คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Fic SJ Yaoi] Marry U ศัตรูที่รัก [KyuMin WonHyuk KiHae]

ตอนที่ 19 : Chapter 17


     อัพเดท 16 ส.ค. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคเกาหลี
Tags: Kyumin, Wonhyuk, Kihae, Yaoi, SJ, Super Junior, Fiction
ผู้แต่ง : I_Luc-Ky ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I_Luc-Ky
My.iD: https://my.dek-d.com/i_luc-ky
< Review/Vote > Rating : 99% [ 257 mem(s) ]
This month views : 44 Overall : 199,605
13,082 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1017 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Fic SJ Yaoi] Marry U ศัตรูที่รัก [KyuMin WonHyuk KiHae] ตอนที่ 19 : Chapter 17 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 12752 , โพส : 200 , Rating : 87% / 18 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


- Chapter 17 -

 

          ผ้าม่านผืนโปร่งโบกพลิ้วคล้ายกำลังเริงระบำ ริ้วแดดแตะแต้มพ้นขอบหน้าต่างอาบทั่วสองร่างที่แนบชิดจนแทบกลายเป็นหนึ่ง เสียงใบไม้ไหวและนกร้องยามเช้าคล้ายคำกล่าวต้อนรับคนตัวเล็กหลังกลับจากการท่องโลกแห่งความฝันอันแสนสุข ความสุขที่ทำให้ซองมินเลือกที่จะหลับตาจมอยู่กับความฝันต่อไป

            เพราะหากเพียงลืมตาตื่นขึ้นมา ทุกอย่างจะมลายหายไปหรือเปล่า…

 

            ทว่าความอบอุ่นและร่างกายที่ถูกโอบกอดอยู่เปรียบเสมือนเป็นเครื่องตอกย้ำเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้น ดวงตากลมปรือขึ้นมองท่อนแขนหนักๆ บนลำตัวก่อนที่เจ้าของจะขยับมันเล็กน้อย ราวต้องการกระชับตุ๊กตากระต่ายในอ้อมกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดิม ซองมินหน้าแดงพร่าริมฝีปากคลี่รอยยิ้มนึกขำคนที่ทำตัวเป็นเด็ก ไม่เห็นต้องกอดแน่นขนาดนี้เลย เขาไม่ได้จะหนีไปไหนสักหน่อย

            ดวงหน้าหวานพินิจมองใบหน้าเรียวคมของคนที่ยังคงนิทรา ก่อนเกลี่ยปลายนิ้วสัมผัสบนผิวหน้านั้นที่ละส่วน ลากไล้ไปตามเปลือกตา จมูก จนกระทั่งถึงริมฝีปากอุ่นนุ่มที่เพียรมอบจุมพิตหวานล้ำไม่รู้หาย นิ้วเรียวนิ่งค้าง... ไม่เคยมองหน้าคยูฮยอนใกล้ๆ แบบนี้มาก่อน อิอิ ก็อย่างที่คนอื่นเขาว่ากัน สามีเรานี่หล่อจริงๆ ด้วย ^/////^

            “ต่อจากนี้จูบฉันคนเดียวนะคยูฮยอน” ยิ้มเล็กยิ้มน้อยออกคำสั่งอยู่คนเดียว แต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อหมาป่าจำแลงกลับผุดยิ้มพรายเผยความเจ้าเล่ห์

            “ลวนลามคนนอนหลับนี่โทษหนักนะ” ตาคมหลิ่วมองภาพผู้ต้องหาหน้าตาน่ารักหลังปล่อยให้อีกคนได้รับบทเป็นฝ่ายลวนลามเสียจนพอใจ คยูฮยอนจับมือบางขึ้นมาประทับจูบแผ่วเบาก่อนจะส่งยิ้มที่มุมปากไปให้ตามแบบฉบับเจ้าตัว ถ้าเป็นเมื่อก่อนซองมินคงโกรธเป็นฝืนเป็นไฟน่าดู แต่ตอนนี้...

            “เจ้าเล่ห์…” ทำเพียงขมุบขมิบต่อว่าด้วยเสียงอ่อนก่อนเสหน้าไปทางอื่นเพื่อหลบเลี่ยงสายตาคมคาย ยิ่งนึกถึงเรื่องเมื่อคืนก็ยิ่งทำให้อยากจะหายตัวไปจากตรงนี้เสียเหลือเกิน คนขี้โกง ชอบแอบฟังคนอื่นพูดอยู่เรื่อย

            ฉันพลันร่างกายก็กลับไม่สามารถขยับหนีไปไหนเมื่อคนที่เพิ่งโดนต่อว่าไปหมาดๆ เล่นเปลี่ยนสถานการณ์พลิกตัวขึ้นคร่อมด้านบน ผลึกตาสีนิลทอประกายวิบวับขณะที่ริมฝีปากติดรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

            “แต่ก็รักคนเจ้าเล่ห์คนนี้ใช่หรือเปล่าล่ะ”

            “เปล่า” ยู่ปากพูดปฏิเสธไป ไม่ได้รักคนเจ้าเล่ห์ แต่รักคนชื่อคยูฮยอนต่างหาก >/////<

            “โกหกนี่โทษหนักกว่าเก่านะ” แล้วผู้พิพากษาที่ชื่อคยูฮยอนก็เตรียมตัวกำหนดโทษแสนหวานให้จำเลยกระต่ายอีกครั้ง “อืม... จะลงโทษตรงไหนก่อนดี”

            ร่างสูงเลื่อนใบหน้าลงต่ำชนิดที่ซองมินต้องหลับตาปี๋โดยอัตโนมัติ ปากบางที่เม้มเข้าหากันราวป้องกันตัวยิ่งทำให้คยูฮยอนอยากจะส่งริมฝีปากของตนเองเข้าไปเปิดทางเสียจริง ดวงตาเรียวกวาดมองไปทั่วใบหน้าที่แสนรักอย่างชั่งใจก่อนเลือกเพียงทาบริมฝีปากลงบนหน้าผากนวลเนียนเบาๆ ตอนนี้แค่มอร์นิ่งคิสก็พอ เพราะอาหารหลักน่ะต้องเก็บไว้กินยามดึก (หึหึ)

            “หน้าผากก็แล้ว งั้น... เอาตรงนี้อีกดีกว่า” พูดจบก็กดปลายจมูกถูไปมาบนเรียวคอแกล้งคนตัวเล็กได้จั๊กจี๋เล่น ซ้ายทีขวาทีฟัดกระต่ายหน้าหวานให้ดิ้นพรวดๆ มือเล็กพยายามผลักไสบริเวณหัวไหล่ทว่าเสียงหัวเราะคิกคักชอบอกชอบใจกลับดังต่างจากพฤติกรรมเสียนี่

            “ไม่เอานะคยู สายแล้ว เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า คิกคิก อย่าเล่นอย่างนี้สิ” บิดตัวหลบไปมาเป็นพัลวัน จนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้นคยูฮยอนจึงยอมหยุดการกลั่นแกล้งนั้นไว้ชั่วคราว

            “คุณหนูซองมินครับ คุณหนูตื่นหรือยังครับ” บุคคลที่อยู่หน้าห้องเอ่ยถามผ่านบานประตูที่ปิดอยู่ ซองมินตาโตรีบตอบออกไปเลิกลั่ก

            “คะ...ครับ!... ครับตื่นแล้ว”

            คยูฮยอนมองใบหน้าหวานด้านล่างแล้วอดขำไม่ได้ นิสัยประจำตัวเริ่มกำเริบนึกอยากจะแกล้งคนขี้อายขึ้นมาตะหงิดๆ

            “เดี๋ยวพวกเราจะลงไปเดี๋ยวนี้ครับ อ่ะอุ๊บ...” แล้วก็พูดโพล่งออกไปด้วยเสียงอันดังจนซองมินแทบเอามืออุดโทรโข่งที่เกิดจากคนตัวสูงเอาไว้ไม่ทัน อ๊ากกกกก คุณสามีจะตะโกนออกไปทำไมเนี่ย เดี๋ยวพ่อบ้านก็รู้กันพอดีว่าเมื่อคืนนี้... มันมีซัมติง รอง >/////<

            “เอ่อ... คุณหนูเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

            “กำลังเก็บหมาป่าอยู่ครับ เอ๊ย! ไม่ใช่ งั้นเดี๋ยวผมขอเวลาอาบน้ำสักครู่นะครับ แล้วจะตามลงไป”

            จวบจนเสียงฝีเท้าแผ่วเบาได้ลอยหายซองมินจึงค่อยๆ ถอนมือออกจากริมฝีปากนั้น ส่งสายตาเขียวปั๊ดไปให้คนที่นั่งยิ้มแฉ่งไม่รู้สึกรู้สา ใบหน้าหวานยับย่นพลางกัดริมฝีปากส่งเสียงฮึ่มฮั่มก่อนสะบัดหน้าไปอีกทาง อ้าวเวธแล้วไงคยูฮยอน อยู่ดีไม่ว่าดีหาเรื่องใส่ตัว กระต่ายงอนแล้วทีนี้จะง้อยังไงล่ะ

            คนหล่อก้มหน้าครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนค่อยๆ ขยับแขนยื่นเพียงนิ้วก้อยออกไปขอคืนดี ซองมินชำเลืองมองนิ้วเรียวที่ยื่นค้างเลยไปถึงบุคคลที่นั่งตัวแข็งทื่อเสสายตามองเพดานห้อง กระต่ายลอบอมยิ้มจนแก้มตุ่ย เพิ่งจะเคยเห็นคยูฮยอนทำอะไรไม่ถูกก็วันนี้แหละ น่ารักจัง ^/////^

            “นี่โกรธฉันจริงๆ หรอ”

            “ชิ” นิ้วยาวหุบกลับไปเมื่อคนตัวเล็กกอดอกสะบัดหน้าเป็นสัญญาณบอกว่าวิธีนี้ใช้ไม่ได้ผล ร่างสูงนิ่วหน้าเล็กน้อยก่อนกระตุกยิ้ม อย่างที่อเล็กซานเดอร์มหาราชเคยกล่าวไว้ ‘if there are no solutions… KISS* it’ หากไม่มีทางแก้ไขแล้ว ให้กลับมาใช้ความสามารถพื้นฐานและตัวตนของเราแก้ปัญหาอย่างง่ายๆ และตรงไปตรงมาที่สุด

            แล้วความสามารถพื้นฐานของคยูฮยอนคืออะไรล่ะ ถ้าไม่ใช่... ^o^

            ชายหนุ่มกระเถิบกายเข้าใกล้ร่างเล็กชนิดที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว แขนยาวฉวยโอกาสตวัดรอบเอวรั้งร่างกายนวลนุ่มให้เข้าใกล้ก่อนจะใช้ปลายจมูกขโมยความหอมจากเรือนผมสีเข้ม ใช้วิธีนี้ทีไรได้ผลเสมอ

            “หายงอนนะ” แม้ไม่ใช่คำหวานเท่าใดนักทว่าเสียงที่กระซิบกลับเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ คยูฮยอนวางปลายคางบนไหล่ลาด เจอลูกอ้อนแบบนี้เข้าไปซองมินจะทนไหวไหมน้า

            “ทำไมชอบกอดจัง” ขยับปากพูดถามเสียงค่อย ในที่สุดก็ต้องแพ้... แพ้ให้กับอ้อมกอดที่ทำให้หัวใจเต้นตึกตักทุกครั้งของคยูฮยอน

            “อืม... ไม่รู้สิ เพราะฉันชอบกอดกระต่ายอวบมั้ง”

            “โจคยูฮยอนถองศอกไปหนึ่งทีแล้วออกแรงสะบัดตัวหนี ทว่าแขนที่รั้งเอาไว้ทำให้ซองมินทำได้แค่ดิ้นขลุกขลักอย่างขัดใจ

            “ซองมิน นายไม่เคยรู้สึกเลยเหรอ” พูดเสียงทุ้มหวานจนคนฟังต้องใจอ่อนยอมหยุดสำแดงฤทธิ์ หมุนใบหน้ากลับมาปล่อยให้คนตัวสูงได้ใช้จมูกโด่งๆ เกลี่ยพวงแก้มใสเนียนจนเริ่มขึ้นสี

            “...รู้สึกไหมว่าฉันกำลังบอกรักนายอยู่”  

            เพราะฉันเป็นคนไม่เอาไหนพูดคำว่ารักไม่เก่งเอาซะเลย ฉันถึงต้องกอดนายเอาไว้อย่างนี้ไงซองมิน

 

            คนถูกถามก้มหน้าซ่อนความเขินไว้ไม่ให้คำตอบ ทว่าร่างกายที่เบียดเข้าหาพอจะแทนคำพูดได้เป็นอย่างดี แขนเล็กสอดเกี่ยวร่างสูงไว้ขณะซุกใบหน้าลงกับแผ่นอก เสียงหวานเล็ดลอดออกมาแผ่วเบา หากแต่มันกลับดังก้องเมื่อได้กระซิบลงใกล้ๆ หัวใจ

            “งั้นกอดฉันบ่อยๆ นะคยู” 

            .

            .

            .

            .

 

            ขายาวภายใต้ร่มผ้าสีเข้มก้าวเดินก่อนหยุดยืนหน้าคอนโดมิเนียมที่พักอาศัย เสื้อนักเรียนสีขาวถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกจนเผยให้เห็นผิวกายที่ดูแข็งแรง เส้นผมดำมันถูกจัดแต่งทรงอย่างดีรับกับใบหน้าคมเข้มได้รูป รูปสลักนี้คงเป็นที่ต้องตาของบรรดาสาวๆ ที่เดินผ่านไปมาเป็นแน่แท้ หากไม่ติดตรงที่ว่าใบหน้านั้นออกจะมึนตึงไปเสียหน่อย  คิบอมส่ายศีรษะหน่ายๆ ให้กับพฤติกรรมพิลึกพิลั่นที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่เข้าใจ บอกใครไปจะเชื่อว่าเขาย้ายมาอยู่นี่เพียงเพราะ...

            เพื่อรักษาสันติภาพของโลกมั้ง ไอ้คิมคิบอมเอ๊ยเรื่องแค่นี้ยังไม่รู้อีกหรือไง

 

            คิบอมหยุดความคิดไว้แค่นั้น ตาเรียวจ้องมองไปยังตัวอาคารสองชั้นฝั่งตรงข้ามเคหสถานของลูกปลาตัวน้อย หึ ป่านนี้คงนอนหลับฝันหวานถึงไอ้หน้าละอ่อนนั่นอยู่ล่ะสิ เมื่อคืนโทรไปก็ไม่ยอมรับ สงสัยมัวแต่หวีทหวานคุยกับแฟนอยู่แน่ๆ ยิ่งคิดคนหล่อก็ยิ่งหงุดหงิด

            ร่างสูงกอดอกยืนพิงกำแพงรอคนตัวเล็กกะว่ายังไงเช้านี้ก็ต้องฉุดกระชาก(?) ให้ไปโรงเรียนด้วยให้ได้ แต่แล้วเหมือนสวรรค์ไม่เป็นใจส่งมารผจญเข้ามาตัดโอกาส คิมซังบอมหรือเจ้าของฉายาไอ้หน้าละอ่อนเดินปลิวตัวหน้าบานเป็นจานเชิงเข้ามาปรากฏในเรติน่าก่อนจะหยุดยืนทำท่าว่าจะรออีทงเฮเช่นเดียวกัน คิบอมจิ๊ปากขัดใจ เห็นทีปล่อยไว้อย่างนี้คงไม่ได้การ

            ครุ่นคิดอยู่ได้สักพักก็เกิดนึกไอเดียอะไรดีๆ ออก ชายหนุ่มก้าวเท้าข้ามถนนก่อนจะเดินเลี้ยวเข้าไปในมุมอับใกล้จุดที่เหยื่อผู้โชคร้ายยืนอยู่ ตัวอาคารที่ดูเหมือนจะเป็นห้องเก็บของขนาดเล็กเปิดประตูอ้ากว้างรอรับแผนการของเขา เอาวะเป็นไงเป็นกันคิมคิบอม ถ้าไม่ทำมีหวังได้โดนหมอนี่ตัดหน้าไปฉิบ

            “ช่วยด้วย! ช่วยผมด้วย~ อ๊ากกกกกก!!!” ป้องปากส่งเสียงร้องโอดโอยราวกับถูกเหล็กร้อนจี้ คิมซังบอมย่นคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะขยับเดินพลางเงี่ยหูหาต้นเสียง คนเจ้าแผนการจึงต้องส่งเสียงไปอีกระลอกเพื่อให้ไอ้หน้าหล่อแถมยังมีน้ำใจคนนี้ติดกับดักได้เร็วยิ่งขึ้น “ผมติดอยู่ในนี้ ช่วยด้วยครับ

            “ใจเย็นๆ นะครับ เดี๋ยวผมจะเข้าไปช่วยเดี๋ยวนี้” ซังบอมสาวเท้าให้เร็วยิ่งขึ้นจนเข้าไปถึงที่หมาย ภายในมีอุปกรณ์งานช่างที่จัดวางบนชั้นเหล็กขึ้นสนิมเรียงติดผนังทั้งสองด้าน ลึกสุดของมุมหนึ่งมีเศษผ้าเก่าๆ วางสุมรวมกันและพื้นที่ถัดไปถูกใช้เป็นที่จัดวางของยางอะไหล่เปื่อยยุ่ยที่ซ้อนเป็นชั้น ร่างสูงกวาดสายตาหาผู้ได้รับบาดเจ็บขณะสาวเท้าเดินลึกเข้าไป แต่แล้วแสงสว่างก็ค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับเสียงบานประตูที่เลื่อนปิดลง ซังบอมพลิกตัวกลับหลังรีบวิ่งไปยังบานประตูทว่าในที่สุดแสงสุดท้ายก็จากไป

            แม่กุญแจถูกกดล็อคจนเกิดเสียงดังกริ๊กพร้อมริมฝีปากบางที่เหยียดออกกว้าง ดวงตาเรียวหยีจนแทบเป็นเส้นเดียวขณะฟังเสียงรัวประตูดั่งสนั่นผนวกกับเสียงร้องโวยวายของคนที่อยู่ด้านใน อยู่ในนี้ไปสักพักนะไอ้หน้าละอ่อน เป็นคนดีอย่างนี้ เดี๋ยวสายๆ อาจุมม่าเจ้าของเขาก็มาเปิดให้นายเอง

            แขนแกร่งเหยียดยืดออกไปข้างลำตัวขับไล่ความเมื่อล้า แหงนใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้มขึ้นสู่ท้องนภาที่ฉาบไล้ด้วยสีเทาก่อนเอ่ยถ้อยคำด้วยความสุขใจ

            “อ่า~ วันนี้อากาศดีจัง”

 

            หยดน้ำตกกระทบบนพื้นดินส่งเสียงดังเปาะแปะ อีทงเฮยืนมองสายฝนที่โรยตัวลงมาพลางยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาแล้วลดข้อมือลง ยกขึ้นแล้วก็ลดลง เป็นอย่างนี้อยู่หลายครั้ง คิมบอมบอกว่าวันนี้จะเดินไปส่งเขาที่โรงเรียนนี่นา ทำไมป่านนี้ยังไม่มาสักที

            “ถ้าเดาไม่ผิด รอไอ้หน้าจืดอยู่ล่ะสิ” ไม่ไอ้หน้าจืดก็ไอ้หน้าละอ่อน คนชื่อคิบอมพอใจจะเรียกอยู่แค่สองคำนี้

            “ยุ่งอะไรด้วย” ใบหน้าน่ารักขมวดมุ่น จ้องมองชายหนุ่มที่ยืนกำร่มคันดำด้วยอารามขัดหูขัดตา โผล่มามากวนประสาทกันแต่เช้าเลยนะคิมคิบอม -*-

            “งั้นให้ฉันเดาอีกทีไอ้หมอนั่นต้องหลอกให้นายรอเก้อแน่ๆ”

            “นั่นคิมบอม ไม่ใช่นาย เขาไม่ทำอย่างนั้นหรอก”

            “พนันกันไหมล่ะ ถ้าคนรักของนายมาฉันจะยอมทำตามทุกอย่างที่นายขอ แต่ถ้าไม่นายต้องเสียจูบให้กับฉัน”

            “ไม่” ตอบกลับโดยไม่ต้องคิด พนันบ้าๆ แบบนั้นเขาไม่เล่นด้วยหรอก ในเมื่อจูบคราวนั้นยังตามหลอกหลอนอีทงเฮคนนี้อยู่เลย ถึงแม้จะเชื่อในตัวคิมบอมเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ก็เถอะ แต่ความเสี่ยงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ที่เหลือก็ประมาทไม่ได้เช่นกัน

            “อ๋อ~ นายคงไม่เชื่อมั่นในตัวคนรักนายสินะ” พยักหน้าแสร้งทำเป็นเข้าใจพร้อมติดรอยยิ้มมุมปากให้ปลาน้อยของขึ้น

            “โอเค ฉันจะพนัน”

            “งั้นเจ็ดโมงสี่สิบห้าเมื่อไร ถ้าเจ้านั่นไม่มา นายเตรียมตัวได้เลยทงเฮ”

 

            ลมหายใจอุ่นร้อนปลิวปะทะกับสายลมอันหนาวเย็นหลังหยาดฝนเม็ดสุดท้ายทิ้งตัวลง ทงเฮนั่งชันขากอดเข่าอยู่บนพื้นที่ยกสูงขึ้นหน้าตัวบ้าน ขณะขบริมฝีปากของตนจนเกิดรอยจ้ำสีแดง นึกอยากตบปากตัวเองสักทีสองทีที่เผลอหลุดปากรับคำท้าไป ทำไมต้องไปเป็นเดือดเป็นร้อนกับคำพูดของคนพรรค์นั้นด้วยนะอีทงเฮ

            มือเล็กล้วงลงในกระเป๋ากางเกงหยิบเครื่องมือสือสารขนาดกะทัดรัดออกมา เพียรกดปุ่มโทรออกซ้ำแล้วซ้ำเล่าทว่าสิ่งที่ได้ยินมีเพียงสัญญาณที่บ่งบอกว่าใช้การไม่ได้ คิมบอมจะเป็นอะไรหรือเปล่านะ ฮือ~ ถ้าเกิดคิมบอมไม่มาจริงๆ ปลาน้อยจะทำไงดี ต้องเสียจูบครั้งที่สองให้คิบอมที่เขา(เคย)แสนรักน่ะหรอ TT^TT

            ยิ่งหันหน้าไปมองคนที่นั่งข้างๆ ก็ยิ่งกังวล ชายหนุ่มนั่งเหยียดแขนค้ำพื้น ผิวปากสบายใจไม่มีอาการทุกข์ร้อนใดๆ ให้เห็น ทงเฮก้มมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้งก่อนฟุบใบหน้าลงกับหัวเข่าตนเอง

            เจ็ดโมงสี่สิบสอง เขียงเชือดปลาลอยใกล้เข้ามาทุกที...

 

            “หมดเวลา” ดั่งคำประกาศิตตัดสินชีวิตลูกปลาตัวน้อย ทงเฮเงยใบหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยเบิกโพลง ลนลานชี้นิ้วมือไปยังนาฬิกาเรือนเล็กที่ตัวเองเพิ่งดูไปเมื่อครู่

            “อะ!... อะไรกัน! มันยังเหลือเวลาอีกสามนาที” ตั้งสามนาทีแหนะ! สามนาทีเชียวนะที่เขายังมีโอกาสรอด

            “แต่ของฉันมันสี่สิบห้าแล้ว” ยกข้อมือขึ้นพิสูจน์บ้างเล่นเอาคนตัวเล็กเริ่มเถียงไม่ออก ปลาน้อยสะอื้นโอดครวญในใจ อยากตีครีบหนีลงท่อไปกับธารน้ำฝนเสียจริง TT^TT

            “คิบอม... ทำไมนายถึงอยากจูบกับคนที่ไม่ได้รักล่ะ” พอจนมุมทีนี้ก็ต้องชักแม่น้ำทั้งเกาหลีใต้มาหว่านล้อม “จูบกับคนที่นายไม่ได้รักมันก็ไม่ต่างอะไรกับจูบกับก้อนหินหรอกนะ”

 

            นั่นสิ ทำไมคนอย่างคิมคิบอมต้องเล่นเดิมพันอะไรพิเรนอย่างนี้ด้วย

          หรือเพราะเพื่อสันติภาพของโลกอีกหรือไง? -*-

 

            “หึ... จะเบี้ยวหนี้หรือไงทงเฮ ไม่มีประโยชน์หรอก” เอ่ยใบหน้าตึงเมื่อรู้สึกว่าตนเองเริ่มโน้มเอียงไปตามเหตุผลของอีกฝ่าย ทงเฮส่ายหน้าเบาๆ วางคางลงบนหัวเข่าแล้วขดตัวกระชับแขนมากขึ้น

            “เปล่า ฉันแค่... อยากรู้” มองภาพสะท้อนของท้องฟ้าบนแผ่นน้ำที่หลงเหลือหลังฝนตก หยดน้ำเม็ดใหญ่ล่วงหล่นจากใบไม้ตีกลุ่มน้ำเป็นคลื่นวงกลมก่อนค่อยจางหายไป ทงเฮถอนหายใจอีกครั้ง “เกิดเรื่องอะไรกับคิมบอมหรือเปล่าไม่รู้”

            “เป็นห่วงมันนักหรือไง”

            “ที่เขามาไม่ได้ มันต้องเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับเขาแน่ๆ ฮึก... ฉันใจไม่ดีเลย” หยาดน้ำคลอปริ่มเตรียมทลายทำนบในไม่ช้า ทงเฮกดใบหน้าลงกับหน้าขามากกว่าเดิม

            “หมอนั่นไม่เป็นอะไรหรอกนา” พูดปลอบเสียงห้วนก่อนหันมาเห็นหยดน้ำเม็ดเล็กเกาะค้างอยู่บนปรางแก้มใส “นายจะร้องไห้ทำไมเนี่ย”

            “ฮือ

            “มานี่สิ” กวักมือเรียกให้เข้าใกล้แต่ร่างบางสั่นหน้าปฏิเสธ คิบอมสบถพึมพำอยู่ในลำคออย่างขัดใจก่อนจะขยับตัวเข้าใกล้เสียเอง มือแกร่งประคองใบหน้าหวานชื้นน้ำตาขึ้นจ้อง ติ๊งต๊องหรือไง เรื่องแค่นี้ถึงต้องร้องไห้ซะจนตา หู จมูก ปากแดงไปหมดแล้ว เดี๋ยวพ่อก็จับบังคับชำระหนี้ซะตอนนี้เลยนี่

            แขนเสื้อถูกใช้เป็นที่ซับน้ำตาอย่างลวกๆ ร่างสูงยกหลังมือป้ายหยาดน้ำเปรอะเปื้อนออกจากใบหน้า ทว่าไร้ผลเมื่อคนตัวเล็กเอาแต่สะอื้นไห้มากกว่าเดิมเสียอย่างนั้น

            “หยุดร้องไห้สักทีได้ไหมทงเฮ! แขนเสื้อฉันเปียกไปหมดแล้ว” ตวาดเสียงกร้าวหากแต่ยังคงขยับเขยื้อนข้อมืออยู่อย่างนั้น คิบอมแทบกุมขมับ คิดหาวิธีต่างๆ นานาจะทำอย่างไรให้คนตรงหน้าหยุดเป่าปี่เสียที โธ่เว้ย! แล้วทำไมคนอย่างเขาต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยล่ะเนี่ย

 

            “ทงเฮ

            “คะ... คิมบอม

            ราวกับเห็นพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตก คิบอมเบิกตากว้างหันมองบุคคลเจ้าของชื่อทันที เป็นไปได้ยังไงในเมื่อเขาขังคนตรงหน้านี้กับมือนี่นา

            ชายหนุ่มยืนนิ่งจ้องคนทั้งคู่โดยไม่กล่าวอะไรต่อ เสื้อผ้าที่เคยดูเนียบเรียบตึงในคราแรกที่พบ บัดนี้หลุดลุ่ยราวกับเพิ่งผ่านสมรภูมิรบมาก็ไม่ปาน ใบหน้าได้รูปบรรยายอารมณ์ที่ยากแก่การคาดเดา “ขอโทษนะทงเฮ ผมมาสาย”

            “ไม่เป็นไร แต่คิมบอมไม่เป็นอะไรใช่ไหม” คนตัวเล็กลุกพรวดก่อนจะปราดตัวไปหาซังบอมทันที ใบหน้าที่เกรอะกรังไปด้วยคราบน้ำตาชวนให้นิ้วโป่งอุ่นๆ ต้องปาดทับรอยเดิมอีกครั้งอย่างนุ่มนวล

            “ครับ... ผมไม่ได้เป็นอะไร” ซังบอมคลี่รอยยิ้มบางเบา เปล่าประโยชน์ที่เขาจะต้องเล่าเรื่องเพิ่มความไม่สบายใจให้กับทงเฮ เพราะอย่างไรก็ตามขณะนี้เขาก็ยืนอยู่ตรงหน้าคนตัวเล็กแล้วนี่นา “ทงเฮเป็นห่วงผมหรอครับ ^-^”

            ยังไม่ทันได้รับคำตอบเสียงกระแอมไอก็ดังขึ้นขัดจังหวะละครรักที่กำลังจะเริ่ม ให้ตายเถอะจะซึ้งใจกันไปถึงไหน ก็แค่ติดอยู่ในโรงเก็บของไม่ถึงชั่วโมงเท่านั้นเอง ทำเป็นโดนลักพาตัวข้ามไปเกาหลีเหนือไปได้

            คิบอมลุกยืนปัดเสื้อผ้าที่ไม่เข้าที่ให้เรียบร้อย มือหนาคว้ากระเป๋าสะพายพาดบ่าก่อนแสร้งดูตัวเลขบอกเวลา “อ่า… นี่มันสายแล้วนี่นา งั้นฉันไปเรียนก่อนแล้วกัน ไหนๆ แฟนนายก็มาแล้วนี่”

 

            “ขอบคุณนะครับ ที่อยู่เป็นเพื่อนทงเฮ”

            ก้าวเดินไปได้สองสามก้าวก็ต้องหันตัวกลับมาอีกรอบ ริมฝีปากหยักฉีกกว้างให้ร่างสูงอย่างจริงใจก่อนจะเบนสายตาไปยังอีกคน

            “แล้ววันหลังฉันจะมาทวงหนี้นะทงเฮ”

            .

            .

            .

            .

 

            หากรู้ว่าคำพูดมีค่าถึงเพียงนี้ รู้อย่างนี้โจคยูฮยอนบอกรักอีซองมินไปเสียตั้งนานแล้วดีกว่า

 

          ร่างสูงนั่งทอดอารมณ์ผ่านบานกระจก แสงแดดอ่อนๆ ค่อยเคลื่อนพ้นกลุ่มเมฆอีกคราช่างดูสวยงามเมื่อล้อเล่นอยู่กับหยาดน้ำที่เกาะพราว ใบหน้าคมระบายด้วยรอยยิ้มจากความสุขที่ปิดไม่มิดขณะที่มือหนึ่งกุมเครื่องมือสื่อรักที่เพิ่งใช้งานเมื่อครู่ไว้ ไม่ได้สนใจสายตาที่มองมาอย่างแคลงใจของเพื่อนซี้อีกสองคนเลย

            และแล้วสิงโตมือไวก็จัดการคลายความสงสัยด้วยตนเองเสีย ซีวอนคว้ามือถือเครื่องนั้นขึ้นมากดดูโดยที่เจ้าของไม่ทันได้ร้องค้านแต่อย่างใด รอยยิ้มกริ่มติดอยู่บนใบหน้าอย่างรวดเร็ว

            “โห~ ไอ้คุณคยูครับ ทำตัวน่ารักก็เป็นเหมือนกันหรือครับเนี่ย” ซีวอนหยักคิ้วหลิ่วตาให้คนที่ได้แต่นั่งตีหน้าขรึม เห็นนิ่งๆ เงียบๆ แบบนี้ใช่เล่นนะเนี่ย ความรักนี่มันทำให้คนเราเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้จริงๆ “ว่าแต่เมื่อคืนฉันนึกว่านายกับซองมินจะทะเลาะกันซะอีก ทำไมถึงคืนดีกันเร็วจังเลยวะ”

            เงียบ... คล้ายอากาศได้ถูกลิดรอนไปเสียหมด สายตาคมกริบสองคู่จ้องเขม็งราวต้องการชำแหละเนื้อหนังของร่างสูงออกเป็นชิ้นๆ เพื่อหาคำตอบ คยูฮยอนนั่งตัวตรงไม่ยอมแม้แต่จะปริปากจนสุดท้ายคิบอมต้องเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเสียเอง

            “มีอยู่เรื่องเดียวเท่านั้นแหละซีวอน” ตอนนี้เป้าหมายทางสายตาได้ตกเป็นของคิมคิบอมไปแล้ว ชายหนุ่มยกยิ้มแฝงนัยนิดๆ รอเวลาที่จะเอ่ยประโยคถัดไป

            “อะไรว่ะ”

            “ได้เสียเป็นผัวเมียกัน”

 

            ปั่ก!

            “โอ๊ย! เจ็บนะเว้ย ขว้างมาได้” คิบอมยกมือกุมหัวบริเวณที่หมาป่าหน้าหื่นประเคนปากกาด้ามสวยมาให้ ให้ตายเหอะ บ้านมันเลี้ยงมาแบบนินจาหรือไงฟ่ะ ถึงได้ชอบเขวี้ยงปากกาใส่เพื่อนตลอด

            คนกระทำได้แต่นั่งยกยิ้มดูเพื่อนรักรับผลกรรมอย่างสบายใจ สมควร อยากพูดมากดีนัก

            แต่จะว่าไปคิบอมเพื่อนเขาคนนี้ก็เดาแม่นเหมือนกันแหะ

            .

            .

            .

            .

 

            “นี่ๆ ไปโดนอะไรมาหรอ”

            “โดนอะไร”

            “ก็รอยที่คอนายไงเล่า” ทงเฮจิ้มนิ้วจึกๆ ไปยังบริเวณซอกคอของเพื่อนรัก ร่องรอยที่คนตัวสูงทิ้งไว้ดูเด่นชัดเมื่อตัดกับผิวขาวเนียน มือเล็กกุมปิดทันที รู้สึกถึงลำคอที่แห้งผากขณะพยายามสรรหาคำมาอธิบายเพื่อนช่างสังเกต

            “เออ...”

            “แหมๆ มีอะไรไม่เล่าให้เพื่อนฟังเลยนะ”

            “แล้วนายจะไปยุ่งเรื่องของเขาทำไมล่ะทงเฮ” แล้วไก่น้อยเพื่อนรักก็ช่วยซองมินคนนี้ไว้อีกครา ทงเฮทำหน้าหงิกหยิบหนังสือออกมาจากกระเป๋าขณะที่ริมฝีปากบ่นพึมพำไปตามเรื่อง ทว่ายังไม่ทันที่กระต่ายจะได้หายใจทั่วท้องไอ้ไก่เพื่อนรักที่ว่าก็ดันหักหลังแว้งจิกเสีย “ท่าทางฉันคงได้หลานเร็วๆ นี้”

            ฮยอกแจติดรอยยิ้มมีเลศนัยจนซองมินต้องย่นคอลงกับปกเสื้อแปลงร่างกลายเป็นเต่า นึกไปถึงคนต้นเรื่องพลันอารมณ์หมันไส้เกิดปะทุ ชิ~ แกล้งกันอย่างนี้ต่อไปจะปล่อยให้อดซะให้เข็ด

            ฉับพลันปมคิ้วที่พันกันยุ่งก็คลายกันออก ซองมินล้วงมือลงหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องบางที่ทำหน้าที่เป็นเครื่องนวดบริเวณต้นขาขึ้นมอง หน้าจอระบุข้อความใหม่หนึ่งฉบับถูกส่งเข้ามา นิ้วเรียวกดเปิดอ่าน

 

            ผู้ส่ง – ไอ้หื่น

            ...^^…

 

            แม้จะไม่เข้าใจความหมายที่คนตรงหน้าต้องการสื่อ แต่ริมฝีปากสีสดก็กรีดยิ้มน่ารักราวกับใบหน้าของคนส่งปรากฏอยู่บนหน้าจอ เม้มปากชั่งใจอยู่สักพักก่อนตัดสินใจกดนิ้วบนลงแป้นพิมพ์ แบบนี้คงเหมาะกว่ามั้ง อิอิ

           

            ส่งถึง – สามีของซองมิน

            มีอะไร???

 

            ผู้ส่ง – สามีของซองมิน

            แอบคิดถึงฉันอยู่ล่ะสิ ^_^

 

            ส่งถึง – สามีของซองมิน

            บอกตัวเองเถอะ :-P

 

            ผู้ส่ง – สามีของซองมิน

            เลิกเรียนฉันจะรออยู่ข้างล่างนะ แล้วห้ามแอบหนีฉันไปไหนอีกล่ะ ขี้เกียจตามไปแบกกลับ

            ส่วนนั่น...

            รอยยิ้มของคยูฮยอนครับ เอาไว้ดูเวลาคิดถึงกัน ^___^

 

            “ตาบ้า...” ซองมินเก็บมือถือสีหวานลงใส่กระเป๋าดังเดิม พยายามกัดริมฝีปากสกัดกั้นรอยยิ้มเอาไว้ ทว่าความน่ารักของผู้เป็นสามีใช่ว่าจะได้เห็นกันง่ายๆ เสียที่ไหน คนตัวเล็กเอาแต่นั่งเท้าคางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กุมผิวแก้มร้อนฉ่าของตัวเอง อ๊า~ รักสามีคนนี้จัง >/////<

            แต่แล้วรอยยิ้มพลันเหือดหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อใครคนหนึ่งก้าวเดินเข้ามาในห้อง ร่างสูงหยุดยืนหน้าโต๊ะนักเรียนของอีซองมิน ริมฝีปากหยักขยับเอ่ยเสียงแผ่วเบา

 

            “ซองมิน ฉันขอคุยกับนายหน่อยได้ไหม"


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Fic SJ Yaoi] Marry U ศัตรูที่รัก [KyuMin WonHyuk KiHae] ตอนที่ 19 : Chapter 17 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 12752 , โพส : 200 , Rating : 87% / 18 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8
# 200 : ความคิดเห็นที่ 13035
บอมนี่ตรงจริงๆ เดาแม่นมาก บอมนี่ชอบเฮจริงๆแล้วใช่ป่ะเนี่ย 55 คยูมิน หวานซะ
Name : jaaoAloha < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jaaoAloha [ IP : 27.55.93.114 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 สิงหาคม 2557 / 19:36
# 199 : ความคิดเห็นที่ 12978
มันเป็นใครรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร
ก๊อสสสสสสสสสสสสสสส
คยูเเม่งงงงงงงงงง   หด้ห่ส้เกฟหเาสง่้กด่ิท
PS.  ซปจน.คือดี....เลอค่า... //คยม.ชิป JoY CP ซุ่มฟินยอ.วฮย.
Name : miniCHo88 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ miniCHo88 [ IP : 49.230.128.253 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มีนาคม 2557 / 06:29
# 198 : ความคิดเห็นที่ 12907
แอร๊กกกกกกกกกกกกกก ถ้ารู้ว่าบอกรักไปแล้ว จะเป็นกระต่ายหวานขนาดนี้  บอกไปตั้งแต่วันแรกที่แต่งงานแล้ว จะได้เข้าหอเลย อิอิ
Name : Jai Jaja < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Jai Jaja [ IP : 58.9.142.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 พฤศจิกายน 2556 / 16:35
# 197 : ความคิดเห็นที่ 12843
ใครมาขัดจังหวะความสุข
Name : nastsi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nastsi [ IP : 183.88.248.131 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤษภาคม 2556 / 19:02
# 196 : ความคิดเห็นที่ 12808
ซึงกิเดินเข้ามารึ?
อย่าเพิ่งมาขัดจังหวะสิคนเค้ากำลังหวานกัน!
Name : SQUAA [ IP : 182.52.41.146 ]

วันที่: 24 เมษายน 2556 / 20:52
# 195 : ความคิดเห็นที่ 12791
สามีของซองมิน หวานๆ >///<

ใครมาอีกแล้วซึงกิหรอ
Name : luvkyumin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ luvkyumin [ IP : 58.8.183.86 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 เมษายน 2556 / 16:22
# 194 : ความคิดเห็นที่ 12748
ใครอ่ะ ร่างสูง
อีซึงกิ!! แน่ๆๆๆๆเรยยยยยย  
Name : EvilMinnie < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ EvilMinnie [ IP : 14.207.69.85 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มีนาคม 2556 / 04:26
# 193 : ความคิดเห็นที่ 12712
ใครมาขัดอีกล่ะเนี่ย
โอยยย
PS.  13elive Super Junior (KyuMin)
Name : rikioh < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ rikioh [ IP : 110.77.244.122 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มีนาคม 2556 / 16:36
# 192 : ความคิดเห็นที่ 12683
ทำไมชอบมาขัดจังหวะกันจังงงงงงงง

คนเขาจะหวานกัน
Name : miniming [ IP : 171.6.244.230 ]

วันที่: 31 มกราคม 2556 / 16:37
# 191 : ความคิดเห็นที่ 12619
ใครมันเข้ามายุ่ง!  #ตาขวาง
PS.   แค่คุณทักมา เรายินดีที่จะตอบ
Name : Psychosiiz Indy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Psychosiiz Indy [ IP : 124.122.22.153 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 พฤศจิกายน 2555 / 22:34
# 190 : ความคิดเห็นที่ 12573
หวานอีกแล้วววว

แต่ทำไมชอบมีคนขัดอยู่เรื่อย - -;
Name : KyuminHunhan >< < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KyuminHunhan >< [ IP : 203.144.144.164 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ตุลาคม 2555 / 17:10
# 189 : ความคิดเห็นที่ 12484
เขินนนน >//<
ใครมาอ่ะ
ฮานึลเหรอ -_____-++++
Name : Hanoy_4701 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hanoy_4701 [ IP : 124.122.194.218 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กันยายน 2555 / 21:09
# 188 : ความคิดเห็นที่ 12428
น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกก >////////////<
แต่คนที่เข้ามานั่นซึงกิใช่มั้ย - -+
PS.  I am SuperJunior#13
Name : SuperJunior#13 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SuperJunior#13 [ IP : 171.99.3.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 สิงหาคม 2555 / 18:05
# 187 : ความคิดเห็นที่ 12408
อ๊ากกกกกกหวานกันเกินไปแล้ว
Name : Produck [ IP : 180.183.148.170 ]

วันที่: 23 สิงหาคม 2555 / 03:45
# 186 : ความคิดเห็นที่ 12369
Name : ann_elf < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ann_elf [ IP : 182.53.157.16 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กรกฎาคม 2555 / 00:50
# 185 : ความคิดเห็นที่ 12336
คิมบอมออกมาได้ไงเนี่ยห๊ะ ในเมื่อบอมมันขังไว้แล้ว โถ่ ออกมาทำไมฟระเสียดาย ><
โอ๊ยยย คยูมินน่ารักได้อีกอ่าาา แล้วใครมาคุยกับซองมินอีกล่ะนั้น เอามันผู้นั้นไปเก็บทีค่าา
PS.   E.L.F. รักพวกนาย SJ 13 คนตลอดไป ^^
Name : ภรรยาฮยอกแจ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ภรรยาฮยอกแจ [ IP : 124.122.208.34 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กรกฎาคม 2555 / 17:51
# 184 : ความคิดเห็นที่ 12292
คยูมินไม่เอาดราม่าอีกนะ
เพิ่งจะคืนดีกันเอง

PS.  ไม่ว่ายังไงก็จะ "จีคยอชุลเก ยอลเซมยอง" ตลอดไป
Name : Rabbit_Blue < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Rabbit_Blue [ IP : 223.205.19.76 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มิถุนายน 2555 / 12:57
# 183 : ความคิดเห็นที่ 12259
อ๊ายยยยยยยยยยยยยๆๆๆ เขิลๆๆ
น่ารักอ่า...พูดม่ายเก่ง แต่พอน่ารัก ก้อหวานกันซ๊า.........
หุหุ

อ่า.....จะสงสารคิบอมรึคิมบอมดีอ่า...
Name : ChocoLateMilk [ IP : 27.55.4.245 ]

วันที่: 14 มิถุนายน 2555 / 23:25
# 182 : ความคิดเห็นที่ 12213
โมเมนต์หวานๆ ชอบมีคนขัดอยู่เรื่อยเลย -*-
Name : ForestFlower < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ForestFlower [ IP : 61.90.40.67 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤษภาคม 2555 / 07:17
# 181 : ความคิดเห็นที่ 12188
หวานกันดีจริงๆ -/////-

แล้วใครมาหามินอ่า ?
Name : -(8?)- [ IP : 171.97.170.237 ]

วันที่: 21 พฤษภาคม 2555 / 15:54
# 180 : ความคิดเห็นที่ 12154
 ใครกันอยากคุยกับมินนี่
หรือว่า...ซึงกิ!!
Name : tk only < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tk only [ IP : 124.122.63.160 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤษภาคม 2555 / 22:35
# 179 : ความคิดเห็นที่ 12120
ใครจะมาคุยกับซองมิน

PS.  เป็นวิป เมนเบ้ รัก5 หน่อ BOOMSHAKALAKA
Name : AUN VIP < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AUN VIP [ IP : 182.52.15.140 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤษภาคม 2555 / 20:47
# 178 : ความคิดเห็นที่ 12045

น่ารัก >///<
ใครมาคุยกับซองมินว่ะ?

Name : Myblacksmile < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Myblacksmile [ IP : 223.206.52.124 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 เมษายน 2555 / 13:34
# 177 : ความคิดเห็นที่ 12022
 อ๊ากกกก !! น่ารักจัง~
Name : qwerty1st < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ qwerty1st [ IP : 14.207.235.70 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2555 / 19:36
# 176 : ความคิดเห็นที่ 11979
อ่า คยูมินเพิ่งจะคืนดีกันยังไม่ถึง12ชั่วโมง ใครมันกล้ามาขอคุยกับซองมินเนี่ย ซึงกิเหรอ ?? -*- ที่โดนกี้ต่อยไปเนี่ย ยังไม่เข็ดอีกเหรอเฮีย - -
แล้วก็น่ะ บอม ใจร้ายเกินไปล่ะเฮีย ไปขังคิมบอมทำไมอ่ะ รู้สึกว่าเรื่องนี้บอมแลดูเป็นตัวอิจฉาแปลกๆแฮ่ะ คึคึ นั่นแหละ ตอนที่เค้าบอกชอบทำเป็นตวาดนู้นไล่นี้พอเค้าไม่สนใจแล้วจะมาแย่งซะงั้น - - เรื่องนี้สงสารเฮียคิมบอมจัง
Name : KyuMin_Pumpkin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KyuMin_Pumpkin [ IP : 182.52.214.197 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2555 / 10:52
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android