Vampire Beauty เสน่ห์รักร้ายแวมไพร์สาวเจ้าเล่ห์

ตอนที่ 10 : Vampire Beauty 4: หญิงชรากับหนุ่มน้อยแห่งรัตติกาล [Part I]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,339
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 พ.ย. 53





 
Taylor Swift : I'd Lie

 

ตอนนี้กำลังชอบเพลงของ Taylor Swift

เพื่อนๆ ก็ทนฟังกันไปนะคะ 55555

 


Vampire Beauty 4: หญิงชรากับหนุ่มน้อยแห่งรัตติกาล [Part I]

เจ้าเด็กประสาทลากข้าออกมาจากห้องพัก หลังจากที่ข้าเริ่มฟื้นตัวได้บ้างแล้ว แต่ก็ยังไม่แข็งแรงพอที่จะจับเขาฆ่าทิ้ง ทั้งยังปล้ำจับข้าใส่เสื้อผ้าหนาๆ โดยให้เหตุผลว่าเพื่อป้องกันแสงแดด เพราะเขากำลังจะพาข้าออกไปสูดอากาศด้านนอก

ข้าบอกว่าไม่ไป เจ้าฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องรึยังไง เจ้าเด็กดื้อ

รู้เรื่องครับคุณยาย แต่ผมมันหัวดื้อนี่ คุณยายจะคาดหวังเอาอะไรจากผมล่ะเขายิ้มออกมาท่าทางทะเล้น แต่มันทำให้ข้ารู้สึกโมโหเกินจะทนไหว จึงเอื้อมมือไปบีบคอเขา

ข้าอยากฆ่าเจ้า

ฮ่าๆๆ หยุดเถอะครับ มือเหี่ยวๆ ของคุณยายทำผมบ้าจี้นะ ถ้าเป็นจุมพิตจากสาวสวยๆ ก็ว่าไปอย่าง ยายอย่าเล่นแบบนี้สิ เอาไว้ยายกลับไปเป็นมิสบิวตี้สุดสวยได้เมื่อไหร่ จะฆ่าผมด้วยจุมพิตผมจะไม่ปฏิเสธเลย

ไอ้เด็กทะลึ่ง ยิ่งเขาอารมณ์ดีมากเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งอารมณ์เสียมากเท่านั้น การบีบรัดของข้าทำได้แค่ให้เขารู้สึกจักจี้ มันช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี เกิดอะไรขึ้นกับร่างของข้ากันแน่

คุณยายนี่ใจร้ายจังนะครับ ผมอุตส่าห์อ้อนวอนขออนุญาตพี่ชายตั้งสองวันสองคืน กว่าเขาจะยอมให้ผมนำคุณยายมารักษาตัวในบ้านของอลิซาเบธ ไหนจะต้องค้นหาสูตรยา สำหรับรักษาพิษจากแผลอีก ไหนจะต้องนอนกอดไม่ให้คุณยายรู้สึกหนาวเกือบจะตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ทั้งหมดนี้ยังไม่เพียงพออีกหรือครับ ผมออกจะน่ารักและมีจิตใจดีงามแบบนี้ คุณยายฆ่าผมได้ลงคอหรือ

จูบข้าแล้วยังไม่พอ นี่เจ้าฉวยโอกาสกอดข้าอีกรึไงเจ้าเด็กบ้า ข้าเกลียดเจ้าเข้าไส้ ไอ้เด็กสามหาวข้าพยายามออกแรงบีบเขา แต่ตัวข้าดันสั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง

ใจเย็นๆ สิครับ เดี๋ยวความดันขึ้น เจ้าเด็กน้อยหัวเราะสนุกสนาน ไม่ถือสาการกระทำของข้าก่อนจะแกะมือข้าออกอย่างง่ายดาย

คุณนี่แกล้งได้แม้กระทั่งคนแก่นะคะดันแคน

น้ำเสียงสดใสที่เอ่ยขึ้นช่างคุ้นหูจนข้าอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง เด็กสาวเรือนผมสีทองกำลังส่งยิ้มให้เจ้าเด็กแก่แดดที่อยู่ข้างข้า นัยน์ตาของเธอเป็นสีฟ้าอ่อน ขนตาเจ้าตัวงอนยาวทำให้ใบหน้าของเธอดูสวยและอ่อนหวาน และเธอก็คือบุคคลที่ข้ารู้จักเป็นอย่างดี

ไดอาน่าข้าเรียกชื่อเธอน้ำเสียงแหบแห้ง

คุณยายครับ นั่นคืออลิซาเบธ เจ้าของบ้านหลังนี้ ไม่ใช่ไดอาน่า เจ้าเด็กแก่แดดริบังอาจสะกิดแขนข้าทั้งยังหัวเราะเยาะข้าอีกต่างหาก

หุบปากเจ้าไปเลย ข้าแผดเสียงอันแหบพร่าใส่เขาก่อนจะหันไปทางหญิงสาว เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แล้วชุดที่เจ้าสวมอยู่อาจจะทำให้เด็กในท้องอึดอัดได้ ข้ารีบเดินเข้าไปหานาง หวังจะประคองร่างนางไว้แต่ทว่านางกลับประคองร่างข้าเอาไว้แทน

ฉันชื่ออลิซาเบธ แล้วก็ไม่ได้ตั้งครรภ์ด้วย

ข้าก้มมองดูมือเรียวสวยที่กุมมือข้าเอาไว้ หากแต่มือข้ากลับเหี่ยวย่น เป็นไปได้อย่างไร ที่เราสองคนกลับแตกต่างกันแบบนี้ ทั้งที่มาจากเราต่างมาจากภพเดียวกัน

หรือว่าเจ้า...

ฉันบอกให้นายดูแลคนของนายดีๆ ไม่ใช่ปล่อยให้เธอมาคลอเคลียอลิซาเบธ เราไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้จะหิวขึ้นมาเมื่อไหร่ เสียงหนึ่งที่ขัดขึ้นแฝงแววไม่พอใจ โดยที่ข้าไม่ทันพูดจบ

โธ่ลูคัสคะ เธอก็แค่หญิงชรา จะทำอะไรฉันได้ล่ะคะ

ถึงจะเป็นหญิงชรา เราก็ไม่ควรไว้วางใจคนแปลกหน้าในร่างแวมไพร์

ข้าหมุนตัวหาคนพูดอย่างยากลำบาก จึงได้เผชิญหน้ากับช่ายร่างสูงเรือนผมสีทองนัยน์ตาของเขาเปล่งประกายเป็นสีทองดุจดวงดาวหกแฉก สีหน้าเคร่งขรึมท่าทางไม่ไว้วางใจข้า แต่เมื่อข้ามองดูหน้าเขาอย่างชัดๆ ก็ทำให้หัวใจข้าเต้นแรง

คาร์เมน ข้าพึมพำมองดูพี่ชายของข้าที่มีทรงผมแตกต่างไป เจ้าก็มาอยู่ที่นี่ แล้วทำไมเจ้าจึงตัดผมสั้นแบบนั้น เจ้าโปรดปรานการไว้ผมยาวไม่ใช่หรือ

คนตรงหน้าขมวดคิ้วมอง ขณะที่ข้ากำลังเครียด เสียงหัวเราะของใครบางคนก็ดังขึ้น

ฮ่าๆๆๆ เลอะเลือนขนาดนี้ พี่ยังคิดว่าเธอจะไปทำร้ายใครได้อยู่หรือท่านลูคัส

ข้าไม่ได้เลอะเลือนนะเจ้าเด็กแก่แดด พี่ชายของข้า ข้าจำได้ว่าเขาเป็นยังไง ข้าหันไปตวาดเจ้าเด็กบ้านั่น แต่เสียงกลับแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน

คุณยายครับ นั่นน่ะพี่ชายผม ไม่ใช่พี่ชายของคุณยาย ส่วนผู้หญิงที่คุณยายเรียกว่าไดอาน่าน่ะ เธอชื่ออลิซาเบธ เป็นแฟนของลูคัส

เจ้าอย่ามาเถียงข้า ไดอาน่าเป็นชายาของพี่ชายข้าต่างหาก

เห็นไหมลูคัส เจ้าเด็กแก่แดดพยายามตีสีหน้าจริงจังแต่มันดูทะเล้นเสียมากกว่า เธอหลงหน้าหลงหลังจนแต่งนิทานได้เป็นเรื่องขนาดนี้ จะเอาปัญญาที่ไหนมากินเลือดพวกเรา

เจ้าเด็กน้อยเรียกพี่ชายข้าว่าลูคัส และเรียกชายาของเขาว่าอลิซาเบธ แถมยังบอกอีกว่าลูคัสเป็นพี่ชายเขา ทั้งที่เขาหน้าตาเหมือนคาร์เมนพี่ชายข้าอย่างกับแกะ ข้าสับสนไปหมดแล้ว ทำไมไม่มีใครในสองคนนี้จำข้าได้เลย เกิดอะไรขึ้นกับข้ากันแน่ แล้วเจ้าเด็กแก่แดดนี่เป็นใครกัน เขาเป็นใคร...ทำไมข้าจำอะไรไม่ได้ เป็นไปได้ไหมว่าเขาอาจจะมาจากยุคเดียวกันกับข้า และมาอยู่ในยุคแห่งอนาคต โดยที่พวกเขาหลังลืมความทรงจำทั้งหมด ส่วนข้าที่ยังคงจดจำเรื่องราวทั้งหมดได้นั้นเป็นเพราะว่าร่างกายข้าเปลี่ยนไปตามกาลเวลา ขณะที่พวกเขายังอยู่ในวัยหนุ่มสาว

อลิซาเบธ อยู่ห่างเธอเข้าไว้คาร์เมน หรืออาจจะเป็นลูคัสดึงร่างไดอาน่าที่พวกเขาเรียกว่าอลิซาเบธออกห่างจากข้าไป

คุณนี่ใจร้ายจัง จำไม่ได้รึไงคะว่าครั้งหนึ่งคุณก็เคยเป็นคนแปลกหน้าสำหรับฉันเหมือนกัน ตอนนั้นคุณยังจับฉันไปไว้ที่ปราสาทคุณเลย

แต่ผมรู้ว่าตัวเองน่าไว้วางใจกว่าคนอื่น

หากพวกเจ้าจำไม่ได้ว่าข้าเป็นใคร ข้าจะไม่ขอให้พวกเจ้าเชื่อใจข้าหรอก แต่ข้าขอรับปากว่าข้าจะไม่ทำร้ายเจ้าสองคน แต่ไม่นับรวมเจ้าเด็กนี่ ข้าชี้มือใส่เจ้าเด็กแก่แดด เจ้าตัวถึงกับผงะ

ทำไมเป็นแบบนั้นได้ล่ะครับคุณยาย ผมเป็นคนช่วยชีวิตคุณไว้นะ

ก็เจ้ามันแก่แดดกะล่อน ทั้งยังล่วงเกินข้าอีกต่างหาก มิหนำซ้ำยังทำตัวเป็นเด็กเลี้ยงแกะโกหกข้าว่าเจ้าคือหนุ่มน้อยแห่งรัตติกาล ไม่ยอมบอกว่าแท้จริงแล้วเจ้าชื่อดันแคน

โธ่...ผมไม่คิดนี่ครับว่าคุณยายจะอยากรู้ชื่อจริงของผมน่ะ

ข้าไม่ได้อยากรู้ แต่ข้าบอกชื่อจริงของข้ากับเจ้า เจ้าก็ควรบอกชื่อจริงกับข้าเช่นกัน

อ๋อ นั่นก็หมายความว่าอยากรู้อยู่นั่นแหละครับ

ข้าบอกว่าไม่อยากรู้ไอ้เด็กทะเล้น เจ้าอย่ามามั่วซั่ว ข้าบอกตามธรรมเนียม

ก็ได้ครับ ผมยอมคุณยายแล้ว ผมกลัวความดันคุณยายขึ้นเฉยๆ หรอกนะ

ดันแคน คุณนี่จริงๆ เลย อลิซาเบธตีหน้าดุ แต่นางกลับขำเจ้าเด็กนามว่าดันแคน ลูคัสกอดไหล่นางไว้แน่น เขายังมองข้าตาขวาง

บางที...เขาสองคนอาจจะไม่ใช่พี่ชายและพี่สะใภ้ของข้าก็ได้ ข้าควรจะทำความเข้าใจสักทีว่าตนมาจากที่ใดและกำลังใช้ชีวิตอยู่ยุคไหน

ไปกันเถอะครับคุณยาย ก่อนที่พี่ชายผมจะฆ่าคุณด้วยสายตาของเขา

หมับ!

มือหนารวบมือข้าอย่างอ่อนโยน แต่ข้าสะบัดมือเขาออกแล้วหันหลังให้พวกเขาทั้งสามคน

ข้าเดินเองได้ เจ้าไม่ต้องมาแตะต้องตัวข้า ข้าสวมหมวกที่ทำจากฟาง ที่เจ้าเด็กแก่แดดหามาให้ไว้ใส่ป้องกันแดดอย่างจำใจ ก่อนจะค่อยๆ งมทางเดินจากพวกเขามา โดยมีเจ้าเด็กบ้าเดินตามอย่างเว้นระยะห่างเพราะเห็นที่ท่าว่าข้าอารมณ์ไม่ดี แต่ขนาดนั้นข้ายังได้ยินเสียงเขาหัวเราะคิกคักได้น่าจับมาหักคอยิ่งนัก

 

 

หวังว่าจะยังโปรดปรานน้องดันแคนอยู่นะคะ 555 ดันแคนทำไมชอบรังแกคนแก่ แต่ถึงอย่างนั้นแม่ก็หลงลูกชายคนนี้เหมือนเดิม หรือมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ >3<

 

:::เจ้าชายอัศวิน














เจ้าชายอัศวิน:::

 

ขอโทษนะคะที่มาอัพช้า พอดีเพิ่งแก้ไขลูคัสอีกรอบจบ (รอบที่ 3) ตอนแรกคิดว่าจะแก้แค่ 2 รอบ แต่ดันเจอคำตกหล่น คำผิดเลยแก้ใหม่หมดเลย แล้วก็รีบปั่นน้องดันแคนมาให้อ่านกัน เอาแค่พาร์ทแรกไปก่อน อีกพาร์ทหลังจะพยยามเร่งปั่นมาให้อ่านกันนะคะ อย่าทิ้งดันแคนกันไปนะคะ >O< หลายคนเปิดเทอม แอบรู้สึกว่าเวปเงียบเหงา อยากให้โรงเรียนหยุดอีกจังเลย 555 จะได้เฮฮาปาร์ตี้กันเหมือนเดิม

ปล. พักหลังนี้นาตก็ไม่ค่อยมีเวลาเหมือนกัน TOT น่าเศร้า

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,100 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 26 พฤศจิกายน 2553 / 22:20
     สงสารคาเมรอนอยู่ แต่ความริษยาก็มีมากกว่าอยู่ดี =..=

    #991
    0
  2. #984 Love Actually (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2553 / 14:25

    MAIMIXONG Emoticons 44

    เอ่อ มิสบิวตี้จ๊ะ คนในยุคเดียวกันกับเจ้น่ะ เขาลงหลุมจนพากันมาเกิดใหม่ตั้งนานแล้วจ้ะ

    มีแต่เจ้คนเดียวนี่แหละ ที่หลงยุค หลงเวลามา

    แต่ก็น่าสงสารเจ้แกเนอะ หลงยุคมายังไม่พอ ดันมาเจอคนหน้าพิมพ์เดียวกับคนในยุคของตัวเองอีก

    อีกอย่าง แกก็เป็นเหมือนคนต่างถิ่นที่พลัดมาอยู่ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยและคนที่ไม่รู้จัก

    เฮ้อ สงสารเจ้แกจริง ๆ ที่เหมือนจะเจอคนที่แกรู้จักมักคุ้น แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่ แกก็เลยเหมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลก

    (ไม่ใช่แค่ "เหมือน" หรอก แต่ "ใช่" เลยแหละ)



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 24 พฤศจิกายน 2553 / 14:26
    #984
    0
  3. #931 กาแฟ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2552 / 18:50
    น่าสงสาร นางเอก คนนี้จังเลยค่ะ TT  มาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้แล้วยังกลายเป็นคนแก่  (ถ้าเจอยังงี้ช็อคสลบเลยค่ะ =0=)  ให้ดันแคนแกล้งอีก  TT 
    #931
    0
  4. #462 -.........- (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2552 / 13:03
    สงสารบิวตี้จังเลย ไม่รุ้ว่าหลุดมาได้อย่างไง 
    พี่นาตช่วยบิวตี้เร็ว ๆ นะค่ะ  ฮิ ๆ
    #462
    0
  5. #213 fene_sun (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2552 / 17:16
    เพิ่งจะได้มาอ่าน อย่ารังแกคนแก่ มันไม่ดีนะดันแคน - -"
    #213
    0
  6. #212 [,,yu - ï,,] (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2552 / 11:31
    ยังรักดันแคนเหมือนเดิมๆๆๆ 555
    #212
    0
  7. #207 แมวคุง (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2552 / 22:20
    ดันแคนใจร้ายย



    55555555555



    แอบเดาเรื่องออกตรงที่มิสบิวตี้บอกว่าลูคัสหน้าเหมือนพี่ชาย แอบรอดูว่าถูกไม=w=b
    #207
    0
  8. #205 I'm happy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2552 / 21:15
    โถ่ ช่างน่าสงสารมิสบิวตี้ซะจริงๆ ดันแคนนี่ก็จริงๆ เลยน้า ไม่เว้นคนแก่ซะมั่งเล้ย 5555+++
    #205
    0
  9. #200 ขนมจีบ+ซาลาเปา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2552 / 10:22
    ดันแคนแกล้งคนแก่แบบนี้ได้งัย
    น่าสงสารออก
    #200
    0
  10. #198 Ar-Pasiri (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2552 / 00:29

    =____=" แคนแคนที่รัก เอ่อ...จะไม่ละเว้นคนแก่มั่งเหรอ 

    แคนแคนก็คิดซะว่าสงสารคนรุ่นราวคราวเดียวกับพี่นาตเถอะนะ

    (กระโดดหลบไรเดอร์คิกของพี่นาตจ้าละหวั่น+55 คุณแม่ยายอย่าโมโหลูกสะใภ้สิเค๊อะ -..-)

    ป.ล.ซื้อ Vampire Charming แล้วเด้ออออ 
    อ๊ายยยมีลูคโผล่มาในภาพด้วย หล่อจนเล่นเอาลืมท่านเซอร์คัสไปชั่วขณะ 

    รักผู้ชายสามล.ลอแบบ หลุยส์ หมดใจ หล่อ...รวย...เลว กรั๊กๆๆๆๆ

    #198
    0
  11. #197 แมวเหมียว (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2552 / 21:57
    อ๊ากกก ท่านลูคท่าจะบทเด่นแหะๆๆ กรั่กๆๆ
    สาวกลูคัสรายงานตัวแล้วค่ะ โหะๆๆ
    น้องดั้นนี่ ดั้นด้น สมชื่อจริงๆ
    สู้เค้าลูก !!! ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก
    #197
    0
  12. #195 boongkee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2552 / 21:05

    น้องดั้นนิสัยไม่ดี T^T คนแก่ก็แกล้งได้ 

    น่าสงสารคาเมรอน หลงยุคแถมยังต้องมากแก่ ให้เด็กแกล้งอีก

    เมื่อไรความสวยจะกลับมาน้า 

    ปล.กรี๊ดดดดด หลุยส์ กรี๊ดด หลุยส์  (เพื่อ??)

    #195
    0