[Fic SJ] 2 IN 1 รักหมดใจผู้ชายสองบุคลิก [KiHae WonCin etc.]

ตอนที่ 68 : Chapter 50...แรงไม่แคร์สื่อ 100% ++น้องเต่าน้อยเข้ามาด้วยจ้า++

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    23 ธ.ค. 52

ตอน 50 แรงไม่แคร์สื่อ

 

หลังจากที่เกิดกรณีพิพาทเรื่องชะนีหน้าใส ที่ทำท่าจะเข้ามาแทรกแซงวงจรความรักแสนหวานของคนน่ารักและคนหล่อ คนน่ารักก็เกิดอาการงอนขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ คนสวยเพื่อนรักก็ทำท่ามึนตึงใส่ คนหล่อก็ยังคงไม่เข้าใจว่าตนเองทำอะไรผิด จะถามก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นถามอะไรก่อน

 

“ด๊อง...” เอ่ยเรียกคนรักที่เดินผ่านไปแบบไม่ใส่ใจตนเองเลยซักนิด ปกติดงเฮไม่เคยทำท่าเมินเฉยใส่แบบนี้ มีแต่จะกระโจนเข้ามานั่งข้างๆ แล้วทำหน้าตาน่ารักออดอ้อนเอาใจ

 

แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ!!!

 

“ด๊อง...” คิบอมเอ่ยเรียกอีกครั้ง ดงเฮนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามกับคิบอมไม่สนใจคิบอมแม้แต่น้อย หยิบหนังสือเรียนขึ้นมาอ่าน แต่ความจริงแล้วเนื้อหาของหนังสือมันไม่ได้เป็นอะไรที่น่าสนใจเลย ปฏิกิริยาของคิบอมต่างหากที่มันน่าสนใจ

 

ง้อเค้าสิคิบอม....ง้อเค้าเดี๋ยวนี้เลยนะ

 

“ด๊องโกรธอะไรฉัน...ฉันทำอะไรให้โกรธหรอ” ชายหนุ่มเดินมาหยุดยืนข้างๆ มือหนาสัมผัสลงบนไหล่เนียนเบาๆ คนน่ารักไม่ได้หันมาสนใจซักนิด

 

“เค้าไม่ได้โกรธ” แต่นำเสียงที่พูดออกไปนี่มันโกรธชัดๆ

 

“ไม่ได้โกรธแล้วทำไมถึงเมินใส่ฉันแบบนี้ล่ะ” ชายหนุ่มนั่งลงข้างๆร่างบาง รั้งร่างบางเข้ามาแนบชิด จมูกโด่งกดลงที่แก้มนุ่มอย่างอ้อนๆ ดงเฮเกือบหลุดยิ้มออกมาแล้วเชียว ดีที่ตีหน้านิ่งได้ทันท่วงที

 

ดูเอาเถอะ!!! เจอคิบอมอ้อนแบบนี้ ใครมันจะไปโกรธได้ลงคอกัน

 

อยากเสียหาย....เอ่อ!!! ไม่ใช่และ ^^

 

 

 

“โกรธอะไรครับคนดี” คลอเคลียร่างบางไม่ห่าง คนน่ารักแทบละลายตายคาอกแกร่งของชายหนุ่มแล้วนะ แค่ก็ยังคงวางฟอร์มไม่เลิก

 

“แล้วทำไมเค้าจะต้องโกรธคิบอมด้วยละ คิบอมทำอะไรให้เค้าต้องโกรธหรอ” คนน่ารักอยู่ในช่วงอารมณ์กวนและกดดัน ทำเอาคนหล่อมึนยิ่งกว่าเก่าว่าตกลงไปทำอะไรให้ไอ้ลูกสาวตัวป่วนทั้งสองคนงอนตุ๊บป่องได้อย่างนี้

 

“ก็เพราะว่าฉันไม่รู้นะสิว่าไปทำอะไรให้ด๊องโกรธ หรือว่าด๊องจะโกรธที่ฉันรักด๊องมากเกินไป” ดงเฮโดนไปอีกดอก ร่างบางแทบจะหันมากอดคิบอมให้แน่นๆ แต่ต้องเก๊กตีหน้านิ่งเอาไว้ก่อน

 

ร่างบางทำแก้มป่องๆพองลม อาการเบื้องต้นที่บ่งบอกให้รู้ว่าคนทำกำลังงอนตุ๊บป่องอยู่ ถึงปากจะบอกว่าไม่งอน แต่ไอ้การกระทำที่ร่างบางแสดงออกมา มันบอกให้รู้ว่างอนชัดๆ

 

“ไหนคิบอมบอกว่าไม่มีเรื่องอะไรปิดบังเค้าไง” ขยับหนีร่างหนาเล็กน้อย แอบเสียดายที่หลบไม่ยอมให้คิบอมจูบ

 

ขอเคลียร์ก่อนเหอะ เคลียร์เสร็จจะยอมให้คิบอมจูบจนขาดใจตายไปข้างนึงเลย

 

“แล้วฉันปิดบังอะไรด๊องล่ะ” คิบอมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าตนเองปิดบังอะไรคนน่ารัก ถึงทำให้งอนข้ามวันข้ามคืนแบบนี้

 

“คิบอม!!!  ก็เรื่องเด็กคนนั้นไง คิบอมแอบไปรู้จักเด็กคนนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่” ความอดทนของคนน่ารักเริ่มลดลงเหลือน้อย เพราะถ้ารอให้คิบอมผู้แสนดีรู้เอง คงจะอีกนาน ดงเฮขี้เกียจจะเล่นตัวแล้วด้วย อยากกอดคิบอมใจจะขาดตายอยู่แล้ว

 

“เฮเคียวน่ะหรอ...”

 

“เค้าไม่ชอบชื่อนี้” ร่างบางบอกอย่างเอาแต่ใจ ใบหน้างอง้ำฟ้องอะไรให้ชายหนุ่มรู้แล้วว่าคนน่ารักนั้นเป็นอะไร

 

หึง!!!

 

“เด็กคนนั้นน่ะหรอ” ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ แล้วเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียกเฮเคียวซะใหม่ ให้ถูกใจคนน่ารักที่กำลังงอนเต็มที่

 

“เด็กคนนั้นนั่นแหล่ะ!!! คิบอมแอบไปทำความรู้จักกับเด็กคนนั้น แล้วปิดบังเค้า เค้างอน เค้าเสียใจ เค้าจะร้องไห้ด้วย” ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ แอบทำเสียงกระซิกๆ ทำเอาคิบอมใจแกว่ง เพราะไม่ชอบเห็นน้ำตาของดงเฮเลยจริงๆ

 

“ฉันไม่ได้แอบไปทำความรู้จักกับเฮ....เด็กคนนั้นซะหน่อย” เปลี่ยนสรรพนามทันทีที่ร่างบางตวัดสายตามองมาอย่างงอนๆ

 

“เค้าไม่เชื่อคิบอมหรอก คิบอมปิดบังเค้า ปิดบังฮีซอล ฮีซอลงอนยิ่งกว่าเค้าอีกนะจะบอกให้ ฮีซอลบอกว่าถ้าคิบอมปิดบังฮีซอล ฮีซอลก็จะงอนๆๆๆ” แอบสร้างเรื่องนิดนึง ความจริงฮีซอลก็แค่งอนนิดเดียวเท่านั้นเอง แต่ตัวเองน่ะงอนยิ่งกว่าฮีซอลอีก

 

“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังด๊องนะ ฉันแค่คิดว่ามันไม่ได้เป็นเรื่องสำคัญอะไรที่จะต้องมาบอกด๊อง” ร่างบางกัดปากน้อยๆ กอดอกมองหน้าคิบอมอย่างงอนๆ

 

“ไอ้ที่ว่าไม่สำคัญเนี่ย หมายถึงเค้าหรือว่าเด็กคนนั้นล่ะ” คนน่ารักไม่ว่าจะงอนยังไงก็ยังคงน่ารักที่สุดในสายตาของคิบอมเสมอ จะโกรธลงได้ยังไงกัน แล้วนิสัยของคิบอมไม่ใช่พวกชอบเก็บเอาเรื่องเล็กๆน้อยๆมาคิดให้มันวุ่นวาย

 

“สำหรับฉัน...ด๊องสำคัญที่สุด” จ้องมองร่างบางด้วยสายตาที่จริงจัง มือหนาเอื้อมไปสัมผัสมือบางเบาๆ หยั่งเชิงดูว่าคนน่ารักนั้นอารมณ์เย็นลงหรือยัง เมื่อเห็นว่าคนน่ารักไม่มีปฏิกิริยาขัดขืน มือหนาก็กุมมือบางเต็มมือ แล้วดึงร่างบางเข้ามาในอ้อมกอด ใบหน้าหวานๆแต้มสีแดงเล็กน้อย แค่นั้นคิบอมก็รู้แล้วว่าดงเฮกำลังจะหายงอนในไม่ช้า

 

แต่ทว่าความจริงแล้ว คนน่ารักน่ะหายงอนตั้งแต่ที่ได้ยินว่าตนเองสำคัญที่สุดแล้วละ

 

“ฉันไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องที่สำคัญอะไรที่จะต้องบอก เพราะว่าฉันเองก็แค่ไปบังเอิญเจอกับเฮ...เอ่อ เด็กคนนั้นที่ตลาด แล้วพอดีว่าจักรยานเด็กคนนั้นกับของฉันเหมือนกัน เด็กคนนั้นเลยมาหยิบคันผิดน่ะ เลยบังเอิญได้รู้จักทักทายกันแค่นั้นเอง” คนน่ารักพยักหน้ารับรู้ แต่อดที่จะแอบแย้งในใจไม่ได้อยู่ดี

 

ยัยเด็กแผนสูง!! แอบเล็งจักรยานคิบอมแล้วแอบไปซื้อตามมารึเปล่าน่ะ แล้วมาทำเป็นฟอร์มบังเอิญ อย่าให้รู้นะ เดี๋ยวคนน่ารักคนนี้จะวีนให้แตกเลย ชิส์!!!

 

“แล้วทีนี้หายโกรธได้รึยังครับ...ที่รัก” ก้มลงกระซิบถามเบาๆ จมูกโด่งเฉียดแก้มเนียนใส คนน่ารักหลุดยิ้มออกมาเพราะไอ้คำว่า ที่รัก นี่ละ

 

 

 

“หายงอนแล้วใช่มั๊ย...” คลอเคลียอยู่ที่แก้มเนียนใส สูดดมความหอมหวานอย่างไม่รู้เบื่อ คนน่ารักกัดปากน้อยๆ แล้วส่ายหน้าช้าๆ

 

“ยังไม่หาย...” คิบอมเงยหน้าขึ้นจ้องมองสบตากับคนรัก แววตาของร่างบางดูเจ้าเล่ห์ชอบกล

 

“ถ้าคิบอมอยากให้เค้าหายงอน คิบอมก็จุ๊บเค้าสิ จุ๊บเค้าจนกว่าเค้าจะหายงอน ถ้าเค้าไม่หายงอนก็ห้ามเลิกจุ๊บ” ดูเอาเถอะ....ไอ้วิธีการง้อที่ร่างบางเสนอนั้น มันดูเหมือนว่าจะเป็นการสนองนี้ดตัวเองแบบสุดๆ แล้วดูเหมือนว่ามันจะถูกใจคิบอมเหมือนกัน ชายหนุ่มที่สุดแสนจะสุภาพบุรุษ ค่อยๆรั้งใบหน้าหวานเข้ามาแนบชิด แล้วจรดริมฝีปากลงนาบทับกลีบปากนุ่มอย่างหวานชื่น คนน่ารักยกมือขึ้นเกาะไหล่หนาเอาไว้แน่นกะว่าครั้งนี้จะหายงอนให้ช้าที่สุดเท่าที่จะช้าได้ อิอิ

 

“หายงอนรึยัง...” ชายหนุ่มถอนริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย คนน่ารักส่ายหน้าช้าๆ คิบอมยิ้มน้อยๆแล้วกดจูบลงไปอีกครั้งหนึ่ง เพิ่มระดับจากหวานชื่นเป็นดูดดื่ม จนดงเฮแทบละลายตายในอ้อมกอดของคิบอม

 

“หายรึยังครับ...” เอ่ยถามอีกครั้ง ร่างบางก็ยังคงส่ายหน้าไปมา ทั้งๆที่ตนเองกอดตอบคิบอมแบบแนบแน่น มองยังไงมันก็ไม่ใช่ท่าทางของคนที่กำลังงอนซักนิด

 

“ทำไมหายงอนยากจัง....” คนน่ารักหลับตาพริ้มรอท่า คิบอมกระตุกยิ้มอย่างรู้ทันว่าคนรักนั้นต้องการอะไร

 

“อ๊าก...คิบอมจะทำอะไรน่ะ” ร่างบางกอดคอชายหนุ่มแน่น เพราะว่าตอนนี้คิบอมนั้นยกตนเองขึ้นพาดไหล่แล้ว

 

อะไรอ่า...แค่ให้ง้อแค่นี้ต้องแกล้งกันด้วย คิบอมใจร้าย

 

“ก็จะทำให้ด๊องหายงอนไง...วิธีนี้ได้ผลมากกว่าจูบอีกนะ” ชายหนุ่มดูกวนๆน้อยๆ ทั้งๆที่ฝนก็ไม่ได้ตกซักกะเม็ด คนน่ารักพยายามคิดว่าวิธีไหนที่จะทำให้หายงอนเร็วกว่านี้อีกนะ

 

“ฉันจะพาด๊องขึ้นไปบนห้องนอน.....ด๊องอยากเสียหายไม่ใช่หรอ” แค่นั้นละ ร่างบางก็เงียบเสียงร้องทันที คนน่ารักหันมามองหน้าคนรักด้วยแววตาเป็นประกาย แล้วหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดีสุดๆ

 

“โอเคเลยคิบอม...เค้าหายงอนล่วงหน้าเลย ไปเสียหายกันเถอะ” ดงเฮซบหน้าลงบนไหล่กว้าง แล้วลั้ลลาอารมณ์ดีแบบสุดๆ

 

รู้อย่างนี้ใช้วิธีนี้มันตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง

 

“นี่ด๊อง....ทำไมหายงอนง่ายจัง อย่างนี้ก็เสียหายได้แค่รอบเดียวน่ะสิ” คิบอมแกล้งเย้าคนรักเล่น ก็มันอดไม่ได้นี่นา เวลาที่ดงเฮทำหน้าตาแบบนี้มันน่ารักจะตายไป

 

“นั่นสิ...งั้นเอาใหม่ เค้าจะไม่หายงอนง่ายๆ เพราะฉะนั้นคิบอมต้องทำให้เค้าเสียหายจนกว่าเค้าจะหายงอน...คิบอมก็รีบๆเดินขึ้นไปสิหัวเราะอยู่ได้...เค้าอยากเสียหาย” คนน่ารักประกาศเจตนารมณ์อย่างชัดเจน คิบอมเปิดประตูห้องนอนแล้วจัดการล็อคเสร็จสรรพ

 

“แฟนใครน๊า...น่ารักที่สุดเลย” ชายหนุ่มพูดอย่างล้อๆ คนน่ารักไม่อยากจะให้มันเสียเวลามากนัก ร่างบางดึงร่างหนาลงมานอนข้างๆกัน แล้วเริ่มต้นเปิดฉากการเสียหายรอบใหม่ที่ไม่รู้ว่ากี่รอบถึงจะพอ

 

จะบอกอะไรให้รู้มั๊ย...ถึงฝนจะไม่ตก..คิบอมก็หื่นเป็นเหมือนกันนะ ^^

 

 

 

 

 

“ชีวอน.....”

 

“ชีวอน....”

 

ชเว ชีวอน” ร่างบางตะโกนเสียงลั่นๆ แต่ไอ้รูปหล่อพ่อรวยก็ยังคงทำเป็นนิ่ง ไม่หันมาสนใจคนสวยที่ยืนกำมือแน่น

 

ฮีซอลเริ่มจะหมดความอดทนกับชีวอนแล้วจริงๆ 2-3 วันมานี้ชีวอนนั้นเป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้ สงสัยจะทำการปฏิวัติ ทำเป็นนิ่ง ทำเป็นเฉยชาใส่  ไม่สนใจ ไม่พูดจาด้วย ถามคำตอบคำ ไปรับไปส่งก็ทำแบบเสียไม่ได้ ฮีซอลออกปากแล้วว่าถ้าไม่เต็มใจก็ไม่ต้องไปรับไปส่ง แต่ชีวอนก็ยังคงไปรับไปส่งฮีซอลเหมือนทุกวัน แต่บรรยากาศในรถมันช่างตึงเครียด จนคิบอมกับดงเฮขอตัวไม่ไปพร้อมกับฮีซอล ปล่อยให้ฮีซอลเผชิญสภาวะกดดันตามลำพัง

 

ไม่ได้ทิ้งเพื่อนนะ...แค่ไม่อยากเข้าร่วมสภาวะกดดันด้วยเท่านั้นเอง

 

“นายเป็นอะไรของนายกัน ทำท่าทางแบบนี้แล้วคิดว่ามันดูดีมากเลยรึไง คิดจะกวนประสาทฉันรึไงวะ” ร่างบางมองดูชายหนุ่มที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ทำท่าทางนิ่งๆแบบไม่ใส่ใจในคำพูดของตนเองแล้วรู้สึกโมโห ไม่รู้เหมือนกันว่าชีวอนนั้นเป็นอะไร อยู่ดีๆก็ทำท่าทางแบบนี้ใส่ โดยที่ตนเองไม่รู้ตัวเลยว่าทำเรื่องอะไรให้ชายหนุ่มไม่พอใจ

 

“ถ้าไม่อยากคุยกันแล้วไปรับฉันมาทำบ้าอะไร” ฮีซอลกำมือแน่น ชีวอนหันมามองนิดๆ แล้วหันไปสนใจหนังสือพิมพ์ต่อ ฮีซอลพยายามควบคุมอารมณ์ตนเอง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ

 

อยากกวนประสาทกันมากใช่มั๊ย ชเว ชีวอน....

 

ร่างบางหยิบกระเป๋าคู่ใจขึ้นสะพาย แล้วเดินไปที่ประตูห้องของชีวอน พยายามเปิดเท่าไหร่ก็เปิดไม่ได้ ลืมไปสนิทว่ามันเป็นระบบสแกนลายนิ้วมือ ร่างบางไม่พูดพร่ำทำเพลงเดินเข้าไปหาร่างสูงที่นั่งอยู่ แล้วจัดการลากชีวอนให้ลุกขึ้น

 

“จะทำอะไร” ถามเสียงห้วนๆนิ่งๆ ฮีซอลนับหนึ่งถึงสิบในใจ พยายามไม่แสดงอารมณ์อะไรออกไปมากนัก

 

“ไปเปิดประตูให้ฉัน ฉันจะกลับบ้าน” ร่างบางตอบเสียงนิ่งๆเช่นกัน ชีวอนลุกขึ้นไปอย่างว่าง่าย แล้วจัดการเปิดประตูให้ร่างบาง ฮีซอลอดที่จะแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมชีวอนถึงได้ปล่อยตนเองไปง่ายๆแบบนี้

 

“ต้องไปส่งมั๊ย....” ชายหนุ่มยืนพิงประตูแล้วมองร่างบาง ฮีซอลรู้สึกโมโหแล้วก็เสียความรู้สึกอย่างบอกไม่ถูก

 

“ไม่ต้อง...” ร่างบางพยายามห้ามไม่ให้น้ำตาไหลรินลงมา มันรู้สึกปวดหนึบในหัวใจอย่างบอกไม่ถูกที่โดนชีวอนเมินเฉยใส่แบบนี้

 

“แล้วก็ไม่ต้องไปรับอีกต่อไป...ไม่ต้องแล้ว” เสียงสั่นสะอื้นที่บ่งบอกให้รู้ว่าร่างบางนั้นกำลังร้องไห้ ชีวอนตกใจไม่คิดว่าฮีซอลนั้นจะร้องไห้ออกมาแบบนี้ มือหนาคว้ามือบางเอาไว้แน่น ฮีซอลหันมามองหน้าชีวอน ใบหน้าหวานพร่างพราวไปด้วยหยาดน้ำตา มือบางสะบัดมือหนาออกทันที

 

“อย่ามายุ่งกับฉัน...ไม่สนใจกันก็ไม่ต้องมายุ่ง ไม่ต้องมายุ่งกันอีกต่อไป” ร่างบางตวาดใส่ แล้ววิ่งออกไปทันที ชีวอนยืนเอ๋ออยู่กับที่ แค่ตั้งใจจะแกล้งฮีซอลเล่นๆเท่านั้นเอง แค่อยากรู้ว่าถ้าทำท่าทางเฉยชาใส่ฮีซอล แล้วร่างบางจะมีปฏิกิริยาตอบกลับแบบไหน

 

แต่แบบนี้มันออกจะเกินคาดไปหน่อย

 

ชายหนุ่มรีบวิ่งตามร่างบางไป กว่าจะตามทันฮีซอลก็ไปหยุดอยู่ที่ริมทางถนน ร่างบางกำลังรอที่จะข้ามไปอีกฝั่ง ชีวอนตะโกนเรียกฮีซอลเสียงลั่นๆ ร่างบางไม่ได้หันมามองทางต้นเสียงแม้แต่น้อย แต่ผู้คนรอบข้างกลับให้ความสนใจกับภาพตรงหน้า เสียงจ้อกแจ้กจอแจดังลั่นๆไปหมด ผู้คนต่างตื่นเต้นที่เห็นชีวอนตัวเป็นๆแบบนี้

 

“ฮีซอล...” ร่างบางหันมามอง เมื่อเห็นว่าชีวอนนั้นกำลังจะวิ่งมาหาตนเอง ร่างบางก็ตั้งท่าจะวิ่งข้ามถนนท่าเดียว

 

“ฮีซอล...ระวัง....” เสียงของชีวอนดังลั่นๆๆ พร้อมกับเสียงกรีดร้องของผู้คนจำนวนมาก ร่างบางชะงักค้างอยู่ที่กลางถนนด้วยความตกใจ

 

ปี๊น!!!!

 

เอี๊ยด!!!

 

“ฮีซอล!!!

 

++++++++++++++++++++

 

 

“ม่ายยยยยย” เสียงกรีดร้องดังลั่นๆ ท่ามกลางความอลหม่าน การจราจรติดขัดไปหมด ผู้คนต่างแตกตื่นกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น ต่างวิ่งเข้ามามุงดูว่ามีใครได้รับบาดเจ็บบ้าง

 

“ชีวอน...อย่าเป็นอะไรนะ ไม่นะ” ฮีซอลจ้องมองชายหนุ่มที่นอนแน่นิ่งอยู่กลางถนน เลือดสีแดงสดไหลนองเต็มไปหมด ร่างบางแทบช็อคกับภาพที่เห็น ภาพที่คนรักนอนจมกองเลือดมันน่ากลัวจนร่างบางแทบไม่มีแรงที่จะยันตัวลุกขึ้น

 

“ฮีซอล....” เสียงเรียกของชายหนุ่มเบาหวิวราวกับว่าคนเรียกใกล้จะขาดใจ ลมหายใจรวยระรินเต็มที ฮีซอลพยุงร่างกายที่เจ็บช้ำจากแรงผลักของชายหนุ่มที่ผลักตนเองออกจากกลางถนน และชายหนุ่มก็เป็นคนที่ถูกรถชนแทน เหตุการณ์ทั้งหมดมันเกิดขึ้นเร็วมากจนไม่มีใครตั้งตัวทัน

 

“ชีวอน...ไม่นะ นายอย่าเป็นอะไรนะ” ร่างบางพุ่งตรงไปหาร่างกายที่ชุ่มไปด้วยเลือดของชายหนุ่ม มือหนายกขึ้นอย่างยากลำบาก มือบางกุมมือหนาแนบแน่น น้ำตาหลั่งไหลไม่หยุด ได้แต่โทษว่าเป็นความผิดของตนเองที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้

 

ถ้าไม่วิ่งหนีเรื่องก็คงไม่เกิด

 

ถ้าใจเย็นกว่านี้ ชีวอนก็คงไม่ต้องมาเจ็บตัวแบบนี้

 

“ฮีซอล” เสียงเรียกของชีวอนยังคงเบาหวิว ร่างบางสะอื้นตัวโยนกอดร่างหนาแน่น ไม่สนใจกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง ไม่สนใจเสียงจ้อกแจ้กจอแจที่ดังลั่นๆ เสียงผู้คนที่ดูตกอกตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

 

“ไม่นะชีวอน นายต้องไม่เป็นอะไร ฉันขอโทษ ฉันรักนายนะชีวอน อย่าเป็นอะไรนะ อย่าเป็นอะไร” ฮีซอลกอดร่างของชายหนุ่มแนบแน่น ชีวอนยกยิ้มอย่างยากลำบาก มือหนาที่เปื้อนเลือดยกขึ้นแตะที่ใบหน้าหวานเบาๆ ราวกับจะซับหยาดน้ำตาให้คนรัก แต่มันยิ่งทำให้ร่างบางนั้นร้องไห้หนักเข้าไปอีก

 

“ฮีซอล.....” ร่างบางจับมือหนาเอาไว้ หากแต่มือของชายหนุ่มกลับตกลงไปตามแรงโน้มถ่วง พร้อมกับดวงตาที่ปิดลงอย่างช้าๆ ร่างบางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

 

“ชีวอนนน” เสียงกรีดร้องดังลั่นๆ พร้อมกับภาพทุกอย่างที่ดับวูบลงไป

 

 

 

 

“ไม่นะชีวอน...นายอย่าตายนะ” ร่างบางร้องไห้ไม่หยุด รู้สึกได้ถึงแรงกอดรัดจากใครบางคน แต่ตนเองนั้นไม่ได้ขัดขืนอะไรทั้งนั้น

 

“ฉันจะตายได้ยังไงกัน” เสียงทุ้มๆดังขึ้นมาข้างๆหู พร้อมกับแรงกอดรัดที่แน่นขึ้นอย่างห่วงใย

 

“ก็นายวิ่งตามฉันมา แล้วฉันก็วิ่งหนี รถจะชนฉันแล้วนายก็ผลักฉันออก นายเลยโดนรถชนไง” ฮีซอลยังคงร้องไห้ไม่หยุด ร่างบางป้ายน้ำตาไปมา

 

“ฉันไม่เห็นจะจำได้เลยว่าเราออกไปจากห้องนอนกันตอนไหน” น้ำเสียงดูฉงนงงงวย เรียกให้ร่างบางหันไปมอง พอเห็นว่าคนที่กอดตนเองเป็นใคร ร่างบางก็ผวาเข้ากอดรัดคนตรงหน้าแนบแน่น

 

“ชีวอน!!! นายยังไม่ตาย ฮึก ฮือ...” ร่างบางกอดรัดร่างหนาแน่น ซุกหน้ากับอกกว้างด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย การที่ได้สัมผัสได้รับรู้ว่าคนตรงหน้ายังอยู่กับตนเอง มันทำให้หัวใจดวงน้อยพองโตอีกครั้ง

 

“ฝันร้ายรึไงเด็กน้อย ฉันเห็นนายนอนดิ้นไปมาแล้วก็ร้องไห้ ไม่ต้องร้องแล้วนะ ฉันอยู่กับนายตรงนี้ไงคนเก่ง ไม่ร้องนะ...” ปลอบประโลมคนรักไม่ห่าง นอนมองร่างบางที่นอนกระสับกระส่ายมานานแล้ว พยายามปลุกให้ฮีซอลตื่น พอร่างบางตื่นมาก็เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด

 

“มันน่ากลัวมาก ฮึก...ฉันกลัว ฉันไม่อยากให้นายเป็นอะไร ฉันกลัว...ฮือ” แล้วคนสวยของชีวอนก็เริ่มต้นร้องไห้อีกครั้ง แต่ร้องไห้ด้วยความดีใจที่เรื่องทั้งหมดมันเป็นแค่ความฝัน

 

“ฉันไม่เป็นอะไรหรอกฮีซอล ไม่ร้องนะคนเก่ง ร้องมากๆตาบวมนะ” กอดร่างบางเอาไว้ไม่ห่าง ฮีซอลร้องไห้จนสงบลงได้ในที่สุด ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มอีกครั้ง อยากจะแน่ใจว่านี่มันคือเรื่องจริง ชีวอนเองก็มองสบตากับคนในอ้อมกอดด้วยสายตาที่สื่อถึงความรักที่มีอย่างหมดใจ มือหนาเชยคางมนขึ้นเล็กน้อย แล้วก้มหน้าลงมอบจุมพิตแสนหวานจากเจ้าชาย ปลอบประโลมหัวใจเจ้าหญิงให้คลายความกังวล

 

“ชีวอน...ฉันรักนายนะ” ร่างบางซบหน้ากับอกกว้าง ตอนนี้เริ่มคลายความหวาดกลัวแล้ว อ้อมกอดของชีวอนนั้นให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยที่สุด มือหนาลูบผมนุ่มเบาๆ ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนยิ้ม รอยยิ้มที่ปิดมิดถึงความรักและความเอ็นดูที่มีต่อคนในอ้อมกอด

 

“ฉันก็รักนายเหมือนกัน...นอนซะนะฮีซอล เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปเรียนไม่ไหว” กระชับอ้อมกอดแนบแน่น แล้วพากันเข้าสู่นิทราแสนหวาน

 

ฉันรักนายมากเกินไปแล้ว...ชีวอน

 

 

 

 

 

อีทึกนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน มองเวลาไปด้วย ราวกับว่าพยายามที่จะเร่งเวลาให้มันเดินเร็วขึ้น เพราะว่าวันนี้มันเกิดอารมณ์คิดถึงหมีขึ้นมาแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อยากจะกลับไปซ้อมไอ้หมี...ไม่สิ!!! อยากจะกลับไปกอดไอ้หมีให้หนำใจ อยากจะฟัดให้มันหายหมั่นเขี้ยว??

 

แต่ทว่าอุปสรรคของนางฟ้ามักจะมีเสมอ นำเสนอโดยชะนีหน้าหนา ที่ไม่รู้ว่ามันจะหาเรื่องใส่ตัวทำไมนัก

 

ชียอนแกล้งยัดเยียดงานให้อีทึกทำ แล้วอีทึกก็ปฏิเสธไม่ได้ซะด้วย มันเป็นเหตุผลที่สืบเนื่องมาจากว่ามันใกล้จะสิ้นปีแล้ว โบนัสกำลังจะออก ไม่อยากทำตัวมีปัญหามาก เพื่อโบนัสปีนี้เจ๋งกว่าปีที่แล้ว กะว่าจะพาคนที่บ้านไปเที่ยวให้หนำใจ

 

เงินๆๆๆ ท่องเอาไว้

 

“ฮ้าว!!! ง่วงนอนชิบหาย อยากฟัดหมีโว๊ย!!” บ่นมันอยู่คนเดียว มองนาฬิกาก็พบว่าเลยเวลาเลิกงานมาสักพักแล้ว อีทึกรวบรวมแรงฮึด แล้วจัดการเร่งทำงานส่วนของตนเองให้เสร็จเรียบร้อย แต่ดูเหมือนว่าโชคก็ยังคงเข้าข้างอีทึกอยู่บ้าง เพราะว่าชียอนนั้นได้รับงานด่วนที่ต้องเคลียร์ให้เสร็จภายในวันนี้ อีทึกหัวเราะเยาะใส่ต่อหน้าชียอน แล้วก็นั่งทำงานต่อจนด้วยควมสะใจ

 

“เสร็จซะที ทำไมคนหน้าตาดีทำอะไรก็ดีไปหมดเลยนะ ขนาดมีมารชะนีมากลั่นแกล้ง สวรรค์ก็ยังเห็นใจแก้แค้นชะนีคืน อารมณ์ดีจริงๆ” ทำน้ำเสียงได้กวนอวัยวะเบื้องล่างสุดๆ ชียอนได้แต่จิ๊จ๊ะไม่ได้พูดอะไร เพราะต้องรีบเคลียร์งานให้เสร็จเร็วๆ

 

อีทึกตัดการเก็บของเข้าที่เข้าทาง เก็บของสำคัญลงกระเป๋า จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย แล้วกำลังจะเดินออกไป แต่รอยยิ้มกวนๆก็ปรากฏขึ้นมาที่ใบหน้าหวาน อีทึกหยุดชะงักแล้วเดินกลับมาหาชียอนที่โต๊ะทำงาน มือบางยกขึ้นดูเวลาจากนาฬิกาเรือนสวยที่ไอ้หมีมันสอยมาให้แทนใจ...พูดแล้วเขิน>///<

 

หลังจากที่ยืนเขินอยู่ราวๆสิบวินาที อีทึกก็กลับเข้าสู่โหมดกวนประสาทในทันทีทันใด ชียอนมองดูศัตรูคู่อาฆาตที่ไม่รู้ว่าวันนี้จะมาไม้ไหน

 

“นี่มันก็เย็นมากแล้วนะชียอน ยังทำงานไม่เสร็จอีกหรอ” ทำจีบปากจีบคอถาม นี่ถ้าไม่โง่จนเกินไป ก็คงจะมองออกว่าคนๆนี้กำลังกวนประสาทมากกว่าถามด้วยความห่วงใย

 

“ถ้าฉันทำเสร็จแล้วจะมานั่งอยู่นี่หรอ ถามโง่ๆ” ตอกกลับแบบที่เรียกว่าหาเรื่องใส่ตัว อีทึกก็ยังคงยิ้มเสแสร้งได้อีก

 

“ก็แค่เป็นห่วงน่ะ เย็นมากแล้วอย่าลืมกินข้าวกินปลาล่ะ” พูดเหมือนเป็นห่วง ทำเอาชียอนงงไปหนึ่งดอกว่าอีทึกนั้นเล่นอะไร

 

“เสร็จแล้วก็กินน้ำกินท่าซะด้วยนะ” ยกมือขึ้นดูนาฬิกาอีกครั้ง แล้วหันมามองหน้าชียอนอีกหน

 

“อ้อ!!! กินหญ้าแล้วเข้าคอกด้วยล่ะ ฮ่าๆๆๆๆ” หัวเราะลั่นๆด้วยอารมณ์สะใจแบบสุดๆ ชียอนแทบเต้นที่โดนด่าแบบนี้

 

“แกด่าฉัน...หาว่าฉันเป็นวัวหรอ” อีทึกหยุดหัวเราะ แล้วหันมามองหน้าชียอนเม้มปากน้อยๆแล้วส่ายหน้าอย่างระอา

 

“ฉันไม่ได้ด่าว่าเธอเป็นวัว...แต่ฉันหมายถึง ควาย ต่างหาก...ไม่รู้เรื่องเลย” ถอนหายใจราวกับว่าเอือมระอาเต็มที ชียอนกรี๊ดแตกเต้นเร่าๆด้วยความโมโห

 

“อ้อ!!! อีกอย่างก่อนจาก วันนี้ฉันไม่ว่างสุมไฟไล่ยุงให้ ก็เอาหางตวัดไล่ยุงไปก่อนนะ อิอิ” ทิ้งท้ายเอาไว้อีกดอก แล้วเดินลั้ลลาอารมณ์ดีแบบสุดๆออกไป ไม่สนใจหญิงสาวที่เต้นเป็นบ้าด้วยความโกรธแค้น

 

“อารมณ์ดีจังเลย ได้ด่าคนแล้วมีความสุข ฮ่าๆ” หัวเราะลั่นๆ แล้วขับรถกลับบ้านอย่างมีความสุขที่วันนี้ๆได้แกล้งชียอนให้เจ็บใจเล่นๆ

 

 

 

 

จากที่ตอนแรกอารมณ์ดี กะว่ากลับมาถึงจะฟัดไอ้หมีที่รักให้หนำใจ แต่พอเอาเข้าจริงๆ อีทึกยังไม่เห็นไอ้หมีสุดหล่อเลยตั้งแต่ที่กลับมา โทรไปหาก็ไม่ยอมรับสาย โทรนานเข้ามันก็กดตัดสายแล้วก็ปิดเครื่องซะงั้น ทำแบบนี้อีทึกรับไม่ได้....ทึกรับไม่ได้...ทึกรับไม่ได้!!!

 

“ไอ้หมี!!! แกกล้าดียังไงปิดเครื่องหนีฉัน กลับมาเมื่อไหร่มีเคลียร์!!!” ร่างบางกำมือถือแน่น มองไปทีประตูบ้านด้วยสายตาอาฆาตสุดๆ

 

ไอ้หมี!!! กลับมาเมื่อไหร่แกตายแน่ๆ

 

 

แกรก!!!

 

แอ๊ด….

 

พรึบ!!

 

แสงไฟสว่างจ้าทั้งๆที่คังอินยังไม่ได้กดสวิตซ์ไฟด้วยซ้ำ ร่างหมีๆยืนนิ่งอยู่กับที่ อาการมึนๆจากการดื่มของเมาๆหายไปทันทีที่เห็นว่าใครยืนเท้าเอวมองมาที่ตนเอง คังอินสะบัดหัวสองสามทีหวังว่าภาพที่เห็นมันจะเป็นเพียงภาพหลอน

 

แต่มันหลอนจริงๆแหะ

 

ยืนเท้าเอวแถมยังถืออะไรบางอย่างที่เหมือนว่าจะเอามาจัดการตนเอง คังอินยิ้มแหยๆแล้วเดินเนียนๆเข้ามาในบ้าน จัดการปิดประตูเสร็จสรรพ อีทึกก็ยังยืนอยู่ที่เดิม

 

“ไปไหนมา” น้ำเสียงแบบเจ้าแม่ออกมาจากปากของของคนที่ยืนตีหน้าบึ้งอยู่

 

“เอ่อ.....” คังอินพยายามจะหาทางออกที่ดีที่สุดให้กับตนเอง แต่ไม่รู้ว่าจะอ้างยังไงดี รังสีแปลกๆเปล่งประกายรอบๆร่างกายคนรัก

 

“ไปไหนมา แกไม่ต้องมาติดอ่างเลย...หรือว่าแกติดอ่างจริงๆ” เอาแล้วไงละ อีทึกเดินเข้ามารวบคอเสื้อคังอินแน่น กลิ่นเหล้าที่คละคลุ้งกับกลิ่นน้ำหอมที่ตีกันมั่วไปหมด ทำเอาอีทึกรวบคอเสื้อแน่นเข้าไปอีก คังอินแทบขาดอากาศหายใจตาย ร่างหมีๆดิ้นกระแด่วๆจนรอดพ้นแล้วจัดการแก้ตัวทันที

 

“อ๋อ!!! วันนี้ที่บริษัทเค้าจัดไปทำการกุศล ไปปล่อยโคกระบือกันน่ะ เสร็จแล้วก็เลยแวะไปสังสรรค์นิดหน่อย ไม่มีอะไรจริงๆจ้าที่รัก” ขอแก้ตัวของชายหนุ่ม ทำให้อีทึกเชื่อ...ตายละ!!

 

“ไอ้โคที่แกว่านี่...โคโยตี้ใช่มั๊ยห๊า....กลิ่นน้ำหอมหึ่งอย่างนี้” อีทึกพยายามเพ่งมองหาอะไรที่มันจะมาเป็นหลักฐานในการจับผิดไอ้หมี แล้วอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ตรงปกคอเสื้อของชายหนุ่มทำให้อีทึกของขึ้นทันที

 

“ไอ้หมี...ที่ปกคอแกนี่มันอะไร รอยลิปสติกชัดๆ” กระตุกคอเสื้อของชายหนุ่ม แล้วคาดคั้นหาความจริง

 

 

ปัง!!! ปัง!!! ปัง!!!

 

“คังอิน...เปิดประตูเดี๋ยวนี้” เสียงแว้ดๆดังลั่นๆ เสียงที่คุ้นๆทำให้อีทึกละทิ้งไอ้หมี แล้วจัดการไปเปิดประตู ก็พบเจ้าของหมู่บ้านทั้งคู่ที่สภาพไม่ต่างจากตนเองและไอ้หมีเท่าไหร่นัก

 

“ยุนโฮ แจจุง...มาทำอะไรที่นี่” อีทึกมองสภาพยุนโฮที่ไม่ต่างจากคังอินเท่าไหร่

 

“ก็ไอ้หมีมันบอกว่าคังอินชวนมันออกไปเที่ยว...”

 

“เฮ้ย!!! ไอ้ยุน...แกนั่นแหละที่ชวนฉัน แกอย่ามามั่ว” คังอินหันมามองหน้าเพื่อนร่วมแก๊งอย่างเอาเรื่อง

 

“แจจ๋า....อย่าไปเชื่อ..”

 

“เห็นมั๊ย!!! ไอ้หมียุน...ฉันว่าแล้วว่าแกนั่นแหละขี้โม้ แกชอบหลอกฉันนักใช่มั๊ย ไปเที่ยวกลับดึกๆดื่นๆ อยากไปเที่ยวกับยัยชะนีพวกนั้นมากนักใช่มั๊ย งั้นก็ไปเลย ฉันไม่ง้อนะโว้ย!!” ว่าแล้วแจจุงก็สะบัดหน้าสวยๆเดินหนีไป ทิ้งให้ยุนโฮยืนเอ๋ออยู่อย่างนั้น

 

“อ๋อ!!! ชอบชวนกันไปเที่ยวนักใช่มั๊ย งั้นก็ไปอยู่กันสองคนนั่นแหล่ะ ไม่ต้องเข้าบ้านเลยไอ้หมี”

 

ปัง!!!

 

และแล้วหมีสองตัวก็ถูกเนรเทศให้อยู่ที่นอกบ้าน เพราะว่าแจจุงนั้นขับรถกลับไปแล้ว ทิ้งให้ยุนโฮอยู่รับชะตากรรมกับคังอินตามลำพัง

 

“แกจะเออออกับฉันหน่อยไม่ได้นะไอ้คัง ดูดิแจทิ้งฉันไว้นี่เลย” ยุนโฮหันมาต่อว่าเพื่อนรัก คังอินหันมามองตาเขียวปั๊ด

 

“ของฉันก็แรงไม่แพ้ของแกหรอก เห็นมั๊ยละว่าวันนี้ฉันต้องมานอนตากน้ำค้าง ตากยุง มันเพื่ออะไรวะเนี่ย ก็บอกแล้วว่าไม่ไปๆ แกยังลากฉันไปอีก แล้วเป็นไงล่ะ” แล้วสองหมีก็เถียงกันไปเถียงกันมายัดเยียดความผิดให้อีกฝ่ายตามประสา

 

“เงียบๆหน่อยได้มั๊ย...คนจะนอนโว้ย” เสียงแว้ดๆดังมาจากห้องนอนของอีทึก เสียงของสองหมีก็เงียบลงในที่สุด

 

หาที่นอนเอาเองแล้วกันนะหมีนะ อยากหาเรื่องใส่ตัวกันเองนี่นา หุหุ!!

+++++++++++100%++++++++++++

         อยากให้เอลฟ์และทุกๆคนที่รักเอสเจได้ดูวิดีโอตัวนี้ ถ้าคุณรักเอสเจ คุณจะยิ่งรักพวกเค้ามากขึ้น คุณจะได้รู้จักพวกเค้ามากยิ่งขึ้น คุณจะได้รู้ว่าที่ผ่านมาพวกเค้าต่อสู้เพื่อพวกเรามากแค่ไหน มันอาจจะยาวสักหน่อย มีทั้งหมด 19 พาท แต่รับรองว่าคุ้มค่าที่ได้ดู และหลายๆคนคงเคยดูแล้ว
            
http://www.youtube.com/watch?v=73fLQdYE-oM
          **ขอบคุณพี่จ๋าที่ทิ้งลิ้งค์เอาไว้ที่บ้านซิมซินค่ะ

ความจริงแล้วตอนนี้มันน่าจะเสร็จมาหลายวันแล้ว แต่จากสถานการณ์ตอนนี้หลายๆคนคงรู้สึกไม่ต่างกันใช่มั๊ยคะ เกรทจะไม่พูดถึงเรื่องนี้ เพราะเราไม่สามารถรู้อะไรได้เลย เราทำได้แค่รอ และเชื่อในตัวพวกเค้าทั้ง 13 ถึงแม้ว่าเกรทจะไม่ใช่เอลฟ์ แต่เกรทก็อยากจะจับมือเอลฟ์ทุกๆคนเอาไว้ แล้วเราจะก้าวผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน  เราเจอเรื่องที่แย่กว่านี้ เลวร้ายกว่านี้ แต่เราก็ผ่านมันไปด้วยกันได้ ครั้งนี้เราก็ต้องผ่านมันไปได้

ขอบคุณหลายๆคนที่เป็นห่วงเป็นใยกันนะคะ ช่วงนี้ปวดหัวและก็ปวดตา พยายามที่จะแต่งฟิคให้มันออกมาดีที่สุด แต่ด้วยสภาวะอารมณ์ในตอนนี้ มันเลยได้เท่านี้จริงๆ

 

ถึงน้องที่แจ้งว่าโอนเงินมา พี่ไม่ได้รับเมล์จริงๆนะ เพราะว่าคนที่แจ้งมาพี่จัดการตอบรับไปหมดแล้ว พี่ไม่ได้จะพูดว่าน้องโกหก แต่พี่เริ่มไม่แน่ใจว่าเมล์พี่มันมีปัญหาอีกแล้วรึเปล่า รบกวนน้องส่งเมล์มาที่

Supawee_c@hotmail.com            

เมล์นี้พี่ยืมพี่สาวมาใช้อีกที รบกวนส่งมาที่เมล์นี้ เฉพาะกรณีนี้เท่านั้นนะคะ คนอื่นส่งไปที่เมล์ Myfic นะคะแล้วถ้ามันมีปัญหาอีก เกรทก็อาจจะสมัครเมล์ใหม่...

 
            คำถามข้อที่ 11 มาแล้วค่า >>CLICK<<


   

ไม่ได้เอามาโชว์ว่าตัวเองเก่ง เพราะรู้ว่าตัดต่อออกมาแล้วมันไม่เนียน 55 แต่แค่อยากสนองนี้ดตัวเองแค่นั้นเอง หุหุ ก็เกรทมันจินตนาการสูงงงงง 55+

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

41,860 ความคิดเห็น

  1. #41656 MayChuly (@mary13) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2556 / 22:35
    น่าสงสารหมีทั้ง2อ่ะ แต่ก็สมควร 5555
    #41656
    0
  2. #41488 bullfrog (@watauy) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 20:43
    สมน้องหมีโดนสะ5555555
    #41488
    0
  3. #41110 `(ค)ยูเกรียน (@fafah249) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2555 / 09:47
    หมีทั้งสองงงงง
    #41110
    0
  4. #41037 Korea (@u-kisseverone) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2555 / 23:32
     5555555 5 ชอบยุนแจอ่ะ น่ารัก ขำเลย ฮะ ๆ
    #41037
    0
  5. #40930 Jeyminal (@jeyminai) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 เมษายน 2555 / 16:36
    2หมี โดนเมียไล่ออกจากบ้าน 5555
    #40930
    0
  6. #40840 คิมบอมซัมทงเฮ (@ray-only13) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 16:58
     สะใจ โครตตต สมควรแล้วละ 5555555
    #40840
    0
  7. #40555 junniizie (@j-u-n-n-i-e) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 6 มีนาคม 2555 / 18:58
     สมควรและๆ พ่อหมี 2 คน
    #40555
    0
  8. #40502 ao290 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 23:50
    บอมชี้ทงให้ด๊องอะ บอมเองก็หื่น

    ตกใจกับวอนซิน ที่แท้ก็ฝัน

    นอนตากยุงไปเลยนะ 2 หมี
    #40502
    0
  9. #40319 ไอติมช็อกโกเล็ด (@omooko) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2555 / 23:11
     จะสงสารหมีหรือสมน้ำหน้า 2 หมีดี ?
    #40319
    0
  10. #40197 TaoTao Yong (@boice-hottest) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 17 มกราคม 2555 / 22:02
    น่าสงสารหมี อ่า
    ด๊องเสียหายตลอด
    #40197
    0
  11. #40157 GEJA~SUJU (@geja-girl) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 8 มกราคม 2555 / 14:01
    สมน้ำหน้า หมี1กับหมี2 5555
    #40157
    0
  12. #39984 Lusia Eve (@aon-aon-) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2554 / 20:40
     พี่เกรททำอิกี้ช็อคค่ะ
    ใจหายใจคว่ำหมด 0.0
    #39984
    0
  13. วันที่ 2 ธันวาคม 2554 / 14:45
    โดนทั้งสองหมีเลย หุหุหุ
    #39833
    0
  14. #39637 ª . D e l' a i r (@peskipikiiz) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2554 / 23:27
     สองหมี ชะตากรรมเดียวกันเป๊ะเลย   สองนางฟ้าก้อโหดซะ
    #39637
    0
  15. #39382 kyumin_only137 (@ckkclub) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2554 / 01:11

    ป๊าดดดดดด  บอกคำเดียวว่า ทึกกี้  แร๊งงงง

    คิดว่าวอนจะเป็นอะไรไป  น้ำตากำลังจะไหล 

    #39382
    0
  16. #39282 FerniM (@fernim) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2554 / 02:03
    หมี2ตัวโดนเนรเทศโดยภรรยา เศร้าใจจริงๆ เอิ๊กๆ
    ไรท์เตอร์ทำตกใจมาก! นึกว่าวอนจะตายซะนี่ - -*
    #39282
    0
  17. #39060 ChocolateMilk (@muiii) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2554 / 09:19
     นางร้ายยยยยนะทึก
    #39060
    0
  18. #38944 []เดอะ.สอง? (@zongmamon) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2554 / 00:35
     สมนำ้หน้าแรงๆ
    #38944
    0
  19. #38832 OoMy (@oomnello) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2554 / 21:05
     สมนํ้าหน้า ว่ะฮ่าๆๆๆ
    #38832
    0
  20. #38802 kungking (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2554 / 00:53
    แอบหนีเที่ยวจนไ้ด้เรื่องเลย
    #38802
    0
  21. #38689 only 13 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2554 / 21:19
    หุหุ

    อยากจะบอกว่าสงสาร แต่ในใจแอบสมน้ำหน้า ทึกกี้เค้าอุตาสาห์คิดถึง หุหุ หมีอด
    #38689
    0
  22. #38583 My main is Hee (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2554 / 13:57
    2 หมี โดนเนรเทศ
    #38583
    0
  23. #38441 Oo FireFly oO (@minor-role) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 16:23
    บอมนี่รู้ใจด๊องจริงๆ อยากเสียหาย บอมจัดให้ ฮ่าๆๆ เจ๊ ฝันน่ากลัว นึกว่าเรื่องจริง แงงง TT^TT ฮ่าๆๆ หมียุนกับหมีคัง น่าสงสารเมียไม่ให้เข้าบ้านน ^O^
    #38441
    0
  24. #38292 `PRAEWiize | AJ (@praewiize-ea) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 23 เมษายน 2554 / 16:27
    ป้าอยากเสียหายแต่หมีไม่อยู่ >"<
    #38292
    0
  25. #38288 mymintmaple (@destinylove) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 23 เมษายน 2554 / 01:03
    55หมียุนกะหมีคัง >w<

    เจ๊ฝันน่ากลัวง่ะ- -
    #38288
    0