คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

CUBIC (ตีพิมพ์แล้ว)

ตอนที่ 6 : แดนนี่ ทาร์เปีย (รีไรท์2)


     อัพเดท 3 ก.พ. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : B 13 s.t ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ B 13 s.t
My.iD: https://my.dek-d.com/satancrow
< Review/Vote > Rating : 98% [ 392 mem(s) ]
This month views : 552 Overall : 1,013,267
27,731 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2121 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
CUBIC (ตีพิมพ์แล้ว) ตอนที่ 6 : แดนนี่ ทาร์เปีย (รีไรท์2) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 32938 , โพส : 57 , Rating : 83% / 112 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



 

ตอนที่ 6 แดนนี่ ทาร์เปีย

"เดี๋ยวนี้เขาฮิตชุดนักเรียนญี่ปุ่นกันรึไง" เธอว่าพลางพลิกชุดนักเรียนซึ่งเป็นเครื่องแบบใหม่ของเธอไปมา ก่อนชักสีหน้าเหยเกเล็กน้อย มันเป็นเครื่องแบบนักเรียนที่มีเนคไทสีดำ กับเสื้อสูทสีน้ำเงินเข้ม และเสื้อเชิ้ตสีขาวพร้อมกระโปรงกลีบรอบสีน้ำเงินเข้มยาวประมาณเหนือหัวเข่านิดหน่อยเข้ากับชุด


            มันอาจเป็นเสื้อนักเรียนแสนน่ารัก ที่เด็กสาวหลายๆ คนอยากใส่สักครั้งในชีวิต แต่มันไม่ใช่กับนาค เธอเกลียดความยุ่งยาก และต้องการแค่เสื้อนักเรียนสีขาวเรียบๆ กับกระโปรงกลีบรอบยาวครึ่งเข่า ไม่ใช่ชุดสูทหรูหราที่มีอุปกรณ์การใส่เยอะแยะจนชวนปวดหัวแบบนี้

นี่ยังไม่นับรองเท้าหุ้มส้นสีดำมัน กับถุงเท้ายาวสีเข้มเลยนะ

 "ฉันผูกเนคไทไม่เป็น" นาคหันไปบอกร่างสูงข้างๆ

"งั้นก็หัดซะ" คำตอบสั้นๆ จากจงซิน ยิ่งทำให้นาคชักสีหน้าระอา อย่างบ่งว่าเธอกะแล้วว่าต้องได้คำตอบเช่นนี้

หลังจากที่นาคไปรับเสื้อนักเรียนตัวใหม่ของตน เธอก็ได้เจอลูกน้องคนสนิทของหลานเซ่อที่ๆก่อสร้างพอดี 

เหตุผลที่เธอเจอนะเหรอ ไม่ใช่ว่าชายหนุ่มหน้าขรึมจะหวังดีถึงขนาดจะมาดูความเป็นอยู่ของเธอหรอกนะ แต่เขามาพร้อมคำสั่งต่างๆ เกี่ยวกับกฎของการอยู่ในโรงเรียนของมาเฟียทรงอิทธิพล นายเหนือหัวของเขานั้นแหละ


             ใช่... กฎแรกๆ ที่เธอต้องทำคือ... อย่าทำตัวเด่น
 

และแน่นอนว่าไม่ต้องบอกให้คนอย่างฤทัยนาครู้ เพราะเธอพร้อมทำตัวให้กลืนกับผนังอาคารเรียนเสมอ... แน่นอนว่าเธอไม่อยากเด่น

"โรงเรียนนายเปิดแคตตาล็อกคิดแบบชุดนักเรียนรึไง... รู้รึเปล่าว่าเด็กนักเรียนญี่ปุ่นจริงๆ น่ะ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไอ้เครื่องแบบนักเรียนน่ารักๆ เนี่ย มาจากนักเรียนญี่ปุ่นจริงๆ หรือมาจากหนังสือการ์ตูนกันแน่เลย" นาคยังบ่นไม่เลิกขณะที่จงซินเพียงปรายหางตามองร่างเตี้ยกว่าผ่านแว่นตากันแดดใบ หน้าขาวๆ ของเขาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เช่นเคย ก่อนก้าวนำไปก่อนเป็นการบ่งบอกว่าเขาขี้เกียจฟังเธอบ่น

เมื่อมาถึงที่พักของนาคเด็กสาวก็ผลักประตูเปิดเข้าไป ก่อนที่เธอจะก้าวเข้าไปในห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าของเธอ พลางโยนเสื้อนักเรียนลงบนเตียงทีมีฟูกสีไม่ค่อยสะอาดวางไว้แล้ว หลังจากต้าห่ายไปขอยืมพนักงานคนอื่นมาให้เธอ

ในตอนแรกจงซินกะว่าจะหมุนตัวจากไปทันที ทว่าเขากลับต้องก้าวเข้ามาให้ห้องคอนเทนเนอร์ของนาคแทน พร้อมกับกวาดสายตามองตามผนัง และพื้นห้องอย่างแปลกใจพลางเอ่ยขึ้นว่า

"ไม่ยักรู้ว่าเธอสะสมของพวกนี้แทนรูปดารานักร้อง"

นาคหมุนตัวมามองจงซินเล็กน้อย พลางไหวไหล่ก่อนตอบ "ก็แค่ความรู้รอบตัว ช่วยไม่ได้ ฉันก็ต้องหาที่ทางของตัวเองเล็กน้อยบ้าง"

...สิ่งที่เกลื่อนอยู่ในห้องของเด็กสาวไม่ใช่ภาพดารานักร้องอย่างที่เด็กสาวทั่วไปชอบสะสม แต่ตอนนี้ผนังห้องและบนโต๊ะตัวเดียวในห้องของเธอเต็มไปด้วย แผนที่ฮ่องกง มันมีทั้งเก่า ทั้งใหม่ และเก่าจนฉีกขาดแล้วก็มี แต่เธอก็ยังแปะมันไว้กับกำแพง ขณะเอาส่วนแผนที่ใหม่ลองทาบในส่วนที่ขาด 

แผนที่บางแผ่นเป็นของนักท่องเที่ยว บางแผ่นเป็นภาพที่ถ่ายเอกสารออกมา บางแผ่นใหญ่เป็นเมตร บางแผ่นก็เล็กเท่ากระดาษเอสี่ และบางแผ่นดูเหมือนถูกวางเพื่อเปรียบเทียบกัน แถมยังมีกระดาษที่เด็กสาวเขียนร่างรายแผนที่คร่าวๆ ไว้

แผนที่พวกนี่มันมากมายจนน่าตกใจจริงๆ

ถ้าเขาไม่รู้ประวัติเธอมาก่อน เขาคงคิดว่านาคเป็นผู้ก่อการร้าย หรือไม่ก็สายลับของรัฐบาล หรืออาจเป็นพวกโรคจิตชอบสะสมของแปลกๆ

"เธอเป็นต้นหนเรือรึไงฤทัยนาค" เฟยจงซิ่งไล่มองแผนที่มากมายในห้องนาค พลางกล่าวถามเสียงเย็น

"นายจะหาว่าฉันเตรียมหาทางหนีที่ไล่ เพื่อหนีหนี้เจ้านายของนายรึไง...อย่าห่วงน่าฉันไม่กลืนน้ำลายที่ทุยลงพื้นกลับลงคอหรอกน่า แผนที่พวกนี้มันก็แค่... วิธีการเอาตัวรอดอย่างหนึ่งในเมืองใหญ่ก็เท่านั้น"

"วิธีการเอารอดในเมืองใหญ่ แผนที่แผ่นเดียวก็เกินพอ" ชายหนุ่มในสูทสีดำหันมาส่วนกลับอย่างนิ่งๆ

เล่นเอารอบนี้นาคต้องระบายลมหายใจอย่างเหนื่อยใจกับข้ออ้างที่อ้างไม่ขึ้นของเธอ

"โอเค... ก็ได้... ตอนนี้ฉันก็แค่จะหางานที่มันเกี่ยวข้องกับเส้นทางก็เท่านั้น เจ้านายนายบอกเองว่าฉันจะทำงานอะไรก็ได้เองนะ" เธอว่าพร้อมรีบงัดเงื่อนไขของมาเฟียหนุ่มขึ้นมาอ้างทันที

จงซินเงียบไปครู่กับคำตอบ ก่อนค่อยๆ หมุนไปสนใจแผ่นที่ต่างๆ ตามฝาห้องอีกครั้ง เขาก้าวเท้าช้าๆ ไล่มองแผนที่หลายสิบแผ่นอย่างละเอียด เขาสะดุดกับแผนที่เก่าหลายแผ่น ก่อนกล่าวขึ้นใหม่ 

"เธอหาของเยอะแยะพวกนี้มาจากไหนในเวลาสามวัน"

นาคเลิกคิ้วขึ้นข้างกับคำถามก่อนตอบอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก 

"ก็ถ้าเป็นแผ่นทีเก่าเมื่อหลายๆ ปีก่อน ฉันขอมาจากลุงหัวหน้าคนงาน แกมีพิมพ์เขียวผังเมืองอื้อเลย ทำงานก่อสร้างก็อย่างเงี้ย แล้วก็หลายๆ แผ่นมาจากคนรู้จักในนี้ บางแผ่นก็เก็บๆ มาจากหนังสือท่องเที่ยว ก็ได้มาจากหลายๆ ที่.. .วันๆ หนึ่งฉันไม่ได้เอาแต่ทำงานก่อสร้างนี่ เวลาว่างฉันมี ฉันก็ออกๆ ไปสำรวจบ้าง คนนำทางฉันก็มี" นาคตอบโดยที่ไม่เอ่ยถึงว่าแผนที่หลายๆ แผ่นเธอได้จากต้าห่ายเสียเยอะ

"ทำไมต้องมีแผนที่เก่า" จงซินถามต่อ

นาคจำใจต้องเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ ชายหนุ่ม ก่อนชี้นิ้วไปที่แผนที่เก่าๆ โทรมๆ แผ่นใหญ่เกือบๆ เมตรคูณเมตร และเอาแผนที่ใหม่ขนาดเท่ากระดาษเอสี่ ยกขึ้นมาเปรียบเทียบให้จงซินดู พร้อมอธิบาย 

"ก็เพราะว่าแผนที่มันมีส่วนแตกต่างกันนะสิ ถ้าดูจากแผ่นเก่ากับแผ่นใหม่ นายจะเห็นความเปลี่ยนแปลงของสถานที่ใช่ไหมละ สมัยนี้ตึกรามบ้านช่องมันสร้างง่ายยิ่งกว่าปลอกกล้วยเข้าปาก ถ้านายสังเกตดีๆ นายจะเห็นเส้นทางเล็กๆ น้อยๆ เหมือนทางลัดในแผนที่เก่า" ว่าจบนาคก็เอาแผ่นที่ทาบกัน ก่อนชี้นิ้วไปที่แผนที่ใหม่ "แต่แผนที่ใหม่มันกลายเป็นว่า คนวาดแผนที่ตัดเส้นทางลัดนี้ในแผนที่ทิ้งเพราะมันไม่ใช่เส้นทางสายหลักแล้ววาดตึกติดกันแทน ทั้งที่ในแผนที่เก่าตึกจะห่างจากกันเล็กน้อยและมีช่องทางเล็กๆ คราวนี้เราจะได้อะไรนอกจากรู้เส้นทางที่คนอื่นไม่รู้... เข้าใจรึยังแผนที่มันละเอียดไม่เท่ากัน ความจริงอยากได้ภาพถ่ายจากจานดาวเทียมมากกว่าเพราะมันละเอียดกว่าอ่ะนะ แต่ฉันไม่มีปัญญาหามาหรอกตอนนี้น่ะ"

ช่างคิด...

 เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่เขาต้องหยุดฟังคำอธิบายของเด็กสาวคนนี้ ดูเหมือนเจ้าเด็กตรงหน้าของเขาจะมีอะไรให้แปลกใจได้ตลอด

"แล้วรู้ตรงไหนแล้วบ้าง" ชายหนุ่มเริ่มลองเชิงอีกฝ่าย

นาคเงยหน้ามองใบหน้าขาวหลังกรอบแว่นตาดำทันที

 "นายคงไม่คิดลองภูมิฉันหรอกใช่ไหม" เธอถามกลับพร้อมขมวดคิ้วสงสัย

เฟยจงซิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนผละออกไปเสียเฉยๆ ทว่าก่อนที่เขาจะออกไปเขาก็หันมาบอกกับนาค

“แล้วเจอกันพรุ่งนี้ฤทัยนาค"

สิ่งที่ได้ยินทำให้นาคต้องถลึงตา พร้อมร้องขึ้น "พรุ่งนี้ หมายความว่าไง... พวกนายจะไปที่โรงเรียนด้วยรึไง!"

"ใช่...แต่ไม่ใช่ตามดูความประพฤติเธอ คุณหลินต้องเข้าไปดูงานที่โรงเรียนทุกวันอยู่แล้ว ท่านเป็นเจ้าของโรงเรียนและครูใหญ่ด้วย" ว่าจบจงซินก็หมุนตัวเดินออกไป ปล่อยให้นาคมองตามด้วยสีหน้าที่เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง และเดินวนกลับเข้าไปในห้องของตนเหมือนเดิม

เด็กสาวเหลือบสายตามองชุดนักเรียนใหม่ด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ก่อนบ่นกระปอดกระแปด 

"แล้วพรุ่งนี้ใครจะผูกเนคไทให้ฉันล่ะ"



                                                     ***************************************

 

เช้าของวันจันทร์ ที่คนที่ไม่อยากให้ถึง ต้องกระเด้งตัวสุดตัวตั้งแต้เช้าตรูมาจัดการเรื่องการแต่งตัวของตัวเอง ที่กว่าจะจัดระบบว่าอันไหนใส่ก่อนใส่หลัง ก็เล่นเอาร่างท้วมๆ ต้องกุมขมับแล้วเดินวนซ้ายวนขวาอยู่หลายรอบ

และเรื่องการแต่งตัวดูเหมือนจะเป็นปัญหาใหญ่ของเธออย่างที่เธอคิดจริงๆ เมื่อเนคไทเจ้ากรรมไม่ว่าจะทำยังไงเธอก็ผูกมันไม่ได้เสียที จนเวลาล่วงเลยมาเป็นชั่วโมง คนที่ควรไปโรงเรียนใหม่ เจอเพื่อนใหม่ เจอสังคมใหม่ ต้องกลายเป็นคนไปสายตั้งแต่วันแรก เมื่อกว่าที่เธอจะรู้ตัวว่าเธอง่วนกับเครื่องแต่งตัวนานเกินไป ก็เมื่อเธอก้มหน้ามองนาฬิกาบนข้อมือของตัวเองแล้วมันชี้บอกเวลา 7:50 นาฬิกา

ใช่...ที่ประเทศไทยคงใกล้เวลาเคารพธงชาติ แต่ที่นี่คงหมายถึงการเข้าชั่วโมงโฮมรูมชั่วโมงแรก ซึ่งเป็นช่วงเวลาสำหรับการแนะนำตัวเด็กใหม่... ซึ่งเธออยากแนะนำตัวแค่ในชั่วโมงนี้เท่านั้น

"บ้าเอ๊ย... ให้ตายฉันคงไม่ต้องใช้วิธีหน้าด้านแบบนั้นใช่ไหมเนี่ย" นาคร้องบ่นอย่างหงุดหงิดทันทีเมื่อ เธอยังไม่ชินทาง ยังไม่เคยไปโรงเรียนนั้นมาก่อน ที่สำคัญที่เธออุตสาห์ตื่นเช้าก็เพื่อ เผื่อเวลาหลงทาง... แต่ตอนนี้เธอคิดวิธีไปโรงเรียนให้ทันได้แค่วิธีเดียว

วิธีนี้ต้องอาศัยดวง... และความร่วมมือจากฝ่ายนั้นด้วย...  ซึ่งเธอรู้ว่ามันเป็นไปได้ยากจนเกือบเป็นไปไม่ได้เลย

 


                                                          ***************************


ร่างสูงในชุดสูทหรูสีเข้มกับเรือนผมสีดำยาวถึงกลางหลังที่โดนมัดอย่างเรียบร้อย กำลังก้าวลงมาจากตึกสูงโออ่าของบริษัทฉายหงกรุ๊ป

              ใบหน้าหล่อเหลา หากแต่น่าเกรงขาม และทรงอำนาจส่งสายตาสีอ่อนของตนไปมองลูกน้องคนสนิทข้างตัวที่มีส่วนสูงไม่ต่างจากเขานัก

"เรื่องของนันทกา ไปถึงไหนแล้ว" เสียงเข้มทรงอำนาจ เอ่ยถามจงซิน ถึงบุคคลที่ตนกำลังต้องการตัวที่สุดเวลานี้

ทว่าคำตอบนั้น กลับทำให้เขาต้องฉายความไม่สบอารมณ์ในดวงตาคู่เฉียบของตน

"ตอนนี้เรายังหาทางตามตัวนายยุทธพงษ์ไม่ได้เลยครับ... ดูเหมือนคนๆ นี้จะไม่ได้ติดต่อญาติของตัวเองมาเป็นสิบปีแล้ว เลยไม่มีข้อมูลอะไรที่จะหาที่ซ่อนตัวของเขาเจอครับ... เท่าที่ผมสันนิษฐานได้ เขาน่าจะวางแผนหนีไว้แต่แรกแล้ว" จงซินรายงานอย่างชัดเจน แม้รู้ว่าทำให้นายของตนอารมณ์เสีย แต่เขาก็รู้ว่าคนตรงหน้าเกลียดคำโกหกมากกว่า 

"งั้นก็เร่งมือกว่านี้"  หลานเซ่อสั่งเสียงเฉียบก่อนก้าวเดินนำไปก่อน

หนึ่งในชายที่อยู่ในชุดสูทสีดำสี่ห้าคน ซึ่งเป็นบอดิการ์ดยืนคุ้มกันรอบรถยุโรปคันสีดำของมาเฟียหนุ่มที่จอดอยู่หน้าตึก ต้องรีบเปิดประตูเบาะหลังรถอย่างรู้หน้าที่ เมื่อร่างสูงสง่าของเขาเดินมาถึง 

ทว่าก่อนที่หลานเซ่อจะได้ก้าวขึ้นรถยุโรปคันหรูของเขา เสียงของใครบางคนก็เรียกให้เขาต้องหันกลับไปมอง

และภาพที่เขาได้เห็น ก็เล่นเอาชายหนุ่มต้องหรี่นัยน์ตาดุ ที่มีกระแสหงุดหงิดกึงรำคาญใจมอง เพราะมันเป็นภาพของเด็กสาวร่างท้วมๆ ในชุดนักเรียนตัวใหม่ของโรงเรียนของเขาซึ่งเธอยังไม่ได้ผูกเนคไทที่คอเสื้อนักเรียนของเธอ กำลังยืนยื้อ และพูดคุยอะไรสักอย่างกับบอดี้การ์ดสองคนของเขาที่กำลังทำหน้าที่เป็นการ์ดที่ดี คือกันไม่ให้เด็กสาวเข้ามาหาเขาได้

หลานเซ่ออยากจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆ กับลูกหนี้รายนี้จริงๆ ตอนนี้เขาแทบอยากขึ้นรถและไปๆ ซะเดี๋ยวนี้

...แต่ยืนดูอีกหน่อยก็คงไม่เสียหายอะไรนักหนา

"ฉันขอเวลาแค่ห้านาที... สามก็ได้... นาทีเดียวก็ยังดี ฉันไม่ได้เดินเข้าไปฆ่าเจ้านายของพวกนายหรอกน่า" นาคที่กำลังยืนยื้ออยู่กับชายในสูทสีดำสองคนว่าขึ้น เมื่อไม่ว่าทำยังไงชายสองคนตรงหน้าก็ไม่ยอมปล่อยให้เธอเข้าไปหาเจ้านายของพวกเขา

ทั้งที่ธุระของเธอออกจะเร่งรีบ

แต่ดูเหมือนคำพูดแค่นี้จะไม่สำเร็จเพราะบอดี้การ์ดทั้งสองยังยืนกันไม่ให้เธอเดินเข้าไปอยู่ดี นาคจึงว่าต่อด้วยท่าทางที่สบายอารมณ์แทน "โอเค...ได้พวกนายไม่เปิดทางให้ฉันก็ไม่เป็นไร... แต่รู้ไว้ด้วยว่า ถ้าฉันไม่ได้คุยกับเจ้านายนายเดี๋ยวนี้ ฉันก็จะไม่ไปเรียนแล้ว แล้วจะกลับไปหางานทำให้หาเงินยี่สิบล้านดอลลาร์มาใช้หนี้ได้ไวขึ้น คิดเอาเองแล้วกันว่าถ้าฉันใช้หนี้ได้หมดเจ้านายนายก็จะไม่ได้ตัวนันทกาที่เขาอยากได้ใจจะขาด เขาจะแพ้พนันฉัน แล้วรับรองว่าคนที่มีส่วนทำให้เขาแพ้พนันอยากพวกนายต้องโดนเก็บแน่ๆ"

“คิดว่าเธอมีปัญญาใช้หนี้ยี่สิบล้านจริงๆรึไง” บอดี้การ์ดของมาเฟียหนุ่มว่าน้ำเสียงเยาะ รู้สึกไร้สาระกับขู่ของเด็กสาว

นาคเพียงเลิกคิ้วกับคำเยาะเย้ยนั่น และกระตุกยิ้มที่มุมปากขึ้นบ้าง “พ่อฉันมีปัญญาชิ่งหนีหนี้ยี่สิบล้าน แถมพาของใช้หนี้แสนสวยหายเข้ากลีบเมฆไปได้ โดยเจ้านายนายยังหาตัวไม่เจอ... มันจะง่ายกว่าไหมถ้าฉันเป็นคนเดียวที่เดินไปบอกเจ้านายนายได้ว่า... พวกเขาอยู่ไหน”

“เธอไม่รู้... เธอเป็นคนบอกเองวันนั้น” ชายหนุ่มในสูทดำยังไม่คิดเชื่อ

“... แน่ใจนะ... ทุกคนมีลูกเล่นให้ตัวเองรอดด้วยกันทั้งนั้น อยู่วงการนี้พวกนายน่าจะรู้ดี” นาคย้ำ พร้อมเลิกคิ้วขึ้น

บอดี้การ์ดหมุ่นสองคนหันไปมองหน้ากันทันทีด้วยความลังเลกับคำพูดของนาค พวกเขากำลังประเมินผลได้ผลเสีย และก่อนที่นาคจะแสร้งทำที่จะหมุนตัวเดินออกไป หนึ่งในบอดี้การ์ดก็รีบเรียกตัวเธอไว้ก่อน

"ก็ได้...เข้าไป แต่ถ้าฉันโดนคุณหลินเล่นงานเพราะให้เธอเข้าไปคุยกับท่านล่ะก็... เธอเจอดีแน่"

นาคขยับยิ้มตอบรับก่อนไหวไหล่อย่างไม่คิดอะไรจริงจัง 

"ตามสบายเลย" ว่าจบเธอก็เดินอาดๆ ตรงไปหาร่างสูงในสูทสีเข้ม ที่ดูแปลกใจเล็กน้อยที่เธอสามารถหาทางให้บอดิ้การ์ดของเขา ปล่อยตัวเข้ามาหาเขาได้

"ไงวันนี้อากาศดีนะ... แล้ววันนี้นายก็ยังหล่อเหมือนเดิม" เมื่อมาถึงนาคก็พยายามตีสีหน้ารื่นเริง และไพล่พูดไปคนละเรื่องกับที่เธอกำลังคิด

ในขณะที่คนโดนชมว่าหล่อไม่มีท่าทางใส่ใจกับคำยอทีเล่นทีจริงของนาค... แต่ถ้าเป็นคนปกติคงไม่มีใครกล้าพูดเล่นกับเขาแบบนี้

"มีอะไรว่ามา" หลานเซ่อเข้าประเด็นให้ พลางสายตาก็สำรวจเด็กสาวในเครื่องแบบนักเรียนตัวใหม่ไปด้วย เขายอมรับว่าเจ้าหล่อนแต่งตัวได้เรียบร้อยดี เว้นเพียงเนคไทที่ไม่ยอมผูก แต่เนคไทนั้นดูยับยู่ยี่พอสมควร แสดงว่าเจ้าหล่อนคงพยายามผูกอยู่หลายรอบแต่ไม่สำเร็จ

นาคลังเลที่จะบอกเรื่องเดือดร้อนของเธอ เธออ้ำๆ อึ้งๆ อยู่หลายรอบ จนมาเฟียหนุ่มยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู ก่อนเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นแทน

"ฉันไม่มีเวลามาเสียเวลากับเธอหรอกนะ ฉันสายแล้ว..."

"นั้นแหละที่ฉันจะพูดล่ะ!" นาคโพล่งแทรกคำพูดของชายหนุ่มตรงหน้าทันควัน เล่นเอาเขาต้องเงยหน้าขึ้นมามองเธอตามเสียงร้อง "ฉันสายแล้ว...ไปโรงเรียนสายวันแรกก็เพราะไอ้เนคไทเครื่องแบบนักเรียนโรงเรียนนายนั่นแหละ" นาคได้ทีโยนความผิดให้เนคไทนบนต้นคอเธอพร้อมกับที่เธอชี้มันให้เขาดู

ทว่าหลานเซ่อก็เพียงแค่เลิกคิ้วน้อยๆ ขึ้นข้าง และย่อตัวเข้าไปนั่งในรถทันที โดยไม่สนคำประท้วงของนาค มีเพียงคำทิ้งท้ายเสียงด้านชาว่า "งั้นก็ขอให้หาทางไปไวๆ แล้วกัน"

ว่าจบเขาก็ยื่นมือเตรียมปิดประตูรถ ทว่าก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อมือสองข้างของนาคจับหมับที่บานประตูไว้ทันก่อน

และการกระทำนั้นเรียกให้บอดี้การ์ดของชายหนุ่มล้วงมือเตรียมหยิบปืนขึ้นมา พร้อมยิง หากนาคเกิดทำอะไรเจ้านายของพวกเขาขึ้นมา

ใช่... นาคอาจเป็นเด็กผู้หญิง แต่ด้วยลักษณะนิสัย บุคลิกและท่าทางทำให้เหล่าบอดี้การ์ดของมาเฟียหนุ่มลงความเห็นว่าเธอมีสิทธิ์กระทำอุกอาจอย่างที่พวกเขาคิดได้... เพราะดูเหมือนเจ้าหล่อนก็กระทำตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน แล้วแถมวันนี้ขนาดมาดักรอมาเฟียหนุ่มได้หน้าตาเฉย 

คิดว่าเคยมีใครกล้าทำรึไง

ใบหน้าคมเข้มของหลานเซ่อเริ่มหรี่นัยน์ตาไม่ดุดัน เมื่อมีคนบังอาจมากล้ายุ่งยามกับเขาอย่างไร้ลิมิต อย่างแม่นี่

"ถ้าไม่อยากตาย ก็ปล่อยประตูรถ... ฤทัยนาค" เขาสั่งเสียงกร้าวในลำคอพร้อมส่งนัยน์ตาเหี้ยมให้เธอ

"อย่าให้มันแล้งน้ำใจหน่อยเลยน่า ฉันรู้ว่านายรีบ ฉันก็รีบ" นาคก้มตัวมาพูดรัวเร็ว "ฉันแค่จะขอติดรถนายไปลงที่โรงเรียน…" นาคหยุดพูดแค่นั้น ก่อนยกมือขึ้นเพื่อพยายามห้ามอารมณ์ตัวเอง แล้วค่อยๆ พูดขึ้นใหม่ "ฉันรู้ว่าขอมากไป เรื่องขึ้นรถกับนายอ่ะนะ... ให้ฉันนั่งข้างหน้ากับคนขับก็ได้ หรือมีรถคันอื่นที่หรูน้อยกว่านี้ให้ขับไหม... หรือไม่ก็ ถ้านายกลัวใครจะมอง นายก็ส่งฉันลงก่อนถึงตัวโรงเรียนสักกิโลฯ แล้วฉันจะเดินเข้าโรงเรียนเอง... นี่ฉันหน้าด้านขอแล้วนะ"

เกิดความเงียบชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงหนักแน่นของชายหนุ่มจะเป็นฝ่ายพูดสั้นๆ เพียงว่า

"ไม่"

นาคนิ่งไปครู่ทันใด แต่ยังไม่ยอมเอามือละจากประตูรถ 

"นี่ฉันขอร้องนายจริงๆ ถ้าฉันไม่จนปัญญาฉันไม่ขอร้องนายหรอกนะ โอเค...ฉันรู้ว่ารถนายมีไว้ให้สาวน้อยแสนสวยหน้าตุ๊กตาบาร์บี้นั่ง แต่ฉันไม่ได้ขอนั่งกับนายนี่ ฉันขอนั่งหน้ากับคนขับ ขอร้องละฉันสายจริงๆ นายไม่อยากให้ฉันเรียนจะได้เสียเวลาหางานน้อยลง แล้วนายชนะพนันแทนรึไง ... ขอร้องละ ฉันนั่งตรงไหนก็ได้...กระโปรงท้ายรถนายยังได้เลย"

ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง ปล่อยให้สายตาอ้อนวอนกึ่งจริงจังของนาคสบกับนัยน์ตาคู่คมเหี้ยมเกรียมราวจะกดให้คนมองจมดินของหลานเซ่ออยู่หลายวินาที ก่อนที่ฝ่ายคนถูกขอร้องจะคลายสายตาดุดันลงและพูดขึ้นใหม่ว่า

"กระโปรงท้ายรถก็ได้ใช่ไหม"

คราวนี้นาคเป็นฝ่ายอ้าปากค้างทันที... นี่เธอเผลอปากพล่อยอีกแล้วเหรอเนี่ย

"ฉันไม่ได้พูดนะเมื่อกี้" เธอรีบแก้คำทันที แต่ทว่าหลานเซ่อ กลับลุกพรวดออกมาจากรถอย่างรวดเร็ว จนนาคเกือบผละถอยหลังหนีไม่ทัน

มาเฟียหนุ่มเดินไปที่กระโปรงท้ายรถ ก่อนเปิดมันขึ้นมาและผายมือให้นาค

"เชิญตามสบายฤทัยนาค กระโปรงท้ายรถฉันกว้างพอให้เธอลงไปนอนได้ทั้งตัว" เขาว่าด้วยใบหน้านิ่งแต่ติดจะเหี้ยมเกรียม

นาคจ้องหน้าหล่อเหลาของหลานเซ่อ สลับกับกระโปรงท้ายรถที่เปิดเชิญชวนให้เธอลงไปนอน 

เด็กสาวร่างท้วมอยากร้องให้ลั่นโลกสักครั้งจริงๆ ทั้งโกรธทั้งต้องง้อคนตรงหน้า

เอาว่ะ แค่ที่มืดกับแคบ แต่พาถึงโรงเรียน

นาคก้าวเข้ามาที่กระโปรงรถ มองหน้านิ่งเฉยของคนที่ผายมือให้อย่างไม่รู้จะว่าอะไร นอกจากคำว่า

"ถ้าไม่ถือว่าสาย ฉันไม่ง้อนะเนี่ย"

ว่าจบเจ้าหล่อนก็ต้องลงไปนอนแหมะในท้ายรถ ปล่อยให้หลานเซ่อกระแทกกระโปรงรถปิดให้อย่างรุนแรงตามมา

โดยที่การกระทำของนาคและหลานเซ่อ ทำให้คนรอบข้าง ไม่อยากคิดถึงตอนที่เจ้านายของพวกเขากับเจ้าเด็กฤทัยนาคนั่นไปถึงโรงเรียนเลย



                                                              ******************************


 

รถยุโรปคันหรูสีดำสองคันจอดลงหน้าประตูทางเข้าโรงเรียนเอกชนฉ่ายหง ทั้งโรงเรียนกว้างขวางราวจุคนได้เป็นแสนๆ คน ตัวอาคารทันสมัยของอาคารเรียน เรียงรายอย่างเป็นระเบียบถึง 50 อาคาร  โซนสนามกีฬาหน้าโรงเรียนกว้างขวางขนาดมาตรฐานสากล มีสระว่ายน้ำถึงสามสระใหญ่ แยกเป็นสระว่ายน้ำสำหรับแข่งขันหนึ่งสระ สระวายน้ำรวมอีกสอง และโรงยิมสามแห่ง ต้นไม้ปลูกร่มรื่น และจัดตกแต่งอย่างสวยงามตามทางเดินเข้าคู่กับรูปปั้นประติมากรรมที่ประณีตหลายชิ้นได้เป็นอย่างดี พร้อมด้วยสวนหย่อม บวกพื้นที่เรือนกระจกอีกห้าแห่งในจุดต่างๆ ของโรงเรียน พื้นที่เกือบห้าร้อยไร่ ที่มากมายเกินกว่าจะเป็นโรงเรียนมัธยมปลายทั่วไป

เหล่านักเรียนชายหญิงมาดคุณหนู คุณชาย  เดินเข้ามาในโรงเรียนอย่างเป็นระเบียบ ดูเหมาะสมกับโรงเรียนเอกชนชั้นนำระดับต้นๆ ของฮ่องกง ที่มีแต่ลูกคนชั้นสูงแล้วพวกเศรษฐีมาเล่าเรียน พร้อมมีการคัดสรรอาจารย์ระดับหัวกระทิชั้นแนวหน้ามาสอน รวมถึงค่าเทอมที่แพงจนน่าใจหาย 

ทว่าพวกเขากลับต้องหยุดนิ่ง เมื่อรถยุโรปสองคันที่มีตราบริษัทฉายหงกรุ๊ปอยู่ที่ป้ายทะเบียนรถจอดลงที่หน้าโรงเรียนหรู 

และเหล่าเด็กสาวทั้งหลายก็ถึงกับหน้าแดงเถือก หรือไม่บางคนก็กรี๊ดเบาๆ ออกมา อย่างอดไม่อยู่ เมื่อเจ้าของโรงเรียนก้าวลงมาจากรถยุโรปคันสีดำของเขาด้วยมาดนิ่งเฉียบ ไม่แยแสใคร พร้อมด้วยจงซิน ที่ลงมาจากรถอีกคันและเดินเข้ามาประกบด้านหลังขวามือของมาเฟียหนุ่ม พร้อมด้วยบอดี้การ์ดอีกสองคนที่เดินตามมาอยู่ด้านซ้ายมือเจ้านายตน ที่ตอนนี้อยู่ในฐานะครูใหญ่ของโรงเรียนเอกชนแห่งนี้

ร่างสูงใหญ่ในสูทสีเข้ม กับใบหน้าคมคายนิ่งสงบ และนัยน์ตาสีอ่อนคมเฉียบ ราวกับมีมนต์เสน่ห์ลึกลับดึงดูดให้เด็กสาวทั้งหลายค้างนิ่งราวโดนยาเสน่ห์ และแน่นอนว่าพวกเจ้าหล่อน คงอยากเป็นหญิงสาวที่ได้ก้าวลงมาพร้อมกับเขาในรถคันเดียวกัน...

แต่บรรยากาศของเด็กสาวทั้งหมดที่เหมือนกำลังหยุดนิ่งเพื่อจับจ้องเจ้าของโรงเรียนที่ฮอตยิ่งกว่าหนุ่มฮอตในโรงเรียนกลับถูกเสียงๆ หนึ่งขัดขึ้นมาก่อน

ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง!

"เฮ้...ฉันรู้นะว่าพวกนายอยากลืมฉันไว้ในนี้น่ะ แต่ฉันว่าพวกนายควรมาเอาฉันออกจากในนี้ ก่อนรถนายจะมีราคี เพราะจะมีศพนอนตายอืดในนี้ดีกว่าน่า แล้วถามหน่อยเหอะใครล็อกกระโปรงรถเนี่ย" เสียงโวยวายมาพร้อมเสียงรัวกำปั้นทุบกระโปรงรถจากภายใน

ซึ่งเสียงๆ นี้เรียกความสนใจทั้งหมดของนักเรียนทุกคนได้ดียิ่งกว่าใบหน้าหล่อๆ ของมาเฟียหนุ่มทันใด และยังสามารถเรียกว่าหงุดหงิดให้เจ้าของรถให้พุ่งสูงได้ด้วย

เขาอยากจะลืมเจ้าหล่อนจริงๆ

"ไปเปิด" หลานเซ่อหันไปสั่งกับบอดี้การ์ดข้างตัวด้วยน้ำคำขุ่น

ทันทีที่กระโปรงรถเปิด และนาคค่อยๆ ก้าวออกมาอย่างทุลักทุเล ทุกสายตาก็ยิ่งเพ่งเล็งเธอด้วยความตกใจและอึ้งกับสิ่งที่ตนได้เห็น หลายคนถึงกับยกมือขึ้นมาขยี้ตา ด้วยความสงสัยว่าตาพวกเขาฝาดรึเปล่าถึงเห็นว่ามีเด็กสาวร่างท้วมๆ ออกมาจากกระโปรงหลังรถของเจ้าของ โรงเรียนของพวกเขา

ทุกคนยังตกอยู่ในความเงียบที่แสนงงงัน เมื่อนาคลุกขึ้นมายืนในสภาพที่ใกล้เคียงกับคำว่าโทรม ด้วยผมมัดรวบที่หลุดลุ่ย และเครื่องแบบนักเรียนยับยู่ยี่ พร้อมบนต้นคอไม่มีเนคไทผูก

นาคหอบหายใจถี่อยู่นานกว่าจะปรับมาเป็นปกติอีกครั้งเพื่อพยายามฮุบออกซิเจนเข้าปอดให้ได้มากที่สุด และเมื่อเธอเริ่มหายใจเป็นปกติอีกครั้ง เธอก็เริ่มจัดแจงดึงชุดนักเรียนของเธอให้เข้าที่ ก่อนบ่นกับตัวเองไปด้วย "ให้ตายเหอะ... ยังกับตายแล้วเกิดใหม่เลย"

เริ่มเข้าใจแล้วว่าพวกถูกอุ้มรู้สึกยังไง... ในพื้นที่แคบๆ ที่ออกซิเจนน้อย จนเกือบขาดอากาศหายใจ

นาคเดินมายืนหยุดอยู่ข้างๆ จงซินโดยยังไม่ได้ใส่ใจกับสายตานับร้อยคู่ที่มองเธอเหมือนกับว่ามีจานบินของมนุษย์ต่างดาวมาลงจอด

"โอ๊ะโฮ... พวกนายสร้างโรงเรียน หรือสร้างเมืองกันแน่เนี่ย" เจ้าหล่อนไม่วายเสียดสี ขณะที่มือสองข้างเริ่มง่วนกับการผูกเนคไทอีกครั้ง... เธอยังถือคติมั่วๆ ไปมันก็ต้องผูกถูกจนได้นั่นแหละ

"ถึงแล้วก็เข้าห้องเรียนไปซะ" หลานเซ่อสั่งเสียงดุให้แทนคำตอบ และไม่ได้ปรายตากลับมามองเธอเลย ราวเธอเป็นอากาศธาตุ หากก็ยังเอ่ยคำสั่งเฉียบขาดมาอีกครั้งว่า “ผูกเนคไทซะด้วย”

"เฮ้... อย่ามาตำหนิฉันเรื่องเนคไทนะ ฉันไม่ใช่คนออกระเบียบเรื่องเสื้อผ้านักเรียนนี่ แล้วรู้รึเปล่าว่าเนคไทน่ะเป็นตัวสร้างความห่างเหินของคนในสังคม" ว่าจบนาคก็หันไปสนใจเนคไทตัวเองต่อก่อนร้องขึ้นตบท้ายอย่างหัวเสีย "พอที... ฉันไม่ผูกมันแล้ว ไปมันทั้งอย่างงี้แหละ"

คนเป็นมาเฟียทำทีเป็นไม่ได้ยินคำบ่นนั่น และเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจสายตาจากเด็กนักเรียนที่ยังจ้องมองเขาแปลกๆ  หากแต่ก็ตวัดใบหน้าเย็นชาจนน่ากลัวกลับไปมองเด็กสาวร่างท้วม ขณะตอกย้ำด้วยน้ำคำแสนกระด้างและดุดัน “ออกไปให้พ้นๆ ฉัน สักที!”

“โอเค... ไม่ต้องดุน่า ฉันไปแล้ว” นาคจำต้องขานรับพร้อมยกมือขึ้นยอมแพ้ และไหวไหล่เช่นเคยแม้เจอคำสั่งร้ายกาจที่แสดงการผลักไสเต็มที่จากชายหนุ่ม... ถึงจะรู้สึกแย่อยู่บ้าง แต่ก็ต้องยอมรับล่ะว่าคนอื่นรอบตัวเธอก็ทำกับเธอแบบนี้เหมือนกัน... มันเรื่องปกติ เธอปลอบตัวเองด้วยคำพูดนี้มาตลอด ก่อนเดินไปอีกทางอย่างเงียบเฉียบไม่มีปากเสียงอีก โดยมีสายตาเด็กนักเรียนรอบตัวเธอเฝ้ามองเธอด้วยสายตาแปลกๆ อยู่เช่นเคย

วันนี้นาคคงทำให้เด็กสาวหลายคนสาบานว่าไม่อยากลงมาจากรถคันเดียวกับหลานเซ่อไปอีกนาน

 

หลานเซ่อเองก็ก้าวเดินไปอีกทางด้วยมาดที่ยังไม่แสดงความสนใจคนรอบข้างเช่นเดิม ไม่สนใจที่มองใครที่จับจ้องตนอยู่ ไม่สนใจที่จะฟังเรื่องใดที่เด็กนักเรียนรอบข้างเริ่มซุบซิบนินทากัน หากวูบหนึ่งที่เขาเผลอปรายหางตาไปมองแผนหลังของลูกหนี้ตัวปัญหาที่เดินห่างออกไปอย่างเงียบเฉียบ... เงียบอย่างไม่สมเป็นตัวเธอ... มันกลับทำให้เขาต้องคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ตอนที่เขาสั่งให้เธอไปให้พ้นๆ และชั่ววินาทีนั้น ยามที่เขาสบนิ่งที่นัยน์ตาสีดำของเธอ เขาเห็นว่าวูบหนึ่ง... วูบหนึ่งที่มันฉายความสั่นไหว... ก่อนเพียงครู่เดียวก็กลับมาเป็นปกติ และเธอเอ่ยขานรับคำสั่งของเขาก่อนเดินเลี่ยงออกไปทันที... ท่าทางเช่นนั้นของเธอมันทำให้เขาหงุดหงิดขึ้นมาเสียเฉยๆ... ไม่ชอบใจความเงียบแบบนั้นของเธอเอาซะเลย...
 

                                                                      ********************


เด็กสาวร่างท้วม ที่เดินขึ้นมาบนอาคารเรียนที่เหมือนตึกของบริษัทหรูๆ มากกว่าอาคารเรียนเรียบร้อยต้องก้มดูนาฬิกาอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้มันใกล้หมดคาบโฮมรูมแล้ว เธอเลยจำเป็นต้องเร่งฝีเท้าขึ้นอีกก่อนหยุดอยู่หน้าห้องเรียนตามที่จงซินบอกเธอไว้

ห้อง 2-c ซึ่งเป็นชั้นเรียนใหม่ของเธอ

นาคสูดลมหายใจเข้าออกทำใจ ก่อนค่อยๆ ยื่นมือไปเปิดประตูห้อง

ครืด

ทันทีที่ประตูห้องเปิดออกสิ่งแรกที่เธอเห็นก็คืออาจารย์ผู้หญิงในวัยกลางคน ท่าทางเคร่งระเบียบกับกรอบแว่นทรงวงรีบนใบหน้าแห้งๆ ของเธอจ้องตรงมาที่ยังร่างที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู

ก่อนที่นาคจะค่อยๆ ชะเง้อคอเข้ามาดูในห้อง และเจอกับสายตาของนักเรียนในห้องหลายสิบคู่เงยหน้ามามองเธอด้วยความแปลกใจ

เธอยิ้มแห้งๆ ส่งให้ทั้งอาจารย์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าชั้นเรียน และทุกคนในห้อง

"ฉันได้รับแจ้งจากทางท่านแล้วว่าคุณจะมาเข้าเรียนที่นี่ในวันนี้ มิสฤทธิ์วงษ์" อาจารย์ผู้ยืนอยู่ตรงหน้าชั้นเรียนพูดขึ้น ซึ่งนาคต้องชมว่าเธอสื่อสำเนียงภาษาอังกฤษได้เยี่ยมมากที่เดียว

"อ๋อ... ค่ะ บังเอิญฉันมีปัญหานิดหน่อยในการมาสาย…"

"ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวมิสฤทธิ์วงษ์ เรากำลังเริ่มเรียนวิชาแรกดังนั้นขอให้คุณกรุณาเข้ามาแนะนำตัวกับเพื่อนๆ ให้ไวที่สุดด้วย" นาคโดนอาจารย์จอมเคร่งระเบียบพูดแทรกคำแก้ตัวของเธอซะก่อน แถมยังโดนสายตาจิกๆ จากหลังกรอบแว่นของเจ้าหล่อนสั่งคำสั่งซ้ำอีกครั้งด้วย

นาคค่อยๆ เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าชั้น ไล่สายตามองเด็กนักเรียนทุกคน ดูเหมือนเด็กผู้ชายบางคนในห้องทำหน้าผิดหวังเล็กน้อย ในขณะที่เด็กผู้หญิงกลับมีสายตาจ้องเขม็งเธออย่างเคลือบแคลง ราวกับกำลังจับพิรุธว่าเธอเป็นผู้ร้ายในคดีฆาตกรรมใครรึเปล่า

เธอจำต้องเอ่ยแนะนำตัวทันทีเมื่อมาสายตาเร่งยิกๆ อยู่ข้างตัว "... เออ... คือความจริงฉันเองก็ไม่ได้อยากทำตัวตื่นสายทั้งที่มาโรงเรียนในวันแรกหรอกนะ... แต่ฉันมีปัญหาทางเทคนิคกับเนคไทของตัวเองนิดหน่อย ... ซึ่งตอนนี้มันก็ยังเป็นปัญหาของฉันอยู่" อาจจะฟังดูแปลกๆ ไปสักหน่อย และนาคต้องเงียบไปครู่อีกเมื่อสายตาของเพื่อนทั้งห้องเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นขมวดคิ้วแทน

เด็กสาวจึงเอียงตัวไปกระซิบกับอาจารย์สาวแก่ข้างตัว "คนที่นี่ฟังภาษาอังกฤษออกรึเปล่า" เธอถามอย่างขอความมั่นใจว่าสิ่งที่เธอพูดเพื่อนๆ คงรู้เรื่อง

"วิชาเรียนที่นี่เกือบทั้งหมดเรียนด้วยภาษาอังกฤษ เด็กที่นี่ทุกคนถูกฝึกเพื่อเข้าสังคม รับรองว่าพวกเขาเข้าใจเธอ...แต่ฉันว่าคุณควรจะแนะนำตัวให้กระชับกว่านี้ดีกว่านะ" คนถูกถามกระซิบตอบเสียงออกคำสั่ง ซึ่งนาคก็ทำได้เพียงยอมรับคำสั่งอย่างว่าง่าย 

"งั้นก็ง่ายๆ เรียกฉันว่าฤทัยนาค หรือแค่นาค...ขอบคุณมาก" เมื่อจบนาคก็หันมาขอความเห็นกับอาจารย์ข้างตัว ว่าเธอแนะนำแค่นี้พอแล้วใช่ไหมด้วยสายตา ซึ่งคำตอบที่ได้จากหญิงสาวในวัยกลางคนก็คือการพยักหน้าและคำสั่งเสียงเขียวก่อนปล่อยให้เธอไปนั่งที่

"นั่งที่ได้...และกรุณาผูกเนคไทให้ดีๆ ด้วยมิสฤทธิ์วงษ์"

นาคต้องก้มมองสายเนคไทที่คล้องคออย่างหงุดหงิด ก่อนเดินลงไปช้าๆ ไปหาที่นั่งของตัวเอง พลางมือก็เริ่มง้วนอยู่กับสายเนคไทอีกครั้ง โดยที่เธอไม่ทันสังเกตสายตาของผู้หญิงทั้งห้องที่ยังมองเธออย่างเคลือบแคลงสงสัยตลอดทาง

ทันทีที่นั่งที่ได้ นาคก็ยังสาละวนกับเนคไทบนต้นคอ หัวคิ้วเธอจะผูกยุ่งกว่าเนคไทอยู่แล้ว นาคผูกเข้าถอดออก ก่อนเริ่มรู้สึกว่าสายเนคไทมันเริ่มเกิดปมแก้ไม่ออก ตอนนี้หูของเธอไม่ได้ฟังเสียงอาจารย์หน้าห้องสอนเลยสักแอะ จนเธอต้องมาหยุดมือลงเมื่อมีเสียงๆ หนึ่งทักขึ้นมา

"เฮ้... รู้ไหมฉันว่าเธอควรหยุดผูกมันก่อน ก่อนที่มือเธอจะไปติดอยู่ที่คอน่ะ"

นาคหันกลับไปมองเสียงข้างตัวทันที่ และคนๆ นั้นก็ถึงกับทำให้เธอต้องเลิกคิ้วขึ้นข้าง

"ที่นี่เป็นโรงเรียนนานาชาติรึไง" นาคว่าขึ้นทันที่เมื่อเห็นหน้าอีกฝ่าย

เพราะชายหนุ่มที่ทักเธอทั้งสีผมสีตา และหน้าตา บอกเธอทันที่ว่าเขาไม่ใช่คนเอเชีย รูปร่างสูงๆ แต่ไม่ล่ำ ผมสีแดงน้ำตาล นัยน์ตาสีเทา คิ้วสีน้ำตาลเข้มจมูกโค้งโด่งแบบคนอเมริกัน แต่สีผิวออกแดงๆ ไม่ขาวแบบคนตะวันตกซะทีเดียว ใบหน้าของเด็กหนุ่มในเครื่องแบบนักเรียนที่ไม่ค่อยเรียบร้อยดูออกจะเจ้าเล่ห์นิดหน่อย

"ไม่ใช่แต่ก็มีเด็กหลายสัญชาติอยู่... อย่างเช่นเธอเป็นต้น" เขาตอบด้วยท่าทางกวนนิดๆ แต่สำหรับนาคการวางตัวของเขาทำให้เธอไม่รู้สึกกดดันเหมือนเพื่อนนักเรียนคนอื่นๆ

นาคพยักหน้าน้อยๆ ก่อนถามต่อ "นายเป็นคนอเมริกัน"

เด็กหนุ่มต่างชาติเพียงไหวไหล่นิดพร้อมรอยยิ้มมุมปาก "ลูกครึ่ง... ฉันครึ่งคิวบากับอเมริกัน"

"อ๋อ...มิหนาล่ะ" นาครำพึง 

เธอเริ่มได้เพื่อนใหม่แล้ว... ถึงจะดูท่าทางแปลกๆ และดูแตกต่างจากทุกคนในห้องไปบ้าง แต่ก็เป็นการเริ่มความสัมพันธ์ที่ดี 

"นายใช้สัญชาติฮ่องกงงั้นเหรอ ถึงได้เรียนที่ฮ่องกงได้" นาคถามต่อ

เด็กหนุ่มยกฝ่ามือมาหนุนท้ายทอยด้วยท่าทางสบายๆ ก่อนตอบสั้นๆ เพียงว่า "ตอนนี้ใช่"

เพียงเท่านั้น นาคก็เริ่มขยับยิ้มที่มุมปากอย่างนึกสนุก กับคำตอบพร้อมเลิกคิ้วขึ้นข้าง

"อ๋อ... งั้นก็หมายความว่าอดีตไม่ใช่...และอนาคตอาจจะไม่ใช่ด้วยใช่ไหม" เธอหยังเชิงถามทันที เมื่อเด็กหนุ่มต่างชาติข้างตัวเหมือนจงใจหย่อนให้เธอถาม

คราวนี้เด็กหนุ่มคู่สนทนากลับค่อยๆ หันศีรษะมามองเธอ ก่อนที่เขาจะขยับยิ้มเหยียดเจ้าเล่ห์ขึ้นบ้าง

"ดูเหมือนเพื่อนใหม่ของเราจะมีอะไรดีๆ กว่าที่เราคิดนะเนี่ย" เขาเริ่มกลับมานั่งตัวตรงบนเก้าอี้ของตนอีกครั้ง ในขณะที่นัยน์ตาสีเทาก็จับจ้องนาคด้วยสายตาที่สื่อถึงความสนุกสนาน

ใช่...เขายอมรับเจ้าหล่อนดูมีเนื้อในดีๆ ให้เห็นอยู่ ปกติไม่มีใครถามเขาเหมือนรู้ทันทีแบบเด็กสาวตรงหน้า ปกติคนอื่นจะแค่สะกิดใจหรือสงสัยเฉยๆ... และเขาก็ปล่อยให้คนพวกนั้นสงสัยต่อไปด้วย

"ฉันฤทัยนาค... เรียกนาคเฉยๆก็ได้" เธอแนะนำตัวกับเด็กหนุ่มต่างชาติอีกครั้ง 

และได้รับคำตอบเพียงว่า “รู้แล้ว... เธอบอกหน้าห้องไปแล้ว” 

"นายชอบทักคนแปลกหน้าแบบนี้คงจะเพื่อนเยอะสิท่า" นาคตั้งข้อสังเกต

"เปล่า" เด็กหนุ่มปฏิเสธด้วยใบหน้าไม่แยแส "ฉันตัวคนเดียวอยู่ในนี้"

"นายนิสัยแย่จนไม่มีใครอยากคบรึไง"

"นั่นก็ไม่ใช่... เพราะฉันไม่อยากคบกับใครในนี้ต่างหาก..." เขาว่า สีหน้าเยาะๆ อย่างมีเลสนัย

นาคแปลกใจกับคำตอบ "ทำไม"

เด็กหนุ่มก้มตัวมาหานาคก่อนบอกว่า "คติของฉันคือคบแต่เพื่อนมีกึ๋นเท่านั้น และในนี้ไม่มีใครมีกึ๋นไง...ทุกคนเป็นลูกหนูที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฟ่อ และสมองกลวงเกินกว่าที่ฉันจะอยากรู้จัก... ไอ้เด็กพวกนี้พอไม่มีเงินก็ทำอะไรไมได้ งอมืองอเท้าขอเป็นอย่างเดียวนั้นแหละ... รู้ไว้ด้วยว่าในโรงเรียนนี้ รวมทั้งครูและนักเรียนมีร่วม 3,251 ชีวิต และมีอยู่ 3,250 ชีวิตที่ฉันไม่อยากรู้จัก"

"ใครคือหนึ่งคนที่นายอยากรู้จัก" 

"ก็ตัวฉันเองน่ะสิ" 

 รู้สึกว่าเจ้าเด็กต่างชาติข้างตัวเธอจะปากร้ายกว่าที่คิด แถมเลือกคบเพื่อนที่หายากซะด้วย แต่สำหรับนาคเจ้าหนุ่มตรงหน้ากลับเป็นคนที่น่าคบเป็นเพื่อนที่สุดตอนนี้... อย่างน้อยที่สุดเขาก็ไม่ทำให้เธอกดดัน และโดยรวมก็น่าสนใจไม่น้อย 

นาคอาจต้องยอมรับว่าเธอชอบคบคนที่แปลกๆ มากกว่าคนปกติ เพราะคนพวกนี้ทำให้เธอไม่รู้สึกว่าตัวเองประหลาดมากนัก

"นายชื่ออะไร" นาคถามกลับ 

"แดน... แดนนี่ ทาร์เปีย เรียกแค่แดนเฉยๆก็ได้"

"ทาร์เปีย" นาคทวนอย่างใช้ความคิด ก่อนทำสีหน้านึกออก "ฉันเคยได้ยินนามสกุลนี้ในหนังสือพิมพ์"

คราวนี้เด็กหนุ่มที่ชื่อ แดนนี่ ทาร์เปียต้องหันมาเหลือบสายตามองเธอ

"...นายเคยมีญาติลงข่าวหนังสือพิมพ์เนชั่นหน้าแรก หัวข้ออาชญากรรมบ้างรึเปล่า" เด็กสาวหันมาถามแบบยิ้มๆ ด้วยสายตามีเลศนัยนิดๆ 

แดนต้องขยับยิ้มแปลกใจกับคนตรงหน้าทันที บางทีคนที่เขาไม่อยากคบด้วย อาจลดลงเหลือ 3,249ชีวิต

"นั่นลุงฉัน... แต่ขอโทษว่ามันเป็นแค่การกล่าวหากัน ลุงฉันบริสุทธิ์ ส่วนเธอบริโภคข่าวสารมากๆ ระวังภัยจะเข้าตัว... แล้วข่าวนั่นก็ไม่ได้ลงแค่เนชั่น" แดนหันมายิ้มเยาะให้เธออีกครั้ง

"ก็ดี... เพราะฉันไม่รู้ว่านายใช้ ‘สัญชาติปลอม’ เพราะเกี่ยวกับเรื่องนี้รึเปล่า” นาคสวนกลับราวไม่ใส่ใจคำพูดของตน แต่กลับขยับยิ้มที่มุมปากขึ้นขณะมองหน้าเด็กหนุ่ม 

แดนเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนต้องถอนหายใจ และหันไปพูดกับนาคอย่างบ่งบอกว่าเขายอมแพ้ "โอเคก็ได้...ฉันจะคบเธอเป็นเพื่อน ชื่อ'นาค'ใช่ไหม" ว่าจบแดนก็ยื่นมือไปมือนาคเป็นการทักทาย ก่อนที่เขาจะพูดต่อ "และในฐานะเพื่อนนะนาคฉันขอบอกว่าตอนนี้เด็กผู้หญิงทั้งห้องเรียน กำลังมองเธอด้วยสายตาที่ว่าเธอเป็นผู้ต้องสงสัย"

นาคต้องเงยหน้าขึ้นมองและกวาดสายตาทั่วห้องเรียน เป็นอย่างที่เพื่อนใหม่เธอว่า เด็กผู้หญิงทั้งห้อง กำลังมองเธอด้วยสายตาที่เหมือนว่าเธอเป็นผู้ร้าย

"พวกเขามองทำไม" นาคหันไปกระซิบกับคนข้างตัว

แดนไหวไหล่อย่างชินชา "ก็เมื่อเช้าเธอลงมาจากรถใครล่ะ"

นาคทำหน้ายุ่งกว่าเดิมทันที่เมื่อนึกออก "อ๋อ...การออกมาจากกระโปรงท้ายรถชาวบ้านเนี่ย เป็นเรื่องน่าอิจฉาสำหรับเด็กที่นี่เหรอ"

"ก็ถ้าท้ายรถคันนั้นไม่ใช่ของหลินหลานเซ่ออ่ะนะ... แต่ไม่เป็นไรฉันว่าพวกหล่อนกำลังสับสน"

"สับสนเรื่องอะไร"

"เรื่องที่ว่าควรจะอิจฉาเธอดีที่ลงมาจากรถของเจ้านั้น... หรือควรจะสมเพชเธอดีที่ต้องออกมาจากกระโปรงท้ายรถคันนั้น" แดนว่ากึ่งเสียดสีพร้อมฉีกยิ้มส่งให้อย่างจงใจกวนอารมณ์

สายตาของเด็กผู้หญิงทั้งชั้นยังจับจ้องอยู่ที่เธอ จนมีคนหนึ่งเริ่มหันหน้าไปอีกทางอย่างหมดความสนใจและตามด้วยเด็กผู้หญิงคนอื่นก็ค่อยๆ หันเหสายตาไปทางอื่นเช่นกัน

ซึ่งนั่นทำให้นาคโล่งใจขึ้นเยอะ

ในขณะที่แดนเอ่ยขึ้นมาว่า "ดีใจด้วยนาค...ดูเหมือนเด็กผู้หญิงทั้งชั้นจะตัดสินใจ ’สมเพช’ เธอ" เขาไม่ลืมจะเน้นคำว่า ‘สมเพช’ ใส่นาคด้วยรอยยิ้มกว้าง

ซึ่งนาคก็หันมาหัวเราะแห้งๆ อย่างแกล้งทำ ก่อนประชดว่า "ดีใจจังเลย"



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
CUBIC (ตีพิมพ์แล้ว) ตอนที่ 6 : แดนนี่ ทาร์เปีย (รีไรท์2) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 32938 , โพส : 57 , Rating : 83% / 112 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3
# 57 : ความคิดเห็นที่ 27541
นาคเจ๋งมาก
Name : llamll < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ llamll [ IP : 27.55.9.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2556 / 11:06
# 56 : ความคิดเห็นที่ 27518
เกร้ดดดด ด ! ทำเลยๆๆๆๆ :)
PS.  ...คุณจะรู้หรือเปล่า...?
Name : ▉ U N I Q U E ▉ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ▉ U N I Q U E  ▉ [ IP : 58.9.80.103 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มีนาคม 2556 / 21:01
# 55 : ความคิดเห็นที่ 27507
น่าสนุกแหะ
Name : นักอ่าน...lnwcool < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นักอ่าน...lnwcool [ IP : 49.49.203.200 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มีนาคม 2556 / 02:34
# 54 : ความคิดเห็นที่ 27480
คงจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน 555555555555555555555555
Name : GIFT < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ GIFT [ IP : 171.6.140.64 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ตุลาคม 2555 / 19:47
# 53 : ความคิดเห็นที่ 27386
 เหมาะเหม็งจริงๆ
 เหมาะจะเป็นเพื่อนกันที่สุดและ
 แดนกับนาค
 
Name : smile coated poison < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ smile coated poison [ IP : 171.4.126.89 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 เมษายน 2555 / 01:01
# 52 : ความคิดเห็นที่ 27235
กรี๊ดดดๆ ชอบแดนนี่อะ 555

PS.  ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่(หลง)เข้ามาในนี้น้าาาคร้าาาา ยินดีตอนรับเน้อออ
Name : juRAS Inert < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ juRAS Inert [ IP : 124.120.138.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ตุลาคม 2554 / 22:35
# 51 : ความคิดเห็นที่ 27190
รอดูเพื่อนซี้คู่ใหม่่ครับ 555
Name : GALILEO [ IP : 202.28.27.6 ]

วันที่: 25 กันยายน 2554 / 17:31
# 50 : ความคิดเห็นที่ 26661
แดนดูท่าจะเจ้าเล่ห์ไม่น้อย 555+ ชอบคนฉลาดจัง
PS.  ความพยายามอยู่ที่ไหน... ความพยายามอยู่ที่นั่น!!
Name : PiLii < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PiLii [ IP : 182.53.240.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กรกฎาคม 2554 / 17:45
# 49 : ความคิดเห็นที่ 25775

โอ๊ยยย ชอบ ><

Name : K-pentagon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ K-pentagon [ IP : 125.26.245.67 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤษภาคม 2554 / 12:11
# 48 : ความคิดเห็นที่ 25277
มาอ่านอีกรอบค่ะ สนุกเหมือนเดิมเลย
สะกิดใจนิดๆตรงประโยคที่ว่าเคยได้ยินนามสกุลในหนังสือพิมพ์
มันดูแปลกๆ น่าจะใช้คำว่าเคยเห็น หรืออะไรอย่างอื่นมากกว่า
PS.  หากไร้บุพเพ ใยจึงพานพบ
Name : Ung_!nG < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ung_!nG [ IP : 223.205.42.4 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 เมษายน 2554 / 20:57
# 47 : ความคิดเห็นที่ 25218
ร้ายกาจทั้งคู่เลยทั้งแดนแล้วก็นาค
Name : ACLS < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ACLS [ IP : 182.52.218.105 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 เมษายน 2554 / 22:50
# 46 : ความคิดเห็นที่ 24881
 อ๋อ...มิหนาล่ะ ==> มิน่าล่ะ
PS.  Let's play Neopets http://www.neopets.com/refer.phtml?username=yamroll
Name : milky_bread < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ milky_bread [ IP : 115.87.117.34 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มีนาคม 2554 / 00:02
# 45 : ความคิดเห็นที่ 24442

'ทุย'น้ำลาย ควรใช้เป็น 'ถุย'น้ำลาย นะคะ

เอ่อ นาคจ๋า เธอคิดว่าไปโรงเรียนกับหลานเซ่อนี่จะเป็นจุดเด่นน้อยกว่าไปสายวันแรกเหรอ?


PS.  ถ้าคุณถามว่า..ฉันคือใคร? ฉันคงตอบได้ว่า'ฉันก็คือฉัน' และเพราะเป็นฉันที่เอาแต่ใจ ฉันจึงทำได้เพียงเท่านี้ ..คือทำอย่างตั้งใจให้ดีที่สุด
Name : Naruko < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Naruko [ IP : 125.25.212.171 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 12:44
# 44 : ความคิดเห็นที่ 24359
มาโรงเรียนแบบท้านรถ อยากลองบ้างๆๆ
Name : chocomalt [ IP : 113.53.99.252 ]

วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:50
# 43 : ความคิดเห็นที่ 24001
อยากเก่งแบบนาคจังเลย
PS.  He who is not impatient is not in love ใครที่ใจไม่ร้อนร้น ไม่ใช่คนกำลังมีความรัก คุณร้อนร้นแล้วหรือยัง
Name : mona_nooparn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mona_nooparn [ IP : 223.205.32.185 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:31
# 42 : ความคิดเห็นที่ 23843
พลางโยนเสื้อนักเรียนลงบนเตียงทีมีฟูก >>> ที่

ฉันไม่กลืนน้ำลายที่ทุยลงไป >>> ถุย

ต้องกระเด้งสุดตัวตั้งแต้เช้าตรู >>> แต่ ตรู่

ตึกสูงโอ่อาของบริษัทฉายหง กรุ๊ป >>> ฉ่าย

ซึ่งเป็นบอดิการ์ดยืนคุ้มกัน >>> บอดี้การ์ด

ที่มีกระแสหงุดหงิดกึงรำคาญใจ >>> กึ่ง

บอดี้การ์ดหมุ่นสองคน >>> หนุ่ม

อาจารย์ระดับหัวกระทิ >>> กะทิ
PS.   คิดก่อนพูด แต่ไม่ใช่พูดทุกคำที่คิด
Name : pittanan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pittanan [ IP : 223.207.166.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กุมภาพันธ์ 2554 / 13:53
# 41 : ความคิดเห็นที่ 22025
ท่าทางว่าเพื่อนใหม่ก็แสบพอกัน ฮ่าๆๆ
Name : chunbee [ IP : 61.90.77.237 ]

วันที่: 27 ธันวาคม 2553 / 23:26
# 40 : ความคิดเห็นที่ 21868
 แรง

ทันกันดีกับเพื่อนใหม่

เนื้อหาสนุก

คลายเครียดได้เยอะ..

ขอบคุณน๊าไรเตอร์

PS.  ~Love Me Love Manchester United & SS501~
Name : ladyberbatov < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ladyberbatov [ IP : 223.204.193.167 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ธันวาคม 2553 / 15:29
# 39 : ความคิดเห็นที่ 21835
 เพื่อนใหม่นาคดูกวนๆดี 
Name : <> < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ <<aKinA>> [ IP : 183.89.102.83 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ธันวาคม 2553 / 13:20
# 38 : ความคิดเห็นที่ 21436
 เอ่อ... กระโปรงรถ ==' 

ถ้าตายนี่เรื่องจบเลยนะนั่น.. 

PS.  .......................
Name : izezaaa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ izezaaa [ IP : 182.53.159.1 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ธันวาคม 2553 / 16:48
# 37 : ความคิดเห็นที่ 21404
๕๕+

ถึงใครจะมองคนเธอว่าสมเพช
แต่ฉันอิจฉาเธอนะนาค

><

Name : Cerise [ IP : 117.47.12.117 ]

วันที่: 25 ธันวาคม 2553 / 12:47
# 36 : ความคิดเห็นที่ 20726

ออกเล่มหรือยังอ่ะคะ
ต้องซื้อเก็บแล้วแบบนี้
อ่านแล้วนั่งยิ้มคนเดี่ยวอิอิ นาคน่ารักดีน่ะคะ
ชอบอะ

Name : มากิริจัง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มากิริจัง [ IP : 119.42.91.194 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ธันวาคม 2553 / 16:56
# 35 : ความคิดเห็นที่ 16074
 เอิ่ม มม แต่ละคนแปลก ๆ ทั้งนั้น
PS.  ┢┦aΡpy ToO-GeTher
Name : Aburame_Shino < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Aburame_Shino [ IP : 223.207.47.119 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ธันวาคม 2553 / 11:02
# 34 : ความคิดเห็นที่ 15035

เมื่อคนไม่ปกติ  มาเจอกับคนไม่ปกติ  5555
Name : silverabbiz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ silverabbiz [ IP : 58.11.60.153 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤศจิกายน 2553 / 23:55
# 33 : ความคิดเห็นที่ 14960
ได้เพื่อนซะที!!
Name : enfer z* < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ enfer z* [ IP : 118.172.141.205 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤศจิกายน 2553 / 00:48
หน้าที่ 1 | 2 | 3
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android