[Fic SJ] 2 IN 1 รักหมดใจผู้ชายสองบุคลิก [KiHae WonCin etc.]

ตอนที่ 48 : Chapter 37...ทรมานยิ่งกว่า 100% ++RE++

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,511
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    28 มี.ค. 53

ตอน 37 ทรมานยิ่งกว่า

 

ติ๊ด....ติ๊ด...ติ๊ด...

 

เสียงนาฬิกาปลุกดังลั่นๆ ร่างหนาพลิกตัวไปมาอย่างรำคาญใจ มือหนาคว้าเอานาฬิกาปลุกที่ไม่เคยได้ใช้ประโยชน์มากดปิด เพราะในทุกๆวันจะมีฮยอกแจมาคอยปลุกให้ตื่นนอน แต่ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว

 

ชายหนุ่มสะบัดหัวไปมาไล่อาการเมาค้างที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เมื่อคืนฮันกยองฟาดเครื่องดื่มมึนเมาไปมากโข อยากจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไปซักชั่วครู่ชั่วยาม แต่ดูเหมือนมันไม่ได้ช่วยอะไรเลย เรื่องของฮยอกแจยังคงลอยวนอยู่ในหัวของตนเองตลอดเวลา

 

 ชายหนุ่มยันตัวลุกขึ้นพิงหัวเตียงอย่างอ่อนแรง สายตาคมจับจ้องไปยังรอยยิ้มของคนในรูปภาพ รอยยิ้มที่มักจะส่งมาให้ตนเองเสมอ รอยยิ้มที่ไม่ว่าเหนื่อยแค่ไหน เพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มนี้ก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง

 

แต่ตอนนี้รอยยิ้มนี้ได้หายไปแล้ว

 

สายตาที่แสดงถึงความเจ็บปวด คราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนบนใบหน้าหวาน มันตามมาหลอกหลอนและตอกย้ำให้ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บปวดไม่จบไม่สิ้น เพิ่งจะเข้าใจความรู้สึกของร่างบางก็ตอนนี้ เพราะว่าฮยอกแจเป็นคนที่ไม่ค่อยแสดงความรู้สึกมากนัก ฮันกยองก็เลยคิดว่าฮยอกแจไม่ได้รู้สึกอะไร แต่สำหรับฮยอกแจแล้ว ความเจ็บปวดมันค่อยๆซึมซับลงในหัวใจดวงน้อย จนในที่สุดความเจ็บปวดมันก็กินหัวใจของร่างบางไปทั้งดวง จนต้องหาทางดึงเอาความเจ็บปวดเหล่านั้นออกไป

 

ชายหนุ่มลุกขึ้นจากที่นอน เดินเข้าไปในห้องน้ำคว้าเอาแปรงสีฟันขึ้นมา สายตาจับจ้องไปยังแปรงสีฟันสีชมพูของคนที่เคยอยู่เคียงข้างตนเองเสมอ มือหนาแตะแปรงสีฟันของฮยอกแจเบาๆ แล้วถอนหายใจเมื่อนึกถึงวันเวลาที่ผ่านมา วันเวลาที่มีแต่กันและกัน

 

เอาแปรงนายไปใส่ไว้อีกที่เลย เอามาใส่รวมกันทำไม ฮยอกแจเคยต่อว่าที่ฮันกยองเอาแปรงสีฟันมาใส่รวมกับตนเอง

 

กะอีแค่แปรงสีฟัน นายอย่าเรื่องมากเลยน่า ทีจูบกันบ่อยๆ ไม่เห็นนายจะว่าอะไรเลยชายหนุ่มล้อกลับให้ร่างบางเขินเล่นๆ

 

เพลียะ!!!

 

ลงท้ายด้วยฝ่ามือบางๆที่ตีลงมาที่ต้นแขนล่ำๆของชายหนุ่ม และร่างบางก็เดินหน้าแดงน้อยๆออกไปจากห้องน้ำ

 

เฮ้อ!!!” ชายหนุ่มวางแปรงสีฟันของร่างบางลงอย่างเบามือ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วจัดการแปรงฟัน ล้างหน้าล้างตา และเดินไปยังห้องครัวด้วยท่าทางซังกะตาย ไร้ชีวิตชีวา

 

อุปกรณ์เครื่องมือยังวางอยู่ที่เดิม โต๊ะอาหารที่เคยมีอาหารเช้าเตรียมเอาไว้ให้เสมอๆกลับว่างเปล่า ภายในห้องครัวที่เคยมีเสียงบ่นจากใครบางคน เสียงตะโกนเรียกให้มากินอาหารด้วยกัน เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขเวลาที่ช่วยกันล้างจาน เสียงเหล่านั้นมันจางหายไปหมดแล้ว มีเพียงความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วห้อง และความเศร้าที่เกาะกินในหัวใจของชายหนุ่ม

 

ฮัน!!! มากินข้าวได้แล้ว เดี๋ยวไปทำงานไม่ทันนะ

 

นายนี่มันยังไงนะ โตจะตายอยู่แล้ว ยังจะอ้อนเป็นเด็กๆอีก รีบๆกินข้าวเข้าไป จะได้ไปทำงานกันซะที

 

โอ๊ย!!! กินยังไงของนายถึงได้เลอะปากอย่างนี้ นี่ฉันไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็กนะ ฉันเป็นผู้จัดการส่วนตัวของนักร้องชื่อดังของเกาหลีไม่ใช่หรอ

 

วันนี้เวรนายล้างจาน ไม่ต้องมาเถียง ไม่ต้องมาเกี่ยง ไปล้างจานเลยไป

 

ฮันกยองสะบัดหัวไล่เสียงของฮยอกแจที่มันดังชัดในความรู้สึก ชายหนุ่มเดินตรงไปยังตู้เย็นหมายจะหยิบเอาอะไรในตู้ออกมากินแก้ขัด สายตาก็สะดุดเข้ากับกระดาษแผ่นหนึ่งที่แปะเอาไว้ ลายมือที่แสนคุ้นตาทำให้ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมาอ่านทันที

 

ฉันทำอาหารเช้าเก็บเอาไว้ให้นายแล้ว ถ้านายหิวก็เอามันออกมาอุ่น ห้ามลืมกินอาหารเช้าเด็ดขาด เพราะว่ามื้อเช้ามันสำคัญรู้มั๊ย!!!

ดื่มนมทุกวันก่อนนอน แล้วก็ดื่มน้ำเยอะๆ นายทำงานหนักก็ต้องพักผ่อนให้มากๆเดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้

กลับมาจากทำงานห้ามนอนโดยที่ไม่ได้อาบน้ำ ถ้าผื่นขึ้นหน้าขึ้นตานายละก็แย่เลย ดูแลตัวเองดีๆด้วย

 

แต่ประโยคที่สะดุดตา สะดุดใจชายหนุ่มที่สุด ก็คือประโยคที่ร่างบางเขียนเอาไว้ตรงท่อนท้าย

 

ใจฉันมีแค่นายคนเดียว แต่ใจดวงเดียวของนายกลับมีคนสองคน เมื่อไหร่ที่นายเลือกได้ว่าจะให้ใครอยู่ในนั้น ไม่ว่าคำตอบจะเป็นยังไง ฉันก็พร้อมที่จะรับฟัง

ฉันรักนายที่สุด...ฮันกยอง

 

ชายหนุ่มกำมือแน่น ความห่วงใยของฮยอกแจยิ่งตอกย้ำให้ตนเองรู้สึกผิด ทั้งๆที่ทำให้ฮยอกแจเสียใจ แต่ฮยอกแจก็ยังคงห่วงใยตนเอง แม้แต่วันที่จะจากไป ฮยอกแจก็ยังอุตส่าห์ทิ้งข้อความเตือนเอาไว้ให้

 

ฮยอกแจ...นายอยู่ที่ไหนกันนะ ฉันจะขาดใจตายอยู่แล้ว นายไปแค่วันเดียว ฉันก็เหมือนคนไม่มีชีวิตจิตใจ ฉันอยากให้นาย...กลับมา ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างอ่อนแรง

 

ไม่ว่าจะมุมใดของห้อง ก็มีแต่ภาพของฮยอกแจในอิริยาบถต่างที่วนเวียนเต็มไปหมด ราวกับเหตุการณ์นั้นย้อนกลับมาอีกครั้ง เสียงหัวเราะอย่างร่าเริงเวลาที่ร่างบางนั้นแกล้งตนเองได้ เสียงตะโกนลั่นๆแก้เขินเวลาที่ตนเองหาโอกาสกอดจูบ ภาพที่ร่างบางดูแลเอาใจใส่ตนเองในเรื่องต่างๆ รอยยิ้มที่มีให้เพียงตนเองคนเดียวเท่านั้น ฮยอกแจไม่ค่อยยิ้มให้ใครเท่าไหร่ แต่เมื่อไหร่ที่ฮยอกแจอยู่กับฮันกยอง รอยยิ้มแสนหวานจะส่งมาให้ เพียงแค่รอยยิ้มก็ทำให้ชายหนุ่มมีแรงที่จะต้อสู้กับงานที่แสนหนักหนา และไม่ได้เข้ากับตนเองต่อไป

 

ความรู้สึกของฮันกยองตอนนี้ มันเจ็บปวดยิ่งกว่าวันที่ถูกยอนอาบอกเลิก ทั้งๆที่คิดว่าตนเองไม่มีทางที่จะลืมยอนอาได้ แต่เมื่อฮยอกแจก้าวเข้ามาในชีวิต ภาพของยอนอาค่อยๆจางหายไปทีละน้อย เหลือเพียงแค่เงาจางๆ ที่มันยังไม่จางหายไปจนหมด

 

หรือมันจะเป็นเพราะชายหนุ่มเอาแต่บอกตัวเองว่าลืมยอนอาไม่ได้ แต่ในความจริงอาจจะลืมไปนานแล้ว

 

อีกมุมหนึ่งของเกาหลี ร่างบางสะดุ้งตื่นด้วยความเคยชิน ฮยอกแจลุกขึ้นจากที่นอนหมายจะเดินไปยังห้องของคนคุ้นใจอย่างเช่นทุกวัน แต่เมื่อนึกได้ถึงความเป็นจริงที่มันเกิดขึ้น ร่างบางก็ชะงักฝีเท้าทันที แล้วเดินกลับมายังที่นอน ร่างบางมองดูนาฬิกาที่บ่งบอกถึงเวลาที่ฮันกยองควรจะต้องตื่นนอน เพื่อเตรียมตัวไปทำงาน

 

ร่างบางเป็นกังวลไปหมดทุกเรื่อง กลัวว่าชายหนุ่มจะยังไม่ยอมตื่น เพราะว่าฮันกยองนั้นตื่นยาก กว่าจะปลุกกันตื่นก็นานพอดู แถมยังลีลาไม่อยากจะลุกจากที่นอน ขอนั่นขอนี่แลกเปลี่ยนอยู่เรื่อย คิดถึงตรงนี้ร่างบางก็ยิ้มน้อยๆ นิ้วเรียวยกแตะริมฝีปากเบาๆ นึกถึงสัมผัสแสนหวานที่ชายหนุ่มเคยมอบให้

 

นายกินอะไรรึยังนะ ยิ่งขี้เกียจๆอยู่ด้วย ถ้าแค่เอาอาหารออกมาอุ่นทำไม่ได้ก็เกินไปแล้ว มือบางคว้าเอามือถือที่ตนเองกดปิดเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวานมากดเปิด

 

308 สายไม่ได้รับ

 

38 ข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน

 

คนๆเดียวที่โทรมาและส่งข้อความมา...ฮันกยอง

 

ขอโทษ...และรัก

 

ข้อความที่ซ้ำๆกันอยู่เพียงแค่นี้ เนื้อหาไม่ได้มีมากกว่าคำว่าขอโทษและรัก

 

ติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด

 

เสียงข้อความเข้ากับแรงสั่นของมือถือ ทำเอาร่างบางที่กำลังคิดอะไรอยู่เพลิดๆสะดุ้งทันที

 

กลับมาได้มั๊ย ฉันจะขาดใจตายอยู่แล้ว

 

น้ำใสๆไหลรินหยดลงบนหน้าจอมือถือ ร่างบางพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมา ข้อความที่ชายหนุ่มส่งมา มันคือความรู้สึกเดียวกับตนเองในยามนี้

 

อยากจะกลับไปเหลือเกิน ฉันเองก็จะขาดใจตายอยู่แล้ว

 

แต่ฉันยังกลับไปไม่ได้ ฉันไม่อยากที่จะยืนซ้อนเงาใคร ฉันอยากให้เป็นฉันที่นายมองเห็น ไม่ใช่คนอื่น ฉันรักนายนะฮัน

 

ติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด

 

กลับมาหาฉัน ก่อนที่ฉันจะตายเพราะคิดถึงนาย

 

ติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด

 

เสียงของนาย รอยยิ้มของนาย ภาพต่างๆของนายมันกำลังฆ่าฉันทั้งเป็น...กลับมาหาฉันได้มั๊ย ก่อนที่ฉันจะตายจริงๆ

 

ฮยอกแจกดปิดมือถือทันที ก่อนที่ตนเองจะใจอ่อนเพราะทนกับความรู้สึกของตนเองไม่ได้ ความรู้สึกในตอนนี้คืออยากกลับไปหาฮันกยองเหลือเกิน อยากกลับไปอยู่เคียงข้างกันเหมือนอย่างที่อยู่ด้วยกันมาสองปี

 

ฮัน...นายทำให้ฉันมั่นใจหน่อยได้มั๊ย ถ้าฉันกลับไปแล้วฉันต้องเจ็บเหมือนเดิม ฉันก็ไม่พร้อมที่จะกลับไปหานาย แต่ฉันอยากให้นายรู้ ว่าฉันเองก็แทบขาดใจตายแล้วเหมือนกัน เพราะว่าฉันรักนายมากเกินไป รักจนหมดหัวใจ รักจนหยุดรักไม่ได้ ฮยอกแจซุกหน้าลงบนหมอนใบโต ปล่อยให้น้ำตาไหลริน ปล่อยให้น้ำตาดึงเอาความเจ็บปวดออกไปบ้าง

 

ฮัน...นายทรมานแค่ไหน รู้เอาไว้ว่าฉันทรมานยิ่งกว่า!!!

 

ฮันกยองมองมือถืออย่างรอคอยความหวัง หวังว่าร่างบางจะส่งข้อความกลับมาบ้าง หวังว่าร่างบางจะโทรกลับมาหาตนเอง แต่มันก็มีเพียงความว่างเปล่า และความเงียบเท่านั้น

 

จะโทรไปหารึก็ไม่กล้าพอ กลัวว่าจะได้ยินถ้อยคำที่ไม่อยากฟัง กลัวว่าจะสร้างความรำคาญให้กับร่างบางมากไปกว่านี้

 

ฮยอกแจ...อย่าเกลียดฉันเลยนะ ฉันไม่อยากให้นายเกลียดฉัน ฉันจะจัดการความรู้สึกของตนเองให้เร็วที่สุด แล้วฉันจะไปพานายกลับมา ขอแค่นายอยู่กับฉัน คนอื่นฉันจะไม่สนใจอีกต่อไป ต้องเป็นนายเท่านั้น นายเท่านั้นที่ฉันต้องการ ดูเหมือนว่าฮันกยองจะให้คำตอบกับหัวใจตนเองได้แล้วสินะ

 

ว่าหัวใจดวงเดียวดวงนี้ขาดใครไม่ได้กันแน่???

 

 

 

 

คิบอมตื่นนอนในยามเช้า มือหนาตวัดหมายจะกอดรัดร่างบางที่ตนเองนอนกอดก่ายทั้งคืน แต่ก็พบเพียงแค่ความว่างเปล่า ชายหนุ่มค่อยๆลืมตาขึ้นมอง ก็พบว่าที่นอนข้างๆตนเองนั่นว่างสนิท ปกติดงเฮจะนอนตื่นสายกว่าคิบอมด้วยซ้ำ ทำเอาชายหนุ่มอดที่จะแปลกใจไม่ได้

 

ไปไหนของเค้าแต่เช้านะชายหนุ่มบิดขี้เกียจเล็กน้อย และยันตัวลุกขึ้น จัดการเก็บที่นอนเข้าที่เข้าทาง หน้าที่ที่ต้องทำทุกๆวัน แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัว ล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น และเตรียมตัวลงไปทำอาหารเช้าให้ทุกคนได้ทาน

 

เสียงเอะอะโวยวายของคนคุ้นใจดังลั่นๆอยู่ในห้องครัว ทำให้ชายหนุ่มต้องเร่งฝีเท้าเพื่อที่จะเดินเข้าไปดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น ภาพที่ร่างบางกำลังพยายามทำอาหารช่างแปลกซะจนชายหนุ่มอดสงสัยไม่ได้

 

ก็ดงเฮไม่ชอบการทำอาหาร พอๆกับที่ฮีซอลไม่ชอบการเข้าครัว แล้วทำไมวันนี้ลุกขึ้นมาทำอาหารเช้าได้นะ

 

พี่ทึกกี้อ่ะ!!! น้ำมันมันกระเด็นใส่แขนเค้าอ่ะ เจ็บจังเลยดงเฮลูบแขนตนเองป้อยๆ คิบอมได้ยินอย่างนั้นก็รีบไปหยิบยามาทาให้ร่างบางทันที ผิวเนียนสวยเป็นรอยแดงหลายรอย ดงเฮยิ้มแหยๆให้คิบอม

 

ทำไมวันนี้ตื่นเช้าจัง แล้วคิดยังไงถึงเข้าครัวทายาให้อย่างอ่อนโยน ดงเฮหัวเราะแหะๆ เกาหัวเก้อๆ

 

ก็เจ้าตัวดีเค้าอยากหัดทำอาหารให้คิบอมกินน่ะ รบเร้าให้พี่สอนตั้งหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้เรื่องซักครั้งอดที่จะกัดน้องชายไม่ได้ ดงเฮกัดปากน้อยๆ มองพี่ชายด้วยสายตางอนๆ

 

พี่ทึกกี้อ่ะ!!! ก็เค้าทำไม่เป็นนี่ แต่ฝึกไปเรื่อยๆเค้าก็ต้องทำได้เองแหละน่า ดงเฮบอกอย่างมาดมั่น คิบอมดีดหน้าผากคนรักเบาๆ ดงเฮหันมามองคิบอมอย่างแสนงอน

 

คิบอมใจร้าย เค้ากำลังเจ็บอยู่นะ ยังจะมาดีดหน้าผากเค้าอีก ดงเฮทำหน้ามุ่ย คิบอมเก็บยาเข้าที่เข้าทาง แล้วก้มลงเป่าลมร้อนๆใส่รอยแดงๆให้ร่างบางเบาๆ ดงเฮอมยิ้มอย่างห้ามไม่ได้

 

ขอบใจนะด๊องคิบอมยิ้มให้ดงเฮ ร่างบางมองอย่างไม่เข้าใจ

 

คิบอมมาขอบใจเค้าทำไม เค้าต่างหากที่ต้องขอบใจคิบอม ที่ทายาให้เค้า ยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี

 

ขอบใจที่ด๊องตั้งใจอยากทำอาหารให้ฉันกินไง แต่ถ้ามันลำบากก็ไม่ต้องก็ได้ ฉันไม่อยากให้ด๊องเจ็บตัวน่ะ ฉันเป็นห่วงมือหนากุมมือบางเอาไว้เบาๆ แล้วยิ้มให้คนน่ารักอย่างแสนจะอบอุ่น

 

เค้าก็แค่อยากจะทำอะไรให้คิบอมบ้าง ตั้งแค่ที่รู้จักกันมามีแต่คิบอมที่ทำให้เค้าทุกอย่าง เค้าเป็นแฟนคิบอม เค้าก็อยากทำหน้าที่ของแฟนบ้าง ไม่อยากให้คิบอมต้องมาคอยดูแลเค้าฝ่ายเดียว ร่างบางขยับกายเข้าไปใกล้ๆ ศีรษะได้รูปแอนซบลงบนไหล่หน้า แล้วกุมมือชายหนุ่มเอาไว้แน่น มือหนาโอบตวัดกอดรัดเอวบางแผ่วเบา

 

ฉันเต็มใจที่จะดูแลด๊อง อย่าคิดมากนะ แค่ด๊องยิ้มให้ฉันทุกวัน มันก็เกินพอแล้ว ไม่ต้องลำบากทำอะไรที่ด๊องไม่ถนัดหรอก ฉันไม่อยากให้ด๊องต้องเจ็บตัวเพราะฉันรู้มั๊ย ดงเฮฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

 

เค้ารักคิบอมที่สุดเลยตะโกนลั่นห้องจนอีทึกอดที่จะโผล่หน้าออกมาดูไม่ได้ ร่างบางอมยิ้มอย่างมีความสุข ที่ดงเฮได้เจอกับคนที่ดีแสนดีอย่างคิบอม เมื่อน้องชายมีความสุข คนเป็นพี่ชายก็มีความสุขไปด้วย

 

หมับ!!!

 

คังอินโอบกอดร่างบางเอาไว้แน่น อีทึกหันมามองแล้วยิ้มกว้าง ชายหนุ่มหอมแก้มนุ่มๆของคนรัก แล้วยิ้มกลับ

 

วันนี้อารมณ์ดีอะไร ยิ้มอย่างนี้แล้วฉันตาลาย จะตายเอาให้ได้เลย กระซิบบอกเบาๆ มือหนาลูบวนอยู่ที่หน้าท้องแบนราบ ร่างบางหุบยิ้มแล้วหยิกลงไปที่มือหนาที่แสดงออกเกินหน้าเกินตาว่าต้องการอะไร

 

อย่ามาทะลึ่ง เดี๋ยวแม่ก็เอาตะหลิวฟาดหน้าเลยนี่ ถ้าไม่หื่นซักวันมันจะตายหรือไงอีทึกเอาตะหลิวชี้หน้า ร่างหมีเคลื่อนตัวถอยหลังทันที ก่อนที่หน้าหล่อๆจะมีรอยตะหลิวเอาไว้เป็นที่ระลึก

 

คนกำลังโรแมนติก นี่ป้าจะโรแมนติกกับฉันซักวันไม่ได้รึไง ไม่ได้ด่าฉันแล้วมันจะขาดใจตายหรอ คังอินย้อนกลับอีทึกกัดฟันอย่างโมโหที่ถูกไอ้หน้าหมีสุดหล่อยอกย้อนใส่

 

แล้วแกล่ะไอ้หมี ถ้าไม่ได้เอาฉันซักวันมันจะขาดใจตายมั๊ย ร่างบางถามออกมาตรงๆ ทำเอาคังอินอึ้ง อึ้ง และก็อึ้ง

 

ใครเค้าเอาเรื่องแบบนี่มาพูดกันโต้งๆบ้างวะเนี่ย

 

นี่ป้า!!! พูดอะไรออกมา เดี๋ยวน้องมันก็มาได้ยินกันพอดีคังอินรีบอุดปากอีทึกทันที แต่อย่าไปสนใจเลยว่าคิบอมกับดงเฮจะมาได้ยินรึเปล่า ก็ป่านนี้สองคนคงหลุดเข้าโลกส่วนตัวไปแล้ว ถ้าไม่ขึ้นไปสวีตกันที่ห้องนอน ก็คงไปนั่งคลอเคลียกันอยู่ที่มุมใดมุมหนึ่งของบ้าน

 

ก็ฉันพูดเรื่องจริง ในหัวนายมันมีแต่เรื่องลามก วันๆไม่คิดอะไร อยากจะลากฉันขึ้นเตียงท่าเดียว...

 

ไม่ใช่ท่าเดียว ฉันทำได้หลายท่าเลยนะ นายก็เห็น... โอ๊ย!!!” คังอินพูดแทรกขึ้นมาทันที แล้วก็ต้องร้องลั่นเมื่ออีทึกเอาตะหลิวฟาดลงมาที่กลางหลัง ชายหนุ่มแทบน้ำตาซึม

 

อะไรของป้าเนี่ย มันเจ็บนะคังอินโวยวายลั่นๆ อีทึกเท้าเอวแล้วเอาตะหลิวชี้หน้าคังอิน

 

ไอ้ลามก...ไอ้หมี แกอยากตายมากนักใช่มั๊ย กวนประสาทฉันอย่างนี้ วันนี้ลงไปนอนที่พื้นเลยนะ อย่าเสนอหน้าขึ้นมานอนกอดฉันบนเตียง ถ้าแกขึ้นมาฉันจะยันแกตกลงไปเลยคอยดูร่างบางคาดโทษ คังอินรีบยิ้มประจบทันที

 

โอ๋ๆๆๆ ฉันก็แค่ล้อเล่น ทึกกี้ที่รักอย่าโกรธเลยนะ ยิ้มเถอะนะๆๆๆ ยิ้มเยอะๆ เวลาที่นายยิ้มแล้วฉันมีความสุข นะ นะ นะ พออีทึกมาเจอโหมดหมีอ้อนอย่างนี้เข้า ก็ใจอ่อนยวบทันที คังอินเห็นว่าร่างบางใจเย็นลงแล้ว ชายหนุ่มก็ค่อยๆขยับตัวเข้าไปใกล้ๆ แล้วก็กอดร่างบางเอาไว้แนบอก

 

ฉันรักนายนะที่รักกระซิบบอกเบาๆ ร่างบางหน้าแดงน้อยๆ เพราะไม่ค่อยชินกับอะไรที่มันโรแมนติกแบบนี้

 

ฉันก็รักแกไอ้หมีจ้องตากันแบบหวานชื่น อีทึกเก้อน้อยๆเมื่อชายหนุ่มก้มหน้าลงมาใกล้ๆ ร่างบางหลับตาพริ้มรอคอยจุมพิตแสนหวาน

 

นี่ทึกกี้....นายรู้อะไรมั๊ย เสียงของชายหนุ่มใกล้ซะจนร่างบางได้ยินมันชัดเจน

 

ตีนกานายมันเพิ่มขึ้นมาอีกรอยนึงแล้ว...

 

ไอ้หมี!!!  แกตาย

 

อ๊ากกกกกกกก

 

 

 

เสียงอะไรน่ะคิบอมดงเฮหันไปทางต้นเสียง เสียงร้องโหยหวนของคังอินดังลั่นบ้าน คิบอมส่ายหน้าน้อยๆเป็นเชิงอย่าไปสนใจ

 

นี่คิบอม เค้ามีอะไรอยากจะถามหน่อย ร่างบางเอียงคอมองคนรักที่นอนนิ่งอยู่ด้านล่าง ในยามนี้ดงเฮนอนทับคิบอมอยู่ ร่างบางยิ้มหวานอย่างชอบใจ

 

ก็เค้าอยากลองนอนอยู่ด้านบนบ้างนี่นา เค้าไม่ได้คิดอะไรซักหน่อย หุหุ

 

ว่า???” คิบอมเกลี่ยแก้มนุ่มไปมา แก้มแดงๆยิ่งมองยิ่งน่าหอมซะฟอดสองฟอด

 

เวลาที่ฝนตก แล้วคิบอมแบบว่าเอ่อ....เปลี่ยนไปน่ะ ร่างบางๆพยายามหาคำพูดที่มันไม่เป็นการทำลายความรู้สึกของคนรัก คิบอมยิ้มน้อยๆ ไม่ได้ว่าอะไร

 

เค้าอยากรู้ว่า คิบอมรู้สึกมั๊ย ยังไงดีละ แบบว่าตอนที่ฝนตกใช่มั๊ย แล้วคิบอมจะเปลี่ยนไปเป็นอีกคนนึง แล้วตัวคิบอมเองรับรู้มั๊ยว่าตัวเองทำอะไรไปบ้าง แล้วคิบอมห้ามคิบอมอีกคนนึงได้มั๊ยร่างบางพยายามหาคำพูดที่มันดูจะเข้าใจ แต่มันก็ไม่ค่อยเข้าใจอยู่ดี(ยังไงว๊า??)

 

มันก็แล้วแต่บางทีนะ แต่ฉันรับรู้ว่าตนเองกำลังทำอะไร บางครั้งก็ห้ามได้ บางครั้งก็ห้ามไม่ได้ ยิ่งวันที่พายุเข้า ฉันไม่สามารถห้ามตัวเองได้เลย ไม่ว่าจะพยายามห้ามเท่าไหร่ มันก็ไม่เคยได้ผล ด๊องเลยต้อง...เอ่อ คิบอมเกาหัวแบบเก้อๆ ก็ไม่รู้จะพูดยังไง

 

คิบอมก็...เค้าบอกแล้วว่าเค้ารักคิบอม ไม่ว่าจะคิบอมในวันไหน แม้กระทั่งวันที่พายุเข้า ก็เพราะว่าเป็นคิบอม คนที่เค้ารัก คิบอมอย่าคิดมาก ดงเฮซบหน้าลงกับอกกว้าง

 

ที่สำคัญ!!! เค้าออกจะชอบให้พายุเข้า คิบอมไม่ต้องขอโทษหรอก อิอิ

 

แต่มีอย่างหนึ่งที่ฉันรู้ เวลาที่ด๊องอยู่กับฉันในวันที่ฝนตกโปรยๆ ด๊องน่ารักมากเลยนะ ปกติด๊องไม่เคยเถียงแล้วก็ว่าฉัน แต่ในวันที่ฝนตกโปรยๆ ด๊องจะต่อล้อต่อเถียงกับฉันคิบอมหยิกแก้มนุ่ม ดงเฮทำปากยื่นใส จนคิบอมอดไม่ได้ต้องโน้มใบหน้าแสนหวานลงมาจูบอย่างดูดดื่มซะเนิ่นนาน

 

เค้าจะขาดใจตายวันละหลายรอบ ก็เพราะคิบอมนี่ละ คนอะไรก็ไม่รู้ ดงเฮว่าอย่างอายๆ

 

ก็คนที่รักด๊องจนหมดใจไง รักจนไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว หยอดคำหวานแต่มันก็มาจากใจจริง ทำเอาคนน่ารักอายจนแทบม้วน

 

คิบอมก็...บอกรักเค้าอย่างนี้บ่อยๆ เค้าก็ตายกันพอดี แค่นี้เค้าก็รักคิบอมจนไม่รู้จะทำยังไงแล้วนะร่างบางเกลี่ยแก้มป่องๆของคนรัก แล้วก้มลงหอมมันซะฟอดใหญ่ ทั้งสองคนยิ้มให้กันอย่างมีความสุข

 

นี่ด๊อง...พรุ่งนี้เปิดเทอมแล้วนะ ถ้าสมมุติว่าด๊องได้อยู่ห้องเดียวกับซูจิน...

 

ไม่เอาอ่ะ!!! เค้าไม่อยากอยู่ห้องเดียวกับผู้หญิงคนนั้น เค้าเกลียดผู้หญิงคนนั้น คนอะไรนิสัยไม่ดี มาว่าคิบอมของเค้า เค้าไม่ชอบดงเฮหุบยิ้มทันที ร่างบางทำหน้ามุ่ย คิบอมบีบแก้มนุ่มเบาๆ

 

ไม่เอาน่าด๊อง อย่าไปใส่ใจเลยนะ แต่ที่ฉันพูดเนี่ย ก็แค่เผื่อๆเอาไว้ อยากจะเตือนด๊องว่าอย่าไปสนใจกับคำพูดของซูจิน อย่ามีเรื่องกัน เพราะว่าฉันไม่อยากให้ด๊องเจ็บตัว หรือว่ามีปัญหากับใคร สัญญากับฉันนะว่าจะไม่วู่วาม ต้องใจเย็นๆ แค่สัปดาห์เดียวเท่านั้น แล้วด๊องก็จะได้มาเรียนห้องเดียวกับฉัน นะคนดีพยายามหว่านล้อม เพราะจากครั้งที่แล้วที่ดงเฮไปตบหน้าซูจิน ก็พอจะรู้แล้วว่าดงเฮนั้นเอาเรื่องพอสมควร แล้วยิ่งกับซูจิน ดงเฮไม่ถูกชะตาด้วยเป็นอย่างมาก คิบอมกลัวว่าจะมีเรื่องมีราวกัน

 

เค้าไม่อยากรับปากเลยอ่ะ....ก็ได้ๆ คิบอมอย่ามองเค้าด้วยสายตาแบบนั้นสิ เค้าก็แค่ไม่ชอบเวลาที่มีคนมาว่าคิบอม เค้าไม่ชอบให้ใครมามองคิบอมแบบนั้น คิบอมของเค้าออกจะเป็นคนดี ดีที่สุดในโลกร่างบางบอกอย่างอ้อนๆ คิบอมขยี้ผมนุ่มอย่างสุดแสนเอ็นดู

 

แล้วอย่างนี้จะไม่ให้รักดงเฮจนหมดใจได้ยังไงกัน ก็น่ารักซะขนาดนี้

 

อ้อ!!! คิบอม เค้าทอดไข่ดาวให้คิบอมด้วยละ มันไหม้หน่อยๆ แต่เค้าก็ตั้งใจทำให้คิบอมนะ เลยได้แผลมาตั้งเยอะแน่ะ แหะๆๆ ไปกินข้าวกันเถอะ ร่างบางลุกขึ้นจากร่างคนรัก คิบอมยันตัวลุกขึ้นตาม ก่อนที่ดงเฮจะเดินออกจากห้อง ชายหนุ่มคว้ามือบางเอาไว้ แล้วดึงร่างบางเข้ามาในอ้อมกอด ร่างบางยิ้มให้น้อยๆ แล้วกอดตอบอย่างสุดรัก

 

ขอบใจที่รักกันนะด๊องจุมพิตที่หน้าผากมนเบาๆ แล้วไล้ลงมาที่แก้มนิ่ม สูดดมความหอมจางๆ หยุดเชยชิมที่เรียวปากบางแดงเนิ่นนาน ทั้งสองคนสื่อความรักให้กันและกันจนหมดใจ

 

ขอบใจคิบอมเหมือนกันที่ดีกับเค้า ดีจนเค้าไม่รู้ว่าจะขอบใจยังไง เค้าจะเป็นแฟนที่น่ารักของคิบอมอย่างนี้ตลอดไปนะเกี่ยวก้อยร้อยสัญญาให้กันและกัน และพากันเดินลงไปยังห้องครัวเพื่อทานอาหารเช้า

 

เค้าจะรักแค่คิบอมคนเดียว ต่อให้ใครดีกับเค้ามากแค่ไหน มันก็เทียบไม่ได้กับที่คิบอมดีกับเค้า

 

เพราะว่าเราคือคู่แท้ เค้าเกิดมาเพื่อคิบอม และคิบอมก็เกิดมาเพื่อเค้า เค้ามั่นใจ!!!

+++++++++++++100%+++++++

ครึ่งแรก So Sad ครึ่งหลัง So Happy ปนๆกันไปนะคะ แนะนำว่า คนที่อ่านครึ่งแรกของฮันฮยอก ให้ฟังเพลง อยู่ก็เจ็บช้ำ จากก็ปวดร้าว ของ otto  ได้อารมณ์สุดๆ

~~อยู่ก็เจ็บช้ำ จากก็ปวดร้าว ฉันควรจะทำอย่างไร อยู่ไปอย่างนี้ นานซักแค่ไหน ฉันจะต้องทนอีกเท่าไร อยากให้เธอรู้ นานซักแค่ไหน ฉันจะรักเธอตลอดไป และจะรักเธอตลอดไป~~

ออกจากอารมณ์เศร้าๆดีกว่า ขอบคุณสำหรับความห่วงใยจากทุกคนที่มีให้นะคะ โอเคแล้วค่ะ ตอนนี้เริ่มคิดอะไรได้บ้างแล้ว ชีวิตมันก็อย่างนี้ เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นเอง

ตอนหน้าเปิดเทอมแล้วค่ะ มาลุ้นกันว่าด๊องจะได้อยู่ห้องไหน แล้วจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง เจอกันตอนหน้ากับวอนซิน คิเฮ คยูมิน โอ้!!! ตี 5 แล้ว ไปนอนแล้วนะคะ

ปล...ตอนนี้บ้านเราพายุเข้า แล้วอยากให้ที่บ้านคิเฮพายุเข้ามั๊ย หุหุ เม้นเยอะๆสิคะ แล้วพายุจะพัดถล่มบ้านคิเฮทันที 55+

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

41,860 ความคิดเห็น

  1. #41643 MayChuly (@mary13) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2556 / 17:07
    รีบๆเคลียร์ความรู้สึกของตัวเองให้ได้เร็วๆนะฮัน
    #41643
    0
  2. #41478 bullfrog (@watauy) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 15:04
    ฮยอกแกล้งฮันนานๆๆนะเค้าจิตนิดๆๆอะ555สมคิดช้า
    #41478
    0
  3. #41426 LEE KI WOO (@chutiwan) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2555 / 17:44
    ป้าทึก กับ พี่หมี ขาโหดจริง  ๆ
    #41426
    0
  4. #41276 popo~ (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 27 กันยายน 2555 / 23:31
    ฮันรีบพาฮยอกกลับมานะ

    ทึกโหดอะ

    คิเฮหวานมาก

    ติดตามต่อไปคะกำลังสนุก
    #41276
    0
  5. #41099 `(ค)ยูเกรียน (@fafah249) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2555 / 20:22
    โอ๊ยยยอ่านแล้วแทบขาดใจแทนป๋า TT
    #41099
    0
  6. #40898 IKqSUNG (@aikey) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 25 เมษายน 2555 / 14:02
    ป๋าลืมได้แล้วนะ ฮยอกอ่าสงสารจริงๆๆเลย ทรมานมาดเลยอ่าาาาาาาา 
    ป้ากับพี่หมีเดี๋ยวหวานเดี๋ยวกัดกันหลายอารมณ์นะเนี่ยคู่นี้
    ส่วนคิเฮก็หวานซะ น่ารักมากๆๆเลยยย หวานปิดท้ายตอนได้น่ารักที่สุดเลย ><
    #40898
    0
  7. #40887 Jeyminal (@jeyminai) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 24 เมษายน 2555 / 18:44
    แล้วเมื่อไหร่พายุจะเข้าอีกอ่ะ
    #40887
    0
  8. #40793 malinne (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 9 เมษายน 2555 / 17:44
    เนื้อเรื่องกำลังเข้มข้นนนนนนนนน ต้องติดตามๆๆๆๆ อ๊ากกกกกกกกก>O
    #40793
    0
  9. #40485 ao290 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 มีนาคม 2555 / 23:17
    ป๋ารีบพาฮยอกกลับมาเร็วๆนะ

    ป้าก็ โหดได้อีก

    ด๊องก็น่ารักเกินไปแล้วนะ
    #40485
    0
  10. #40328 mean>0<!! (@crazy-md) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2555 / 13:52
     ป๋ารู้ใจตัวเองแล้วก็ตามฮยอกกลับมาให้ได้นะ
    *ฟังเพลงตามที่ไรเตอร์บอกแล้วอ่านไปด้วย แบบว่าน้ำตาท่วม T0T
    #40328
    0
  11. #40278 ไอติมช็อกโกเล็ด (@omooko) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 30 มกราคม 2555 / 00:14
     ป๋ารู้ใจตัวเองสักทีนะ  ^^
    #40278
    0
  12. #40150 TaoTao Yong (@boice-hottest) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 7 มกราคม 2555 / 22:17
    รีบกลับมารักกันเร็วว
    #40150
    0
  13. #40056 GEJA~SUJU (@geja-girl) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 00:12
    ในที่สุดป๋าก็รู้ใจตัวเอง
    #40056
    0
  14. #39968 Lusia Eve (@aon-aon-) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2554 / 08:38
    บอมไม่ต้องห่วงหรอก ด๊องเค้าชอบเสียตัว = =
    ป๋าไม่ต้องส่งหรอกข้อความน่ะ ตามไปหาเลยสิ TT
    อยากเห็นฉากด๊องตบยัยซูจินอีกจัง สะใจ (มันโรคจิต)

    เค้าโรคจิตแต่เค้าก็รัก โอปป้านะ =.=
    #39968
    0
  15. #39909 3Leefewling (@shineefewling) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2554 / 21:31
    ฮันรู้ใจตัวเองแล้ว ฮยอกก็กลับไปซะทีสิ TT[]TT
    คิเฮหว๊านหวาน >3<
    #39909
    0
  16. วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 10:31
     ฮันฮยอกดราม่ามากๆ T^T ส่วนคิเฮก็ว๊านหวาน 
    #39847
    0
  17. #39821 sujuonly13 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 17:32
    เย้ ป๋ารู้ใจตัวเองแล้ว



    คิเฮหวานได้อีก
    #39821
    0
  18. #39546 ª . D e l' a i r (@peskipikiiz) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2554 / 04:01
     คิเฮหวานไม่แคร์สื่อ 
    #39546
    0
  19. #39477 aimmir (@aimmymir) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2554 / 18:00
    คิเฮหวานมากกกกกกก ><
    #39477
    0
  20. #39260 FerniM (@fernim) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 26 กันยายน 2554 / 23:25
     ฮันย๊อกเศร้า TOT
    #39260
    0
  21. #39142 มอร์นิ่งมูน (@witch-singsong) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 4 กันยายน 2554 / 22:02
    ที่บ้านฝนกะลังได้ทีเลย มามะบอม อยากเจอตอนมีพายุ
    #39142
    0
  22. #39132 ❥Taeyang มาย.ย่งย้ง// (@zoneblue) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 4 กันยายน 2554 / 00:46
    ฮยอกนางเอกมาก!
    คิเฮน่ารักอีกแล้วอ้ะ TT
    #39132
    0
  23. #39034 อัลมี่คิม (@lovefov) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2554 / 09:20
     ฮันกับฮยอก เต้าร้องไห้เลย เศร้าโครตๆT^T

    ประมาณว่า ถ้านายยังลืมเขาไม่ได้ฟันไปเหอะว่าฉันจะกลับไปหานาย T^T
    #39034
    0
  24. #39012 joyce_larts (@joycema24) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2554 / 19:04
    ฮันฮยอคมันเศร้ามากกกอ่ะ ทำไมมันเจ็บอย่างนี้
    #39012
    0
  25. #38920 []เดอะ.สอง? (@zongmamon) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2554 / 02:24
     กินข้าวเหมือนกัน แต่อารมณ์ฮันฮยอก กะคิเฮต่างกันมาก
    #38920
    0