระจริงๆ ที่มันไม่ทำอะไรเลยนอกจากวนเวียนไปรอบๆ ผม แล้วก็ขวางทาง คอยวนเวียนหาทางเข้าใกล้วาเลนเซีย ซึ่งตอนนี้คงยากเต็มทีที่มันจะไปถึงตัวเธอเพราะเกราะเวทมนตร์ที่ผมสร้างขึ้นมาแข็งแกร่งมาก

“หลุยส์”

เสียงแหลมสูงที่ร้องขึ้นดังสั่งให้ผมหมุนตัวกลับหันไปมองอีกทาง ก่อนที่ผมจะตวัดสายตาไปมองดูกลุ่มเมฆที่ตีวงล้อมจนแคบลงเมื่อมันไหวตัวทันว่าผมรู้ว่าพี่สาวผมอยู่ทิศไหน และดูท่าทางมันจะไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก หมายความว่าสิ่งที่มันทำเมื่อก่อนหน้านี้เป็นการหลอกล่อโดยไม่ลงมือทำอะไรสักอย่าง ก็แค่เบี่ยงเบนความสนใจของผมจากลิลี่สินะ

ฉลาดมากเลย...

ผมยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาแล้วเสกลมต้านกับพายุที่มันตั้งใจเป็นหนักหนาว่าจะโยนใส่ผม พายุลูกโตดันโต้กลับด้วยพลังที่ทัดเทียมกัน เพียงแค่ว่าผมยังเสียเปรียบตรงที่ต้องหมุนตัวไปรอบด้านเพราะพวกมันโอบล้อมเราอยู่ แต่ก็ไม่ถึงกับเลวร้ายมากนักเพราะผมยังพอต้านมันได้ อย่างน้อยก็อีกสักพัก ผมต้องหาจังหวะรวบรวมพลังกลับคืนมาสำหรับตั้งหลัก

ฟี้ว!

ขณะที่ผมพยายามรวบรวมพลังอยู่ก็เหมือนมีบางอย่างลอยผ่านหน้าผมไป  กลุ่มควันสีดำส่งกลิ่นไอเวทฉุนจนผมสำลัก ประจวบเหมาะกับที่ผมได้ยินเสียงของลิลี่ ซึ่งเป็นเพียงคำถามที่ควรจะแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบแต่ผมกลับได้ยินมันเด่นชัด

“ฉันไม่มีทางเลือกอีกแล้วใช่ไหม”

“พี่ลิล”

ผมพึมพำเบาๆ เมื่อรอบตัวถูกปกคลุมไปด้วยความมืด มืออีกข้างหนึ่งยื่นไปยังเกราะเวทมนตร์เพื่อสำรวจว่าทุกอย่างยังสมบูรณ์ดีอยู่ไหม เมื่อสัมผัสได้ว่าทุกอย่างปกติดีผมจึงสามารถหายใจออกมาได้อย่างรู้สึกโล่งอกแม้จะไม่เต็มร้อยเพราะครึ่งหนึ่งผมพะวักพะวนกับพี่สาวอยู่ และขณะที่ผมกำลังจะเสกแสงทำลายกลุ่มควันแต่พวกมันกลับไหลไปรวมตัวอยู่ในทิศทางเดียวกันด้วยตัวมันเองในเวลาต่อมา ทำให้ผมได้มีโอกาสมองเห็นวาเลนเซียอีกครั้งในท่าทางที่แตกต่างไปจากก่อนหน้านี้

วาเลนเซียยืนตระหง่านอยู่บนเท้าของตัวเธอเองหันหลังให้ผมแล้วตั้งท่าจะเดินจากไป เบื้องหน้าของเธอมีกลุ่มควันขนาดใหญ่ที่เมื่อก่อนเคยห้อมล้อมเราไว้

“หยุดเดี๋ยวนี้นะวาเลนเซีย” ผมตะคอกอย่างหัวเสียแต่เธอไม่ยอมหยุด

เธอจะยอมปล่อยวิญญาณของตัวเองให้ไปกับเราไหม วาเลนเซีย

น้ำเสียงที่เคยเย้ยหยันผมกลับอ่อนหวานขณะถามวาเลนเซีย

“ฉันยอม”

“ไม่นะ” ผมร้องขึ้น แล้ววิ่งเข้าหาเธอแต่กลับวิ่งชนเกราะเวทมนตร์ของตัวเอง

ทำไมผมเข้าไปในนั้นไม่ได้ นั่นมันเกราะเวทมนตร์ที่ผมสร้างขึ้นมานะ

เธอจะยอมเป็นเจ้าหญิงแวมไพร์ เพื่อจะได้ไปพบเจอกับอัศวินแห่งฟาร์มารีนรึเปล่า

ตึก ตึก ตึก!

ใจผมเต้นแรงกับคำถามนี้

“ฉันยอม”

“...วาเลนเซีย อย่าทำแบบนั้น” แต่ผมกำลังจะหมดแรงเพราะคำตอบ “ฉันอยู่ตรงนี้ ฉันต่างหาก...ที่เป็นอัศวินแห่งฟาร์มารีนของเธอในค่ำคืนที่ผ่านมา”

ผมทนมองอย่างเดียวไม่ไหวอีกต่อไป จึงได้ใช้ปลายไม้กายสิทธิ์ที่ถูกเปลี่ยนเป็นคมมีดกรีดลงบนฝ่ามือจนเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมา ก่อนจะเอื้อมมือไปข้างหน้าแล้วหยดมันลงบนฐานเกราะเวทมนตร์ ร่ายคาถาเจาะวงเวทด้วยความรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว มันให้ความรู้สึกเหมือนกับเลือดของผมกำลังจะถูกสูบออกไปจนหมด กล้ามเนื้อถูกฉีกไม่มีชิ้นดี หัวใจโดนกรีดแทง ทรมานเสียจนเหงือแตกพลัก

โลหิตเวท อีกหนึ่งเวทมนตร์ที่เป็นอันตรายซึ่งอาจทำให้ผู้ใช้ต้องตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต แต่ ณ วินาทีนี้มันเป็นเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถทำให้ผมทำลายเกราะเวทมนตร์คุ้มกันอันถูกสร้างขึ้นเพื่อปกป้องวาเลนเซีย ที่ถูกศัตรูเปลี่ยนเป็นเกราะป้องกันไม่ให้ผมเข้าไปหาเธอได้

เพล้ง!

เกราะเวทมนตร์คุ้มกันแตกสลายกระจัดกระจายลงบนพื้นกลายเป็นเศษแก้วชิ้นเล็กชิ้นน้อย ผมกระโจนเข้าใส่ร่างบางแต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างกำลังจะสายเกินไป เพราะอีกไม่นานมือที่เป็นส่วนหนึ่งดวงวิญญาณเธอก็จะเอื้อมถึงกลุ่มเมฆนั่น

หมับ!

“วาเลนเซีย ฮึก!

ผมคว้าตัวเธอได้แต่กลับรู้สึกเหมือนถูกอัดจนจุกเสียดไปหมด แสงสีเงินที่มีรูปร่างหน้าตาคล้ายกับเด็กสาวในอ้อมกอดของผมลอยขึ้นไปนั่งอยู่บนปุยเมฆสีดำที่กลายเป็นสีขาวนวล นัยน์ตาสีฟ้าของเธอเปล่งประกายสดใสขณะเจ้าตัวกลอกกลิ้งดวงตามองไปรอบๆ รอยยิ้มของเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสุข จากนั้นเธอก็ดื่มของเหลวใสสีแดงในแก้วไวน์ที่ผุดขึ้นมาจากปุยเมฆจนเกลี้ยง เขี้ยวที่เคยสั้นแต่ดูดีมีเสน่ห์เริ่มยาวจนเบียดริมฝีปากอวบอิ่มของเธอออกมาอยู่ด้านนอก ราวกับจะอวดอ้างความคมและแข็งแกร่ง

เขี้ยวนั่น...เขี้ยวที่ผมรู้จักมานานถึงสิบห้าปีเต็ม เขี้ยวที่ทำให้ผมรู้สึกกระหาย ผมรู้สึกดีใจยิ่งกว่าได้ขึ้นสวรรค์เสียอีกเมื่อครั้งที่มันหายไป แต่วาเลนเซีย...เธอกลับยอมรับมันอย่างไม่ตรึกตรองให้รอบคอบ เพียงเพราะความอยากพบเจอกับอัศวินแห่งฟาร์มารีน

ผมกอดร่างไร้สติเอาไว้ด้วยหัวใจที่เจ็บแปลบ แอบนึกตำหนิเธอที่ทำอะไรแย่ๆ แบบนั้น แต่เมื่อคิดดูอีกที คนที่แย่มากที่สุดในที่นี้กลับเป็นผมต่างหาก เมื่อตั้งสติได้ผมก็ตั้งท่าจะโจมตีกลุ่มเมฆดังกล่าว แต่ทว่ามันกลับเอาดวงวิญญาณของวาเลนเซียมาปิดหนทางผมเอาไว้

เอาซี่ ฆ่าเธอเลย ตอนนี้ฉันกับเธอก็เหมือนคนๆ เดียวกัน เธอกระหาย ฉันก็กระหาย เธอตาย ฉันก็ตายรอบที่สอง แต่ฉันตายไปแล้ว มันจะแตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างไรกัน โอ้ไม่ใช่สิ ดวงวิญญาณของฉันตายไม่ได้ และก็กลับไปสู่ร่างเดิมไม่ได้ เพราะมันคงถูกฝังจนกลายเป็นปุ๋ยอยู่ใต้ดิน อย่างมากก็แค่ถูกทำลาย ดวงวิญญาณก็จะได้กลายเป็นฝุ่นผงก็เท่านั้นเอง

ริมฝีปากของวาเลนเซียขยับยิ้ม นัยน์ตาของเธอไม่ได้ทอประกายเป็นสีฟ้าสดใสอีกต่อไป แต่มันเป็นสีแดง ดวงหน้าที่เคยงอง้ำเวลางอนให้ผมตอนนี้กลับเย่อหยิ่งยโส อวดดี และไม่แคร์อะไรทั้งนั้น

นั่นไม่ใช่วาเลนเซียของผม ไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่ผมรู้จักมาตั้งแต่เล็กจนโต คนดีของผมอยู่ตรงนี้ต่างหากล่ะ

ผมใช้มือลูบไล้ใบหน้าที่เย็นเฉียบและจืดชืดสนิทเหมือนขาดเลือด เขี้ยวคมที่เกยริมฝีปากออกมากดผิวสวยจนเป็นแผล

แต่เธอ...เธอยังมีร่างอยู่ แล้วร่างนั่นจะมีความหมายอะไร หากเด็กหนุ่มที่เอ่ยปากบอกว่ารักเธอหนักหนาเป็นคนทำลายดวงวิญญาณน้อยๆ ของเธอทิ้ง เธอก็เป็นแค่ดวงวิญญาณที่หลงผิด ไม่เคยรู้สึกอิ่มเอมกับความรักที่เขามอบให้ จนต้องตามหาชายแปลกหน้าชื่อว่าอัศวินแห่งฟาร์มารีน มาเต็มช่องว่างในหัวใจของตัวเธอเองให้เต็ม

เสียงหัวเราะเยาะเย้ย ทิ่มแทงหัวใจของผมให้เจ็บปวด ผมไม่มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรเลยนอกจากยืนดูมันอยู่เฉยๆ กำไม้กายสิทธิ์ชี้ไปที่มันด้วยความรู้สึกเหมือนราชสีห์ ณ กลางป่าใหญ่ที่กำลังจะหมดอำนาจเพราะติดอยู่ในตาข่ายโดยถูกทิ้งศีรษะให้ห้อยโหนลงมาต่องแต่งชวนรู้สึกกระอักกระอ่วน ปล่อยให้มันพาวิญญาณของวาเลนเซียลอยหายไปลับตา

“วาเลนเซีย”

ผมอุ้มร่างเธอขึ้นมาแล้วหอบเธอวิ่งตามหาลิลี่ กัดฟันแน่นไม่อยากจะร้องไห้เสียใจเพราะรู้สึกเหมือนคนจนตรอกขนาดนั้น ทั้งที่แท้จริงแล้วสภาพจิตใจของผมมันไม่ได้แข็งแกร่งเอาเสียเลย

“อย่างนั้นละ ดีแล้ว” ผมบอกตัวเองในที่สุด จากนั้นก็วิ่งมาเจอพี่สาวของตัวเองเสียที

ลิลี่กำลังจะร่ายเวทใสกลุ่มเมฆสีดำอีกก้อน แต่มีดาบสีเงินขนาดใหญ่ที่กำลังทอประกายความคมระยิบระยับกำลังมุ่งหน้าเข้าหาเธอ ผมพยายามจะเสกคาถาป้องกันแต่ยังอยู่ในระยะที่ห่างเกินไป จากการที่สูญเสียพลังไปกับโลหิตเวทไปมาก อำนาจของผมจึงไม่สงผลได้ดีในระยะไกล  วินาทีต่อมาดาบเล่มนั้นกำลังจะตวัดลง แล้วร่างใครบางคนกระโจนเข้ามา ผลักพี่สาวผมจนล้มลงกับพื้น

ฉัวะ!

คมดาบวิ่งผ่านเนื้อผ้าตั้งแต่บริเวณหัวไหล่ของชายหนุ่มไล่มาจนถึงเอว เลือดสีแดงพุ่งกระฉูดออกจากร่างนั่นแล้วดวงตาของเขาก็กะพริบอย่างเชื่องช้า เจ้าตัวหายใจติดขัด จังหวะนั้นความโกรธจัดของผมก็ระเบิดออกมา ผมไม่สนแล้วว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น จึงได้ใช้เวทปีศาจเข้าต่อสู้กับปีศาจ เพราะเกิดความรู้สึกอยากทำลายมันเสียเหลือเกิน

แสงสีทองสว่างจ้า กั้นฉากระหว่างผมออกจากลิลี่และหลุยส์ ผมรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นไปตามร่างกาย เส้นเลือด กล้ามเนื้อ และกำลังวิ่งขึ้นไปจนถึงสมอง แต่ผมต้องพยายามยืนหยัดแสดงสีหน้าไร้อาการเจ็บปวด รอเวลาที่กลุ่มเมฆมฤตยูนั่นจะสลายหายไป จนกระทั่งเห็นหลุยส์ที่กำลังดิ่งลงสู่พื้นอย่างช้าๆ ในสายตาของผม แต่สถานการณ์จริงแล้วทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก

โคร่ม!

“หลุยส์” ลิลี่วิ่งเข้าไปหาหลุยส์แล้วจับเขานอนหงาย

ผมยืนนิ่งอย่างตกตะลึงในสิ่งที่หลุยส์ทำไปไม่หาย สิ่งที่ผมไม่เคยคาดหวังจากเขา และก็ไม่เคยคิดด้วยว่าเขาจะกล้าทำอะไรบ้าบิ่นขนาดนี้ อุทิศตัวเองให้กับคมดาบที่บ้าคลั่ง เพื่อปกป้องหญิงผู้เป็นน้องสาวของชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งได้ทำให้เขาผิดหวังจากคู่หมั้น จนตอนนี้เธอคนนั้นกลายเป็นอดีตคู่หมั้นของเขาไปแล้ว

ทุกคนในบ้านเรามองหลุยส์ในแง่ร้ายมาตลอด แต่ ณ วินาทีที่ผมเห็นเขาเสียสละเพื่อลิลี่ ความรู้สึกตื้นตันและชื่นชมมันเอ่อล้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ

“ขอบคุณ...ที่ปกป้องพี่สาวผม” ผมพึมพำกับตัวเองฟังเสียงลิลี่ตัดพ้อเบาๆ

“หน้าที่ของฉันคือนำคุณออกไปจากที่นี่อย่างปลอดภัย แต่ทุกอย่างกลับตรงกันข้าม นี่ฉันทำอะไรผิดอีกแล้วใช่ไหม”

“ลิลี่...พี่ไม่ได้ผิด ต่อให้พี่ไม่มีหลุยส์อยู่ตรงนี้ให้ต้องดูแล พี่ก็ไม่มีวันสู้สายหมอกแห่งราตรีได้อยู่ดี” ผมพยายามจะปลอบ

น้ำตาของลิลี่ยิ่งทำให้ผมเจ็บปวดกว่าพิษของการใช้เวทมนตร์อันตรายเสียอีก เข่าผมแทบอ่อนจนอยากจะล้มพับ แต่ผมต้องเข้มแข็งเพื่อที่เธอจะได้ไม่รู้สึกอ่อนแอไปมากกว่านี้ ที่สำคัญผมจะไม่ยอมล้มจนกว่าจะพาวาเลนเซียออกไปจากที่นี่แล้ววางเธอไว้บนเตียงอย่างปลอดภัย แม้ว่า...

...ร่างของเธอจะไร้วิญญาณแล้วก็ตามที

 



 



 

:::เจ้าชายอัศวิน

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

691 ความคิดเห็น

  1. #498 ob9ik (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2553 / 15:48
    ดีแลนนนน
    #498
    0
  2. #479 percy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2553 / 14:47
    เขาเป็นใครกัน!   ติ่นเต้น

    ><
    #479
    0
  3. #359 กาแฟ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2552 / 23:55
    ใครคืออัศวินฟาร์มารีนนะ >?< อยากรู้จังค่ะ แต่ไม่ใช่ดีแลนเหรอ TT หรือว่าใช่นะ อ่านตอนต่อไปดีกว่า ><~  อิอิๆ

    ปล.อย่าเข้าใจผิดนะค่ะ  ^^~  กาแฟอยู่หลังเขา อ่านไม่ทันชาวบ้านค่ะ TT  เม้นท์อาจต่างไปจากคนอื่น
    #359
    0
  4. #149 -.........- (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2552 / 13:10

    อ่านตอนนี้แล้วก้รู้สึก สงสาร วาเลนเหมือนกันนะพี่นาต
    TT'

    #149
    0
  5. #124 fifteen (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2552 / 13:12
    ง่ะ แล้ว วาเลนเซียไม่ได้คู่กะดีแลนหรอ ชักจะงงแล้วน้า ฮืออออออ ไม่ได้อ่านตั้งนานแง้
    #124
    0
  6. #105 ฮิปโป (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2552 / 02:47
    อยากรู้จังเลยว่า อัศวินฟาร์มารีน คือใครกัน?
    #105
    0
  7. #102 JeW ^O^ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2552 / 19:54
    แดเนียลน่าร้ากที่ซู้ดดด >O<
    แต่รักหลุยส์มากกว่า
    ฮ่า ๆ (มันจาเอาไงฟร่ะ ?)

    นู๋ว่าอัศวินแห่งฟาร์มารีน
    ต้องเปน ดีแลน ยุวแร่ววววๆ

    ปล.แร้ว อัศวินฟาร์มารีนคืออะรัยหว่า ???
    #102
    0
  8. #100 ยมฑูตน้อย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2552 / 18:07
    ไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่ามาอัพเร็วๆนะค่ะ
    #100
    0
  9. #89 [,,yu - ï,,] (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2552 / 19:39

    งุงิ นั่งเดาจนสมองแตกแล้ววว
    ถ้าไม่ใช่ดีแลนแล้วใครก๊านนนนนที่จะมีจีบวาเลนเซียจอมเอาแต่ใจ ง้องแง้งเก่งเป็นที่หนึ่ง 55555
    อัศวินแห่งฟาร์มารีน ใครคิดชื่อเนี่ยยยย หรูสุดๆหว่ะ 555555
    มาอัพอีกนะพี่นาต อยากรู้ว่าแดเนียลจะเต้นคู่กะใคร ในเมื่อวาเลนเซียเต้ารำกะอัศวินฟาร์มารีน(ดีแลน)
    55555 ทำใจรอคอยอยู่ 

    ปล.อ๊ายยย ดีแลนชอบของแปลกเฮ้ยยย วาเลนเซียก็เอาแต่ใจจริงๆนั่นแหละ พี่นาตคิดได้ยังไง555

    #89
    0
  10. #88 [,,yu - ï,,] (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2552 / 19:35

    กรี๊ดดด หนุกหละสิ ดีแลนแน่ๆเลยหวะ ใช่แน่ๆๆๆๆ >O<
    กรี๊ด ดีแลนของฉันนนนนนนน รักเธอที่สุดดดดดด 555

    #88
    0
  11. #87 boongkee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2552 / 23:31

    ต้องเลือกสถานที่หมุนก่อนอ่ะพี่ เดี๋ยวไปหมุนในที่สาธารณะ 

    คนเค้าจะมองประมาณ"มันเป็นอะไรของมัน"เกิดหมุนดีไม่ดี ไปชนอะไรเข้าสลบไปทำไง

    แต่ถ้าไปชนคนหล่อ ก็ดีสิเนอะ กร๊ากกกกกกก อุ้ย I'm sorry <<ใครสอนอ่ะ 555

    กี๋ไม่จำเป็นต้องมีคู่แข่งอ่ะพี่ แค่นี้หลุยส์ก็รักกี๋อยู่แล้ว (พรุ่งนี้บ้านฉันจะยังอยู่ไหม - -)

    แต่ศัตรูตัวฉกาจคือลิลลี่ต่างหาก สลอด สลอด สลอด!! อยู่ไหน (เธอเสร็จฉันแน่ลิลลี่ จองห้องน้ำไว้เลย หึหึหึ)

    พี่นาตไปแถหลุยส์กับดันแคนให้เสร็จก่อนดิพี่ กำลังค้างเลยอ่ะ ยิ่งหลุยส์นะ อื้อหือออ ชื่อตอนทำสลดมากอ่ะค่ะ

    สลดที่เอามายั่วอย่างเดียวอ่ะนะพี่ กร๊ากกกกกกกกกกกกก

    ที่พูดมาทั้งหมด คือบ่นค่ะ เก็บกด เพราะหลุยส์หล่อเกินไป กร๊ากกกกกกกก

    #87
    0
  12. #86 ขนมจีบ+ซาลาเปา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2552 / 19:24
    อัศวินแห่งฟาร์มารีนคือดีแลนใช่ป่าวค่ะ
    ถ้าไม่ใช่แล้วจะเป็นใครอ่ะ อยากรู้อ่า
    มาอัพไวๆนะคะพี่นาต
    ขอโทษด้วยที่ห่างหายไปนาน
    ช่วงนี้ยุ่งๆนะคะ
    #86
    0
  13. #85 Kim Seeda (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2552 / 18:39

    แดเนียลเป็นคนมองโลกในแง่ดีจัง

    แล้วอัศวินแห่งฟาร์มารีนเป็นใครกันนี่

    #85
    0
  14. #84 เด็กเลวที่มีน้ามตา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2552 / 16:04

    อ่านเรื่องนี้แล้วสงสารดีแล่นจัง ^^

    #84
    0
  15. #83 CirCus & LuCas (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2552 / 04:00
    boongkee< My.iD >
    แดเนียลปากหวานน่ารัก เป็นสุภาพบุรุษผู้น่ายกย่องจ้ะสาวน้อย
    มาบอกว่าแดเนียลเลี่ยนได้ไง แดเนียลคือคนที่ลิลี่รักนะ
    (อย่างน้อยก็ตอนนี้ 5555) พูดด้วยเรื่องฉากวาเลนเซียหมุน
    เหมือนนางเอกซีรีย์ 555 เออนะ กี๋ไม่ลองหมุนดูบ้าง
    กี๋จะได้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนางเอก
    อัศวินแห่งฟาร์มารีนเป็นใคร ทำไมพี่ต้องบอกหนูตอนนี้ด้วย
    ต้องตามอ่านสิคะ 5555 ไม่ตามอ่านก็อดรู้ไป
    ปล.ตอนนี้พี่ยังไม่ได้ต่อเลย แถหลุยส์อยู่ จบบทแล้ว >O<
    เดี๋ยวพรุ่งนี้ดูก่อนว่าจะแถเรื่องไหนต่อดี รู้สึกว่าตอนนี้หัวแล่น
    แถได้ทุกเรื่องแต่มือไม่ไป ช้าค่ะ


    fene_sun< My.iD >
    หนูทุ่มใจให้อัศวินแห่งฟาร์มารีน (ย้ำไม่ใช่ฟอร์มารียค่ะ)
    แสดงว่ายัยหนูกี๋หมดคู่แข่งไปอีกหนึ่ง 5555
    ตอนนี้เขาจองหลุยส์ไปแล้ว
    หนูจะนั่งยัน นอนยัน ยืนยันอะไรก็ได้ตามสบายเลยค่ะ
    พี่ไม่ห้ามเน้อ >O<

    AliKA-Sand< My.iD >
    หนูเข้าใจตั้งสมมติฐาน เข้าใจคิดค่ะ
    แสดงว่าหนูอ่านและสนใจทุกรายละเอียด
    แม้แต่สิ่งที่ไม่ได้เอ่ยไว้ก็คิดต่อได้
    แต่เป็นการอ่านที่ดีค่ะ ต้องวิเคราะห์เรื่องด้วยแบบนี้สิ
    เราถึงจะรู้สึกสนุก ทำแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ นะคะ
    พี่อ่านเมนต์หนูแ้ล้วสนุกดี ประมาณว่า (บ้าพอกัน)
    อ้าว...เป็นงั้นไป 5555

    แมวเหมียว< My.iD >
    น่าสงสารชะตากรรมแดเนียล
    เป็นผู้ชายที่น่ารัก เพอร์เฟคมากๆ
    แต่หนูอยากให้พี่ให้หลุยส์ผิดหวังหรือคะ >O<
    ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่เปลี่ยนพระเอกให้อย่างเต็มใจ
    (พูดเล่นค่ะ เดี๋ยวโดนกระทืบตายพอดี)
    ดีใจที่หนูปลื้มดีแลน >O< หนุ่มน้อยของพี่
    มีคนมาตกหลุมรักเสียแล้ว ดีจริงๆ
    #83
    0
  16. #82 boongkee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2552 / 21:53
    ตอนนี้สาเลนเซียเหมือนนางเอก ซีรี่ย์ หมุนไปรอบๆตัว หาใครบางคน กรี๊ดๆๆๆ

    อ่านไปมองหากระโถนไป ทำไมแดนเนียลมันปากหวานจริง!! 5555

    นึกถึงฟลอร์เต้นรำ มันช่างสวยอะไรขนาดนี้(ในจินตนากรหนูอ่ะนะ) สวยมากเลย กิสๆ

    แล้วอัศวินแห่งฟาร์มารีนคือใคร!! ใคร!!! พี่นาตบอกมา(เอามีดจี้คอ - -)

    ถ้าไม่ใช่ดันแคน แล้วใครอ่ะ ไม่ใช่หลุยส์ใช่ไหม คงไม่ใช่หรอก TOT

    แล้วใครอ่ะ แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่ก็นะ คงเป็นดีแลนแหละ หมอนี่เจ้าเล่ห์อาจจะมีวิธอำพรางเสียง

    หรือไม่ก็ติดหวัดหมู 2009 เสียงเลยเปลี่ยน กร๊ากกกก(เริ่มจะนอกเรื่อง 555)
    #82
    0
  17. #81 fene_sun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2552 / 18:49
    หนูว่า นี่แหละดีแลน - -" ถึงพี่นาตจะมายืนยัน นั่งยัน นอนยันว่าไม่ใช่ แต่หนูก็จะบอกว่าใช่
    55555+
    (ดันทุรังดีมากเลยฉัน ทำไปด้ายยยยย~ = =")

    ดีแลนๆๆๆๆๆ >.< หลังจากเปลี่ยนใจ เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอยู่นานว่า เราจะเลือกหนุ่มไหนดี หนูเทใจให้อัศวินแห่งฟาร์มารีนเจ้าค่ะ >. #81
    0
  18. #80 AliKA-Sand (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2552 / 17:20

    งึมงำ..พึมพำๆ...
    (..ต้องใช่ดีแลนสิ..มานต้องช่ายยยย >O<)
    ไม่งั้นหนุ่มหน้าไหนจะมาจีบนางเอก แง่งๆ
    ถึงเสียงจะไม่ใช่ดีแลน แต่ก็ใช่ว่าดีแลนจะปลอมแปลงหรือเปลี่ยนเสียงไม่ได้
    โฮกกกก (ต้องใช่ดีแลนๆ งุ้งงิ้งง่องแง่ง~)
    ถ้าไม่ใช่ก็แค่หน้าแตก กร๊ากกก  ม่ะเปนไรๆ
    คิดถึงดีแลน เง้อออ  โผล่มาให้ได้ยลสักทีเด้~
    (..ว่าแต่อัศวินแห่งฟาร์มารีนนี่มันใครน้า ?!) >>ยังไม่เลิก 55


    >> แอบอ่าน อัศวินแห่งฟาร์มารีน เป็น อัศวินแห่งฟอร์มารีน
    >W<  55   คงไม่เป็นไรเนอะพี่นาต

    #80
    0
  19. #79 แมวเหมียว (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2552 / 16:40
    ใครอ่ะ แง่ง ไม่ใช่เสียงดีแลนหรอพี่นาต งือๆๆ ชอกช้ำไปถึงทรวงในนะเนี่ย

    สงสารแดเนียลอ่ะพี่..เป็นคนที่ดีมากเลยนะเนี่ย ต้องอกหักจากลิลี่หรอ เศร้าๆๆ
    #79
    0
  20. #77 CirCus & LuCas (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2552 / 03:34
    Macize< My.iD >
    หนูต้องเข้าใจนะจ้ะสาวน้อย
    ว่าวาเลนเซียเนี่ยเธอเหมือนเด็กขาดความอบอุ่น
    ชอบเรียกร้องความสนใจ 5555
    (คนแต่งพูดให้ร้ายเสียนางเอกเสียหาย =O=^)
    ดีแลนน่ารักอยู่ค่ะ ^^

    อันที่จริงถ้าพี่แต่งทุกวันมันจะยาวกว่านี้
    แต่งานค้างคออยู่เลยไม่เยอะ
    ตอนนี้แต่งได้ที่ละเรื่องแล้วแต่โอกาส
    สลับอัพไปเรื่อยๆ ไม่รู้สาวๆ จะเบื่อกันไหม
    อย่าเบื่อนะคะ พยายามแต่งอยู่ 555
    #77
    0
  21. #76 Macize (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2552 / 01:34
    เพิ่งมาอ่านเรื่องนี้เป็นครั้งแรก
    ตอนแรกคิดว่าจะอ่านไม่หมด
    ที่ไหนได้มันไม่เพียงพอความต้องการด้วยซ้ำ
    ดีแลนกับอัษวินฟาร์มารีนนี้คนเดียวกันใช่มัยค่ะ
    ไหนวาเลนเซียบอกว่าดีแลนชอบทำตัวแก่ไง
    แต่ที่ทำอยู่เนี้ยน่ารักออก>0<
    แต่ถือว่าดีแลนมีความอดทนมากยกนิ้วโป้งให้เลย^0^
    #76
    0
  22. #75 CirCus & LuCas (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2552 / 00:15
    AliKA-Sand< My.iD >
    หนูเล่นแรงนะคะ จับกดตบจูบเลยเหรอ
    (รู้สึกว่า "กด" พี่นาตจะเสริมเพื่อความเกินจริงนิดหน่อย 555)
    ไม่หน่อยแล้วมั้ง หนูก็...มาหาว่าดีแลนโรคจิตได้ไง
    ดีแลนออกจะน่ารัก น่าหลง น่าจับกดตบจูบ เอ้ย...
    สี่ำคำหลังเซ็นต์เซอร์ด้วยค่ะ แต่ทำไมระบบไม่ทำงาน 555

    นอกจากนั้นแล้ว ขอบคุณมากๆ นะคะที่อุดหนุนนิยาย
    เห็นหลายคนบ่นอยู่ว่านิยายหายาก เพราะมันเยอะ
    มองหาเล่นเอาคนอ่านตาลายแทบสลบกันเป็นแถบ >O<
    ดีหนูไปถามเขา 555 ไม่งั้นงง TOT


    fene_sun< My.iD >
    ด้วยความคิดถึงเหมือนกัน พี่เลยมาแต่งต่อ
    แม้ว่าจะ...เกือบไม่รอดแล้ว ช่วงนี้ดาวน์มากๆ
    โดยเฉพาะอารมณ์ 555 (นี่ขนาดดาวน์นะ อ่านตอบคอมเมนต์ข้างบนเหมือนไม่ใช่)
    หนูแน่ใจนะว่าจะรอคลีฟซาก้า่อ่ะ มันคนละสนพ.อ่ะดิ
    ที่สำคัญพี่ยังไม่รู้เลยว่าลูคัสจะออกเมื่อไหร่ 555


    Kim Seeda< My.iD >
    ชอบฟังคำนี้จัง "พ่อเทพบุตร" จงใจสร้างหนุ่มน้อยคนนี้
    ขึ้นมาเป็นเทวกวนโอ๊ยโดยเฉพาะ แกล้งนางเอก
    ให้นางเอกด่า แล้วก็แกล้งทำเป็นไม่สนใจ
    เดินหนี ให้นางเอกคิดถึง (น่าถีบไหม 555)
    แต่น่ารัก

    [,,yu - ï,,]< My.iD >
    ดีแลนเขาชอบของแปลกค่ะน้อง พวกเราคนมองต้องทำใจ
    วาเลนเซียเอาแต่ใจมาก พี่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม
    ต้องสร้างดีแลนมาให้เธอ =O=^ งงตัวเองนะเนี่ย 555


    boongkee< My.iD >
    เจ้าเล่ห์ก็ได้ พี่ยอมรับว่าดีแลนเจ้าเล่ห์
    พอใจเธอไหมหนูกี๋ จะยุให้ดีแลนของพี่
    เรท ระดับไหนอีกดี เขาอายุ 18 นะเรื่องนี้
    เท่าดันแคนในเรื่องของคาเมรอน 555 อืม...
    ดันแคนเรทได้ ดีแลนเรทบ้างดีไหม
    (นังพี่คนนี้ 555 ไม่ห้ามเลย)





    #75
    0