~((รักสุดร้ายพิชิตใจเจ้าชายคลาสD))~

ตอนที่ 5 : Chepter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 451
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    26 ก.ค. 52

ฉันเพิ่งไปมีเรื่องกับไอ้พวกเซนต์เซรีมา พวกนั้นมันยกพวกมารุมฉันประมาณสิบคนได้ ฉันเลยกลับมาสภาพแบบนี้ไงล่ะ เหมือนผีใช่มั้ย ฮ่าๆ ฉันก็ตกใจเหมือนกันตอนมองเงาตัวเองในน้ำ เหมือนผีชะมัด ฮ่าๆๆ

ทั้งหมดที่อีตานี่พูดมา ฉันไม่ได้เป็นคนถามเขาเลยสักคำถาม แค่ลงมานั่งที่ม้านั่งหมอนี่ก็สาธยายเรื่องราวยาวเหยียดให้ฉันฟังจนหมดพร้อมกับหัวเราะเยาะฉันที่หัวฟูไม่หาย = =^

นี่นายคิดว่าฉันจะเชื่อเหรอที่นายไปมีเรื่องกับคนเป็นสิบน่ะ ถ้าสู้กับคนเป็นสิบจริงๆสภาพคงไม่น่าดูดีขนาดนี้หรอกนะ แค่มีลอยฟกช้ำ ลอยถลอก ลอยปากแตก ตาเขียวแค่นี้อ่ะเหรอ มันเป็นไปไม่ได้หรอกน่า   

ทำหน้าตาแบบนี้ไม่เชื่อเหรอ

เขาถามและหันมายิ้มๆให้ฉันมันทำให้ฉันตอบเขาอย่างเลิกลั่กเพราความตกใจ

ปะ...เปล่านี่ =O=”

งั้นก็ดี

จากนั้นเขาก็นั่งสาธยายต่อไป ฉันจับใจความสิ่งที่เค้าเล่ามาได้แค่ว่า เขาเป็นประธานคลาสบี หรือนายยาโนะคนที่ฉันต้องขโมยเข็มขัด ซึ่งวันนี้เขานัดสู้กับพวกโรงเรียนเซนต์เซรีที่เป็นโรงเรียนอริกับโรงเรียนเรา แล้วพวกนั้นมันเล่นขี้โกงยกพวกมาเป็นสิบ แต่เขามีเพียงคนเดียวเขาก็เลยแพ้ โดนขโมยกระเป๋าตังค์กุญแจรถแล้วก็กุญแจห้องแล้วก็สร้อยสัญญาลักษณ์บ้าอะไรไม่รู้ที่เป็นของประจำตัวเขาไป ถ้านึกไปแล้วฉันจำได้ว่าประธานคลาสต่างๆเป็นคนที่เก่งมากและได้รับคัดเลือกจากคนต่างๆในโรงเรียน แล้วทุกคนที่เป็นประธานจะมีฉายาเป็นของตัวเองแล้วก็มีของประจำตัวด้วยมั้ง? =_=   

เธอชื่อไรอ่ะ

เสียงของยาโนะดังขึ้นท่ามกลางความงุนงงของฉันในการรับฟังเรื่องน่ามหัศจรรย์ของเขาที่เพิ่งเล่าจบไป 

อะไรเหรอ นายผีเซเว่น

ใครใช้ให้เธอเรียกฉันแบบนี้ ฉันชื่อยาโนะ -O-”

เขาตอบเน้นย้ำทุกคำพูดก่อนจะจ้องมาที่ฉันเพื่อให้ฉันเรียกเขาได้ถูกต้อง แต่...ฉันไม่ถนัดเรื่องการเรียกชื่อคนอื่นสักเท่าไร ความจำฉันไม่ค่อยดีเท่าไรด้วยน่ะ =V=  

อ๋อ ยาโนะ ยาโนะผีเซเว่น

“-_-”

ฉันไม่ถนัดเรียกชื่อของคนอื่น ว่าแต่เมื่อไรนายจะหยุดกินสักที

ฉันถามในขณะที่ยังนั่งจ้องมองเขากินขนมเบอร์เกอร์ไส้กรอกที่ฉันซ้อมาไม่หยุด

ต่อเมื่อฉันอิ่ม

นี่เขาเป็นตัวดูดกินอาหารรึไง ฉันเดินเข้าออกเซเว่นมากกว่าสิบรอบแล้วเพื่อซื้อของกินมหาศาลมาให้เขา ฉันว่าฉันกินเก่งแล้วเขาเนี่ยสิ ยิ่งกว่าฉันซะอีก

ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ

ฉันเริ่มค้านเขาเมื่อเห็นว่าชองกินรอบที่สิบของฉันใกล้จะหมดลงไปทุกที ใช่ ของกินที่ฉันซื้อมาเขาก็เอาไปกินหมด ฉันต้องเข้าไปซื้อส่วนของเขากับส่วนของฉันใหม่ แต่สุดท้ายเขาก็แย่งส่วนของฉันไปกินด้วยจนหมด นี่ฉันหิวแล้วนะ

ก็กินดิ

อีตานี่พูดง่ายๆก่อนจะเริ่มยัดขนมปังเข้าท้องอีกอัน พูดง่ายเกินไปรึเปล่าเนี่ยคุณชาย =_=^

มีอะไรให้ฉันกินเล่า นายกินไปหมดแล้ว -“-”

ฉันว่าพลางขมวดคิ้วเป็นเชิงอารมณ์เสีย แต่จริงๆแล้วฉันไม่ได้โมโหอะไรหรอก เพราะดูท่าเขาจะหิวจริงๆ สวาปามแต่ล่ะอย่างเหมือนคนตายอดตายอยากมาจากไหน จนทำให้ฉันไม่กล้าแย่งเขากินเลยอ่ะ ข้าน้อยนับถือ ซูฮก -0-

อ๋อ โทษที อ่ะ ฉันแบ่งให้เธอครึ่งหนึ่งก็ได้ ^^”

ยาโนะยิ้มให้ฉันก่อนจะยื่นไส้กรอกครึ่งหนึ่งมาให้ฉัน - - ได้ข่าวว่านายเพิ่งกัดมันเข้าปากไปเมื่อกี้ไม่ใช่หรอ

นายกัดไปแล้ว

ฉันว่าพลางยู้ปากอย่างน้อยใจ ฉันชอบทำเวลามีอะไรใครละเมิดสิทธิของฉัน เพราะทุกคนจะต้องรู้สึกผิดที่เห็นสาวน้อยน่ารักทำท่าน้อยใจแบบนี้ อุวะฮะฮ่า

แค่นิดเดียว หรือว่าเธอจะไม่กิน

แต่ดูเหมือนว่าอีตานี่จะไม่แพ้เสน่ห์ของฉันเลยอ่ะ เพราะเขายังคงแกว่งไส้กรอกไปมาและพร้อมจะยัดเข้าไปได้เสมอ ชิชะ แล้วเรื่องอะไรที่ฉันจะไม่กินล่ะ ถ้าฉันไม่กินก็บ้าเต็มทนแล้ว ศักดิ์ศรีความเป็นผู้หญิงของฉันมันกินได้ซะเมื่อไร

ฉันรีบกัดไส้หรอกที่ยาโนะถือจนหมดอัน และนั่นทำให้อีตายาโนะยู้ปากเลียนแบบฉันเมื่อกี้ด้วยสีหน้าโมโหนิดๆ =O=  

ฉันบอกให้เธอกินแค่ครึ่งเดียวนะ >O<”

เสียงงอแงของเขาทำให้ฉันรู้สึกผิด  แต่อย่างน้อยฉันก็ได้กินแล้ว ฮิยะฮะฮ่า

ก็ฉันจะกิน มันเงินฉันนี่ =3=”

ฉันพูดแก้ตัวก่อนจะยู้ปากอีกครั้ง และนั่นทำให้เราสองคนตอนนี้ทำท่ายู้ปากใส่กันใหญ่ คิดว่าจะน่ารักเท่าฉันงั้นเหรอ!!

เธอมันร้ายกาจ ยู้ปากน่ารักกว่าฉันได้ไง =3=”

เขาว่าฉันแล้วก้มหน้าตากินไส้กรอกกับเบอร์เกอร์เข้าไปอีก ถึงเขาจะตัดพ้อว่าฉันน่ารักกว่าแต่ความจริงแล้วคนที่น่ารักกว่าน่าจะเป็นเขามากกว่านะ ท่าทางเหมือนเด็กทั้งเวลากินเวลาพูดเนี่ย ดูๆไปก็เพลินดีเหมือนกันแหะ

แต่สิ่งที่ฉันสงสัยอีกอย่างของอีตาน่ารักคนนี้คือ...ไม่ว่าจะกินเข้าไปเท่าไรอีตานี่ก็ยังกินต่อไปได้เรื่อยๆสงสัยหมอนี่คงมีกระเพาะที่รั่วไหลเพราะกินเท่าไรเท่าไรก็ไม่อิ่มสักทีอ่ะนะ ซึ่งตอนนี้ฉันก็ไม่คิดจะแย่งเขาแล้วด้วยแหละ น่าสงสารอ่ะ  

ฮู่ว์ ฉันยกนาฬิกาขึ้นมาดูแล้วก็ต้องตกใจทันที เฮ้ย นี่มันจะตีสามแล้วนี่นา O_o ป่านนี้ไอ้พี่เอลฟ์คงวีนแตกทำร้ายขนมปังเมล่อนฉันแย่แล้วมั้งเนี่ย ตายๆๆ

ตายๆๆ ถ้าฉันไม่รีบกลับตอนนี้ โดนพี่เอลฟ์เล่นแน่เลย นายยาโนะฉันกลับแล้วนะ!”

ฉันว่าเสียงดังก่อนจะลุกขึ้นแต่ก็โดนมือใหญ่ของยาโนะรั้งข้อมือเล็กๆของฉันเอาไว้ซะก่อน  

ฉันยังไม่อิ่ม

ยาโนะว่าพลางอ้าปากพะงาบๆ นี่นายคิดจะเอาอะไรจากฉัน ฉันไม่มีอะไรให้นายนะเฟ้ย อีกอย่างนายยังไม่อิ่มแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน อยากให้ฉันมานั่งดูนายกินแล้วตัวเองทนหิวนักรึไง T^T 

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน

ฉันแหวใส่เขาและพยายามแกะมือของเขาที่แปะอยู่กับข้อมือของฉันออก นี่ฉันกะว่าฉันจะกินข้าวแล้วรีบเข้านอน แต่อีตานี่ก็ดึงฉันไว้ทั้งคืนจนเกือบเช้าแล้วเหรอเนี่ย เฮ้อ...ฉันใจอ่อนยอมอีตานี่ได้ไงนะ!  

เอางี้ เธออยากได้อะไรเป็นการตอบแทน บอกฉัน เดี๋ยวฉันให้หมดเลย แต่เธอต้องเลี้ยงขนมฉันอีกนะ นะๆๆ =O=”

ผู้ชายประเภทไหนเนี่ย ง้อผู้หญิงให้เลี้ยงขนม ให้ตายเถอะ

ฉันตั้งใจจะปฏิเสธเขาแต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะนึกขึ้นได้ว่าเขาเป็นประธานคลาสบี และนั่นแหละมันคือหนทางที่จะทำให้ฉันค้นพบแสงสว่างในการเอาชนะซาลาแมนเดอร์

จริงอ่ะ

ฉันถามเพื่อลองใจยาโนะ และนั่นทำให้อีตานี่ยิ้มกว้างจนปากจะฉีกไปถึงรูหูอยู่แล้ว

จริงดิ

อ่ะฮ้า นายนี่เป็นคนเสนอตัวเองนะ ดีล่ะ ฉันจะได้ทำภารกิจที่สองให้สำเร็จเพื่อที่จะได้ดูยัยเซเลยวิ่งแก้ผ้ารอบสนามสักที เสนอมาฉันก็ขอสนองหน่อยแล้วกัน ^^

ฉันเปิดปากถามเขาทันทีเพื่อจะขอสิ่งที่หวังเอาไว้   

ฉันขอเข็มขัดนายได้มั้ย

เธอต้องเป็นแฟนคลับของฉันแน่เลย เธอชอบฉันเหรอ ^U^”

ยาโนะถามทันทีโดยไม่ต้องคิด หน้าตาทะเล้นของเขาทำให้ฉันอยากจะถีบเขาตกเก้าอี้ซะจริงๆ คิดได้ไงเนี่ย เฮอะ...ถ้าฉันไม่ต้องง้อนายเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ เชื่อได้เลยว่าฉันต้องตบนายตกเก้าอี้แน่ๆ -“-

อะไรที่ทำให้นายคิดแบบนั้นน่ะ

ฉันผลักอกเขาแทนการตบหน้าเขาแทน และนั่นทำให้เขามองหน้าฉันด้วยแววตาที่เหมือนลูกแมว ลูกแมวที่ไม่ได้ฉีดยากันหมาบ้ามานาน อีตานี่ในหัวสมองต้องกำลังประมวลความคิดวิปริตออกมาแน่ๆเลย สายตามันฟ้อง   

ก็เธออยากได้เข็มขัดฉันไปสะสมใช่มั้ยล่ะ ฮ่าๆๆๆเธอคงจะเป็นแฟนคลับวีไอพีของฉันแน่ๆเลย

เสียงหัวเราะยียวนกวนประสาทของอีตายาโนะทำให้มือของฉันยั้งเอาไว้ไม่อยู่อีกแล้ว มือของฉันถูกประทับเข้าหัวของเขาอย่างจัง กะอยู่แล้วว่าต้องเป็นความคิดวิปริต =_=^

ผัวะ!!

ไปล้างสมองซะไป

ฉันตะคอกใส่ยาโนะก่อนจะง้างมือขึ้นตบหัวเขาอีกที และนั่นทำให้เขารีบยกมือมากันลูกตบอีกดอกหนึ่งของฉันเอาไว้

ท่าทางของอีตานี่เหมือนเด็กห้าขวบเลยอ่ะ เอามือคลำหัวตัวเองป้อยๆช่างดูน่ารักน่าเอ็นดู(กัดฟันพูด) ต่างจากฉันที่ตอนนี้ดูเหมือนคนแก่กำลังทำร้ายเด็กๆน่ารักๆ ชิชะ ทั้งๆที่อีตานี่อายุมากกว่าฉันปีหนึ่งเนี่ยนะ!!แต่ทำไมเขากลับทำตัวน่ารักแบบนี้วะ - -

เธอรังแกฉัน T^T”

ยาโนะทำท่าเบะน้ำตาแต่มือยังจับที่ข้อมือของฉันไม่ปล่อย

ชิ ฉันไม่ใช่แฟนนายนี่ถึงจะทำอะไรนายไม่ได้

ฉันว่าพลางทำปากเชิดและหันหน้าเชิดใส่เขา

ใจร้าย ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าพูดกับฉันแล้วก็กล้าทำกับฉันแบบนี้

งั้นฉันจะเป็นผู้หญิงคนแรกเลยแล้วกัน

ว่าแล้วฉันก็เตรียมจะถอดรองเท้าขึ้นตบหน้าเขา แต่เขาก็กลับจับแขนฉันเอาไว้แน่นยิ่งกว่าเดิมไม่ยอมปล่อย กลัวหน้าเสียโฉมขนาดนั้นเลยเหรอคุณชาย =_=++  

เธอโกรธแค้นฉันมาตั้งแต่ชาติไหนเนี่ย

เสียงอ้อนๆของยาโนะทำให้ฉันหันไปมอง นั่นสิ ฉันไปโกรธแค้นเขาตั้งแต่เมื่อไรว้า แต่การที่เห็นคนน่ารักกว่าตัวเองเนี่ยมันน่าหมั่นไส้จะตายไป ชิ งั้นฉันก็ไม่ผิดอะไรใช่มั้ยล่ะ คนเราก็ต้องมีการหมั่นไส้คนอื่นกันบ้างแหละ 

ตั้งแต่ชาติที่แล้วที่นายข่มขืนยายฉัน

ฉันตอบอย่างไร้สาระและพยายามแกะมือของยาโนะออกจากข้อมือของฉัน

เฮ้ย จะบ้ารึไง ฉันไม่เล่นของแก่

นายนี่พูดพร้อมกับโยนขยะทั้งหมดลงถังขยะ ยาโนะลุกขึ้นแล้วปัดฝุ่นที่เกาะกางเกงเขาออก ทั้งๆที่ในมือของเขายังคงมีข้อมือทั้งสองข้างของฉันอยู่ ไอ้มือโต ปล่อยฉันนะวุ้ย TOT  

อ้า ฉันอิ่มแล้ว

พูดว่าอิ่มแล้วอย่างเดียวมันจะตายรึไง ทำไมต้องมีคำว่าอ้าด้วยเนี่ย แล้วทำไมอีตานี่ยังไม่ปล่อยฉันสักที ถึงมันจะไม่ได้เจ็บอะไรแต่ฉันก็ไม่อยากอยู่ใกล้ๆไอ้บ้านี่นานๆหรอกนะ  

อิ่มแล้วก็ดี ถอดเข็มขัดมาสิ

ก็มาถอดเองสิ

อะไรนะ อีตานี่ให้ฉันไปถอดเข็มขัดออกจากเอวของอีตานี่เนี่ยนะ แล้วลองคิดดูสิ เข็มขัดที่มันอยู่ไม่ห่างจากโชกุนน้อยของอีตานี่ อึย~ คิดแล้วอยากจะบ้า

ฉันส่ายหน้ารัวดิกก่อนจะพยายามแกะมือออก แต่สุดท้ายผลลัพธ์ที่ได้กลับมาคือ แขนทั้งสองข้างของฉันยังคงจับไว้อยู่ที่เดิม  

ปล่อยฉัน!! แล้วก็รีบๆถอดเข็มขัดนรกนั่นมาได้แล้ว ฉันจะได้รีบกลับไปนอน

ก็มาถอดเองสิ

หมอนี่มองฉันด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ และในที่สุดเขาก็ปล่อยแขนทั้งสองข้างฉันเป็นอิสระ คิดว่าฉันไม่กล้าถอดเข็มขัดของนายออกมางั้นเหรอ!!! ให้มันรู้ไปสิว่าฉันไม่กล้าอ่ะ

ทำไม ไม่กล้าเหรอ

เขามองฉันด้วยสายตาเยาะเย้ยก่อนจะแสยะยิ้มเหมือนดูถูกมาให้ฉัน

ฮึ่ย! นี่คิดว่าฉันไม่กล้าใช่มั้ย ได้ๆๆฉันจะไปถอดเข็มขัดนายออกเดี๋ยวนี้แหละ บังอาจมาดูถูกฉันอย่างนี้มันแย่ที่สุด ฉันเกลียดการโดนดูถูก!!  

ฉันเดินเข้าไปหาเขาก่อนที่จะนั่งคุกเข่าลงเพื่อที่จะถอดเข็มขัดเขาออก อ้าก ฉันไม่อยากจะมองไปข้างหน้าเลยสักนิด ฉันไม่อยากจะมองโชกุนน้อยของใครหรอกนะ

ระวังหน่อยนะ อย่ามาโดนฮ่องเต้ฉันล่ะ

ยาโนะพูดพร้อมกับหัวเราะในลำคอไม่หยุด ย้าก อยากจะบ้าตายจริงๆเลย

ฉันพยายามก้มหน้างุดๆเพื่อไม่มองไปข้างหน้าที่มีเจ้าโชกุนน้อยอยู่ แต่มันยากลำบากมากในการถอดเข็มขัดเขาออกโดยไม่มอง อ๊ากๆๆ ไอ้เข็มขัดนรก ออกมาเถอะนะ ขอร้องล่ะ T_T

รู้...รู้แล้ว...รู้แล้วล่ะน่า =O=//”

ฉันตอบอย่างตะกุกตะกักพร้อมกับใช้สายตามองเหล่ๆไปบนเข็มขัดก่อนจะดึงหัวเข็มขัดออกมา

ให้ตายเถอะมันเสี่ยงต่อการโดนไอ้นั่นมากเลยนะ มือฉันยังบริสุทธิ์อยู่เลย ฉันจะต้องมาเสียบริสุทธิ์เพราะดึงเข็มขัดของเขาออกงั้นเหรอ เลวร้ายที่สุดเลย T^T  

รีบๆสิ ฉันเมื่อยแล้วนะ

นี่ถ้าใครเดินผ่านมาเห็นล่ะก็ จะต้องคิดแน่ๆว่าเรากำลังจะทำอะไรกัน อ้าก ไม่จริง >O<

นายก็อยู่เฉยๆสิ

ฉันแวดใส่เขา แล้วเอื้อมมือไปดึงเข็มขัดเขาออกมาจนได้ ไชโย ในที่สุดฉันก็ดึงมันออกมาได้แล้ว ยะฮู้ ^O^

แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ดีใจสุดขีด นายยาโนะก็พูดคำบางคำออกมาขัดขวางฉัน

เธอลามกชะมัด

อะไรนะ

ฉันหันไปถามเขาอย่างสงสัย ก่อนที่สายตาของฉันจะเจอะจังๆกับสายตากรุ้มกริ่มของยาโนะ

เธอโดนฮ่องเต้ฉัน

ฉันเปล่านะ!!!”

มีเพียงเสียงแวดของฉันและสายตากรุ้มกริ่มของยาโนะที่กำลังใกล้เข้ามาประชิดตัวฉันเรื่อยๆเท่านั้น

เธอโดนมันแน่ๆ เธอจับโดนมัน

บ้า ฉันไม่ได้แตะโดนตัวนายด้วยซ้ำ!!!”

ฉันก้มหน้างุดเพราะว่ายาโนะเข้ามาใกล้ฉันจนฉันไม่กล้ามองหน้าเขาเลยสักนิด ก็ฉันไม่ได้ทำอะไรจริงๆนี่นา แงๆ เชื่อฉันสิ

ไม่จริง เมื่อกี้ตอนเธอดึงเข็มขัดออกมาโดนฮ่องเต้ฉันเต็มๆเลย

ฉันไม่ได้ทำนะ ไม่ได้โดนด้วย >O<!!”

ฉันร้องเสียงลั่นและนั่นยิ่งทำให้ยาโนะเดินเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นไปอีก อ๊าก บอกว่าปล่อยก็เปล่าสิโว้ย

เธอโดน เธอจงใจที่จะจับมันใช่มั้ย อ๋อ ฉันรู้แล้ว ที่แท้เธอก็วางแผนมานี่เอง

วางแผนบ้าอะไร ถ้านายถอดเข็มขัดมาให้ฉันตั้งแต่แรกมันก็ไม่ต้องมาเป็นแบบนี้หรอก >O<”

เท้าของฉันถอยห่างจากยาโนะเรื่อยๆแต่สุดท้ายยาโนะก็เดินเข้ามาประชิดตัวฉันได้อยู่ดี อึ๋ย...

เธอผิดเองที่อยากจับฮ่องเต้

ฉันไม่ได้จับนะ

เธอจงใจจับ แถมบีบด้วย...”

เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างหูของฉันทำให้ฉันพยายามผลักยาโนะออก แต่เขาก็กลับดึงตัวฉันเข้าไปประชิดตัวซะดื้อๆ ทำเอาฉันเซไปหาเขาเลย ว๊าก

เธอต้องรับผิดชอบนะ...ยัยลามก

ฉันไม่ได้ทำอะไรนาย ออกไปนะ!!!”

แขนของฉันที่ผลักยาโนะออกถูกยาโนะรวบเอาไว้ทั้งสองข้าง ก่อนจะมีเสียงที่ลามกจกเปรตของยาโนะดังออกมาต่อ  

ทำไมเธอต้องบีบมันด้วย ไม่รู้รึไงว่ามันเจ็บนะ >3<”

เขาทำปากจู๋เหมือนเด็กโดนแย่งอมยิ้มก่อนจะยิ้มร่าเหมือนอารมณ์ดีจัดที่ได้แกล้งฉัน

อ๊าก นี่ฉันไม่ได้แตะอะไรเขาเลยสักนิดนะ ไม่ได้ทำจริงๆ TT^TT เชื่อฉันสิ ฉันยังไม่ได้โดนอะไรเขาเลยสักนิด TOT  

ฉันยังไม่ได้แตะอะไรนายเลยนะ สาบานได้!!”

แต่ฉันรู้สึกนี่นา เธอโดนมันเต็มๆเลย แถมยังบีบอีกต่างหาก เธอต้องรับผิดชอบซี่ ยัยโรคจิตลามก

ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ทำ TTOTT”

หึ...เธอโดนของฉันแล้ว ยังไงเธอก็ต้องรับผิดชอบ ฉันชักสนใจเธอแล้วสิ หุหุ ^^”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

379 ความคิดเห็น