Vampire Beauty เสน่ห์รักร้ายแวมไพร์สาวเจ้าเล่ห์

ตอนที่ 9 : Vampire Beauty 3: รัตติกาลแห่งการพลิกผันดวงชะตา [กระดาษซับเลือดกำเดาด้วยค่ะ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,698
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 พ.ย. 53



เจ้าชายอัศวิน:::

 


ตอนที่อัพเรื่องนี้...อยากบอกว่าคนแต่งใกล้น๊อคแล้วค่ะ แต่โดนเพื่อนบังคับให้ดั้นด้นอยู่ เลยไม่รู้จะทำอะไรก็มาอัพนิยายเล่นๆ TOT (นี่ขนาดเล่นๆ ของมัน)

พอดีว่าเพิ่งแต่งจบ อาจจะเจออะไรแปลกๆ เพี้ยนๆ และไม่น่าตื่นเต้นเร้าใจเท่าที่ควร แต่หวังว่ามันคงพออ่านได้นะคะ 555 กร๊ากกก

นอกจากนั้นแล้ว...เหลือเวลาอีกไม่กี่วันสำหรับการโหวตนิยายเรื่อง Finding Prince แฟนนิยายคนใดเห็นใจนักเขียนตาดำๆ ผู้นี้ อยากจะช่วยร่วมโหวตก็สามารถกดปุ่มโหวตด้านล่างนี้ได้เลยค่ะ ^^

 
แถมภาพจากที่ไปเที่ยวมิวนิคมา ที่เคยบอกว่านาตกลับไปคนเดียวรอบสอง แบบว่าตอนขึ้นรถไฟไปได้พล๊อตนิยายเรื่อง Vampire Princess แต่พอขากลับ ได้พล๊อตเรื่อง Vampire Phantom อยากจะบอกว่าเขียนพล๊อตบนรถไฟทั้งคู่ เปรียบเสมอการเดินทาง ที่นาตไม่อยากให้หยุดหรือแม้แต่สิ้นสุดลงเลย แต่มันก็มีช่วงระยะเวลาของมัน >O<

http://i73.photobucket.com/albums/i227/Mcfly_Ultraviolet/Ritterprinzen_060609_3.jpg


ใครอยากชมภาพเพิ่มเติม รอชมในไดอารี่ได้นะคะ นาตจะเอารูปอื่นๆ มาลงแล้วจะประกาศบอกไว้อีกทีค่ะ ส่วนหนึ่งได้ลงไปบ้างแล้วแต่ไม่มาก ^^ มิวนิคต้องรอไดอารีฉบับถัดมาค่ะ

 

Vampire Beauty 3:  รัตติกาลแห่งการพลิกผันดวงชะตา

หลังจากข้าขับไล่เจ้าเด็กแก่แดดนั่นไปได้แล้ว ข้าก็แทบจะล้มลงไปเกือกกลิ้งอยู่บนดินด้วยความทรมานเพราะพิษร้ายที่ไหลเวียนในตัวข้า พิษที่เกิดจากเขี้ยวอันแหลคมของศัตรูที่ฝังลงมาบนคอก่อนที่ข้าจะถูกดูดเข้ามายังที่แห่งนี้ ที่ๆ ควรจะเป็นถิ่นของข้าแต่พอมองดูอีกทีแล้วกลับไม่ใช่ ข้าเองก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมข้าถึงถูกส่งข้ามภพมายังอนาคตที่ห่างไกลจากกาลเวลาที่ข้าควรอยู่ถึงสองร้อยสิบปี แล้วข้าจะกลับไปที่นั่นได้อย่างไร หากไม่มีข้าแล้วพี่ชายของข้าจะต่อสู้พวกกบฏเหล่านั้นได้หรือไม่

“คาร์เมน”

ข้าเรียกชื่อพี่ชายขณะคุกเข่าลงเบื้องหน้าต้นไม้ใหญ่ ยกมือซ้ายขึ้นมากุมต้นคอเพื่อบีบนวด แต่ดูเหมือนว่ากล้ามเนื้อของข้าจะไม่ทำงานเสียแล้ว ต้องเป็นเพราะแผลที่มาจากเขี้ยวศัตรูแน่ๆ ที่เล่นงานข้าขนาดนี้ ซึ่งเป็นแผลที่ควรจะอยู่บนคอข้าจนถึงบัดนี้ แต่ทว่ามันได้หายไปแล้ว

“ผมไม่ถนัดจูบคอขวา ขอด้านซ้ายไม่ได้รึไง”

“จูบนั่น” ข้าทิ้งกายลงนอนข้างต้นไม้อย่างหมดแรง “พ่อหนุ่มน้อยแห่งรัตติกาล เจ้าเด็กแก่แดด”

มือข้าตะกายไปเบื้องหน้า เปลือกตาข้าหนักอึ้งเหมือนถูกถ่วง ข้าพยายามจะฝืนให้มันเบิกกว้าง แต่ข้า...กำลังจะหมดแรง

หมับ!

สัมผัสอุ่นที่แตะลงบนมือข้า ทำให้ข้าสะดุ้งเฮือกจนเปลือกตาเปิดขึ้นอีกครั้ง

“เจ้า...” ข้าไม่สามารถส่งเสียงเกรี้ยวกราดเหมือนเมื่อก่อนหน้านี้ได้อีก “ข้าบอกให้ไสหัวไป”

“ผมไปแล้วครับ แต่ไม่ได้รับปากว่าจะไม่กลับมาใหม่” ในน้ำเสียงฉายแววขบขัน

“เจ้ากลับมาทำไม”

“ผมเป็นพวกเห็นผู้หญิงบาดเจ็บแล้วใจอ่อน เลยต้องย้อนกลับมาก่อนเวลาที่ตนเองกำหนดทุกที มีอะไรให้ผมช่วยคุณได้บ้างไหม” ไม่ต้องให้เห็นหน้าข้าก็บอกได้ว่าเจ้าเด็กตัวแสบแสดงสีหน้าทะเล้น

“บาดแผลบนคอข้า” ข้าพยายามเค้นคำพูดออกมา น่าสมเพชยิ่งนักที่ไม่สามารถทนได้จนถึงที่สุด ปล่อยให้ไอ้เด็กแก่แดดมาเห็นข้าอีกจนได้

“ถ้าคุณไม่ทำท่าจะวีนแตกใส่ผมนะ ผมคงรักษาบาดแผลที่หัวไหล่ให้คุณแล้ว” เจ้าเด็กน้อยถือโอกาสช้อนร่างข้าขึ้นมา ขณะที่วงแขนเขาโอบกอดร่างข้าอยู่ กล้ามเนื้อข้าอ่อนปวกเปียกไปหมด ข้านึกหัวเสียอยู่ไม่น้อยเมื่อเขาก้มหน้าลงมาพลางใช้ริมฝีปากจรดลงบนผิวหนังข้าอีกครั้ง

“ฮือ...เจ้าบังอาจมาก” เสียงข้าที่ควรจะหนักแน่นกลับเป็นได้แค่เสียงครวญคราง

“คุณรู้ไหมว่ากับผู้หญิงสวยน่ะ ผมบังอาจได้มากกว่านี้อีก” เขาเอ่ยแล้วหัวเราะเบาๆ ก่อนจะอุ้มข้าไว้ในอ้อมแขน “ทีนี้ถึงคราวผมต้องถามคุณบ้างแล้วแหละมิสบิ้วตี้”

“หึ ข้ามีเหตุผลอะไรต้องตอบเจ้า บอกค่าตอบแทนเจ้ามาก่อน” ข้าย้อนบ้าง

“ให้ผมเป็นคนรักคุณเอาไหม” เจ้าเด็กแสบเอ่ยทะเล้น

“ฝันไปเถอะ ข้าไม่คบเด็ก เจ้ามันพวกไม่น่าคบ”

“โธ่...เด็กคนนี้น่ารักนะครับ หากคุณไม่ลองคบแล้วจะรู้ได้ไงว่าผมน่าคบไม่น่าคบ”

“แค่เจ้าอ้าปาก ข้าก็เห็นลิ้นไก่เจ้าแล้ว ที่นี้ปล่อยข้าลงได้แล้ว”

“ผมทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ เพราะผมเป็นสุภาพบุรุษเกินไป” จากนั้นเขาก็อุ้มข้าไปที่ไหนสักแห่ง ข้าอยากจะขัดขืน แต่พิษร้ายกำลังจะแล่นสู่หัวใจข้า ข้ากัดฟันแน่นไม่ให้เสียงคร่ำครวญเล็ดลอดออกมา แต่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้

“อ้า แฮ่กๆ”

“มิสบิวตี้ คุณจะได้รับสิทธิพิเศษจากผมเพื่อเข้ารักษาร่างกาย แต่การที่ผมจะรักษาให้คุณได้ผมต้องรู้ก่อนว่าคุณมาจากที่ไหน โดนอะไรมา”

“ข้าไม่บอกเจ้าให้โง่หรอก หากเจ้าจะปล่อยข้าตายอยู่ตรงนี้ข้าก็ไม่ว่า”

“แย่จังเลยนะครับ หนุ่มน้อยผู้มีจิตใจงดงามอย่างผม ดันใจดำกับผู้หญิงสวยๆ ไม่ลงด้วยสิ คุณไม่บอกผมก็ไม่เป็นไร ผมคิดว่าผมคงหาทางรักษาคุณได้เองนั่นแหละ คุณคิดแบบผมไหมครับ มิสบิวตี้” ใบหน้าอ่อนเยาว์และคมคายของเด็กหนุ่มมาหยุดอยู่เบื้องหน้าข้า

“อย่าเอาหน้าของเจ้าเข้ามาใกล้หน้าข้าเกินหนึ่งวานะ เจ้าเด็กแก่แดด”

“เท่าที่ผมทำอยู่ตอนนี้มันก็เกินแล้วนี่ครับ ดูสิ...คุณโมโหผมแล้ว ผมจะโดนลงโทษไหมเนี่ย”

“เจ้า...โอ้ย!” ข้ารู้สึกเจ็บจนต้องปิดตาลง หูข้าอื้อตึงและหนักอึ้งจนข้าไม่ได้ยินว่าเจ้าเด็กนั่นพูดอะไรอีกต่อไป เรี้ยวแรงเพียงน้อยนิดสำหรับหายใจก็มีทีท่าว่าจะหายตามกันไปด้วย ข้ากำลังจมอยู่ในความมืดซึ่งไม่ได้เกิดจากยามรัตติกาล หากแต่เป็นความมืดจากหลังม่านเปลือกตาของข้าเอง อันส่งผลมาจากพิษร้ายที่สั่งให้ข้าต้องหลับแม้จะไม่ใช่ยามอันสมควรจะทำเช่นนั้นก็ตามที

 

ลำคอข้าแห้งฝาก ปากของข้ามีรสชาติขมอย่างแปลกประหลาด ความกระหายภายในตัวปลุกเร้าให้ข้าตื่นขึ้นมาทั้งที่ยังรู้สึกระบมไปทั้งเรือนร่าง ข้าพยายามจะลุกแต่กลับทำไม่ได้ เพราะกำลังวังชาทั้งหลายหายไปหมดราวกับว่าข้าได้กลายเป็นหญิงชราอายุหลายร้อยปีก็ไม่ปาน

“ฮือ...เลือด...ข้าต้องการเลือด” เสียงของข้าที่ลอยผ่านริมฝีปากแหบแห้งและแผ่วเบาจนแม้แต่ข้าเองก็แทบจะไม่ได้ยิน

“ฟื้นขึ้นมาก็จะถามหาของดิบของคาว มันไม่ดีต่อสุขภาพนะครับคุณยาย” ใบหน้าเด็กหนุ่มท่าทางทะเล้นโผล่มาอยู่เหนือร่างข้า เมื่อเพ่งสายตามองพลางทบทวนความคิดข้าก็จำได้ว่าข้าเคยหมดสติไปในอ้อมกอดของเขา

“หยาบคาย เจ้าสามหาวถึงขั้นเรียกข้าว่ายายเลยรึไง เจ้าเด็กแก่แดด”

“อ้าว...ก็เบื้องหน้าผมคือคุณยายนี่ครับ” เขาหัวเราะเยาะข้า ทั้งยังถือสิทธิ์มาแตะตัวข้าอีกด้วย

“ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะเจ้าเด็กแก่แดด” ข้าแยกเขี้ยวขู่ ยกมือขึ้นขยุ่มคอเสื้อเขา และเมื่อเหลือบไปเห็นข้อมือตัวเองข้าก็ถึงกับตาค้าง “เจ้า...เจ้าทำอะไรกับร่างของข้า” ข้าพยายามผลักเด็กหนุ่มออกจากตัวแต่ไร้ผล ก่อนจะก้มหน้าสำรวจดูเรือนร่างของตัวเอง

“นอกจากพาคุณมาที่นี่แล้ว กับให้ยาถอนพิษ ผมก็ไม่ได้ทำอะไรคุณเลยครับ คุณยาย”

สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ข้าหมดความสนใจว่าเขาพาข้ามาไว้ที่ไหน

“แล้วทำไมผิวข้า...ถึงได้แห้งเหี่ยวจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ไหนจะเสียงของข้า ที่แหบเหมือนอีแร้งใกล้ตาย หน้าของข้าอีก” ข้ายกมือขึ้นกุมหน้าที่เคยเปล่งปลั่ง บัดนี้แห้งตอบจนไม่หลงเหลือน้ำหรือแม้แต่เนื้อ ราวกับว่ามีเพียงหนังหยาบๆ และกร้านโลกใช้คลุมกระโหลกเพียงเท่านั้น

“ผมก็กำลังถามตัวเองอยู่เหมือนกัน” เจ้าเด็กหนุ่มยังคงยิ้มกรุ่มกริ่มท่าทางอารมณ์ดี ส่วนข้านั้นกำลังเดือดดาลอยากจะจับคนตรงหน้ามากินให้มันรู้แล้วรู้รอด

“ข้าบอกให้ปล่อยร่างข้าลง” ใช้กำปั้นอันไร้เรี่ยวแรงทุบลงบนหน้าอกของเขา แต่มันคงไม่ได้ทำให้เจ้าเด็กนั่นรู้สึกไปมากกว่าแรงสะกิด

“โธ่คุณยาย ทำเป็นโมโหฉุนเฉียวเป็นสาวๆ ไปได้ ให้ผมป้อนยาก่อนสิครับ แล้วค่อยว่ากันอีกที”

“ข้าไม่กินของๆ เจ้า”

“ถ้าคุณยายไม่กิน ไอ้พิษบาดแผลที่คุณยายไปต่อสู้กับใครมามันก็จะลามน่ะสิครับ อย่าทำเป็นแง่งอนหน่อยเลย นี่เด็กหนุ่มรุ่นเหลนของเหลนๆๆๆๆๆๆๆ...”

“หยุด หุบปากเดี๋ยวนี้นะเจ้าเด็กสามหาว”

“...ของเหลน อุตส่าห์สละเวลามาดูแลเชียวนะ”

เจ้าเด็กประสาทต่อปากต่อคำอย่างไม่ยอมฟังคำสั่ง แต่พอเขาพูดถึงตรงนี้ก็ทำให้ข้าฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ข้าได้หลุดมาอยู่อีกกาลเวลาที่แตกต่างจากกาลของข้าถึงสองร้อยสิบปี นี่อาจจะเป็นสาเหตุทำให้ร่างหญิงสาวของข้าไม่สามารถทนอยู่ได้อีกต่อไป แล้วอย่างนี้จะไม่ให้ข้ากลุ้มใจได้อย่างไร

อันที่จริงเรื่องภาพลักษณ์ภาพนอกของข้าที่เปลี่ยนไปอย่างกระทันหันไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่พละกำลังทั้งหลายที่หายสาปสูญไปด้วยนั้นคือสิ่งที่ทำให้ข้าถึงกับหงุดหงิดใจ แล้วอย่างนี้ข้าจะเอาแรงที่ไหนไปค้นหาวิธีย้อนกลับไปยังภพของข้า ไหนจะความกระวนกระวายเรื่องพี่ชายของข้าอีก

“คุณยายครับ ดื่มยาก่อนดีไหม” เจ้าเด็กบ้านั่นทำลายความคิดข้าโดยการส่งถ้วยยามาให้ข้าหน้าตาทะเล้น เห็นแล้วมันน่าหมั่นไส้นัก

“ข้าไม่กิน ข้าจะนอน”

“แหนะ...แสนงอนเป็นสาวๆ ไปแล้วจริงๆ ด้วยสินะคุณยาย”

“ข้าไม่ได้งอนเจ้า ไอ้เด็กบ้า”

คำต่อว่าของข้าเรียกได้เพียงเสียงหัวเราะจากใบหน้าเยาวัยของบุคคลตรงหน้า พฤติกรรมหน้าด้านไม่สะทกสะท้านต่อคำด่าของเขามันยิ่งทำให้หญิงชราอย่างข้าอยากจะบ้าเข้าไปทุกที

“ผมไม่อยากฟังคุณยายบ่นแล้ว” เขาปล่อยข้าลงนอนตามเดิม ข้าจึงตะแคงตัวหันหน้าหนี

“ข้าก็ไม่อยากสนเจ้าแล้วเหมือนกัน” ข้าพยายามยกมือขึ้น แล้วมองดูฝ่ามือของตัวเอง มันคงไม่มีปัญญาจะไปต่อสู้กับใครได้อีกแล้ว นี่หรือที่ว่าเป็นแวมไพร์แล้วจะเป็นอมตะ ข้าล่ะไม่เห็นว่ามันจะต่างจากมนุษย์ตรงไหนเลยหากเราข้ามภพมาได้แล้วยังมีสภาพหงำเหงือกเช่นนี้ แต่ถึงอย่างนั้นข้าก็ยังโชคดีอยู่อย่าง...ที่หูตาไม่ได้ฝ้าฟางไปตามกาลเวลาและอายุขัย

หมับ!

มืออ่อนนุ่มถือวิสาสะกุมมือข้าที่กำลังยกขึ้นสูงเอาไว้ ก่อนที่เจ้าของมือใหญ่จะออกแรงจัดแจงให้ข้านอนหงายท้องเพื่อเผชิญหน้ากับเขา ข้าขมวดคิ้วมองใบหน้าเจ้าเล่ห์แสนกล ที่กำลังส่งรอยยิ้มที่มุมปากมาให้อย่างฉงน จากนั้นเขาก็โน้มตัวต่ำลงมา

“เจ้าคิดจะทำบ้าอะไร”

เจ้าเด็กที่แอบอ้างตนว่าเป็นหนุ่มน้อยแห่งรัตติกาลไม่ยอมตอบคำถามข้า ทั้งยังใช้มือทั้งสองข้างกดแขนข้าจนติดหมอน ก่อนจะจรดริมฝีปากลงมาบนริมฝีปากแห้งเหี่ยวของข้า แล้วปล่อยให้ของเหลวขมไหลเข้ามาในปากข้าแกมบีบบังคับ การที่ข้าไม่สามารถโต้ตอบกลับไปได้ทำให้ข้ารู้สึกเกลียดความชราเข้าไส้ แต่ไอ้เด็กประสาทนี้กลับบ้าระห่ำเลือกวิธีป้อนยาคนแก่อย่างไม่รู้จักกาลเทศะเอาเสียเลย

“เจ้า...แค่กๆ” เกิดอาการสำลักยาขึ้นมาทันทีที่ต้องการจะอ้าปากต่อว่าคนตรงหน้า “ไอ้เด็กประหลาด ข้าเกลียดเจ้า”

“แย่จัง...ผมดันติดใจคนแก่เสียแล้วล่ะสิ” หัวเราะคิกคักแล้วเดินจากไป ปล่อยให้ข้ามองตามหลังด้วยอาการหน้ามืดตัวร้อนเพราะความฉุนเฉียว

จำเอาไว้นะเจ้าเด็กแก่แดด หากข้าฟื้นตัวได้เมื่อไหร่ หรือไม่ตายไปก่อน ข้านี่แหละจะเป็นคนฆ่าเจ้าด้วยมือของข้าเอง

 

:::เจ้าชายอัศวิน

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,100 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 26 พฤศจิกายน 2553 / 22:15
     อิจฉาริษยา คาเมรอนนนนนนนน =..

    ดันแคนคนหน้าด้านที่น่ารักที่สุด>O<
    จุ๊บๆๆๆๆ
    #990
    0
  2. #983 Love Actually (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2553 / 12:37



    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    น้องดั้นน่ารักอย่างรุนแรง

    แม้แต่กับคนแก่ มันก็เอา

    กร๊ากกกก

    เจ้คาเมรอนจ๋า สภาพเหี่ยว ๆ ที่เจ้มองเห็นน่ะ มันเป็นเพียงแค่ภาพลวงตาเท่านั้นแหละจ้ะ

    ซึ่งมันอาจจะมีผลมาจากคำสาป หรือบาดแผลที่เจ้ได้รับจากการต่อสู้นั่นแหละ

    แต่สิ่งที่น้องดั้นเห็น มันกลับตรงกันข้าม น้องดั้นเห็นเจ้ในสภาพของสาวสวยวัยยี่สิบเอ็ดเหมือนเดิมนั่นแหละ

    หุ ๆ ๆ ๆ ๆ

    คิดว่า นี่ก็คงเป็นบททดสอบความรักข้อหนึ่งของเจ้กับน้องดั้นนะจ๊ะ

    #983
    0
  3. #930 กาแฟ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2552 / 18:31
    กริ๊ด ๆ ๆ ><~ ดันแคนเจ้าค่ะ  คนแก่ก็ยังไม่เว้นนะค่ะ แถมไม่ใช่แก่ธรรมดา แต่เป็นแก่ 200 ปี   แบบนี้ยกให้เป็นยอดนักรักระดับโลกเลยค่ะ  ><~  เพราะ คงไม่มีใครทำได้หรอกค่ะแบบนี้  -0-
    #930
    0
  4. #461 -.........- (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2552 / 13:00
    ๕๕๕๕ +
    พี่นาต บอกให้บิวตี้มากินเลือดมันห้รู้แล้วรู้รอดไปเลย .
    #461
    0
  5. #193 I'm happy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2552 / 21:32
    ดันแคน  เค้าไม่ยอมน้า  คุณยายแก้ขนาดนั้น  นายก็ยังไม่เว้นเหรอเนี่ย  โชคดีแล้วที่ชั้นยังไม่แกสำหรับนาย  แล้วโนอาห์ที่รักของยิ้มจะปลื้มคนแก่กว่าอย่างดันแคนมั้ยนี่
    #193
    0
  6. #192 boongkee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2552 / 20:35

    กรี๊ดดดดด คนแก่อายุสองร้อย มันยังไม่เว้น 

    อ้ายเด็กแก่แดด ทะลึ่ง ทะเล้น หน้าด้าน อ้ากกกกกกกกกกกกกกก

    อะไรมันจะขนาดนี้ โอ้ววววววว แต่มีข้อดีคือ หล่อเค่อะ! ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

    แล้วมิสบิวตี้เป็นไรอ่าพี่ เหี่ยวย่นเชียว แต่ก็นะ คนมันสวยแก่ แล้วคงสวยไม่สร่าง ฮ่าๆๆๆๆๆ

    น้องดั้นแก่แดด จูบคนแก่ = =

    #192
    0
  7. #190 fairy_hot (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2552 / 22:48

    *0*

    น้องดันจ๊ะ แม้กะทั่งคนแก่ก้อม่ายเว้นหรอ

    นี่แหละมั้งที่เค้าเรียกว่า ความรักทำให้คนตาบอด (!!??)

    อยากรู้แร้วจิ ว่าน้องดันจะช่วยแวมไพร์สาวเยี่ยงไร ให้กลับมาสวยใสเหมือนเดิม

    เพิ่งรุว่าน้องดันชอบคนที่มีอายุมากกว่า (เรียกง่ายๆ ว่า แก่???)

    แต่ว่าป้าคนนี้แอบรักหลาน ที่ชื่อ ดีแลน ไปซะแร้วล่ะ (ได้ข่าวว่าเปงพี่น้องกันนิ) หุห

    #190
    0
  8. #185 Kim Seeda (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2552 / 16:56

    ดันแคนขนาดคนแก่ยังไม่เว้นอีกหรอลูก

    รีบช่วยยายให้กลับมาเหมือนเดิมเลยนา

    #185
    0
  9. #182 Macize (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2552 / 01:40
    เป็นอะไรที่เหนือความคาดหมายมาก!
    แต่ดันแคนนี้ก็นะกวนอารมณ์คุณยายแกเกินเหลือเกินยิ่งแก่ๆอารมณ์ขึ้นลงง่ายอยู่- -(จะโดนบิวตี้ฆ่ามัยเนี้ย)
    สงสัยคงเป็นนิสัยที่ช่วยคนแล้วต้องยั่วโมโหไปด้วย
    #182
    0
  10. #179 ขนมจีบ+ซาลาเปา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2552 / 21:20
    ดันแคน ชอบคนแก่หรอ
    อย่างนี้ก็หมดหวังสิ
    เพราะเราอายุใกล้กันเลยอ่ะ อิอิ
    แต่ยังงัยเค้าก้ยังรักลูคัสเหมือนเดิม
    มาอัพไวๆน้า สู้ๆนะคะ
    #179
    0
  11. #178 แมวเหมียว (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2552 / 18:56
    กรี๊ดดดด น้องดั้นของช้านนน ทีแรกนึกว่ารักข้ามรุ่นเล็กๆ น้อยๆ แต่ไหงกลายเป็นแบบนี้!!!
    พี่นาตแต่งได้แหวกแนวมากค่า ^[]^ เมื่อไหร่คาเมรอนจะหายเนี่ย น้องดั้นช่วยหน่อยน้า..
    #178
    0
  12. #177 fene_sun (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2552 / 18:27
    กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    ดันแคน นายแน่มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    รุ่นเหลนของเหลนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ - -" เลยเหรอ มากไปมั้ย - -??
    #177
    0
  13. #176 ซูชิเพ็งจัง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2552 / 18:15

    ดันแคนนนน!!
    ช่วยคุณยาย(!!)ให้กลับเป็นเหมือนเดิมด้วยน้าาา >o<
    ยังไม่ค่อยชินกับการที่คนเล่าแทนตัวเองว่า 'ข้า' เลยแฮะ
    มาอัพต่อเร็วๆนะคะ

    #176
    0
  14. #170 **Kiss Me** (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2552 / 09:27
    เปนเพราะไรหว่า ?!

    งง ๆ สงสัยต้องรออ่านต่อ อิอิ
    #170
    0
  15. #169 **Kiss Me** (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2552 / 09:21

    เอา ๆ เปนคนแรก 555 5

    มาเม้น ก่ออ่าน

    เด๋วอ่านแล้วจะมาเม้น - -

    #169
    0