คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Fic SJ Yaoi] Marry U ศัตรูที่รัก [KyuMin WonHyuk KiHae]

ตอนที่ 28 : Chapter 25


     อัพเดท 16 พ.ย. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคเกาหลี
Tags: Kyumin, Wonhyuk, Kihae, Yaoi, SJ, Super Junior, Fiction
ผู้แต่ง : I_Luc-Ky ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I_Luc-Ky
My.iD: https://my.dek-d.com/i_luc-ky
< Review/Vote > Rating : 99% [ 257 mem(s) ]
This month views : 70 Overall : 199,550
13,082 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1015 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Fic SJ Yaoi] Marry U ศัตรูที่รัก [KyuMin WonHyuk KiHae] ตอนที่ 28 : Chapter 25 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 10157 , โพส : 246 , Rating : 87% / 24 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


- Chapter 25 -

 

นาฬิกาย่อมไม่อาจย้อนกลับ วันเวลาย่อมไม่อาจหวนคืน

 

            ซองมินก้มมองคราบเลือดเกรอะกรังที่มือของตนเอง ชุดราตรีสีชมพูเปื้อนโลหิตเป็นวงกว้าง กลิ่นคาวคละคลุ้งติดจมูกกลบกลิ่นยาปฏิชีวนะของทางโรงพยาบาลแต่เขากลับไม่รู้สึกสะอิดสะเอียนแต่อย่างใด นัยน์ตาคู่สวยสั่นระริกปล่อยหยาดน้ำเอ่อคลอไหลผ่านแก้มเงียบๆ ไม่พูดไม่จา

            “ซองมิน กลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหม” มีคยองทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใย ซองมินสั่นศีรษะปฏิเสธช้าๆ

            “ผมจะรอคยูฮยอน”

            “โธ่... ซองมิน คยูฮยอนไม่เป็นอะไรหรอกลูก” รวบร่างเล็กมากอดไว้แนบอกพลางบีบมือปลอบประโลมเบาๆ เจ้าของร่างตัวสั่นสะท้านอีกคราเผยน้ำตาออกมาอย่างไม่ขาดสาย ดวงตาบวมช้ำเพราะผ่านการร้องไห้มาหลายหนแต่ซองมินก็ไม่ใส่ใจ

            หลายชั่วโมงแล้วที่ร่างของคยูฮยอนหายเข้าไปหลังฉากประตูอันน่ากลัว แต่เรื่องราวทั้งหมดเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ในช่วงเวลานั้นทุกวินาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้าทว่าเขารู้สึกราวกับทุกอย่างตรงหน้าเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ภาพแสงไฟ เสียงล้อเบียดพื้นถนน เสียงร้องตะโกนของคยูฮยอนตามมาด้วยแรงกระแทกซึ่งผลักเขาล้มลงไปนอนอยู่ข้างทาง และภาพสุดท้ายที่เขายังจำติดตาได้อย่างดี... ร่างแน่นิ่งของคยูฮยอนนอนแน่นิ่งอยู่บนกองเลือดสีแดงเข้ม

ต่อจากนั้นซองมินก็แทบไม่รับรู้สิ่งใดอีก ไม่รู้ว่าตนเองวิ่งเข้าไปกอดและนั่งร้องไห้ปานจะขาดใจอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน

มีเพียงบาดแผลเล็กน้อยและรอยฟกช้ำดำเขียวเท่านั้นตามเนื้อตัวร่างกายของเขา หากแต่ชีวิตของอีกคนกำลังเผชิญโชคชะตาซึ่งแขวนอยู่บนเส้นด้าย

 

เส้นบางๆ ซึ่งกั้นระหว่างคำว่า ‘ตาย’ และ ‘รอด’

 

ซองมินไม่ขอสิ่งใดแล้ว ไม่ร้องขอความรัก ไม่ร้องขอหัวใจจากคยูฮยอน ขอแต่เพียงโอกาสอีกครั้ง โอกาสให้คยูฮยอนกลับมา

 

พลันประตูกระจกก็ถูกผลักออกจากกัน นายแพทย์ในเสื้อสีเขียวก้าวสวนออกมาก่อนร่นผ้าปิดจมูกลง ร่างเล็กสะดุ้งตัวใช้หลังมือปาดเช็ดน้ำตาออกลวกๆ ทำเพียงนั่งเงียบมองยองฮวาและมีคยองถลาเข้าไปหาแพทย์

“คยูฮยอนเป็นไงบ้างคะ เขาไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะหมอ” มีคยองละล่ำละลักถามโดยมียองฮวาประคองลูบหัวไหล่เบาๆ

“ปลอยภัยแล้วครับ แต่คนไข้กระดูกซี่โครงหักหลายแห่งและสมองได้รับการกระทบกระเทือนค่อนข้างรุนแรง คงต้องรอดูอาการอีกสักระยะหนึ่ง ผมขอตัวนะครับ”

หญิงสาวกุมมือบริเวณหน้าอก ดวงตาคลอน้ำใสสั่นเป็นระลอกคลื่นด้วยความกังวลปะปนไปกับความดีใจ แม้อาการของคยูฮยอนยังเข้าขั้นสาหัส แต่อย่างน้อยเรื่องที่รับรู้ตอนนี้ก็เปรียบเสมือนหยาดน้ำชโลมหัวใจแห้งเหี่ยวให้พอฟื้นคืน

 

พระเจ้าให้โอกาสเขาอีกครั้ง คยูฮยอนมีชีวิต!!!

 

“คยูฮยอนไม่เป็นอะไรแล้วนะลูก กลับบ้านไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะแล้วเราค่อยเข้าไปเยี่ยมคยูฮยอนกัน” มีคยองลูบศีรษะลูกสะใภ้อ่อนโยนพร้อมแย้มรอยยิ้มผ่อนคลายความทุกข์ใจ ซองมินจึงพยักหน้ารับคำเบาๆ ลุกขึ้นยืนมองลอดผ่านประตูกระจกซึ่งเห็นเพียงเงาสลัวที่เคลื่อนไหวด้านใน และในที่สุดก็ตัดสินใจโค้งให้หญิงสาวก่อนเดินจากไปเงียบๆ

แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว... สำหรับเขาแค่ได้รู้ว่าคยูฮยอนปลอดภัยก็เพียงพอแล้ว เพราะเขาคงไม่กล้าพบหน้าคยูฮยอนอีก

 

เพราะเขา... ทั้งหมดเป็นความผิดของเขาเอง เขาทำให้คยูฮยอนต้องเป็นแบบนี้

 

เดินย่ำทีละก้าวจวนเจียนจะถึงปากทางออกจากโรงพยาบาลด้วยน้ำตาไหลอาบเต็มสองแก้ม แม้ว่ามือเล็กจะเช็ดออกไปเท่าไรก็ไม่สามารถชำระล้างความผิดในใจได้หมด ประโยคกล่าวโทษตัวเองดังวนเวียนอยู่ในหัว ตอกย้ำความผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ยังมีหน้ามาให้พี่คยูฮยอนเห็นหน้าอีกหรอคะ” เสียงแหลมเล็กกระชากจนซองมินต้องเงยหน้ามอง หญิงสาวยืนกอดอกพิงกำแพงปรายตามองร่างหมดสภาพด้วยสายตาเหยียดๆ

“ปาร์คฮานึล...”

“หน้าด้านจริงๆ เลยนะคะ ทำพี่คยูฮยอนขนาดนั้นแล้วยังกล้ายืนอยู่ตรงนี้อีก” ฮานึลก้าวเท้าประจันหน้ากับซองมิน ไม่มีเคล้าลางของคนเพิ่งจมน้ำแม้แต่น้อย แน่สิ! ก็มันเป็นแค่มารยานี่! “ถ้าพี่คยูฮยอนไม่ช่วยพี่เขาก็คงไม่ถูกรถชน คนที่ทำให้พี่คยูฮยอนต้องนอนเจ็บอยู่ตรงนั้นก็คือพี่

 ฮานึลเค้นเต็มเสียงเท่าที่จะพึงกระทำได้เพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจ กอดอกเชิดใบหน้าด้วยท่าทางเหนือกว่ามองอีกฝ่ายที่ยืนก้มหน้าห่อไหล่ด้วยความรู้สึกผิด

คู่แข่งกระจอกๆ แบบนี้ เธอไม่มีวันแพ้ซะหรอก!

 

“หึ ทำตัวเป็นภาระให้พี่คยูฮยอนขนาดนี้ยังไม่รู้ตัวอีกหรือไง คนอย่างพี่อยู่ใกล้ๆ พี่คยูฮยอนต่อไปก็มีแต่จะสร้างความเดือดร้อนให้กับเขาเปล่าๆ” หญิงสาวกระชากเสียงห้วน ซ่อนยิ้มในหน้าเมื่อเห็นว่าซองมินยังคงเงียบปล่อยให้เธอพ่นคำต่อว่ากรอกหูปาวๆ “อีกอย่างที่สระว่ายน้ำพี่คงเห็นแล้วว่าพี่คยูฮยอนเลือกฉัน”

เมื่อบาดแผลเริ่มสมานก็เหมือนกับมีใครนำเข็มมาสะกิดอีกครั้ง ซองมินพยายามควบคุมน้ำตายามนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า ใช่สิ เขาเห็นชัดอยู่แล้วว่าคยูฮยอนเลือกฮานึล ได้ยินเต็มสองหูว่าคยูฮยอนรักใคร

“เขาบอกฉันว่าถ้าไม่มีพี่สักคน เขาก็กลับมาคบกับฉันได้ พี่ก็รู้ว่าพี่คยูฮยอนน่ะเป็นคนดี ถึงแม้เขาจะไม่ได้รักพี่แต่เขาก็ไม่กล้าเป็นฝ่ายออกปากขอเลิกกับพี่ก่อนหรอก เมื่อไรพี่ซองมิน... เมื่อไรพี่จะเลิกขัดขวางความรักของฉันกับพี่คยูฮยอนสักที เมื่อไรจะเลิกทำร้ายพี่คยูฮยอน ฉันกับพี่คยูฮยอนรักกัน แล้วพี่จะขัดขวางพวกเราไปถึงเมื่อไร” ตลบแตลงกุเรื่องจากหน้ามือเป็นหลังมืออย่างไม่กระดากอาย เมื่อเห็นว่าร่างเล็กมีทีท่าว่าจะเชื่อตามนิยายที่ตนรังสรรค์ขึ้นจึงลอบแสยะยิ้มย่ามใจ ฮานึลสาวเท้าผ่านไปหากแต่ไม่วายทิ้งเสียงกระซิบสุดท้ายระยะประชิดใบหู... เย็นและซึมลึกลงไปอย่างง่ายดาย

 

“ถ้าพี่รักพี่คยูฮยอนล่ะก็ เลิกทำร้ายเขาซะ หายไปจากชีวิตของเขาได้เลยยิ่งดี”

.

.

.

.

 

หนังสือปิดพรึบลงทันทีที่เสียงออดหมดเวลาดังขึ้น ทงเฮมองที่นั่งว่างประจำตำแหน่งกระต่ายกับไก่แล้วถอนหายใจ ซองมินน่ะพอจะเดาออกอยู่หรอกว่าคงช็อคจัดที่สามีของตัวเองถูกรถชนต่อหน้าต่อตา แต่ฮยอกแจเนี่ยสิ หายไปไหนของเขากันนะ ไม่มาเรียนตั้งหลายวัน ติดต่อก็ไม่ได้ ไปหาที่บ้านก็ไม่เคยเจอ โอ๊ย! ปลากลุ้ม!

ไหนจะข่าวเรื่องคยูฮยอนที่แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว สารพัดข่าวลือผุดขึ้นเป็นดอกเห็นจนกลายเป็นท็อคออฟเดอะทาวน์ติดอันดับต้นๆ ของโรงเรียน บ้างก็ว่าอาการโคม่าของคยูฮยอนเข้าขั้นอาจเป็นเจ้าชายนิทรา บ้างก็ว่าอาจความจำเสื่อมไปตลอดกาล

ฮือ~ สามีซาดิสต์จะเป็นอะไรไปไม่ได้นะ ปลาน้อยสงสารเพื่อน TT-TT

นั่งหน้ามุ่ยคิดอยู่สักพักกว่าจะรู้ตัวอีกทีเพื่อนๆ ก็พากันหายออกจากห้องเรียนไปเกือบหมดแล้ว ทงเฮดีดตัวขึ้นหอบกองหนังสือสูงพะเนินเทินทึกเตรียมตัวกลับบ้านบ้าง มือเรียวเลื่อนเปิดประตูออกก่อนปิดลงอีกครั้งแทบจะในทันทีเมื่อเห็นว่าบุคคลใดรออยู่อีกฝั่งหนึ่ง

ตาฝาดชัวร์ คิบอมตัวเป็นๆ ยืนรออยู่หน้าห้อง O[]O

 

“นายปิดประตูใส่หน้าฉันทำไม” คนตัวโตกว่าเอ่ยถามหน้าบึ้งเมื่อเป็นฝ่ายเปิดประตูเสียเอง ทงเฮได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ ไม่รู้เว้ย คนมันเขินนี่นา >///<

คิบอมเกาหัวแกรกๆ มองตามคนตัวเล็กที่เดินตัวเซแบกหนังสือเล่มโตแล้ววิ่งเหยาะๆ ไล่ตามไป อะไรของเขา ถามก็ไม่ตอบเอาแต่มุดหน้าหนีซะงั้น

“ฉันช่วยนะ” ถือวิสาสะฉกหนังสือมาไว้ในมือหน้าตาเฉย คิบอมอมยิ้มเดินเลียบข้างๆ ไปด้วยความเนียน

“มาช่วยฉันทำไมล่ะ” ตีหน้ายุ่งบู้ปากกลบเกลื่อนแต่กลับยื่นทั้งเป้และหนังสือเล่มที่เหลือให้ ร่างสูงหน้าเหวอไม่ออกปากห้ามแต่รับไปด้วยความยินดี “แต่ถ้าจะช่วยนะ เอาไปให้หมดเลย แล้วเดินตามมาด้วย”

ปลาน้อยสะบัดครีบหนีพ่อหนุ่มแก้มป่องเมื่อออกคำสั่งเสร็จสรรพ ปล่อยให้คนเป็นเบ๊หมาดๆ มองตามงุนงง รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าคมแล้วสาวเท้ายาวๆ ตามไปจนยืนเคียงกัน

เล่นตัวซะน่ารักแบบนี้ คิมคิบอมชอบครับ ชอบ ^^

 

“เป็นอะไร” ถามขึ้นเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเอาแต่ก้มหน้าก้มตามาพักใหญ่แล้ว

“เป็นห่วงซองมินน่ะ”

“เรื่องคยูฮยอนน่ะหรอ” ขายาวชะงักทันทีเมื่อคนที่อยู่ข้างๆ หยุดเดินเสียดื้อๆ ใบหน้าน่ารักขมวดคิ้วเป็นปมราวกับแบกโลกทั้งใบ คิบอมอยากจะเอื้อมแขนไปโอบปลอบประโลมไว้ แต่ติดที่ว่าไอ้กองหนังสือบ้านี่มันค้ำคอเขาอยู่ หนักชะมัด! ก็เข้าใจว่าใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัย แต่นี่แม่คุณจะขนไปก่อกำแพงแข่งกับเมืองจีนหรือไง

“ถ้าคยูฮยอนเป็นอะไรไปซองมินจะทำยังไง”

“ไอ้คยูมันไม่เป็นอะไรหรอก” กล่าวเรียบๆ จนทงเฮต้องช้อนใบหน้ามอง หยดน้ำคลอหมิ่นเหม่ขอบตาเล่นเอาคิบอมใจหายวูบ “อืม เชื่อฉันสิ มันรักซองมินขนาดนั้น มันไม่มีวันลืมหรือทิ้งซองมินแบบที่ใครๆ เขาพูดกันหรอก”

“บางทีฉันก็อิจฉาซองมินเหมือนกันนะ มีคนที่รักมากขนาดนั้น ถึงแม้จะซาดิสต์ไปหน่อยก็เถอะ แต่บนโลกใบนี้จะหาคนที่รักเราแบบนั้นได้ที่ไหนอีกล่ะ”

 

ซาดิสต์? ไอ้คยูมันมีรสนิยมทางเพศแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไรว่ะ?

ถึงแม้จะติดใจแต่คิบอมก็เลือกที่จะข้ามประเด็นนั้นไปโดยไม่คิดจะถามต่อ เพราะมันมีอีกเรื่องที่น่าสนใจกว่าต่างหาก ชายหนุ่มยิ้มตาปิดเอ่ยเสียงนุ่มทุ้ม

“หาได้สิ หลับตานะ” ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองคนที่ยอมทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ทงเฮหลับตาพริ้ม ไรผมเส้นเล็กตีระแก้มนวลสองข้างจนดูแดงสะพรั่งยามต้องลมพัด คิบอมย่อตัวเลื่อนใบหน้าเข้าใกล้สัมผัสลมหายใจอุ่นปลิวปะทะผิวแก้ม

“ตอนนี้ลืมตาได้แล้ว นี่ไงหน้าตาความรักของนาย” หยักยิ้มทรงเสน่ห์รอดวงตากลมใสแจ๋วเปิดรับภาพ ทงเฮทำหน้าตายกระพริบตาปริบๆ

“อ๊า~ ทำไมหน้าตาความรักของฉันถึงได้เหมือนอาบังหน้าตี๋ขายมือถือแถวบ้านอย่างนี้นะ ผิดหวังจังแฮะ” ยียวนเสียงทะเล้นพร้อมตีหน้าเศร้าเสียใจสุดฤทธิ์ คิบอมหน้าตึงผละตัวออกอย่างขัดใจทันที แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากส่งสายตาปรามคนตัวเล็กที่เอาแต่หัวเราะคิกคักชอบอกชอบใจ ไม่ได้หรอกครับ ‘คิ’ กับ ‘เฮ’ กว่าจะรักกันได้มันนาน สงบปากสงบคำไว้ดีกว่า

หากไม่นานนักเสียงหัวเราะนั้นก็หยุดลงเมื่อมีบุคคลแปลกหน้ามาเยือน หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มหยุดยืนด้านหน้าทั้งสองก่อนที่ซองจดหมายสีชมพูหวานแหว๋วจะถูกยื่นออกมา ‘คิเฮ’ ที่ว่าจึงได้แต่สบตากันอย่างมึนงง

จดหมายรัก?

“ขอโทษนะครับ แต่พี่คงรับความรู้สึกของน้องไว้ไม่ได้” เป็นคิบอมที่เอ่ยออกมาหน้าตาเฉย ก็แหงล่ะ นี่มันเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวันของเขานี่นา คนมันหล่อก็เงี้ย เสน่ห์แรงเป็นเรื่องธรรมชาติ เด็กนี่ก็จริงๆ เห็นเขายืนอยู่กับทงเฮทนโท่ยังจะมาสารภาพรักอีก

“พี่คะ หนูไม่ได้ให้พี่ หนูให้พี่ทงเฮ”

เพล้ง! เศษใบหน้าร่วงกราวลงสู่พื้นดินแทบกวาดเก็บไม่ทัน ทงเฮตัวงอหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง มองคนหน้าแตกที่กำลังอึ้งค้างทำอะไรไม่ถูกแล้วยิ่งอยากจะหัวเราะให้ขาดใจ เหมือนคิบอมจะเพิ่งรู้สึกตัวว่าตนเองกลายเป็นตัวตลกไปเสียแล้ว ตาเรียวตวัดมองร่างเล็กจนต้องรีบกัดริมฝีปากแน่นกั้นเสียง

“คนนั้นเขาฝากมาให้” ทงเฮอยากจะปรบมือแปะๆ ให้กับผู้หาญกล้าคนนี้เสียจริงที่สามารถหักหน้าคนหลงตัวเองอย่างคิมคิบอมได้ เธอชี้นิ้วไปยังบุรุษปริศนาซึ่งแอบซุ่มอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ ชายหนุ่มเมียงมองก่อนจะพยักหน้าเงอะงะ เผยรอยยิ้มผูกมิตรด้วยใบหน้าใต้กรอบแว่นอันโต หน้าตาหล่อ หุ่นก็ดี ดูแล้วก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร เพียงแค่ลุคอาจติดเนิร์ดๆ ไปนิด

“จริงหรอ ของฉันจริงหรอ” ตื่นเต้นดีใจทำท่าจะเอื้อมมือไปคว้าเอาจดหมายรักฉบับแรกนั้นมาเปิดดู แต่แล้ว...

“คิบอม เอาของฉันคืนมานะคว้าลมเปล่าเมื่อคนไวกว่าใช้ความเร็วเหนือแสงฉกจดหมายไปต่อหน้าต่อตา ทงเฮกระโดดหย๊องแหย๊งไขว่คว้าอากาศเหมือนลูกแมวตะครุบของเล่นขณะที่อีกคนชูมือข้างที่ว่างอยู่สุดแขนอย่างไม่สนใจ ต่อให้ร้องแหง๊วๆ น่าสงสารแค่ไหนคิบอมคนนี้ก็ไม่ยอมใจอ่อนคืนให้หรอก

“อยากได้นักหรือไง”

“นั่นมันจดหมายรักฉบับแรกที่ฉันได้รับเลยนะ”

 

โอเค งั้นนายรู้ไว้เลยทงเฮ ว่าฉันจะทำให้มันจะเป็นฉบับแรกและฉบับสุดท้ายที่นายจะได้รับ

 

มือหนาขยุ้มเศษกระดาษก่อนชู้ตลงถังขยะทำแต้มได้อย่างสวยงามชนิดที่ว่าไมเคิล จอร์แดนยังต้องเอ่ยปากชม แต่แล้วคิบอมก็ต้องใจหายอีกครั้งเมื่อมือเล็กที่กำลังยื้อแย่งอยู่ปล่อยออกจากเรียวแขนของเขาอย่างฉับพลัน

“คิบอมบ้าสะบัดหน้าก้าวฉับๆ จากไปโดยไม่รั้งรอ คนขายมือถือเลยได้แต่ร้องอาวทำหน้างง อยู่ดีไม่ว่าดีทำคนสวยงอนตุ๊บป่องๆ ไปนู้นแล้วไง เฮ้อ... เอาหัวเขกกองหนังสือนี่ตายดีไหมว่ะ

ว่าแล้วก็หอบของพะรุงพะรังวิ่งตามไปโดยไม่ลืมส่งสายตาอำมหิตไปให้ไอ้หนุ่มหน้าเนิร์ดได้เสียวสันหลังวาบ

 

ถ้าฉันง้อทงเฮไม่สำเร็จล่ะก็ แกนั่นแหละเตรียมตัวไม่มีเงาหัวไว้ได้เลย

.

.

.

.

           

            เหนื่อยจนแทบขาดใจ... ฮยอกแจยกแขนปาดซับเหงื่อบนใบหน้า กลีบปากสีซีดเผยอกอบโกยอากาศเข้าหายใจ ดวงตาหรี่เล็กมองลำแสงแยงตาจากฟากฟ้า พระอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลงสู่ดินแล้ว

            “นี่! ใครใช้ให้นายพัก คิดจะอู้หรือไงอีฮยอกแจเสียงตวาดลั่นของหัวหน้างานเรียกร่างเล็กหลุดจากภวังค์ เบื้องหน้าเป็นภาพสิ่งก่อสร้างที่ยังเป็นเพียงแค่โครงเหล็ก บนหลังมีถุงปูนใบเขื่องแบกไว้จนตัวแทบทรุด ฮยอกแจไม่ได้ตอบกระไรเพียงแค่ก้มหน้าก้มตาทำงานหลังขดหลังแข็งต่อ

            “ถ้าทำไม่ไหวก็ออกไปซะ แต่ถ้าเห็นอู้อีกล่ะก็ฉันหักเงินนายแน่ คำบริภาษยังตามมาอีกเป็นชุดก่อนชายใบหน้าเคร่งขรึมจะย้ายไปคุมงานอีกทาง ฮยอกแจแค่นยิ้มให้กับโชคชะตาที่พระเจ้าเล่นตลก หยดเหงื่อไหลลงตามลำคอ เปียกแฉะไปทั่วเสื้อเชิ้ตและสติกำลังพร่าเลือนลงทุกขณะ

            ตั้งแต่วันที่เขารู้ว่าคุณยายเป็นโรคเส้นเลือดหัวใจตีบ ฮยอกแจก็ต้องทำงานตัวเป็นเกลียวเพื่อหาเงินสำหรับการผ่าตัดเร่งด่วน เรื่องเข้าเรียนไม่ต้องพูดถึงเพราะแม้แต่บ้านหลังเล็กๆ ที่ตนใช้พักพิงก็แทบไม่ได้ไปเหยียบเยือน เครื่องมือสื่อสารประจำตัวแม้ไม่ใช่ของมีราคาแต่ก็ถูกขายเพื่อเก็บออมเศษเงิน เพราะถึงมีไว้ก็คงไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรทำให้เขาตัดขาดจากคนรู้จักแทบทุกทาง แต่ฮยอกแจยอมแลกทุกอย่างเพื่อดวงใจที่สำคัญที่สุดเพียงหนึ่งเดียว... เพียงแค่คุณยายคนเดียว

            ลำคอแห้งผากกระหายน้ำแต่ก็ทำได้แค่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ทั้งฝืดเคืองและเหนียวไปหมด เสร็จจากงานก่อสร้างที่นี่เขายังต้องไปขนของในโกดังใกล้ๆ ต่อ เพราะพี่ดงฮีปิดร้านเค้กไปพักผ่อนที่ฮาวายชั่วคราว เขาจึงมีเวลาว่างหางานอย่างอื่นทำ

            “ฮยอกแจระวัง เสียงตะโกนดังลั่นพร้อมแผ่นไม้หล่นลงจากนั่งร้านด้านบน ฮยอกแจเบี่ยงตัวหลบตามคำเตือนแต่ด้วยความเร็วของแรงดึงดูดทำให้หัวไหล่เล็กกลายเป็นเครื่องรองรับอย่างเลี่ยงไม่ได้ ร่างบางทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น เจ็บจนชาแต่น้ำตาก็ยังไม่ไหลริน

            “เป็นอะไรหรือเปล่าฮยอกแจ” คนเตือนวิ่งหน้าตื่นเข้ามาประคองเป็นคนแรกก่อนคนงานที่เหลือจะพากันกรูเข้ามามุงดู ฮยอกแจสั่นศีรษะพัลวัน

            “แค่เจ็บนิดๆ” ฉีกยิ้มกว้างเหมือนแค่โดนมดกัด แต่มีหรือคนมองจะเชื่อ ร่างกายก็บอบบางน่าทะนุถนอมเสียขนาดนี้ยังต้องมาทนใช้แรงงานหนักหนาสากัน มันไม่เหมาะกับนายสักนิดฮยอกแจ

            “นายจำเป็นต้องใช้เงินขนาดนี้เลยหรอฮยอกแจ ให้ฉันช่วยไหม” ตาคมมองคนตัวเล็กบีบคลึงบริเวณบ่าตนเองเบาๆ ฮยอกแจเพิ่งทำงานที่นี่ได้ไม่นานแต่เขาก็รู้ว่าเด็กคนนี้เป็นเด็กน่าสงสาร วัยเช่นนี้ควรจะหัวเราะร่าเริงและใช้ช่วงเวลาเพื่อเรียนและเที่ยวเล่นให้คุ้มค่าไม่ใช่หรือไง

            “พี่เองก็ต้องใช้เงินไม่ใช่หรอครับ ถ้าพี่ช่วยผมแล้วลูกเมียที่บ้านที่จะเอาอะไรกิน” ตอบยิ้มๆ ตามด้วยเสียงหัวเราะทั้งที่มันไม่ตลกสักนิด อีกฝ่ายจึงได้แต่ถอนหายใจให้เด็กหัวรั้น นิสัยอย่างนี้ล่ะน้า ใครๆ เขาถึงได้พากันเอ็นดู

            “ฮยอกแจมีคนจะคุยด้วย” หัวหน้าคนเดิมวกกลับมาพูดเสียงแข็ง ดวงตาคมเข้มดุดันกดมองร่างเล็กที่ยังคงนั่งนิ่ง เศษไม้กระจัดกระจายข้างตัวท่าทางอุบัติเหตุครั้งนี้คงเจ็บน่าดู “คุยเสร็จแล้วก็กลับบ้านไปซะ สังขารแบบนี้อยู่ไปงานมันก็ไม่คืบหน้าขึ้นมาหรอก”

            สั่งเสียงเรียบห้วนเสร็จก็เดินจากไปไม่มีหลุดมาดผู้คุมสุดโหด ทว่าทุกคนต่างรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากแข็งกระด้างยังมีความห่วงใยที่มอบให้ร่างเล็กไม่แพ้กัน

            ฮยอกแจพยุงตัวเองลุกขึ้นก่อนขอตัวเพื่อนร่วมงานเลี่ยงมาหาบุคคลปริศนา เดินมาได้สักพักจนเสียงเครื่องจักรแผ่วเบาลงก็เห็นใครคนหนึ่งยืนรออยู่ ฮยอกแจถอดหมวกกันกระแทกสีเหลืองออกจากศีรษะ แขนเสื้อถูกยกอีกครั้งเพื่อเช็ดหยดน้ำที่ค้างตรงปลายคาง

            เส้นผมยาวสลวยปลิวสยายตามลม หญิงสาวเจ้าของร่างเพรียวหมุนตัวหันหลังกลับก่อนสาวเท้าเข้ามาใกล้ ฮยอกแจเผลอขยับริมฝีปากพึมพำอย่างลืมตัว

            “เบซึลกิ...”

            “สวัสดีค่ะคุณฮยอกแจ” เอ่ยทักทายอย่างมีไมตรีจิต ซึลกิฉีกยิ้มหวานก่อนอธิบายต่อเมื่อเห็นว่าร่างเล็กยังคงตกตะลึง “เผอิญครอบครัวฉันเป็นเจ้าของโครงการนี้เองค่ะ”

            “เอ่อ... แล้วคุณมีอะไรกับผมหรือครับ”

            “ฉันคงไม่พูดอ้อมค้อมหรอกนะคะ เพราะฉันก็เคยบอกคุณไปแล้วว่าฉันเป็นคู่หมั้นของซีวอน”

            ดั่งถูกตบหน้าฉาดใหญ่ ร่างเล็กยืนตัวชาหลังฟังหญิงสาวย้ำเตือนด้วยการประกาศสถานะอีกครั้ง ไม่ชินสักที ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกแต่กลับห้ามอาการปวดแปลบบริเวณหน้าอกไม่ได้เลย

“คุณรู้ใช่ไหมคะว่าคนที่เป็นถึงทายาทชเวกรุ๊ปอย่างซีวอนควรมีคนที่เหมาะสมยืนอยู่ข้างๆ เขา ผู้หญิงที่ดีพร้อม มีคุณสมบัติคู่ควร ไม่ใช่...” เสียงนั้นแว่วหายไปเพราะผู้พูดจงใจละไว้ ฮยอกแจรู้ดีว่าส่วนเติมเต็มของประโยคนั้นคือคนด้อยค่าอย่างเขานั่นเอง

เศษกรวดเศษดินจะกล้าไปเทียบเคียงดวงจันทร์โดดเด่นบนท้องฟ้าได้อย่างไร

 

            “ฉันรู้มาว่าคุณกำลังลำบาก อาการของคุณยายคุณน่าเป็นห่วงมากใช่ไหมคะ ถ้าหากไม่รีบเข้ารับการผ่าตัดอาจจะ...”

            “คุณรู้ได้ไงฮยอกแจรีบชิงตัดประโยคเสียดหูที่กำลังตามมาต่อท้าย ริมฝีปากอิ่มเม้มบางเฉียบจนเห็นเป็นเส้นตรง กำมือสั่นสะท้านจนเส้นเลือดขึ้นเพื่อควบคุมแรงอารมณ์ไว้ เส้นขมับเต้นตุบๆ

            “ฉันยังทำอะไรที่คุณคาดไม่ถึงได้อีกเยอะค่ะคุณฮยอกแจ” ซึลกิกล่าวเพียงเรียบๆ ยิ่งได้เห็นความกลัวที่ปิดไม่มิดของคนตรงหน้าก็ยิ่งได้ใจ เล่นกับคนอย่างฮยอกแจไม่ใช่เรื่องง่ายนักหรอก แต่ถ้ารู้จุดอ่อนของศัตรูทุกอย่างก็เหมือนกับการปลอกกล้วยเข้าปาก และเธอก็ทำแค่นั่งเฉยๆ รอฟังข้อมูลจากคนที่ส่งไปสืบเท่านั้น

“คุณต้องการอะไรจากผมกันแน่” ไม่ต้องวกไปวนมาให้มากความ ฮยอกแจตวัดเสียงห้วนเป็นคำถาม ดวงตาเรียวรีจ้องเขม็งไม่ยอมลดละหากแต่อีกฝ่ายทำเพียงวางเฉยด้วยใบหน้าประดับรอยยิ้ม

            “ฉันก็แค่อยากจะช่วยคุณ ฉันรู้ว่าหากฉันเสนอให้ความช่วยเหลือคุณฝ่ายเดียว คนถือเกียรติอย่างคุณก็คงปฏิเสธความช่วยเหลือจากฉัน เพราะฉะนั้นฉันถึงได้มีข้อเสนอ...” ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีสวยเอ่ยไว้เพียงแค่นั้นก่อนสาวเท้าจวบจนประชิดตัวร่างเล็ก ใบหน้าสวยยื่นเข้าใกล้พร้อมกรีดรอยยิ้มหวานทว่าเย็นวาบ

“ฟังดูน่าสนใจไหมคะคุณอีฮยอกแจ”

.

.

.

.

 

หลายวันผ่านไปคยูฮยอนออกจากห้องฉุกเฉินด้วยอาการดีขึ้นตามลำดับ หากเหลือแต่เพียงรอเวลาที่จะฟื้นขึ้นเท่านั้น ซองมินยืนมองรายชื่อแผ่นป้ายซึ่งติดไว้บนบานประตูหน้าห้องพักพิเศษอย่างชั่งใจ ริมฝีปากบางขบแน่น... นี่ใช่ไหมคือสิ่งที่เขาสมควรทำมาตลอด

มือเล็กวางนาบประตูก่อนออกแรงผลักเบาๆ เดินเข้าไป ภายในห้องเงียบสงบสะท้อนแสงส้มอ่อนของละอองแดดยามเย็น โซฟาว่างเปล่าไร้คนนั่ง เครื่องทำความชื้นพ่นไอน้ำสีขาวฟุ้งกระจายสู่อากาศ และร่างหนึ่งซึ่งนอนนิ่งเงียบอยู่บนเตียง ราวกับอยู่ในห้วงนิทราอันไกลโพ้นเกินกว่าใครจะก้าวล้ำ

คยูฮยอนอยู่ในชุดสีฟ้าอ่อนของทางโรงพยาบาล ร่องรอยบาดแผลถูกพันทับด้วยผ้าผืนใหญ่หลายแห่ง สายแปลกปลอมระโยงระยางรอบกายทำให้คนที่เพิ่งย่างเท้าเข้ามาในห้องดั่งหัวใจแตกสลาย ดวงตาเบิกค้างยกมือขึ้นปิดปากป้องกันเสียงเล็ดลอดทันที หยดน้ำร่วงเผาะลงแก้มเนียนโดยอัตโนมัติ แม้จะรู้ว่าอาการของคยูฮยอนนั้นสาหัส แต่มันไม่ได้ช่วยให้เตรียมใจได้เลยเมื่อได้มาเห็นภาพตรงหน้านี้กับตา คยูฮยอนคงผ่านความเจ็บมามาก... ทรมานและน่าสงสาร

“เจ็บมากไหม” ไล้นิ้วมือไปตามโครงหน้าเรียว พยายามคลี่ยิ้มเป็นปกติจนริมฝีปากสั่นระริก ใบหน้าซูบซีดที่ปรากฏแก่สายตากำลังหลับสนิทเหมือนร่างสูงเพียงแค่หลับใหลอย่างเช่นทุกวัน

“ขอโทษนะคยูฮยอน เพราะฉัน... นายถึงต้องเจ็บแบบนี้ ฉัน...” สูดลมหายใจเข้าปอดลึกเมื่อคำพูดนั้นขาดห้วงไปในอากาศ ไม่สามารถเอ่ยถ้อยคำอื่นใดนอกจากขอโทษด้วยเสียงสั่นพร่า เป็นเพราะเขาเอง... ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเขา เขาเป็นคนทำร้ายคยูฮยอน เขาทำให้คยูฮยอนเจ็บ แม้จะกล่าวคำขอโทษกี่ครั้งก็คงไม่สามารถลบล้างความผิดที่ทำไว้ได้ และมันทำให้เขากลัวเหลือเกิน...

กับความผิดมหันต์ที่ได้ก่อขึ้น ในเวลานี้เขายังสามารถพูดคำว่า ’รัก’ ได้อีกไหม

 

“ฉัน... รักนาย” ซองมินประคองมือไร้การตอบสนองขึ้นแนบปรางแก้มก่อนกดจูบย้ำบนหลังมือทั้งสะอื้นไห้ หัวไหล่สะท้านด้วยทำนบน้ำตาพังทลายเปรอะเปื้อนใบหน้า คร่ำครวญอย่างน่าเวทนาพร่ำพูดคำบอกรักแม้รู้ดีว่าคนอย่างตนไม่ควรค่าเอ่ยออกไป “ฉัน... ฮึก... รักนาย ฉันรักนาย”

 

ไม่มีคำปลอบใดนอกจากอุ้งมือใหญ่ที่คอยรองรับหยาดน้ำตา ความเศร้าเสียใจถ่ายเทผ่านสัมผัสชื้นซึมซับลงผิวหนัง... น้ำตาของซองมิน

 

“ฉันอยากอยู่ข้างนาย ฉันอยากเห็นรอยยิ้มของนาย ฮึก... อยากรักนาย...” เอ่ยค้างไว้ทั้งที่ความรู้สึกถาโถมเกินกว่าจะพรั่งพรูออกมาได้หมด ยิ่งได้มองใบหน้าสงบนิ่งเหมือนไม่เจ็บปวดของคยูฮยอนก็ยิ่งรู้สึกผิดจนมิอาจเอ่ยสิ่งใดได้อีก

เพราะซองมินรู้ว่าตอนนี้คยูฮยอนกำลังเจ็บและทุกข์ทรมานแสนสาหัส

เจ็บเพราะความเห็นแก่ตัวของเขาเอง

 

“...แต่ความเห็นแก่ตัวของฉันทำร้ายนายมามากพอแล้ว ฮึก... และฉันอาจทำร้ายนายอีก”

 

กลัว... หากเขายังคงดึงดึนอยู่ใกล้คยูฮยอนต่อไป บางทีมันคงถึงเวลาเสียทีที่เขาต้องทำในสิ่งที่ถูกต้อง แก้ไขความผิดพลาด เปิดทางให้คยูฮยอนได้มีความสุขโดยปราศจากเขา

แม้จะรักเพียงไร แต่ก็ต้องยอมทำ...

 

วงแหวนเกลี้ยงเกลาหลุดจากปลายนิ้วนางก่อนวางลงบนฝ่ามืออีกฝ่าย นิ้วทั้งห้าถูกรวบกำไว้ด้วยอุ้งมือเล็ก... ได้แค่ปล่อยให้ความรักของอีกคนทำลายความรักของตนเอง

“ฉันคงไม่กล้าสวมมันอีกแล้ว” กัดริมฝีปากจนห้อเลือดแล้วใช้หลังมือตนปาดน้ำตาจากใบหน้า แหวนวงนี้เป็นสัญลักษณ์ของความรักที่มีค่าเกินไป เกินกว่าความรักของเขาจะคู่ควร ซองมินกลืนก้อนสะอื้นทั้งหมดลงคอ “ขอโทษที่ต้องบอกลาตอนนี้ เพราะหากนายตื่นขึ้นมา ฉันคงทำใจไม่ได้ที่จะเดินจากนายไป”

“นายพอจะให้อภัยฉันได้ไหมกับเรื่องที่ผ่านมา” เอ่ยถามพลางเพ่งมองใบหน้าขาวซีดผ่านแผ่นน้ำในดวงตา ริมฝีปากหยักแห้งแตกมีสายท่อสอดคาไว้คอยพยุงชีวิต ซองมินโน้มใบหน้าลงบรรจงประทับจูบที่มุมปากแผ่วเบา จงใจหยุดเวลาไว้เนิ่นนานเพื่อเก็บเกี่ยวความทรงจำครั้งสุดท้ายให้ซึมซาบทดแทนวันข้างหน้า

 

“ฉันรักนาย”

 

แผ่นฟ้าสีหม่นขับไล่แสงสุดท้ายของวันเลือนหาย บานประตูแง้มปิดลงเชื่องช้าพร้อมพาร่างของใครคนหนึ่งเดินจากไป คงเหลือไว้เพียงคราบน้ำตาเปียกปอนบนหลังมืออันโดดเดี่ยว

ปลายนิ้วเรียวยกขยับเล็กน้อยด้วยสุดแรงกำลังจะสามารถก่อนวางลงดังเดิมไม่ไหวติงอีกครา เม็ดน้ำใสทิ้งตัวจากหางตาไหลซึมผ่านหมอนจนเปียกชื้นเป็นวง เจ็บเกินทนไหวก็ทำได้แค่พรรณนาเป็นความเงียบงัน

 

ยังคงมีลมหายใจ ร่างกายยังมีเลือดเนื้อ แต่ก้อนเนื้อด้านซ้ายที่เต้นผะแผ่วอย่างทรมานก็คงไม่ต่างอะไรกับตายทั้งเป็น

 

และหากรู้ว่าความอ้างว้างเหน็บหนาวรออยู่ข้างหน้าแล้วเราจะตื่นขึ้นมาเพื่ออะไร

 

Talk

นี่จะเป็นหยดน้ำตาครั้งสุดท้ายของคยูฮยอน เพราะเมะเรื่องนี้มันร้องไห้มากไปล่ะ 55

ตอนนี้มันไม่ค่อยเศร้าเนอะ สั้นด้วย เหอะๆ - -“

ก็แค่... ก็แค่มินทิ้งโจไปแล้ว โฮกกกกกกกกกกก (ไรท์เตอร์เตรียมกระโดดหลบหม้อไหและอาวุธนานาชนิดที่ขว้างมา บ้างก็ว่าจะมาโบกปูนฝังไรท์เตอร์ทั้งเป็น ใจร้าย~ >[]<)

แต่มินไม่ได้มีความสุขเลยน้าที่ทำแบบนี้ TT-TT

รู้สึกเหมือนตอนนี้ทิ้งไว้ค้างคา(?) อย่าเพิ่งเครียดๆ ตอนหน้ายังมี

 

ว่าแล้วก็สปอยตอนหน้าดีกว่า...

ตอนหน้าจะมีใครบางคนขี่ม้ามา และบางอย่างจะกระจ่างมากขึ้น (ดูมันสปอยโคดรู้เรื่องเลย)

เป็นตอนหนึ่งที่เราแอบรอมานานแสนนาน แต่ไม่รู้จะได้มาอัพอีกเมื่อไร (อ้าวเวร)

ไม่อยากลงช้าหรอก แต่... อุปสรรคมันเยอะเหลือหลาย - -“

 

ไม่รู้ทำไมแต่งตอนนี้ไปต้องฟังเพลง Blue Tomorrow ไปทั้งๆ ที่ไม่รู้ความหมาย

ฟังมันอยู่เพลงเดียววนไปเวียนมาจนหลอนไปหมดแล้ว - -“

พอแต่งจบเลยไปเปิดเนื้อดู

โอ้แม่เจ้า~ O[]O เนื้อหาอย่างกับแต่งมาให้กี้ตอนนี้โดยเฉพาะ

ไม่ไหวแล้ว ตรงโคดๆ ค่ะ ยิ่งใครเคยอ่านสเปยิ่งช่วยเพิ่มความตรง

 

ไปล่ะ มันเพ้อมากไปล่ะ

รอตอนหน้านะคะ

ขอบคุณที่โหวตที่เม้นท์ค่า~

ขอบคุณที่มีแฟนฟิคดีๆ ช่วยโปรโมทฟิคเรื่องนี้ไม่ว่าจะเป็นกับเพื่อนฝูง ญาติพี่น้อง หรือตามเว็บต่างๆ (แอบไปเจอมา)

แล้วเราจะพยายามไถ่โทษที่ทำให้ต้องเครียดอย่างสาสม(?)

 

อ่อ~ เกือบลืม น้องแอดเมล์มาเลย ไม่ต้องกลัว พี่ไม่กัดจ้า



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Fic SJ Yaoi] Marry U ศัตรูที่รัก [KyuMin WonHyuk KiHae] ตอนที่ 28 : Chapter 25 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 10157 , โพส : 246 , Rating : 87% / 24 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10
# 246 : ความคิดเห็นที่ 13044
มินเสียใจมากนะ แต่มินคงรู้สึกผิด แถมมาได้ยินอะไรแบบนี้อีก คยู อย่าร้องไห้นะ
Name : jaaoAloha < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jaaoAloha [ IP : 27.55.87.190 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 สิงหาคม 2557 / 21:36
# 245 : ความคิดเห็นที่ 13016
กี้เศร้าเลย โอ้ยอ่านและสงสารกี้
T v T
Name : หมาป่ากัดกระต่าย [ IP : 49.230.132.94 ]

วันที่: 18 กรกฎาคม 2557 / 01:38
# 244 : ความคิดเห็นที่ 12985
ไรเตอร์ บ้านอยูที่ไหนค่ะ
จะไปเผา!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
PS.  ซปจน.คือดี....เลอค่า... //คยม.ชิป JoY CP ซุ่มฟินยอ.วฮย.
Name : miniCHo88 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ miniCHo88 [ IP : 49.230.128.253 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มีนาคม 2557 / 08:59
# 243 : ความคิดเห็นที่ 12916
TT_______TT ไรท์เตอร์ .. ใครว่าพาทนี้ไม่เศร้า น้ำตาไหลเป็นทางเลย ถ้าท่วมบ้านได้คงท่วมไปแล้ว บางทีฮยอกก็เข้มแข็งเกินไป พักบางก็ได้นะ นายรู้ไหม เราเจ็บปวดแทนนาย ถ้าอยู่ใกล้ๆ เราจะคอยปลอบนายให้กำลังใจนาย เข้มแข็งไว้นะ นายต้องทำได้ เราเชื่อในตัวนาย เชื่อในหัวใจของนาย ไฟต๋ติ้ง ^_^ -- (ฟินจริงๆนะไรท์ฯ )
Name : Jai Jaja < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Jai Jaja [ IP : 58.9.142.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 พฤศจิกายน 2556 / 21:28
# 242 : ความคิดเห็นที่ 12853
มินอ่ะทำอย่างนี้ได้ไง กลับมารับผิดชอบคยูก่อนซิจ๊ะ
Name : nastsi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nastsi [ IP : 183.88.248.42 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤษภาคม 2556 / 21:44
# 241 : ความคิดเห็นที่ 12799
เศร้าอ่า..... TT
Name : luvkyumin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ luvkyumin [ IP : 58.8.183.86 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 เมษายน 2556 / 00:25
# 240 : ความคิดเห็นที่ 12757
ฮือออออออออออ มินนนนนน อย่าไปๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ TT________TT
Name : EvilMinnie < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ EvilMinnie [ IP : 27.130.240.144 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มีนาคม 2556 / 22:14
# 239 : ความคิดเห็นที่ 12721
ทำไมมันเศร้าแบบนี้ล่ะ
ฮรื้ออออออออออออออ
PS.  13elive Super Junior (KyuMin)
Name : rikioh < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ rikioh [ IP : 110.77.244.122 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มีนาคม 2556 / 18:03
# 238 : ความคิดเห็นที่ 12692
โอ๊ยยยยยยยยย เศร้าใจจัง
Name : miniming [ IP : 171.6.244.230 ]

วันที่: 31 มกราคม 2556 / 22:32
# 237 : ความคิดเห็นที่ 12628
โอ๊ยยยยยยย จะขาดใจตาย TT
PS.   แค่คุณทักมา เรายินดีที่จะตอบ
Name : Psychosiiz Indy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Psychosiiz Indy [ IP : 124.121.216.11 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 พฤศจิกายน 2555 / 22:09
# 236 : ความคิดเห็นที่ 12583
เศร้าทั้งคยูมินฮยอก TT
Name : KyuminHunhan >< < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KyuminHunhan >< [ IP : 203.144.144.164 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ตุลาคม 2555 / 22:17
# 235 : ความคิดเห็นที่ 12545
โอ๊ยย เครรียดแทนเลยอ่ะ

ดราม่ามากมาย
Name : กระรอกoneday < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กระรอกoneday [ IP : 101.108.100.30 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2555 / 19:16
# 234 : ความคิดเห็นที่ 12493
ไม่เอาสิ !!
ไม่เอาแบบนี้ !!
Name : Hanoy_4701 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hanoy_4701 [ IP : 124.122.194.218 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กันยายน 2555 / 00:05
# 233 : ความคิดเห็นที่ 12446
ไม่นะะะะะะะะะะะะ 
มินนนนนนน อย่าทำแบบนี้เส่!!! T[]T
โอ๊ยยยยย ยิ่งอ่านยิ่งเครียด TT
PS.  I am SuperJunior#13
Name : SuperJunior#13 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SuperJunior#13 [ IP : 171.99.1.164 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 สิงหาคม 2555 / 18:08
# 232 : ความคิดเห็นที่ 12386
ไรเตอร์ใจร้ายอะ

โคตรดราม่าเลย
Name : ann_elf < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ann_elf [ IP : 182.53.112.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 สิงหาคม 2555 / 01:32
# 231 : ความคิดเห็นที่ 12300
คยู มิน แล้วก็ฮยอก
ทำไมชีวิตช่างดราม่าขนาดนี้นะ

PS.  ไม่ว่ายังไงก็จะ "จีคยอชุลเก ยอลเซมยอง" ตลอดไป
Name : Rabbit_Blue < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Rabbit_Blue [ IP : 223.205.19.76 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มิถุนายน 2555 / 12:02
# 230 : ความคิดเห็นที่ 12272
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกก รีดเดอร์ปวดใจอ่า..
อารัยจะเส้าปานนี้
อิกคู่ก้ม่ายคู่ควรกัน
อิกคู่ก้อเข้าใจผิดกัน แร๊วยังมาบาดเจ็บอิก
อิกคู่ก้อน่าร๊ากกกกกกกกก ดีนะมีคู่คิเฮมาขัดอารม
ม่ายงั้นรีดเดอร์คนเน๊ได้จมน้ำตาตายคาคอมแน่ๆ
Name : ChocoLateMilk [ IP : 27.55.0.16 ]

วันที่: 21 มิถุนายน 2555 / 23:21
# 229 : ความคิดเห็นที่ 12222
อ๊ากกกกก จะบ้าตายกับฟิคเรื่องนี้ TT
Name : ForestFlower < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ForestFlower [ IP : 61.90.40.67 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤษภาคม 2555 / 07:51
# 228 : ความคิดเห็นที่ 12197
ไรเตอร์กล้าบอกได้ยังไงว่ามันไม่เศร้า TOT
Name : -(8?)- [ IP : 171.97.170.237 ]

วันที่: 21 พฤษภาคม 2555 / 18:05
# 227 : ความคิดเห็นที่ 12163
คิเฮหวานกันไป คยู มิน ฮยอก น่าสงสารอ่ะ T^T
Name : tk only < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tk only [ IP : 124.121.91.6 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤษภาคม 2555 / 21:34
# 226 : ความคิดเห็นที่ 12125
อยากให้คยูได้ยินจัง

PS.  เป็นวิป เมนเบ้ รัก5 หน่อ BOOMSHAKALAKA
Name : AUN VIP < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AUN VIP [ IP : 182.52.15.140 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤษภาคม 2555 / 21:24
# 225 : ความคิดเห็นที่ 12011
สงสารฮยอกมากอะ ไม่อยากให้ทำงานหนักแบบนั้นเลย
วอนก็น่าจะตามหายฮยอกหน่อย ทำไมไม่สนฮยอกเลยอะ
สงสารคยูมินมาก แบบน้ำตาจะไหลแล้ว มินไม่ผิดเลยอะกลับมาหายกี้เถอะ T^T
Name : Salapao'Fah [ IP : 101.109.18.176 ]

วันที่: 11 เมษายน 2555 / 23:00
# 224 : ความคิดเห็นที่ 11988
โฮกกกกกกกกกกก เครียดดดดดดดด  เจ็บที่สุดกับประโยคสุดท้ายเนี่ยล่ะ นี่กี้จะไม่ตื่นขึ้นมาแล้วเหรอ เจ็บเกินไปแล้ว ไม่รู้นะ แต่สิ่งที่อี ซองมินกำลังทำตอนนี้ ก็ทำให้กี้เสียใจที่สุดแล้วล่ะ ทิ้งกี้ไว้คนเดียวแบบนี้อ่ะ เสียใจอ่ะ 
อ๊ากกกกกกก อ่านแล้วอิน เจ็บแทนกี้กับมินอ่ะ ไหนจะเรื่องของฮยอกอีก -*- ยัยซึลกิคิดจะทำอะไรเนี่ย ทำไมฮยอกถึงได้น่าสงสารแบบนี้นะ แค่สถานะไม่เหมาะสมกันแค่นั้น ทำไมต้องเอามาเปรียบกันด้วยล่ะ ทั้งๆที่แม่ฮยอกก็ดไม่ได้รังเกียจอะไรฮยอกนี่(รึเปล่าหว่า)
Name : KyuMin_Pumpkin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KyuMin_Pumpkin [ IP : 182.52.214.197 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2555 / 10:56
# 223 : ความคิดเห็นที่ 11964
ตื่นมาเถอะคยู .. ตื่นมาเพื่อให้เรื่องทุกๆอย่างมันกระจ่างชัดมากกว่านี้
อย่าปล่อยให้ต่างคนต่างเข้าใจผิดน้าาา

ซองมินนนนน อย่าเพิ่งปายยยย
Name : Patty-Kyu [ IP : 58.11.168.126 ]

วันที่: 6 เมษายน 2555 / 18:03
# 222 : ความคิดเห็นที่ 11876
ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย เศร้าๆๆๆ
Name : Jia [ IP : 101.108.179.82 ]

วันที่: 23 มีนาคม 2555 / 17:58
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android