Vampire Beauty เสน่ห์รักร้ายแวมไพร์สาวเจ้าเล่ห์

ตอนที่ 8 : Vampire Beauty 2: หนุ่มน้อยแห่งรัตติกาล [Part II] ดันแคน เรท +14 ไอ้เด็กแก่แดด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,010
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    23 พ.ย. 53




Taylor Swift : Crazier



 

 


Vampire Beauty 2:  หนุ่มน้อยแห่งรัตติกาล [Part II] จบบท

 

“ใคร”

เสียงหญิงสาวแหบพร่า เหมือนเจ้าตัวกำลังบาดเจ็บทักขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด ผมกวาดตามองไปรอบๆ เพื่อหาบุคคลที่เธอกำลังตั้งคำถามอยู่

พรึบ หมับ!

ผืนผ้าพุงขึ้นมารัดร่างผมเอาไว้โดยไม่ทันได้ตั้งตัว ก่อนมันจะดึงร่างผมลงจากต้นไม้

ตุบ  พรึบ!

แล้วทุ่มลงบนพื้นอย่างไร้ความอ่อนโยน ก่อนที่ร่างหนึ่งจะคร่อมผมพลางยึดแขนผมเอาไว้ เมื่อแสงจากโคมไฟติดขึ้นอีกครั้ง ผมจึงมีโอกาสได้เห็นโฉมหน้าหญิงสาวที่ติดจะสวยอยู่ไม่น้อย หรือจะพูดให้ถูกอีกทีเธอค่อนข้างสวยมาก ริมฝีปากแดง นัยน์ทอแสงสีเขียวมรกตแม้ในความมืด เธอมีผมสีทองและหากผมไม่ได้ตาฝาด รู้สึกว่าจะมีสีดำแซมอยู่ด้วย มันถูกรวบไว้ด้วยผ้าลูกไม้ ชุดที่เธอสวมเป็นคอเซ็ตแบบรัดรูปดันทรง มันทำให้ผมอดยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อจ้องไปยัง...

ไม่ได้ๆ นายมองตรงนั้นไม่ได้เด็ดขาด มันค่อนข้างไม่สุภาพรู้ไหม อ้อ...ที่สำคัญผมจะบอกว่า เธอบาดเจ็บด้วย

“ใจเย็นๆ สิครับคุณผู้หญิง หากคุณคิดจะรวบหัวรวบหางผม ค่อยเป็นค่อยไปก็ได้ ผมไม่รีบร้อน” ด้วยความที่ว่าเป็นคนแบบนี้ ปากมันเลยพูดไปแบบนั้น แล้วผลที่ตามมาก็จะดำเนินไปแบบที่ผมถูกจับโยนไปตรงโน้น

หวืด ผลั่ก!

หลังกระแทกดังผลั่กกับโคนไม้ สาวงามขยับยิ้มที่มุมปาก เดินอย่างสง่าตรงมาทางผมแล้วหยุดอยู่ครึ่งทาง โดยไม่แสดงอาการบาดเจ็บของตนให้ใครอื่นได้เห็น

“รวบหัวรวบหางรึ” เธอเอ่ยน้ำเสียงเย้ยหยัน “เจ้าเข้ามาในถิ่นข้าได้อย่างไร เจ้าเด็กน้อย”

“เดินเข้ามาสิครับ” ผมใช้มือลูบก้นปอยๆ ก่อนบอกต่อไปว่า “คุณนี่ชอบใช้กำลังเหมือนสมัยพี่ชายผมยังเป็นแวมไพร์เลยรู้ไหม”

พรึบ!

เมื่อเธอหายตัวจากจุดที่เคยยืนแล้วมาโผล่อยู่เบื้องหน้าผมภายในชั่วพริบตา วินาทีนั้นผมก็รู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าเป็นอะไรที่เรียกว่าเหนือมนุษย์ เธอไม่ใช่คนแต่เป็น...

“แวมไพร์” น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น “พี่ชายเจ้า เคยเป็นแวมไพร์หรือเจ้าเด็กน้อย”

“โฮ๊ะๆๆ นั่นผมมันก็แค่เรื่องสมมติ คุณอย่าไปใส่ใจเลย พวกเราชอบเล่นเป็นภูติผีปีศาจกัน แล้วเขาก็เลือกที่จะเป็นแวมไพร์ ส่วนผมก็เป็น...” ผมนึกไม่ออกเลยว่าจะเป็นอะไรดี “หนุ่มน้อยแห่งรัตติกาล ที่ชอบออกมาเดินเล่นยามค่ำคืนแล้วก็ได้เจอกับเขา พวกเราชอบล่นแบบใช้กำลังภายในต่อสู้กัน อาโฉะ อาเฉะ แบบนี้ไง”

ผมตั้งมือขึ้นเตรียมต่อสู้ เลียนแบบท่าทางศิลปะการป้องกันตัวของคนเอเชียอีกนิดหน่อย หญิงสาวมองหน้าผมอย่างไร้อารมณ์พลางยืนนิ่ง แต่ผมลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่เธอไม่แสดงทีท่าเหมือนสงสัยอะไร นอกจากจะมองว่าผมคงเป็นไอ้เด็กบ๊องคนหนึ่ง

เอาเถอะ...นั่นถือว่าดีแล้ว เพราะวันนี้ผมเป็นอะไรก็ไม่รู้ พลั้งปากพูดเรื่องที่ไม่สมควรพูดอยู่เรื่อย จะว่าไปแล้วผมพลาดมาตั้งแต่ครั้งที่พยายามจีบลินเซย์ ลูกสาวของป้าลินซี่ แล้วก็ตามมาด้วยเฮเลน่า แต่คราวนี้เลวร้ายยิ่งกว่า เพราะปากผมมันเผลอเปิดโปงเรื่องคนในครอบครัวให้คนแปลกหน้ารู้ทั้งที่ไม่สมควรจะทำ

“คุณกำลังบาดเจ็บ” ผมลุกขึ้นแล้วกำลังจะเอื้อมมือไปสัมผัสต้นคอเธอ แต่เธอกลับแยกเขี้ยวใส่

“แฮ...อย่าเข้ามาใกล้ข้า” ยกมือขึ้นกุมต้นคอเอาไว้ “ที่นี้ตอบข้ามาดีๆ ว่าเจ้ารู้จักที่นี่ได้อย่างไร”

“เออ ถ้าคุณหมายถึงสุสานนี่ ผมไม่รู้จักหรอก ผมรู้แต่ว่า...มันตั้งอยู่ในหมู่บ้านของแฟนพี่ชายผมก็เท่านั้น แล้วคุณมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง ก็ในเมื่อก่อนหน้านี้ผมยังไม่เห็นคุณเลย”

“ข้าอยู่ตรงนี้ตลอด และกำลังจะจัดการกับไอ้พวกกบฏต่ำช้าที่หมายปองจะชิงบัลลังก์พี่ชายข้า แล้วจู่ๆ พวกมันก็หายไป”

“เออ คุณกำลังหมายถึงบัลลังก์อะไรหรือ”

“นั่นมันไม่เกี่ยวกับเจ้า บอกข้ามาว่าแสงนั่นเป็นฝีมือเจ้าใช่ไหม เจ้าจัดการกับพวกมันยังไง”

“แสง คุณหมายถึงแสงอะไร” ผมเกาหัวแกรกๆ ผู้หญิงสวยก็เพี้ยนได้เหมือนกันแฮะ คิดว่าตัวเองจะเพี้ยนอยู่คนเดียวเสียอีก

“แสงสีเงินนั่น แต่เดี๋ยวก่อนนะ...” มือเรียวเอื้อมมาจับคอเสื้อผม “เจ้าสวมอะไร”

“มันคือ...เสื้อครับคุณผู้หญิง” ผมหันไปมองตามมือเธอจนเผลอเอาจมูกไปชนมือเธอเข้า

“เจ้ามาจากเมืองไหน” หญิงสาวชักมือกลับทัน

“มือคุณหอมดีนะครับ” ผมเคลิ้มไปแล้ว

“ไม่ได้เรื่องเลย ถามอย่างตอบอย่าง ออกไปจากถิ่นของข้าได้แล้ว”

“โธ่ผมอุตส่าห์ชม ทำไมคุณถึงได้ใจร้ายขับไล่ผมแบบนี้”

“คุยกับเจ้าไม่รู้เรื่อง พาลจะทำให้ข้าหงุดหงิดเสียเปล่า รีบไสหัวไปได้แล้ว และอย่ามาก้าวก่ายถิ่นของข้าอีก ไม่เช่นนั้นจะหาว่าข้าไม่เตือน”

“ถ้าคุณต้องการแบบนั้น” ผมหันหลังให้เธอและกำลังจะมุ่งหน้ากลับไปตามทางของตัวเอง

“เดี๋ยวก่อนเจ้าเด็กน้อย” ในน้ำเสียงที่เคยมั่นใจในตัวเองฉายแววสับสน

“คุณต้องการผมสำหรับคืนนี้ใช่ไหมล่ะ”

“เปล่า ไม่ใช่ตัวเจ้า แต่ข้าต้องการคำตอบจากเจ้า”

“คุณจะให้อะไรเป็นการตอบแทน ถ้าผมสามารถให้คำตอบคุณได้” ผมเดินย้อนกลับไปเผชิญหน้ากับเธอ

“เจ้าเป็นลูกนักการค้ารึเปล่า ข้าจะถามอะไรนิดหน่อยทำเป็นหวังผลตอบแทน”

“ผมเป็นนักรักต่างหากล่ะ” พยายามบังคับเสียงให้ทุ้มต่ำฟังแล้วน่าหลงใหล

“เจ้าจะเอาอะไรจากข้า”

“ผมจะบอกทีหลังแล้วกัน คุณอยากรู้อะไร”

“นี่มันปีอะไร”

“ปีกระต่ายครับคุณผู้หญิง”

“เจ้าอย่ามาเล่นลิ้น ข้าหมายถึงลำดับตัวเลขของปี”

“ฮ่าๆ ผมล้อเล่นหน่อยเดียวเอง อย่าเครียดมากสิครับ ผมกำลังจะบอกอยู่พอดี ปีนี้เป็นปีที่ 2XXX ผมหวังว่าคุณคงไม่ได้เป็นหญิงแก่ชราหลุดออกมาจากยุคสองพันปีก่อนคริสตกาลหรอกนะครับ”

ผมเอ่ยแกมทะเล้น แต่หญิงสาวกลับทำหน้าเครียดแล้วเดินย้อนกลับไปที่ต้นไม้ ใช้มือลูบๆ คลำๆ ลำต้นเหมือนจะหาอะไรสักอย่าง

“นี่ไม่ใช่สถานที่ของข้า”

“ที่คุณจับอยู่เขาเรียกว่าต้นไม้ครับ ไม่ใช่สถานที่”

“ข้ารู้น่า เจ้าเด็กแก่แดด” เสียงแหลมสูงกรีดแทงแก้วหูผมแทบพัง แต่รูปโฉมของเธอกลับเป็นอาหารหล่อเลี้ยงสายตาผมเสียงั้น พระเจ้า...ผู้หญิงคนนี้สวยได้แม้กระทั่งยามโมโห

“ผมขอสิ่งตอบแทนได้รึยัง”

“เจ้าจะเอาอะไร”

“ให้ผมจูบซอกคอของคุณ” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพร้อมตีสีหน้าจริงจัง

“นอกจากจะเป็นเด็กแล้วยังไม่รู้จักเจียม เจ้าไม่คิดว่าสิ่งที่เจ้าขอนั่นเกินตัวไปหน่อยหรือเจ้าเด็กน้อย ไหนบอกข้ามาสิว่าเจ้าอายุเท่าไหร่” หญิงสาวหรี่ตาเล็กลง

“ผมอายุสิบแปด ที่สำคัญ...ผมไม่คิดว่าการทำแบบนั้นมันจะเกินความสามารถของผมนะ” ผมขยับเข้าใกล้เธออย่างไร้ความเกรงกลัว และก็รู้ด้วยว่าสายตาของผมในตอนนี้มันคงเจ้าชูอยู่ไม่หยอก ถ้าหากผมได้จริงจังแล้ว มันก็เป็นแบบนี้ทุกที สงสัยสันดานเก่าผมจะผุดแล้ว

“ข้ายอมให้เจ้าทำแบบนั้นก็ได้ จะคิดว่าเสียค่าโง่ที่ไม่ระวังคำพูดไว้แต่แรก” คอระหงที่บอบช้ำไปด้วยบาดแผลเหยียดยาว หญิงสาวเอียงคอด้านขวาที่ไร้ริ้วรอยให้ผม โดยที่มือหนึ่งยังกุมคอด้านซ้ายเอาไว้

“ผมไม่ถนัดจูบคอขวา ขอด้านซ้ายไม่ได้รึไง”

“เจ้า...” เธอชักสีหน้าหงุดหงิด ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาตั้งท่าจะทำร้ายผม แต่คราวนี้ผมไวกว่าจึงได้ ทั้งยังแอบใช้แรงจากเวทมนต์บังคับเธออีกนิดหน่อย โดยการยึดมือทั้งสองข้างเอาไว้

“ถ้าคุณมั่นใจว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่ และอายุมากกว่าผม...”

“ข้าอายุมากกว่าเจ้าแน่ หากนับตามกาลของข้าแล้วก็แก่กว่าเจ้าถึงสามปี เจ้าเด็กแก่แดด”

“ยี่สิบเอ็ดหรือ” ผมเลิกคิ้วสูงพลางยิ้มที่มุมปาก “...งันคุณก็ไม่ควรที่จะทำร้ายเด็กที่มีอายุอ่อนกว่า แล้วก็ควรจะทำตามคำสัญญาด้วย”

เธอเอียงคอด้านซ้ายให้ผมอย่างลังเล ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นฟ้าแล้วหลับตาลง เลือดสีเข้มยังคงไหลทะลักออกมาจากผิวหนังที่มีรูเล็กๆ สองรูเหมือนรอยเจาะจากแวมไพร์ ผมยืนสำรวจบาดแผลก็รู้ทันทีว่ายังใหม่ และดูเหมือนว่าเธอจะผ่านการต่อสู้มาหมาดๆ เสียด้วย

“อย่าลีลาให้มากนัก ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจ” เธอทักขึ้น

ผมใช้มืออีกข้างหนึ่งที่ว่างอยู่กุมท้ายทอยเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะโน้มตัวเข้าหาและประกบริมฝีปากลงบนบาดแผลนั่น หญิงสาวส่งเสียงครางอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะประท้วงขึ้นเมื่อผมเลื่อนหน้าต่ำลงมา

“เจ้ากำลังทำบ้าอะไร”

“โอ้...ขอโทษครับ มันเพลิน” ผมแกล้งยิ้มอย่างทะเล้น ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดปากขณะเผชิญกับใบหน้าขมึงทึง ก่อนจะแอบตวัดสายตาเหลือบมองไปที่หัวไหล่ซึ่งยังมีบาดแผลอยู่ แต่คิดว่าหากปล่อยไว้คงไม่เป็นไร ที่เหลือเธอคงจัดการกับตัวเธอเองได้

“เสร็จธุระเจ้าแล้วก็ไสหัวไป และอย่าได้นึกผยองว่าข้ายอมเจ้าเพราะเต็มใจ แต่ข้าจำใจต้องรักษาสัญญาก็เท่านั้น”

“ผมไม่บังอาจ”

“แค่เจ้าขอจูบต้นคอข้าก็ถือว่าบังอาจเกินไปแล้ว รู้ไว้เสียด้วย”

“ก่อนที่ผมจะจากไป มีสิ่งหนึ่งที่ผมไม่รู้เกี่ยวกับคุณไม่ได้ ได้โปรดเห็นใจเด็กน้อยเจ้าของนัยน์ตาสีม่วงอ่อนอมเทาผู้ทรงเสน่ห์คนนี้ แล้วบอกชื่อเสียงเรียงนามของคุณด้วยเถอะครับ ไม่เช่นนั้นคืนนี้ผมอาจจะนอนไม่หลับเพราะความกระวนกระวายใจ” ผมเคลียร์ร่องคอก่อนจะส่งยิ้มหวานๆ ไปให้สาวงามตรงหน้า เธอกลับปลายหางตามองดูผมก่อนยิ้มหยัน

“ข้าชื่อบิวตี้ คาเมรอน บิวตี้ เจ้าเด็กน้อย”

“โอ้มิสบิวตี้ ยินดีที่ได้พบคุณ” ผมโค้งตัวลงต่ำอย่างอ่อนช้อย “คุณช่างสวยงดงามทั้งนามธรรมและรูปธรรม”

“หึหึ เจ้ามันช่างน่าขัน” อย่างน้อยเธอก็หัวเราะออกมาอย่างเปิดเผยเป็นครั้งแรก “กลับบ้านไปดูดนมแม่ได้แล้วเจ้าเด็กแก่แดด”

“คำพูดของคุณทำให้ผมรู้สึกจุกเสียดไปหมด สงสัยจะไม่ต้องพึ่งนมแม่ไว้ดูดก่อนนอนแล้วแหละครับ ที่สำคัญ...แค่ผมเห็นหน้าคุณก็รู้สึกอิ่มไปถึงใจ”  

“เจ้ามันช่างกะล่อนนัก” คาเมรอนเหยียดยิ้มอย่างเย่อหยิ่ง

“ถึงจะกะล่อน แต่ก็น่ารักไม่ใช่หรือ แม่หญิง”  ผมโค้งตัวลงต่ำทำความเคารพ ก่อนจะหันหลังเดินจากเธอมาอย่างว่าง่าย

พรึบ!

เงาดำลอยข้ามหัวผมไป จากนั้นร่างหญิงสาวก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้าผมอีกครั้ง

“นามของเจ้า” เธอถามหน้าตาจริงจัง

“นามของผมหรือ” ถึงทีผมจะได้เหยียดยิ้มใส่เธอบ้าง แต่เก็บไว้ไปทำที่บ้านดีกว่า เพราะตอนนี้ผมต้องตีสีหน้าไร้เดียงสาเข้าไว้

“ชื่อของเจ้า”

“เรียกผมว่าหนุ่มน้อยแห่งรัตติกาลก็แล้วกัน มิสบิวตี้”

“หนุ่มน้อยแห่งรัตติกาล” มือเรียวบอบบางและเย็นเฉียบแตะ ที่ปลายคางของผมเบาๆ ก่อนที่ใบหน้าสวยโดดเด่นจะเลื่อนเข้ามาใกล้ “ข้ารู้นะ...ว่าเจ้ามันชอบท้าทาย แต่ข้าขอเตือนให้เจ้าอยู่ห่างๆ ข้าเอาไว้จะดีเสียกว่า แล้วอย่าได้กลับมาที่นี่อีก”

“การที่คุณบอกให้ผมทำแบบนั้น ก็เหมือนคุณกำลังสั่งให้ผมหยุดหายใจน่ะสิครับ ทำยังไงได้ล่ะ ก็ผมดันติดใจคุณเข้าแล้ว ผมคงทำตามคำขอของคุณไม่ได้ ไว้เจอกันคืนต่อไปนะครับ คุณแวมไพร์สาว” ผมคว้ามือเธอมาจูบ ก่อนที่เธอจะสะบัดออกอย่างรวดเร็วพลางทำเสียงขึ้นจมูกแสดงสีหน้าไม่พอใจ

“หากเจ้าโผล่มาที่นี่อีกที ข้าจะจับเจ้ากิน”

“เพื่อคนสวยอย่างคุณ ผมยอมเป็นอาหารเลยครับ”

“ไสหัวไปได้แล้ว ข้าเหม็นขี้หน้าเจ้า”

“อ้าว เมื่อกี้นี้ผมก็จะไปอยู่แล้วเชียว คุณก็ดันมาขวาง พอถึงตอนนี้ก็กลับมาบอกว่าเหม็นขี้หน้าผมซะงั้น”

“เชิญ” เธอหลีกทางให้

ผมเดินจากมาได้สักพัก แอบไปหลบอยู่หลังพุ่มไม้ จากนั้นร่างของคาเมรอนที่เคยแสดงทีท่าว่าแข็งแกร่งต่อหน้าผมก็ทรุดลงนั่งกับพื้น ใจหนึ่งผมอยากจะเข้าไปหาเธอ แต่ดูท่าว่าเธอจะไม่ต้องการให้ผมทำแบบนั้น เอาเถอะ อย่างน้อยผมก็ช่วยรักษาบาดแผลบนลำคอของเธอให้แล้ว แม้จะไม่รู้เลยว่าทำไปเพื่ออะไร สงสัยจะเป็นเพราะเธอสวยบาดใจผมละมั้ง

พอนึกถึงตรงนี้ผมจึงเดินกลับบ้านแล้วถอดคราบหนุ่มน้อยแห่งรัตติกาลที่ติดจะจริงจังและขรึมหน่อยๆ ออกทันที อุตส่าห์คิดเอาไว้ว่าจะจีบสาวใหญ่สักหน่อย แต่พอเห็นว่าเธอบาดเจ็บแบบนั้น ผมเลยเบาๆ มือลงก่อน การได้พบเจอกับเธอ ทำให้ผมรู้สึกเหมือนกับว่า...

การผจญภัยกำลังจะเริ่มขึ้น!

มิสบิวตี้...ถึงคุณจะห้ามผมไม่ให้กลับมาที่นี่ แต่ผมจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร ก็ในเมื่อผมยังไม่รู้เลยว่าคุณเป็นใคร มาจากไหน หรือแม้แต่...

คุณมาโผล่อยู่ในสุสานได้อย่างไร

 

 

 

 

:::เจ้าชายอัศวิน













เจ้าชายอัศวิน::: ข้อความแต่ชาติปางก่อน 555 ไม่อยากลบ

 

พูดคุยก่อนอ่าน:

รู้สึกว่าจะอัพตอนสั้นๆ มาหลายวันแล้ว >O< วันนี้ก็เลยมาอัพตอนยาวๆ ให้หน่อยแล้วกัน ไม่มีเจตนาจะให้ยาว แต่โดนดันแคนฉุดรั้งเอาไว้บอกว่าอย่าให้จบบทเร็วเลย เพราะเขากำลังสนุก กับการสลัดคราบหนุ่มน้อยไร้พิษสงออก >///< ของแบบนี้ต้องอ่านกันเอาเอง สปอลย์ต่อไม่ได้แล้ว 5555

นอกจากนั้นแล้ว...น้องกบคงไม่คิดว่านาตจะอ่านคอมเม้นท์ทุกคอมเม้น 555 นาตอ่านหมดค่ะ แต่ว่าไม่ได้ตอบเหมือนสมัยเขียนเซอร์คัส ตอนนั้นตอบได้รายบุคคล หนูแชแชก็เคยเป็นหนึ่งในผู้โต้ตอบสนทนากับพี่อยู่นานเหมือนกัน แต่ตอนนี้น้องแชเขามีความสามารถพูดคุยคนเดียวได้แล้วค่ะ 555 หรือไม่ก็แอบมาฉุดลูกชายพี่ไปคุยด้วย 555

สาวๆ หลายคนอ่านบทนี้แล้วอาจจะไม่คิดว่าดันแคนไร้พิษสงอย่างที่ปากพูด แต่ยังไงพี่นาตก็ขอฝากเขาไว้ในอ้อมใจก่อนนะคะ 555

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,100 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 26 พฤศจิกายน 2553 / 22:05
     เหมื่อยจริงๆ นะเนี่ย เหมื่อยปาก เกร็งอยู่ไม่อยากยิ้มมากเพื่อนอยู่ด้วย555
    นี่ถ้านั่งอ่านคนเดียวคงปล่อยกร๊าก ถ้าเป้นหนังสือหน้านี่ก็ติดอยู่กับกระดาษเเหละ555

    อะไรเนี่ยไม่ค่อยดีใจเลยที่ดันแคนเจอคาเมรอน ฮึ่มๆๆๆ
    เจ้าของหัวใจดันแคนตัวตริงมาแล้วTOT
    คนแอบรักอย่างเราต้องหลีกทาง

    กระซิก กระซิก...

    แต่ช่างเถอะ แค่ได้รักก็พอใจแล้ว งุงิ
    #989
    0
  2. #981 Love Actually (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2553 / 02:56

    Princess Yvonne Emoticons 118

    น้องดั้นขา หนูเป็นญาติกับปลาไหลเหรอลูก

    หนูถึงได้ไหลลื่นไปได้เรื่อย ๆ แบบนั้นน่ะ

    เฮ้อ เซี้ยวจริง ๆ เลยเราเนี่ย

    แบบนี้มันน่าจะให้เจ้คาเมรอนลงโทษให้หนักนักเชียว

    ว่าแต่ ใครลงโทษใครหว่า สงสัย ๆ ๆ

    กร๊ากกกก

    #981
    0
  3. #929 กาแฟ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2552 / 17:46
    ชอบคำพูดดันแคนจังเลยค่ะ  ><~  ไหลลื่นได้ทุกสถานการณ์  กริ๊ดๆ  ๆ ><~ ให้ดันแคนค่ะ 

    ปล.แต่นางเอกคนนี้มาจากโลกไหนค่ะเนี่ย -  -
    #929
    0
  4. #648 ~ KiM ~ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2552 / 18:03
    พวกเราชอบล่นแบบ >> ชอบเล่น



    แต่คราวนี้ผมไวกว่าจึงได้ ทั้งยังแอบใช้แรงจากเวทมนต์ มันๆแปลกๆค่ะ



    โค้งตัวลงต่ำอย่างอ่อนช้อน หรือ อ่อนช้อย ค่ะ



    อิอิ แล้วจะตามอ่านเรื่อยๆนะค่ะ
    #648
    0
  5. #460 -.........- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2552 / 12:48
    กี๊ส เสียวมาก ๕๕๕๕+
    น้องดันเจ้าเล่ห์ไม่หาย แค่เจอครั้งแรกก้ขอ สะแล้ว
    > <  ทั้งตะกูลเลยนะนิ  .
    #460
    0
  6. #180 แมวคุง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2552 / 21:36
    หนูดันแคนปลาไหลได้โล่ค่ะ = =+b



    ว่าแต่บัลลังค์ นี่มันต้องเป็น บัลลังก์หรือเปล่าคะ รุสึกว่านะ ?
    #180
    0
  7. #168 **Kiss Me** (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2552 / 09:20
    โอ้ว ปลาไหล >O<

    น่ารัก ๆๆ
    #168
    0
  8. #167 [piano] (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2552 / 07:13
    ลื่นได้เยอะ

    พี่คะมีคำพิด คำว่า "พจญภัย"อะ มันเขียนว่า "ผจญภัย" ไม่ใช่เหรอ
    #167
    0
  9. #166 Macize (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2552 / 03:27
    ดันแคนกะล่อนได้ทุกเวลาจริงเลยนะ
    แต่ก็ยังรู้กาลเทศะอยู่(นิสสสสหนึ่ง)
    นางเอกมาหลุดมาจากอีกยุคหนึ่ง
    แบบนี้เดาไม่ออกเลยว่าจะเป็นไงต่อ
    แต่ดันแคนคงจะพยามเอาตัวเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยสุดริด(ตามประสาหนุ่มนักรัก)
    #166
    0
  10. #165 boongkee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2552 / 21:00

    กรี๊ดดดดดดด กะ ล่อน ได้ โล่ !!!

    มันไหลแบบลื่นๆ(?) อ่านแล้วหมั่นไส้ น่าจะฉีกเป็นสองท่อน ฮึ่ย!

    คาเมรอนโหดมาก น่ากลัว หลุดออกมาจากยุคไหนล่ะนั่น

    มาข้ามาเจ้า เป็นสาวเหนือหรอ ข้าเจ้า ข้าเจ้าเป็นสาวเจียงใหม่ - - (จะโดนพี่นาตตบกระบาลไหม = =)

    #165
    0
  11. #162 Vampire Angle (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2552 / 20:04
    ฮ่าๆ สนุกมากค่ะ พี่นาต รีบมาอัพต่อนะคะ
    #162
    0
  12. #160 I'm happy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2552 / 16:47
    โอ้ ดันแคนที่จริงจังสุดๆ ในชีวิต (เท่าที่ยิ้มเคยเห็นมา) น่ารักซะพ่อคุณเอ้ย แต่เล่นมากๆ ระวังโดนจับกินนา
    #160
    0
  13. #159 ซูชิเพ็งจัง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2552 / 16:24
    ว้าวว
    หนุ่มน้อยรัตติกาล
    หนุกมากๆค่าา
    มาอัพต่อเร็วๆน้าา
    #159
    0
  14. #156 Kim Seeda (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2552 / 12:18

    บิวตี้เป็นแวมไพร์แล้วหลงยุคมาเหรอนี่

    #156
    0
  15. #153 ขนมจีบ+ซาลาเปา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2552 / 10:06
    หนุ่มน้อยแห่งรัตติกาล แหม! เข้าใจตั้งชื่อให้ตัวเองนะ
    บิวตี้เป็นแวมไพร์รึนี่ แต่ดันแคนก็เป็นอดีตแวมไพร์เหมือนกันนะ
    เจอกันที่แรกก็โดนว่าซะเสียเชิงแล้ว
    อย่าเพิ่งหมดมาดเพลย์บอยไปซะก่อนล่ะ พ่อจอมเจ้าชู้
    #153
    0
  16. #148 แมวเหมียว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2552 / 00:06
    สงสัยนางเอกหลงยุค ฮ่าๆๆ
    ตอนนี้นางเอกน่ารักมากค่ะ น้องดั้นก็โตขึ้นมากเลย อิอิ
    #148
    0
  17. #147 fene_sun (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2552 / 23:34
    คนแรกๆๆ คนแรกรึเปล่า T____________T

    นางเอกโผล่แล้วจ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

    นายปลาไหล - -"
    #147
    0