คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Fic SJ Yaoi] Marry U ศัตรูที่รัก [KyuMin WonHyuk KiHae]

ตอนที่ 25 : Chapter 23


     อัพเดท 7 พ.ย. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคเกาหลี
Tags: Kyumin, Wonhyuk, Kihae, Yaoi, SJ, Super Junior, Fiction
ผู้แต่ง : I_Luc-Ky ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I_Luc-Ky
My.iD: https://my.dek-d.com/i_luc-ky
< Review/Vote > Rating : 99% [ 257 mem(s) ]
This month views : 58 Overall : 199,538
13,082 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1015 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Fic SJ Yaoi] Marry U ศัตรูที่รัก [KyuMin WonHyuk KiHae] ตอนที่ 25 : Chapter 23 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 10026 , โพส : 366 , Rating : 79% / 16 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


- Chapter 23 -

 

“ขอโทษ ที่ฉันรักนายไม่พอ...”

           

            เสียงที่คล้ายความฝันมากกว่าความจริงดังลอยมาจากที่ไกลแสนไกล ละอองเย็นชื้นลากผ่านผิวหน้าทว่าเปลือกตาอันหนักอึ้งก็ทำได้เพียงขยับเบาๆ ก่อนที่จะจมสู่ห้วงนิทราที่มืดมนอีกครั้ง กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีพระอาทิตย์ก็แทบจะลาลับขอบฟ้าเสียแล้ว แพรขนตาเคลื่อนไหวบางเบาก่อนที่ดวงตากลมจะปรือขึ้นอย่างยากลำบาก พายุฝนได้ผ่านพ้นไปแล้วทว่าสิ่งที่เหลือไว้คงมีเพียงสายลมพัดเอื่อยๆ และเศษซากของหัวใจที่ถูกทำลาย

ซองมินค่อยหยัดตัวขึ้นนั่งบนเตียงนอนทุลักทุเล ใบหน้าร้อนฉ่าเพราะพิษไข้กำลังกวาดมองไปรอบกาย แสงสีทองฉาดฉายผ่านผ้าม่านผืนบางทั่วห้องอันว่างเปล่า ห้องซึ่งมีเพียงเขาคนเดียว...

คิดอะไรซองมิน นายคิดว่าจะมีใครนั่งเฝ้าข้างนายหรือไง นายคิดว่าคยูฮยอนจะมาดูแลนายใช่ไหม ทั้งๆ ที่นายทำกับเขาไว้ขนาดนั้น นายยังจะหวังอะไรอีก

 

เสียงบานประตูแง้มออกแผ่วเบาเรียกสายตาของร่างเล็กให้รีบตวัดมอง หัวใจพลันกระตุกวาบ คำถามและความหวังมากมายถูกจุดขึ้นอีกครั้ง เป็นเขาใช่ไหม เป็นคยูฮยอนใช่ไหมที่กลับมาหาเขา คยูฮยอนยังเป็นห่วงเขาอยู่ใช่ไหม...

หากแต่ทันทีที่บุคคลหลังบานประตูได้ย่างกายเข้ามาภายในห้องประกายแห่งความหวังในดวงตาก็หม่นแสงลงดังเดิม

“อ้าว... คุณหนูตื่นแล้วหรอครับ ขอโทษครับ ผมเกรงว่าคุณหนูหลับอยู่ก็เลยไม่ได้เคาะประตู” ชายร่างท้วมเดินนำถาดบรรจุอาหารตรงมายังซองมินก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะข้างเตียง “ทานหน่อยนะครับ ทานเสร็จแล้วจะได้ทานยา”

“คยูฮยอนล่ะครับ...” เอ่ยถามเสียงเบาด้วยลำคอที่แห้งผาก ซังอิลได้แต่มองดวงตาเศร้าสร้อยคู่นั้นก่อนจะตอบออกไปตามความจริง

“คุณหนูแต่งตัวอยู่ในห้องน่ะครับ คุณหนูซองมินไม่สบายอยู่ ไม่ต้องไปงานคืนนี้ก็ได้นะครับ”

“ไม่ครับ ผมไปไหว ทานยาเดี๋ยวก็หายแล้วครับ”

“แต่คุณหนูครับ...”

“ผมไหวจริงๆ นะครับ ไม่สบายนิดเดียวเอง” พยายามฝืนยิ้มขึ้นบนใบหน้ายืนยันคำพูดอีกที วันนี้เขาควรจะยืนอยู่ข้างๆ คยูฮยอนเพื่อลบล้างความผิดที่ทำไปเมื่อวาน ต่อให้ไม่ไหวยังไงก็ต้องไป “ขอบคุณนะครับ สำหรับเมื่อคืน”

“คุณหนู... เอ่อ... ไม่เป็นไรครับ งั้นผมขอตัวก่อน” ต้นประโยคกล่าวด้วยท่าทางอึดอัดใจก่อนตัดสินใจตอบรับคำขอบคุณนั้นในท้ายประโยค ซังอิลโค้งตัวให้คุณหนูสะใภ้ของบ้านแล้วเดินจากไปอย่างเงียบๆ ม่านน้ำอุ่นใสจึงก่อขึ้นในดวงตา...

เมื่อคืน... เพียงเพื่อหวังว่าใครคนหนึ่งอาจเดินกลับมาฟังคำขอโทษเขาจึงนั่งรอคอยอยู่กลางสายฝน หากแต่ในขณะที่ใกล้จะหมดเรี่ยวแรง ใครบางคนก็เข้ามาหยิบยื่นที่กำบังใต้ร่มให้ พ่อบ้านพยุงตัวของเขาขึ้นจากพื้นก่อนพาเขาเข้ามาหลบฝนภายใน

 

พ่อบ้านคิมซังอิลไม่ใช่คยูฮยอน...

 

            ร่างเล็กกระพริบตาขับไล่หยดน้ำที่แสนเกลียด ผิดหวังแบบนี้เจ็บไหมนะซองมิน... รู้บ้างหรือยังว่าคยูฮยอนเจ็บยังไง

            .

            .

            .

            .

 

                หนังสือพิมพ์ประจำวันถูกโยนลงบนโต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์ทันทีที่ร่างสูงอ่านมันจบ คยูฮยอนพ่นลมหายใจหนักๆ ก่อนจะหลับตาเอนหลังพิงโซฟา มือใหญ่กุมขมับปิดบังใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด... คยูฮยอนเป็นอะไร?

ร่างเล็กที่ลอบมองหน้าบานประตูใสอยู่ก่อนแล้วค่อยๆ ก้าวขาเข้าห้องรับแขกด้วยความลังเล ตาคมจึงลืมขึ้นส่งความว่างเปล่ามาให้ มีเพียงกระแสเย็นชาและความบาดหมางแทนที่อากาศจนเริ่มหายใจติดขัด

“คยู... ฉัน...” คำขอโทษเอ่ยค้างที่ริมฝีปาก เนื่องจากอีกคนลุกยืนขึ้นอย่างไม่สนใจ คยูฮยอนกระชับเสื้อสูทเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบห้วน

“ถ้าจะไปก็รีบตามไปที่รถ”

 

ดั่งสายลมเหน็บหนาวพัดโฉบร่างกายยามร่างสูงเดินผ่าน ใบหน้าเฉยเมยตั้งตรงไม่เหลียวมองแม้แต่เศษหางตาราวกับเขาเป็นเพียงธาตุอากาศที่ไม่มีตัวตน ซองมินกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอเมื่อคำขอโทษที่เตรียมมาไร้ค่า อีกครั้งที่สัญลักษณ์ของความอ่อนแอถูกแสดงออกมาทางดวงตา ก็แค่คำขอโทษที่เขาไม่อยากฟังจะเสียใจทำไมกันซองมิน

 

 

ยานพาหนะคันหรูจอดสนิทลงหน้าโรงแรมสถานที่จัดงานนานแล้วทว่าทั้งคู่ยังเลือกที่จะนั่งภายในความเงียบงันต่อไป บรรยากาศน่าอึดอัดดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ในขณะที่ด้านนอกตัวรถมีทั้งนักข่าวและช่างภาพยืนออกันอยู่แน่นขนัด ซองมินชำเลืองมองเสี้ยวหน้าที่ปราศจากอารมณ์ใดๆ ของบุคคลด้านข้างก่อนจะรู้สึกถึงสัมผัสอบอุ่นจนหัวใจกระตุกวูบ ตากลมค่อยปรายลงมองอุ้งมือใหญ่ที่ขยับกอบกุมมือของตนไว้

“ยิ้มซะ และกรุณาทำตัวเป็นภรรยาที่รักสามีสักหนึ่งวัน” ไร้คำตะคอกใดๆ หากแต่น้ำเสียงเรียบเย็นที่เอ่ยกลับสร้างรอยกรีดแทงไว้ได้อย่างไม่ยากเย็น คยูฮยอนเหลือบมองร่างเล็กด้วยปลายหางตา คำพูดที่เปรียบเสมือนมีดเล่มคมกดบาดแผลให้ลึกยิ่งขึ้นหลุดลอยออกมาจากริมฝีปาก

“แต่ถ้าทำไม่ได้ ก็คิดซะว่านี่คือการแสดงละคร” พูดจบก็ก้าวลงจากรถพร้อมสวมหน้ากากที่ประดับด้วยรอยยิ้มจอมปลอม ซองมินมองตามมือใหญ่ที่เคยมอบความอบอุ่นให้ หากบัดนี้มันไม่ต่างอะไรกับก้อนน้ำแข็งเย็นยะเยือก ทั้งหนาวเย็นและปวดร้าวแต่ก็ยังไม่ชาชิน

แสงสว่างแปลบปลาบของกล้องถ่ายรูปกระทบเข้ากับสายตาเรียกสติของซองมินให้กลับมาสู่โลกแห่งการหลอกลวงอีกครั้ง คยูฮยอนยืนเคียงข้างเขา ใบหน้าหล่อเหลากำลังแจกรอยยิ้มให้กับเลนส์ถ่ายรูปหลากหลายชนิด คงเป็นภาพที่ออกมาดูดีทีเดียวหากแต่ใครบ้างจะรู้ถึงสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ในจิตใจ

มือหนากระตุกซ้ำราวกับต้องการย้ำเตือนในหน้าที่ที่เขาต้องกระทำ ซองมินชำเลืองมองร่างสูงอีกครั้ง ริมฝีปากสีสดค่อยคลี่ยิ้มขึ้นบนใบหน้ากลบเกลื่อนความเศร้าไว้มิดชิด ถ้าคยูฮยอนอยากให้เขาทำ เขาต้องทำ แสดงละครอย่างที่คยูฮยอนต้องการ

“เรื่องการสัมภาษณ์เมื่อวานที่คุณซองมินไม่สบาย ไม่ทราบว่าวันนี้หายดีหรือยังคะ” นักข่าวคนหนึ่งถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของร่างเล็กไม่สู้ดีนัก ไมโครโฟนถูกยื่นมาจ่อรอยังริมฝีปาก ซองมินจึงได้แต่ก้มหน้าตอบอึกอัก

“เอ่อ... ดีขึ้นมากแล้วครับ”

“แล้วข่าวที่ออกมาเมื่อเช้าล่ะคะ ไม่ทราบว่าคุณซองมินกับคุณซึงกิมีความสัมพันธ์อะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า”

 

ข่าวที่ออกมาเมื่อเช้า!? ความสัมพันธ์กับซึงกิ?

ซองมินเบิกตากว้างงุนงงกับคำถามที่ประดังประเดมาอย่างไม่ทันตั้งตัว มันหมายความว่าอะไร? หรือว่ารูปถ่ายพวกนั้น… หากแต่ยังไม่ทันจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้คนข้างกายก็ชิงพูดแก้สถานการณ์เสียก่อน

“ไม่มีแน่นอนครับ ดูเหมือนจะเป็นเพราะเจตนาของคนถ่ายที่ใช้มุมกล้องทำให้รูปถ่ายออกมาเป็นแบบนั้น ซองมินกับซึงกิเป็นเพื่อนกันและผมเองก็รู้จักกับซึงกิด้วย เพราะฉะนั้นมันไม่มีอะไรแน่นอนครับ” สอดนิ้วมือทั้งห้าประสานนิ้วเล็กขณะขยับรอยยิ้มตอบคำถาม ซองมินมองปลายนิ้วที่กดกระชับแน่นอยู่ที่มือของตนเอง ราวกับถ้อยคำปลอบโยนได้ส่งผ่านมาทางสัมผัสแทนคำพูด ราวกับเป็นเครื่องคุ้มกันภัยจากอันตรายที่เขาต้องเผชิญ คยูฮยอนกำลังปกป้องเขาอยู่ใช่ไหม

“แล้วข่าวแบบนี้ออกมาไม่กระทบกับความสัมพันธ์ของคุณสองคนหรอคะ” นักข่าวสาวยังคงถามต่อไม่เลิกรา ตากลมจึงช้อนมองอย่างรอคำตอบเช่นกัน รอยยิ้มที่ฉาบเคลือบอยู่บนโครงหน้าเรียวเลือนหายไปเพียงเสี้ยววินาทีก่อนปรับสีหน้าให้เป็นปกติดังเดิม

“ไม่ครับ ในเมื่อมันไม่ใช่เรื่องจริง ความสัมพันธ์ของเราก็ยังคงเหมือนเดิม”

“งั้นขอถ่ายรูปหน่อยนะคะ เอาแบบรั๊กกั๊นรักกันกลบข่าวลือเรื่องเตียงหักไปเลยนะค๊า เสียงแหลมสูงลากยาวเป็นสัญญาณให้กล้องถ่ายรูปนับสิบยกขึ้นเตรียมเก็บภาพหวานแหววของคู่รักประจำปี คยูฮยอนหันมองใบหน้าเลิกลักด้านข้างก่อนจะหยักยิ้มมีเสน่ห์ให้ผู้คนที่ห้อมล้อม

“ได้สิครับ” พูดจบก็เอี้ยวใบหน้าประทับริมฝีปากตนลงบนเรียวปากนุ่มแผ่วเบา เสียงกรีดร้องด้วยความอิจฉาของเหล่านักข่าวสาวดังกลบเสียงชัตเตอร์ในขณะที่ซองมินยังคงลืมตาโพลงด้วยความสับสน ความอบอุ่นได้ถูกถอนออกจากริมฝีปากแล้วทว่าหัวใจกลับเต้นถี่รัวไม่เป็นจังหวะทั้งๆ ที่รู้ว่าทุกอย่างเป็นเพียงฉากหนึ่งในละครตบตา คยูฮยอนฉีกยิ้มกว้างไปทั่วก่อนขอตัวช่างภาพทั้งหลายเดินจูงมือเขาเข้าไปในงาน

 

เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนเงียบลงเมื่อคนทั้งคู่เดินมาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ คลื่นความเงียบอันน่ากลัวแผ่กระจายอีกครั้งเมื่อได้อยู่กันตามลำพัง นิ้วบางซึ่งกำลังไล้วนอยู่ที่ริมฝีปากชะงักค้างก่อนเงยใบหน้าขึ้นจ้องภาพแผ่นหลังกว้าง ข้อมือบางถูกปล่อยทิ้งแนบกายอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย

“อาจฝืนใจนายไปหน่อย แต่นั่นก็เป็นวิธีที่ดีที่สุดจริงไหม เหมือนจะเป็นคำพูดกระทบกระเทียบมากกว่าจะเป็นคำถาม คยูฮยอนเว้นจังหวะไว้ก่อนเอ่ยต่อ “...จะจัดการเรื่องสกปรกพวกนั้นให้เร็วที่สุดก็คงมีแต่วิธีนี้”

“คยู...”

“ถ้าฉันไม่ทำอย่างนั้น สื่อคงไม่เชื่อพวกเรา ความจริงนายควรจะขอบคุณฉันมากกว่านะ ซองมิน...” น้ำเสียงแข็งกระด้างสะดุดลงเมื่อจู่ๆ สัมผัสทางด้านหลังก็ถาโถมเข้าใส่โดยไม่ทันได้ตั้งตัว คยูฮยอนค่อยเลื่อนสายตามองแขนเล็กที่สอดรัดแน่นรอบกาย

“ขอโทษคยู ฮึก... ฉันขอโทษ ถ้าสิ่งที่นายพูดเมื่อคืนเป็นความจริง ฉัน... ฮึก... ทำร้ายความรู้สึกของนายมากใช่ไหม นายเจ็บมากใช่ไหมคยูฮยอน ฉันไม่รู้... ฮึก... ว่าสิ่งที่ฉันทำจะทำให้นายต้องเจ็บขนาดนี้” สะอึกสะอื้นแนบใบหน้านองน้ำตาชิดแผ่นหลังกว้างขณะขยับวงแขนรัดพันแน่นหนายิ่งกว่าเดิม เจ็บเกินไปสำหรับคำพูดที่จ้องจะทำร้ายกัน เขาไม่อยากให้คยูฮยอนเป็นแบบนี้อีกแล้ว ไม่ต้องการคยูฮยอนที่เย็นชาใจร้ายแบบนี้อีกแล้ว...

“ร้องไห้ทำไม” ทว่าดูเหมือนกำแพงน้ำแข็งที่ก่อตัวขึ้นในหัวใจที่ด้านชาไม่มีทีท่าว่าจะละลายลงง่ายๆ เสียแล้ว ร่างสูงยืนนิ่งตวัดถามเสียงห้วน “เรื่องพวกนั้นมันเคยทำให้นายเสียใจด้วยหรือไง”

พันธนาการที่เคยเกี่ยวพันถูกปลดออกอย่างง่ายดายก่อนที่ขายาวจะก้าวเดินต่อไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วหยุดลง คยูฮยอนออกคำสั่งโดยไม่หันกลับมามอง

“แล้วก็เช็ดน้ำตาซะ ฉันบอกให้นายยิ้มไม่ใช่ร้องไห้”

 

ร่างเล็กยืนเผชิญหน้ากับความกลัวเพียงลำพัง ถ้อยคำวันวานย้อนกลับมาย้ำความเจ็บปวดอีกครั้งหลังร่างสูงโปร่งก้าวทิ้งห่างออกไปเรื่อยๆ จนหายลับไปจากม่านน้ำตาพร่างพราว

 

“...แล้วถ้าความรักมันสูญเปล่า เราจะรักไปทำไม”

 

มันแปลว่าคยูฮยอนจะไม่รักเขาอีกแล้วใช่ไหม...

หยดน้ำเม็ดใหญ่ร่วงเผาะบนปรางแก้มเรียกให้หลังมือต้องรีบปาดเช็ดมันออกอย่างรวดเร็ว คยูฮยอนพูดถูก จะร้องไห้ทำไมในเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างเขาเป็นคนทำตัวเอง กลัวมากใช่ไหมซองมิน นายกลัววันที่คยูฮยอนไม่เหลือความรักไว้ให้นายอีกแล้วใช่ไหม

.

.

.

.

 

นี่มันบ้าชัดๆ! ฮยอกแจอ้าปากหวอมองคนในกระจก เป็นภาพร่างเล็กอรชนสวมชุดราตรีสีฟ้าไพลินหรูหรายาวกรอมพื้น ผิวพรรณนวลเนียนที่โผล่พ้นอาภรณ์ดูกระจ่างผุดผาดราวอัญมณีที่กำลังเปล่งประกาย ยิ่งได้เครื่องประดับราคาแพงที่ส่องประกายวิบวับบริเวณลำคอ ยิ่งช่วยขับให้ร่างตรงหน้าดูงดงามขึ้นเป็นกอง

“บ้าไปแล้ว” รำพึงเบาๆ กับตัวเอง แต่แอบโยนคำด่าไปถึงอีกคนที่นั่งอยู่ด้านหลัง นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองเขาอยู่ได้ เป็นบ้าไปแล้วหรือไง

ฮยอกแจเข้าใจว่าซีวอนต้องการพิสูจน์ว่าจริงจังกับเขาแค่ไหน แต่มันด้วยวิธีนี้เนี่ยนะ?

ขั้นแรกส่งรถลีมูซีนที่ยาวจนเลี้ยวเข้าซอยบ้านเขาไม่ได้มารับถึงหน้าปากทาง ต่อด้วยให้คนขับพาเขาไปส่งถึงร้านสปา ขัดสีฉวีวรรณแทบครบทุกสูตรเสียจนร่างกายเขากลายๆ เป็นมนุษย์เรืองแสง ยังไม่หมด ไอ้สิงโตตัวเขื่องเอาแต่ใจยังพาเขามาทำผม แต่งหน้าและลองชุดในที่แห่งนี้อีก

“นายบ้าไปแล้วหรือไงซีวอน...”

“เอาชุดนี้แหละ ไป” มัดมือชกตัดประโยคที่ยังไม่จบดีไว้แค่นั้น ซีวอนอมยิ้มให้ริมฝีปากอวบอิ่มที่อ้าพะงาบๆ ตั้งท่าจะด่าว่าเขา นัยน์ตานิ่งค้างเผลอมองใบหน้าละม้ายอิสตรีจนแทบลืมหายใจ ไม่น่าเชื่อว่าคนรักของเขาพอได้แปลงโฉมนิดหน่อยจะสวยถึงขนาดผู้หญิงต้องอายเพียงนี้

ใบหน้านวลผ่องถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องหน้าสีอ่อนอย่างเป็นธรรมชาติ พวงแก้มสองข้างขึ้นสีชมพูระเรื่อดูมีสุขภาพดี เอ๊ะ! หรือว่าฮยอกแจกำลังเขิน ^o^

“นายเล่นอะไรของนายซีวอน เห็นฉันเป็นตุ๊กตาบาร์บี้ ตุ๊กตาบลายธ์หรือไง”

“ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าฉันจะพิสูจน์ว่าฉันจริงจังกับนายแค่ไหน” จับมือนุ่มๆ ของคนที่สะบัดค้อนงอนไปนู้นมากุมไว้ ถ่ายทอดพลังจริงใจไปทางนิ้วมือที่ลูบไล้และน้ำเสียง

วันนี้เป็นวันเปิดตัวมือถือรุ่นใหม่ของบริษัทที่ครอบครัวเขาเป็นหุ่นส่วนรายใหญ่ แต่สำหรับซีวอน นี่ถือเป็นวันเปิดตัวทั้งคนรักและว่าที่ภรรยาในอนาคต

นี่แหละวิธีพิสูจน์ว่าเขาจริงจังกับฮยอกแจ

.

.

.

.

 

กว่าจะฝ่าฝูงตากล้องและนักข่าวจากทางเข้ามาได้ก็เล่นเอาเลือดตาแทบกระเด็น ฮยอกแจกรีดนิ้วรีดเหงื่อออกจากใบหน้าขณะที่ซีวอนยังทำหน้าระรื่นชอบอกชอบใจเป็นการใหญ่ ตาเรียวตวัดขวับส่งสายตาพยาบาทจนเสียงหัวเราะคิกคักที่ดังอยู่นั้นต้องหยุดลงทันควัน มือขาวสะบัดออกจากการเกาะกุม

“นายไปตอบนักข่าวเขาอย่างนั้นได้ไงซีวอน”

“อ้าว ก็เขาถามว่าเราเป็นอะไรกัน ฉันก็ตอบว่านายเป็นคนรู้ใจฉัน มันผิดซะที่ไหน หรือจะให้บอกว่าเผอิญเจอข้างทางถูกใจ เลยไปทุบหัวแล้วลากตัวมาล่ะ” ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง - -“ ฮยอกแจคงโกรธน่าดูที่เขาทำเซอร์ไพรส์ไม่ยอมบอกก่อนว่าจะพามาเปิดตัวที่งานนี้ ซีวอนเริ่มหน้าซีดเมื่อตระหนักถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตอันใกล้ สงสัยกลับไปโดนไก่เชือด ศพไม่สวยแน่เลยเรา

“นาย!... หึ่ยเห็นประกายตาวิ้งๆ ที่วิงวอนแกมออดอ้อนแล้วก็นึกคำด่าไม่ออก ฮยอกแจกอดอกสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง คนบ้าอะไรก็ไม่รู้ ตั้งแต่รู้จักกันมาความบ้าดีเดือดไม่ได้ลดน้อยลงสักนิด จะบอกเขาให้ตั้งตัวบ้างก็ไม่ได้ ไม่สนุกด้วยหรอกนะ แต่ว่าก็... แอบรู้สึกดีใจเล็กๆ ^^”

พลันดวงตาเรียวเล็กก็สะดุดเข้ากับร่างที่นั่งก้มหน้าอยู่มุมอีกด้านหนึ่งของห้องโถง ชุดกระโปรงเนื้อบางเบาพลิ้วยาวสีชมพูอ่อนดูเหมาะสมกับความน่ารักของเจ้าตัว ร่างนั้นแทบไม่ต่างอะไรจากเทพธิดาที่น่าทะนุถนอม ทว่าเทพธิดาน่ารักองค์นี้ตกสวรรค์หรือไร ถึงได้ทำหน้าตาเศร้าซังกะตายแบบนั้น

ไม่รอช้าขาสั้นก้าวพรวดๆ ไขข้อข้องใจทันที ฮยอกแจเดินมาหยุดที่ด้านหน้าร่างเล็กปล่อยให้ซีวอนได้แต่มองตามงงๆ ก่อนจะตัดสินใจก้าวตามมาสมทบ เทพธิดาช้อนนัยน์ตากลมเจือฝ้าน้ำขึ้น

“ฮยอกแจ...” ประโยคแรกที่เอ่ยเรียกชื่อของเพื่อนรักช่างเบาหวิว ม่านตาขยายกว้างมากขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายอยู่ในชุดราตรีไม่ต่างจากตนเอง “นายมาได้ไง”

“นายเป็นอะไรซองมิน” นอกจากจะไม่ตอบแล้วยังถามกลับอย่างร้อนรน ก็ใบหน้าที่ดูอ่อนระโหยโรยแรงนั่นมันฟ้องสายตาของเขาอยู่ชัดๆ ว่าซองมินต้องมีเรื่องทุกข์ใจ

“ฉันไม่ค่อยสบาย ก็เลยเหนื่อยๆ” คลี่ยิ้มฝืดเฝื่อนในดวงหน้า ท่าทางที่ดูเอื่อยเฉื่อยทำให้ฮยอกแจปักใจเชื่อทันที วงหน้าขาวหันซ้ายทีขวาทีก่อนหยุดลง ณ ตำแหน่งเดิม

“แล้วสามีนายหายไปไหน”

โดนคำถามแทงใจดำจนได้ เปล่าประโยชน์ที่จะเล่าให้เพื่อนต้องเป็นกังวลไปกับตน ซองมินหลุบสายตาลงพยายามปิดบังคลื่นความอ่อนแอที่วูบไหวอยู่ภายใน ริมฝีปากสั่นน้อยๆ เอ่ยความเท็จที่คิดได้เฉียดชิว

“คยูหรอ เขาดูยุ่งๆ อยู่น่ะ เลยบอกให้ฉันนั่งพักสักพัก”

“อ๋อ...“ และก็เป็นอีกครั้งที่ร่างเล็กไม่ได้ระแคงใจแต่อย่างใด ฮยอกแจหย่อนตัวนั่งลงข้างกายเพื่อนซี้ มือบางพาดวางบนหัวไหล่มนพลางเอียงคอถามอย่างเป็นห่วง

“ให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าคยูฮยอนจะมาไหม”

“อย่าเลย นายมากับซีวอนไม่ใช่หรือไง” บุ้ยหน้าไปทางคนหล่อตัวสูงที่เดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ไก่น้อยยู่หน้าขมวดคิ้วฉับทันที

“อยู่กับคนบ้าเนี่ยนะ ไม่เอาหรอก”

“สวัสดีซองมิน” ทักทายด้วยเสียงทุ้มทรงเสน่ห์พร้อมลักยิ้มหวานๆ จนแก้มบุ๋ม ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังสอดส่ายสายตาไปทั่ว “อ้าว แล้วไอ้คยูล่ะ หายหัวไปไหน”

“ซองมินบอกว่าคยูฮยอนยุ่งๆ น่ะ เลยให้ซองมินนั่งพัก เพราะซองมินไม่สบาย” ฮยอกแจถือโอกาสชี้แจงแทนเพื่อนรักที่นั่งเปื่อยอยู่ข้างๆ ซึ่งกระต่ายอยากจะขอบคุณเพื่อนไก่เสียเหลือเกินที่ไม่ต้องให้เขาพูดซ้ำเป็นรอบที่สอง

“งั้นวันนี้ฉันขอยืมตัวเพื่อนซองมินหน่อยนะ จะพาไปเปิดตัวกับทางบ้านน่ะ” คำว่า ‘เปิดตัวกับทางบ้าน’ เล่นเอาฮยอกแจตลึงงันตาโตไปชั่วขณะ อย่าบอกนะว่าซีวอนจะพาเขาไปแนะนำให้พ่อแม่รู้จักวันนี้  

“เอาสิ ตามสบายเลย” แล้วคำอนุญาตเนือยๆ ของกระต่ายก็แทบจะทำให้ฮยอกแจอยากแดดิ้นตายเสียตรงนั้น บ้า บ้า บ้า และบ้า!!! เขายังไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจอะไรสักอย่าง จู่ๆ จะพาเขาไปพบผู้ใหญ่ที่อยู่ในระดับแถวหน้าของสังคมอย่างนั้นได้ยังไง

ถึงแม้ลูกชายจะพิลึกพิลั่นแปลกคนก็เถอะ - -“ แต่บุพการีเป็นถึงประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ เจ้าของกิจการทั้งห้างสรรพสินค้าและโรงแรมชื่อดังที่เกลื่อนโลกอยู่แบบนี้ บอกว่าไม่รู้สึกอะไรก็โกหกแล้วล่ะ

“ขอบใจนะซองมิน งั้นขอตัวก่อนนะ” มือใหญ่ฉุดรั้งข้อมือบางก่อนจะลากพาฮยอกแจลุกขึ้นยืนแล้วเดินจากไป ซองมินแอบเห็นใบหน้าขาวบิดเบี้ยวคล้ายจะร้องไห้ เสียงบ่นอิดออดดังลอดริมฝีปากผะแผ่วแต่แล้วก็ยอมเดินเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงตามคำสั่งของคนบ้าที่ว่าแต่โดยดี

 

รอยยิ้มบริสุทธิ์จากก้นบึ้งของหัวใจเผยบนใบหน้าครั้งแรกของวัน

เห็นฮยอกแจกำลังมีความสุข ซองมินก็มีความสุขด้วย

.

.

.

.

 

แสงไฟในตัวอาคารถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงความสลัว ด้านในของห้องที่เต็มไปด้วยผู้คนในอาภรณ์งดงามมีแสงวาววับของเครื่องเพชรจินดาสะท้อนแข่งกันจนแสบตาไปหมด ไหนจะแสงสว่างวาบจากชัตเตอร์ของช่างภาพอีกมันยิ่งทำให้อาการอึดอัดคับข้องใจเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

ด้านหน้ามีเวทีตั้งตระหง่านอยู่ และบุรุษดูภูมิฐานผู้นั้นกำลังพูดอะไรบางอย่างที่ฮยอกแจจับใจความไม่ได้ ไม่ใช่สิ มันเพราะสติของเขากำลังแตกกระเจิงต่างหาก

สินค้าตัวใหม่ได้รับความสนใจไม่ต่างอะไรกับเหล่านายแบบและนางแบบที่ผลัดกันเดินโชว์ขวักไขว่ไปมา ในขณะที่ตอนนี้มือของเขากำลังชุ่มไปด้วยหยาดน้ำ ความกังวลเริ่มแต่เมื่อใดไม่ปรากฏ แต่ตอนนี้มันก็มากพอที่ทำให้เขาอยากออกไปจากสถานที่แห่งนี้โดยเร็ว

“กลัวหรอ” ลูกชายของหุ้นส่วนรายใหญ่เอนศีรษะเข้ามากระซิบใกล้แข่งกับเสียงอึกทึกของลำโพง ทำเพียงปรายตามองมือเล็กที่กำลังถูไปมา

“อือ” ยอมรับโดยดุษฎี แสดงออกชัดแจ้งขนาดนี้คงไม่มีอะไรต้องปิดบัง

“ไม่ต้องเกร็ง เป็นอย่างที่นายเป็นนั่นแหละ” ปากพูดขณะจับจ้องไปบนพื้นที่ของเวทีอย่างไม่วางตา ซีวอนผายมือไปด้านหน้าซึ่งมีชายคนเดิมยืนยิ้มกว้างถ่ายภาพกับโทรศัพท์มือถืออยู่บนนั้น ช่างเป็นรอยยิ้มที่เหมือนกับซีวอนไม่ผิดเพี้ยน “นั่นคุณพ่อฉัน เดี๋ยวท่านลงมาแล้วฉันจะพาไปแนะนำ ตอนนี้ไปหาคุณแม่ก่อนนะ”

ความกลัวและกระวนกระวายใจรวมตัวกันจนแสดงออกทางไรผมที่เริ่มชื้นเหงื่อ ฮยอกแจเม้มริมฝีปากแล้วคลายออกอยู่อย่างนั้นโดยที่อีกคนขยับเดินตรงไปข้างหน้าแล้ว เขายอมรับว่าทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะวางตัวแบบไหน หรือพูดจาอย่างไร แล้วพ่อแม่ของซีวอนจะยอมรับเขาหรือไม่ ถึงแม้เจ้าตัวจะรับปากยืนยันหนักแน่นขนาดนั้นก็เถอะ แต่ฮยอกแจก็ยังไม่มั่นใจอยู่ดี

ยืนก้มหน้านิ่งคิดอยู่นานจวบจนมือใหญ่ยื่นผายเข้าสู่สายตา ฮยอกแจจึงช้อนใบหน้าขึ้นสบรอยยิ้มกระจ่างใจ

“จับไว้ แล้วอย่าปล่อยล่ะ” เสียงนุ่มนั้นดังชัดดูดกลืนความวุ่นวายจนรู้สึกเหมือนกับสถานที่แห่งนี้มีเพียงเขาและซีวอนอยู่เพียงสองคน ดั่งมีแสงสว่างจากเบื้องบนสาดส่องคนทั้งคู่ท่ามกลางวงล้อมมืดสนิท ปลายผมสีดำเคียงอยู่ข้างใบหน้าหล่อเหลานั้นโดดเด่นกระจ่างนัยน์ตา  โดยไม่รู้ตัว ฮยอกแจเผลอวางมือลงตามคำเชื้อเชิญของเจ้าชายตรงหน้า อุ้งมืออบอุ่นรวบข้อมือบองบางไว้อย่างมั่นคงหวงแหน และเขาก็ยินดีที่จะปล่อยให้มือของตนอยู่ในกำมือของชายผู้นี้ต่อไป

คลื่นทะเลผู้คนค่อยแหวกออกอย่างงดงามเมื่อซีวอนนำร่างกายแทรกเป็นปราการนำทางเจ้าหญิงสู่จุดหมาย มือแข็งแรงช่วยเขาฝ่าฟันความกังวลใจที่เคยมีจนสูญสลายไปหมด ฮยอกแจสะกดรอยยิ้มไว้ไม่ได้เพราะความสุขเหลือล้นในดวงใจ มันมากมายจนเขาลืมคิดถึงความเป็นจริง... ลืมไปว่าเขาไม่ใช่เจ้าหญิงในเทพนิยาย

การเดินทางของเจ้าชายและเจ้าหญิงสิ้นสุดลงแล้ว ใบหน้าขาวผ่องนวลเนียนอย่างคนมีฐานะอยู่ในระยะสายตาที่ไม่ห่างไปเท่าไรนัก เรียวปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีเข้มกำลังขยับเจรจากันอย่างออกรสกับหญิงวัยกลางคนสองสามคน บุคลิกแบบผู้ดีจ๋าทำให้ความหวาดหวั่นเริ่มตีตัวขึ้นมาอีกครั้ง หากแต่รอยยิ้มอ่อนโยนราวสายลมในฤดูใบไม้ผลิของคนข้างกายก็ขจัดมันออกไปอย่างรวดเร็ว สองมือที่เกี่ยวสัมพันธ์กันกระชับมั่น

เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าบุตรชายของตนยืนจ้องอยู่นานแล้ว จองอึนจึงขอตัวออกจากวงสนทนานั้นอย่างสุภาพ เดินนวยนาดมาถึงร่างสูงที่รออยู่

“ซีวอนมีอะไรลูก” เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแบบหญิงใจดีจนฮยอกแจแอบใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย รอยยิ้มแห้งๆ ถูกประดับอยู่บนวงหน้าขาวของร่างเล็กโดยอัตโนมัติ ไม่ใช่ไม่จริงใจ แต่มันแค่ปั้นหน้าไม่ถูก

“ผมมีใครคนนึงอยากแนะนำให้รู้จักครับ” ความมุ่งมั่นแน่วแน่เต็มชัดในดวงตา ตอนนี้ฮยอกแจรู้สึกได้ว่าระบบประมวลภาพของสตรีตรงหน้าเริ่มทำงานแล้ว ดวงตารีเรียวเบนมองมาทางเขาอย่างระมัดระวังไม่ให้เผยความรู้สึก เขาไม่เห็นการไล่สำรวจที่น่าหวาดกลัว มีเพียงรอยยิ้มอบอุ่นใจที่มอบให้ แต่กระนั้นมันยังมีวูบหนึ่งที่เปลี่ยนไปเมื่อสายตานั้นปะทะเข้ากับอุ้งมือที่จับกันแน่น

“หืม? เพื่อนลูกหรอ ถามยิ้มๆ ช่างเป็นผู้หญิงที่ดูน่าเคารพแต่ก็คาดเดาอารมณ์ยากเสียจริง หากเขาไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไป เขาเห็นประกายหยอกล้อในดวงตาคู่นั้น

“ไม่ใช่ครับ คือ...”

“คุณป้าคะ คุณป้า” ยังไม่ทันแก้ผิดเป็นถูกสำเร็จก็มีเสียงของหญิงสาวดังแหวกอากาศมาเสียก่อน ต่อจากนั้นภาพของร่างเพรียวบางที่ถลาเข้ามาเกาะแขนของคุณนายชเวก็เฉลยว่าเจ้าของเสียงนั้นคือใคร

“โอ้! เบซึลกิ หนูจริงๆ หรอเนี่ย ป้าคิดถึงหนูแทบแย่ ดูสิ ไม่เจอกันตั้งนานสวยขึ้นเป็นกองเลย จริงไหมซีวอน” ลูบคลำเนื้อตัวหญิงสาวอย่างคิดถึงก่อนหันมาถามความเห็นจากร่างสูง ซึ่งคำตอบก็คือความเงียบ แต่เธอก็ไม่ได้คิดติดใจอะไร นอกจากนั้นยังกลับไปยิ้มแย้มและพูดจาด้วยความเอ็นดูเสมือนลืมไปแล้วว่ายังมีใครอีกคนยืนอยู่ ณ ที่แห่งนั้น

สายสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความสนิทสนมและรักใคร่มีมากเกินกว่าใครจะเข้าไปแทนที่ ฮยอกแจได้แต่ยืนมองทุกอย่างด้วยความเงียบงัน และชั่ววูบหนึ่งนั้นคำว่า ‘ส่วนเกิน’ ก็แวบเข้ามาในสมอง

“แล้วคุณป้าสบายดีไหมคะ”

“สบายดีจ๊ะ ได้คู่หมั้นหนูดูแลดีจนตอนนี้แทบจะอ้วนท้วนสมบูรณ์เกินไปเสียด้วยซ้ำ” เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นสนุกสนาน หากไม่รู้ว่าถ้อยคำนั้นผู้พูดจงใจเน้นเสียงให้เด่นกว่าคำอื่นหรือไร มันจึงยังสะท้อนก้องอยู่ในหูของฮยอกแจ ราวกับเป็นเสียงกระซิบที่ซ้ำไปซ้ำมา คำว่า ‘คู่หมั้น’

“เออ ตั้งแต่หนูกลับมาจากอเมริกาป้ากับลุงก็ยังไม่เคยเจอพ่อแม่หนูเลย งานนี้คุณเบได้มาด้วยหรือเปล่า”

“มาค่ะ อยู่ทางนู้น คุณป้าจะไปคุยกับคุณพ่อคุณแม่หรอคะ”

“ไปสิจ๊ะ ไปตอนนี้เลย เพื่อนเก่าเพื่อนแก่ไม่ได้เจอกันมานาน อย่างนี้ต้องคุยกันยาวเสียหน่อย” สอดนัยน์ตาผ่านผู้คนมากมายไปทางที่นิ้วเรียวชี้อยู่ เมื่อเจอเป้าหมายแล้วความตื่นเต้นดีใจก็ปิดไม่มิด จองอึนหันมากล่าวกับบุตรชายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ซีวอน แม่ขอตัวไปเจอคุณอาเขาก่อนนะลูก”

ชายหนุ่มไม่ได้ค้านถึงกระนั้นแววตาก็ยังขุ่นมัวไม่ชอบใจอยู่ดี ฮยอกแจค่อยโค้งตัวให้คุณแม่ของซีวอน ซึ่งเธอก็ค่อมศีรษะรับเล็กน้อยด้วยสีหน้าค่อนข้างลำบากใจก่อนจะจ้ำเท้าถี่ๆ หายไปในกลุ่มผู้เข้าร่วมงาน เหลือเพียงคนสามคนที่ยืนอยู่ที่แห่งเดิม ซึลกิตวัดมองอีกสองคนด้วยใบหน้าปราศจากรอยยิ้ม

“จะทำอะไรก็ไว้หน้าฉันบ้างนะคะ ถึงเราจะยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครๆ แต่ฉันก็ยังเป็นคู่หมั้นของคุณ” กดนัยน์ตาลงมองมือใหญ่ที่กอบกุมมือเล็กอยู่ ดวงตานิ่งสงบหากแต่มีกระแสไม่พอใจอันร้ายกาจแฝงอยู่ โดยไม่พูดอะไรมากกว่านั้นขาเรียวยาวก็สาวเดินตามว่าที่แม่สามีไป

“ยัยตัวแสบ” ซีวอนยืนกัดฟันกรอดๆ สบถขัดใจในลำคอด้วยเสียงทุ่มต่ำ แต่แล้วเสียงนั้นก็เปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลราวกดปุ่มสวิตช์ “ขอโทษนะฮยอกแจ ไม่น่าเป็นแบบนี้เลย”

“อืม ไม่เป็นไร”

อาจเป็นเพราะเสียงดังจอแจเกินไปทำให้ซีวอนไม่ทันสังเกตถึงความแปร่งเพี้ยนในน้ำเสียง มือที่จับกันไว้คลายออกจนหลวมแต่ก็ยังเชื่อมความอบอุ่นกันอยู่ หากแต่ไม่นานนักบรรดานักธุรกิจทั้งหลายก็เข้าห้อมล้อมร่างสูงใหญ่ไว้เป็นประหนึ่งชั้นกำแพงที่กั้นขวาง รอยยิ้มบนโครงหน้าคมหยิบยื่นให้กับการทักทายและเจรจาในเรื่องที่ไกลเกินว่าคนชั้นล่างอย่างฮยอกแจจะเข้าใจ มันเหมือนเขาและซีวอนใช้ชีวิตในโลกที่ต่างกันลิบลับ และณ ตอนนั้นเขาไม่รู้ว่าตนเองมาทำอะไรที่นี่ ในสถานที่ซึ่งคับแคบและไม่มีที่ให้เขาได้ยืน

 

สายใยที่ส่งผ่านกันเลื่อนหลุดไปแต่ใดไม่อาจรู้ รู้ตัวอีกทีซีวอนก็มองเห็นเพียงมือที่ว่างเปล่าของตนเองและฮยอกแจที่อันตธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย

.

.

.

.

 

ซองมินเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยอาการไม่ต่างจากวิญญาณเดินได้ หลังจากอาเจียนทุกสิ่งทุกอย่างไปจนแทบหมดไส้หมดพุงเขาก็พยุงตัวเองด้วยการใช้ผนังเป็นที่ยึดเหนี่ยวไปเรื่อยๆ อาการคลื่นไส้เวียนหัวทุเลาลงแล้วแต่ลำคอนั้นยังคงขมฝาดและรู้สึกแสบที่จมูก ร่างเล็กหยุดพิงผนังเพื่อหอบหายใจชั่วครู่ ไม่นึกว่าอาการป่วยของตนเองจะหนักหนาสาหัสถึงเพียงนี้

“ซองมิน” เสียงนั้นเอ่ยเบาเหมือนเสียงกระซิบเสียมากกว่าแต่ก็เรียกสายตาของซองมินให้ปรายมองได้ “ซองมิน นายโอเคหรือเปล่า”

น้ำเสียงที่เปล่งเปี่ยมด้วยความห่วงใยแต่กลับทำให้อีกคนรีบเบี่ยงตัวก้าวขาถอยหลังจนมองเห็นร่างสูงถนัดตา ใบหน้าของซึงกิฉงนไปเล็กน้อยกับปฏิกิริยาตอบสนองอันแปลกไป

“ไม่ค่อยสบายน่ะ” ตอบอ้อมแอ้มแต่ดวงตาที่เคยเป็นประกายสดใสของเจ้าตัวตอนนี้ดูอิดโรยจนเกินกว่าจะเชื่อ ชายหนุ่มเอื้อมมือเตรียมแนบหน้าผากวัดอุณหภูมิไข้แต่แล้วมือเล็กนั้นก็ปัดป่ายความหวังดีของเขาทิ้ง คนตัวเล็กก้มหน้าหลบสายตาขณะที่ซึงกิยืนชะงักงัน

“ขอโทษ...” แล้วถ้อยคำแผ่วเบาที่หลุดออกจากริมฝีปากบางนั้นก็ทำให้มือที่ค้างอยู่กลางอากาศลดกลับไปแนบลำตัวดังเดิม

“ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ ขอโทษนะซองมินที่เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้”

“มันไม่ใช่ความผิดของนายสักหน่อย ไม่ต้องขอโทษฉันหรอก”

“แต่ฉันก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้นายลำบากใจใช่ไหม” เพราะแม้ซองมินจะตอบแบบนั้น แต่ดวงตาก็ยังไม่ยอมช้อนขึ้นสบมองเขาเพียงวินาที มือเล็กกำแน่นที่เนื้อผ้ากำลังสั่นเทา ความหวาดระแวงปรากฏแจ่มแจ้งด้วยเหตุผลบางอย่างที่เหมือนเขาจะกลายเป็นตัวอันตรายสำหรับซองมิน

“ให้ฉันพาไปนั่งพักไหม” ทว่าเสียงสำลักไออย่างน่าสงสารและร่างกายที่อ่อนแอจนเหมือนจะเป็นลมอยู่รอมร่อก็ทำให้เขาเอ่ยถามด้วยความห่วงใยอีกครั้ง อยากจะเข้าไปประคองเสียให้รู้แล้วรู้รอดถ้าไม่ติดที่ว่ารอบตัวของคนตัวเล็กในตอนนี้มีเส้นอาณาเขตที่เขาไม่อาจก้าวข้าม เส้นที่ซองมินเป็นคนวาดมันขึ้นเพื่อป้องกันตัวจากเขา จากความหวังดีที่กลายเป็นสิ่งชั่วร้ายโดยไม่ได้เจตนา

“ไม่เป็นไร ฉันไหว เรา... เอ่อ...” เสียงนั้นขาดห้วงไปเหมือนกำลังเผชิญกับการตัดสินใจในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ริมฝีปากเม้มแน่นพลางบีบกำผืนผ้าในมือแรงกว่าเดิม และในที่สุดก็เอ่ยพูดสิ่งที่อยู่ในใจ “เราอย่าอยู่ใกล้ๆ กันสักพักเถอะ ฉันไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก”

ถึงจะไม่ใช่เสียงที่ดังชัดเจนเท่าไร อีกทั้งผู้พูดยังไม่กล้าแม้แต่เงยหน้าขึ้นตอนกล่าวแต่ประกาศิตนั้นก็หนักแน่นพอที่จะทำให้ทุกอย่างกระจ่างทันที เพราะเขาคือคนที่ซองมินไม่ต้องการ เพราะว่าคนเขาไม่ใช่โจคยูฮยอน

ชายหนุ่มยืนนิ่งก่อนจะเผยยิ้มอบอุ่น รอยยิ้มบางๆ ตอบรับบนใบหน้าคงเป็นสิ่งเดียวที่เขาจะพอทำเพื่อซองมินได้

“อืม เข้าใจแล้ว งั้น... หายไวๆ ล่ะ”

 

ซองมินเดินตัวลีบสุดทางก่อนจะเลี้ยวมุมพาตัวเองหลุดพ้นจากสถานการณ์น่าอึดอัด  เขาเพิ่งผลักไสความหวังดีจากหัวใจบริสุทธิ์อย่างคนใจดำ หากแต่เพราะเรื่องร้ายแรงที่เกิดขึ้นทำให้เขาหวาดระแวง ไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้คนคนนั้นเพียงน้อยนิด... กลัวความจริงใจของซึงกิ กลัวความบังเอิญ และทุกๆ อย่างที่จะทำร้ายคยูฮยอน

มือเล็กยกขึ้นกุมหน้าอกที่กระเพื่อมไหวเนื่องจากระยะทางที่เดินมาก็ใช่ว่าจะน้อย บนทางเดินที่เงียบสงัดไร้สิ่งมีชีวิต ซองมินตั้งท่าว่าจะล้มตัวลงนั่งพักให้หายหน้ามืดเสียหน่อย แต่แล้วเสียงสนทนาของชายหญิงคู่หนึ่งทำให้เขาต้องฝืนใจหยัดยืนต่อไป ค่อยๆ ย่างเท้าเบากริบไปใกล้ช่องว่างของประตูที่คนด้านในเผอเรอเปิดแง้มไว้

“...ขอโทษที่ฉันละเลยความรู้สึกของเธอและทำให้เธอเสียใจมาตลอด” น้ำเสียงที่ซองมินจดจำได้เป็นอย่างดีลอดผ่านช่องแคบซึ่งอยู่ห่างจากดวงตาเขาในระยะไม่เกินหนึ่งเมตร เท้าทั้งสองหยุดชะงักลงดื้อๆ มองเข้าไปในห้องประชุมขนาดย่อมซึ่งบัดนี้มันกลายเป็นสถานที่ไว้สำหรับนัดพบเพื่อพูดคุยเรื่องลับบางอย่าง

แล้วสิ่งที่ได้เห็นก็เป็นดั่งคาด คยูฮยอนกำลังพูดคุยกับผู้หญิงหน้าตาสะสวยเจ้าของชื่อ ’ปาร์คฮานึล’

 

“วันที่เธอมาบอกเลิกฉัน เธออาจจะเห็นว่าฉันเฉยชาไม่ได้รู้สึกอะไร ไม่รั้งเธอไว้ และยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ แต่ความจริงฉันเจ็บและเสียใจไม่น้อยไปกว่าเธอ มันทำให้ฉันเฝ้าถามตัวเองว่าฉันทำผิดตรงไหน และทำยังไงเธอถึงจะกลับมารักฉัน  แล้วฉันจะให้อภัยได้ไหมหากเธอเป็นฝ่ายกลับมา” เสียงเรียบของคยูฮยอนไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แต่ก็ทำให้ซองมินเองเผลอกลั้นหายใจรอคำตอบ เช่นเดียวกับหญิงสาวด้านใน เขาเห็นแสงแห่งความหวังรำไรระคนอยู่กับความเศร้าสร้อยในดวงตา

“คำตอบคือฉันพร้อมที่จะลืมเรื่องพวกนั้นและเริ่มต้นใหม่กับเธอเสมอ”

รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าหญิงสาวเหมือนกับเธอเสกมันได้ในพริบตา ร่างบางเขยิบกายเข้าหาชายหนุ่มซึ่งซองมินเห็นเพียงแผ่นหลัง หัวใจร่วงหล่นวูบหายไปจากอกขณะมือสั่นเทากำที่จับประตูไว้แน่นหนาป้องกันการล้มทั้งยืน เขาไม่อยากรู้แล้วว่าต่อจากนี้คยูฮยอนกับฮานึลจะพูดอะไรกัน อยากเพียงแต่จะวิ่งออกไปให้ไกลจากที่ตรงนั้น ไกลจากการรับรู้ซึ่งมีแต่จะสร้างความเจ็บช้ำให้เพิ่มมากขึ้น ทว่าเสียงส่วนหนึ่งของหัวใจก็ขัดคำสั่งเรียกร้องให้เขาอยู่ฟังทุกอย่างจนกระจ่างชัด

“แต่ตอนนี้ฉันกลับมาหาพี่แล้ว... และพวกพี่สองคนก็ไม่ได้แต่งงานเพราะความรัก เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ใช่ไหมพี่คยูฮยอน” คำถามของฮานึลมีผลทำให้คนฟังที่อยู่อีกด้านของบานประตูตัวชาไปทันที คล้ายมีใครนำน้ำเย็นเฉียบสาดใส่ใบหน้า หัวสมองพร่าเบลอแต่ทุกถ้อยคำที่ได้ยินต่อจากนั้นกลับไหลซึมอย่างง่ายดาย

“อย่างที่เธอคิด ฉันเลือกแต่งงานกับเขาก็เพราะคำขอร้องของคุณย่า มันเป็นการแต่งงานที่เกิดขึ้นโดยปราศจากความรัก ซองมิน คู่หมั้นที่คุณย่าเลือกให้ฉันโดยที่ฉันไม่ได้รู้เห็นยินยอม คนที่ทั้งดื้อ อวดดี มีคุณสมบัติห่างไกลจากคำว่าเพรียบพร้อมลิบลับ และแน่นอน... ฉันไม่คิดจะรักคนแบบนั้นได้หรอก เพราะฉันรักเธอฮานึล”

เพียงแค่ช่องแคบของอากาศแต่ประโยคเล็ดลอดนั้นดังชัดเจนเต็มสองหู หยาดน้ำอุ่นตกกระทบบนหลังมือที่คลายออกจากราวจับประตู ไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ในที่ตรงนั้นอีกต่อไปเมื่อทุกข้อข้องใจก็ได้รับการไขจนกระจ่างแจ้งแล้ว และบทสรุปก็คือเจ็บเกินทานทน

นัยน์ตากลมค้างต้องแสงไฟเป็นประกายไหวระริกขณะที่ขาค่อยขยับถอยไปเรื่อยๆ จนสัมผัสถึงผนังซึ่งอยู่ทางด้านหลัง สุดท้ายเมื่อไม่อาจทนไหว สมองจึงสั่งการให้หลีกหนีความจริง กึ่งวิ่งกึ่งเดินจากไปด้วยเสียงฝ่าเท้าเงียบกริบ

มีเพียงหัวใจวางหล่นบนพื้นไว้โดยที่อีกคนในห้องได้บดขยี้มันจนแตกสลายอย่างไม่รู้ตัว

 

Talk

ตัดโช๊ะ!  (หัวเราะแหะๆ ) ไม่อยากตัดไว้แบบนี้เลยอารมณ์ค้างและกลายเป็นว่าตอนนี้แทบไม่มีอะไร

แต่ว่ามันยาวเกินไปจนต้องเอาอะไรอีกมากมายที่เหลือไปไว้ในตอนหน้า

และมันก็รอพร้อมเสิร์ฟทุกท่านแล้วเพียงแค่...

แค่คอมเม้นท์ถึง 2380 เท่านั้น (เท่านั้นบ้านแก?)

แต่อย่าปั่นเม้นท์น้า

 ‘อนึ่งการปั่นเม้นท์ให้หมายความว่าการเขียนคอมเม้นท์ติดกันหลายคอมเม้นท์โดยมีเนื้อหาใจความอย่างเดียวกัน คล้ายคลึงกันโดยไม่สุจริต’

(เยี่ยงร่างประมวล - -“)

 

ขอโทษที่เราขอเม้นท์นะ แต่เราทำไปเพราะกำลังขอเวลาให้ตัวเอง (-/l\-) นอกจากจะสงสารคยูมินแล้วสงสารไรท์เตอร์โหน้ยยยย ๕๕๕ (เพราะมันปั่นฟิคได้เต่าสุดๆ)

 

ขอพูดเรื่องคอนหน่อยนะ ไรท์เตอร์ไป 4500 วันแรก กับ 800 วันที่สองอ่ะ

(ต่างกันลิบลับ - -“ แต่ก็นะ ต่างก็เป็นส่วนหนึ่งของคลื่นแซฟไฟน์บลูจริงไหม? ปลอบใจตัวเอง)

แต่ไม่ได้นั่ง 4500 ฝั่งตาโจวโซโล่อ่ะ TToTT

ใครบางคนแอบดีใจล่ะซี้~ รู้นะ!

แล้วใครได้ที่นั่งไหนบ้าง เผื่อโซนเดียวกันไปช่วยกันส่อง Y เอิ๊กๆ

บัตรคอนครั้งนี้จะซื้อไม่ได้เลยถ้าไม่ได้น้องหวานช่วยทนทรมานไปนั่งรอตั้งแต่เที่ยงคืน

และบุกป่าฝ่าดง(?) เข้าไปเอาบัตรคิวมาให้ TToTT โฮก ซาบซึ้ง

ขอบใจมากมายก่ายกองเท่าโลก  ใครเหยียบเท้าน้องหวานมารายงานตัวด่วน ๕๕๕ (แล้วพี่จะหาเจอไหมเนี่ย)

ของสมนาคุณไว้รวมเล่มนะจ๊ะ~

 

ปล. ครั้งนี้เม้าท์ยาวไปหน่อยอย่าถือสานะ คนมันบ้าตีสามแล้ว

ตอบ DMP ค่ะ พี่อ่ะแนะนำตัวพี่ให้น้องคนนี้รู้จักบ้างสิคะ

 

สุดท้าย 2380 จะรีบเอามาลงให้ทันทีค่ะ

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Fic SJ Yaoi] Marry U ศัตรูที่รัก [KyuMin WonHyuk KiHae] ตอนที่ 25 : Chapter 23 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 10026 , โพส : 366 , Rating : 79% / 16 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15
# 366 : ความคิดเห็นที่ 13041
ยัยตัวแสบทำยอกเสียใจรึนี่ มินเสียใจมากเลยสินะ มินท้องแล้วรึเปล่า ทำไมคยูทำแบบนั้น คยูยังพูดไม่จบใช่ไหม คยูจะบอกว่าแต่พอได้อยู่ด้วยกัน ก้อรักมินใช่ไหม
Name : jaaoAloha < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jaaoAloha [ IP : 27.55.87.190 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 สิงหาคม 2557 / 21:11
# 365 : ความคิดเห็นที่ 13015
กี้ ทำไมถึงพูดแบบน้านนน
สงสารมิน
Name : หมาป่ากัดกระต่าย [ IP : 171.7.206.227 ]

วันที่: 17 กรกฎาคม 2557 / 22:02
# 364 : ความคิดเห็นที่ 12913
ไรท์เตอร์ตัดโช๊ะ พร้อมกับหัวใจรีดฯที่พังทลาย ทั้งมินนี่ทั้งฮยอก โอ้ยยย เป็นพาทที่ สะเทือนใจมากๆๆ คยูหมดรักมินนี่จริงๆหรอ อยากเอาหัวโขกโตีะตายยย ทำม่ายยยยยยยย T______________T
Name : Jai Jaja < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Jai Jaja [ IP : 58.9.142.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 พฤศจิกายน 2556 / 20:25
# 363 : ความคิดเห็นที่ 12850
กี้เอาจริงดิ แกคิดแบบนั้นจริงดิ ฉันจะได้หันไปเชียร์ซึงกิแทน ไอสามีไม่รักดี
Name : nastsi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nastsi [ IP : 183.88.248.42 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤษภาคม 2556 / 19:53
# 362 : ความคิดเห็นที่ 12813
กี้้!!!!!!ทำไมแกทำแบบนี้TT
ไม่ใช่แค่แกทำร้ายจิตใจมินนะ แกยังทำร้ายคนอ่านด้วยรู้มั้ยT^T
Name : SQUAA [ IP : 182.52.41.146 ]

วันที่: 24 เมษายน 2556 / 22:20
# 361 : ความคิดเห็นที่ 12797
โอ้ย   จะบ้าตาย  TTTTT
Name : luvkyumin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ luvkyumin [ IP : 58.8.183.86 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 เมษายน 2556 / 00:09
# 360 : ความคิดเห็นที่ 12754
อีเกียมใจร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยย TT_________TT
ฮืออออออออออออออออ มินนี่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ TT^TT

[ไรเตอร์อ่าทำเราร้องไห้ T^T]
Name : EvilMinnie < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ EvilMinnie [ IP : 14.207.69.85 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มีนาคม 2556 / 06:05
# 359 : ความคิดเห็นที่ 12718
ไม่ไหวแล้วนะ 
สงสารซองมิน
ฮยอกแจด้วย
PS.  13elive Super Junior (KyuMin)
Name : rikioh < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ rikioh [ IP : 110.77.244.122 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มีนาคม 2556 / 17:45
# 358 : ความคิดเห็นที่ 12689
คยู ฉันอยากตบปากแกจัง

สงสารมินอ่ะ
Name : miniming [ IP : 171.6.244.230 ]

วันที่: 31 มกราคม 2556 / 21:48
# 357 : ความคิดเห็นที่ 12625
สงสารมินมากอ่ะ ร้องไห้เบยยยยย
PS.   แค่คุณทักมา เรายินดีที่จะตอบ
Name : Psychosiiz Indy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Psychosiiz Indy [ IP : 124.121.216.11 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 พฤศจิกายน 2555 / 21:41
# 356 : ความคิดเห็นที่ 12596
ฆ่าอิกี้ได้มั้ย เป่ามันคู่เลยคยู นังฮานึล ทำนุ้งมินฉันร้องไห้
Name : JaeTao < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JaeTao [ IP : 171.4.136.88 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2555 / 15:43
# 355 : ความคิดเห็นที่ 12580
อิกี้ใจร้ายยยย
Name : KyuminHunhan >< < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KyuminHunhan >< [ IP : 203.144.144.162 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ตุลาคม 2555 / 21:34
# 354 : ความคิดเห็นที่ 12542
มินไปหาสามีใหม่เลยลูก
แค้นแทน --
Name : กระรอกoneday < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กระรอกoneday [ IP : 101.108.100.30 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2555 / 18:59
# 353 : ความคิดเห็นที่ 12490
ทไๆมทำกับมินแบบนี้ล่ะ
Name : Hanoy_4701 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hanoy_4701 [ IP : 124.122.194.218 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กันยายน 2555 / 23:55
# 352 : ความคิดเห็นที่ 12443
คยู...แกมันใจร้ายมาก TT (ไม่รู้แหละ โทษเมนตัวเองไว้ก่อน)
ไอหน้าหลุมสิวอุกาบาตหลุมพระจันทร์!
บังอาจมาทำร้ายซองมินผู้บอบบางแบบนี้
โป้งแกแล้วอิเกียมมมมม!!!
PS.  I am SuperJunior#13
Name : SuperJunior#13 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SuperJunior#13 [ IP : 171.99.1.164 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 สิงหาคม 2555 / 17:41
# 351 : ความคิดเห็นที่ 12399
เจ็บเกินไปแล้วอ่ะ (T~T)
Name : NiceKyung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NiceKyung [ IP : 124.121.238.70 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 สิงหาคม 2555 / 18:31
# 350 : ความคิดเห็นที่ 12383
ทำไมคยูเป็นแบบนี้ละ
อย่างน้อยเมินมิน ก้อยังดีกว่ากลับไปหาฮานึลนะ

งอนคยูวะ
Name : ann_elf < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ann_elf [ IP : 182.53.112.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 สิงหาคม 2555 / 01:06
# 349 : ความคิดเห็นที่ 12342
ไม่จริงใช่มั้ย TT^TT คยูทำไมแกพูดแบบนี้ สงสารมินมาก โฮ~ น้ำตาร่วง 
PS.   E.L.F. รักพวกนาย SJ 13 คนตลอดไป ^^
Name : ภรรยาฮยอกแจ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ภรรยาฮยอกแจ [ IP : 124.122.208.34 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กรกฎาคม 2555 / 21:34
# 348 : ความคิดเห็นที่ 12297
มันบีบหัวใจมากเลยอ่ะ
สงสารมินสุดๆ ไม่รู้ว่าคยูพูดแบบนี้ทำไม
มีแผนอะไรรึเปล่า แต่สงสารมินมากอ่ะ

PS.  ไม่ว่ายังไงก็จะ "จีคยอชุลเก ยอลเซมยอง" ตลอดไป
Name : Rabbit_Blue < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Rabbit_Blue [ IP : 223.205.19.76 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มิถุนายน 2555 / 10:49
# 347 : ความคิดเห็นที่ 12269
เห๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!! คยูแกทำอาร๊ายยยยยยยย

เจ็บปวดอ่า...เจ็บปวดแทนซองมินกะฮยอกแจ แอบเจ็บกะซึงกืเล็กน้อย
งือออออออ
Name : ChocoLateMilk [ IP : 27.55.1.112 ]

วันที่: 21 มิถุนายน 2555 / 22:15
# 346 : ความคิดเห็นที่ 12219
เจ็บ คำ เดียว จบ!!!
Name : ForestFlower < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ForestFlower [ IP : 61.90.40.67 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤษภาคม 2555 / 07:45
# 345 : ความคิดเห็นที่ 12194
ไม่มีคำบรรยายใดๆนอกจากคำว่าเจ็บแทนซองมิน TT
Name : -(8?)- [ IP : 171.97.170.237 ]

วันที่: 21 พฤษภาคม 2555 / 17:38
# 344 : ความคิดเห็นที่ 12160
 มันเป็นเรื่องไม่จริงใช่ไหมไรเตอร์

Name : tk only < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tk only [ IP : 124.122.63.160 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤษภาคม 2555 / 23:51
# 343 : ความคิดเห็นที่ 12122
คยูมีแผนไรรึป่าว
แต่พูดแรงไปไหม
สงสารมิน TT

PS.  เป็นวิป เมนเบ้ รัก5 หน่อ BOOMSHAKALAKA
Name : AUN VIP < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AUN VIP [ IP : 182.52.15.140 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤษภาคม 2555 / 21:14
# 342 : ความคิดเห็นที่ 12026
 เสียใจ T-T
Name : qwerty1st < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ qwerty1st [ IP : 14.207.235.70 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2555 / 21:21
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android