~((รักสุดร้ายพิชิตใจเจ้าชายคลาสD))~

ตอนที่ 4 : Chepter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 362
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 ก.ค. 52

ฉันกำลังนั่งอยู่ข้างล่างหอที่มีผู้คนมากมายเริ่มเดินไปมาไม่หยุด และบางคนยังมองฉันด้วยสายตาประหลาดๆเหมือนไม่เคยเห็นคนอย่างนั้นแหละ บางคนก็เหมือนจะเข้ามาทัก บางคนก็เหมือนหลบสายตาฉัน แต่ที่แน่นอนคือมีแต่พวกผู้ชายทั้งนั้น =O=^

แต่ฉันไม่มีเวลาจะมาสนใจเจ้าพวกนี้แล้ว ฉันต้องหาใครสักคนเพื่อถามว่านายเคบ้าบอนั่นอยู่ที่ไหน ใช่ เพราะฉันจะไปขโมยรองเท้าเขายังไงล่ะ เพียงแต่ฉันไม่รู้จะหาใครที่ไหนที่คุยภาษมนุษย์กับฉันรู้เรื่อง YOY

เฮ้อ~!”

เสียงถอนหายใจของฉันดูเหมือนมันจะดังไปกระทบโสตประสาทของคนอื่นๆที่อยู่บริเวณนั้นเข้า และแต่ล่ะคนก็หันมาจ้องฉันตาไม่กระพริบเลย ง่ะ มองหาไรวะเนี่ย -O-

“=_=”

ฉันที่นั่งนิ่งอยู่ตรงโต๊ะหันไปมองเจ้าพวกบ้าหลายๆคนที่ยังคงจ้องฉันตาไม่กระพริบอยู่ตรงข้ามฉัน และรู้มั้ยสิ่งต่อมาที่ทุกคนเป็นกันคืออะไร พวกนั้นหน้าแดงและบางคนก็หลบสายตาฉันไปหมด เฮ้ย นี่ฉันเป็นตัวประหลาดที่เสกให้คนบ้าบอได้เหรอ =_=

เฮ้ย แต่เอาเถอะ ตัวประหลาดอะไรไม่สนฉันต้องลากใครสักคนแล้วมาถามเรื่องนายเคให้ได้เลย เอาวะ!!

เอ่อ...นายคนนั้นอ่ะ ^-^”

ฉันส่งยิ้มหวานให้ผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงข้ามฉันก่อนจะกวักมือเรียกเขาเบาๆ และนั่นทำให้เขาเดินมาหาฉันด้วยท่าทีเก้ๆกังๆ

ถึงเขาจะดูท่าทางแปลกๆแต่ว่าเขาก็ดูดีพอใช้เลยนะ เพราะผิวขาวซีดกับผมสีดำสนิทนั่นล่ะมั้งที่ทำให้ผู้ชายคนนี้เหมือนจะดูดีพอใช้ได้ และเหมือนเขาจะพูดภาษามนุษย์(ต่างดาว)กับฉันได้ด้วยแหละ

เรียกฉันเหรอ...

ใช่แล้ว ฉันมีเรื่องจะถาม ^O^”

ฉันว่าอย่างร่าเริงก่อนจะลุกขึ้นยืนตรงหน้าของชายผมสีดำ ดูเหมือนว่าอีตานี่จะสูงกว่าฉันมากเลยอ่ะ เพราะขนาดฉันยืนฉันยังต้องเงยหน้าคุยกับเขาเลย แงๆ สูงตั้งร้อยเจ็ดสิบแต่ดันเกิดมาเตี้ยในโรงเรียนนี้อีกแล้วพี่น้อง

ก็คิดดูสิ ผู้ชายแต่ล่ะคนของโรงเรียนนี้ล้วนเป็นลูกครึ่งค่อนกลางกันทั้งนั้น ก็ไม่แปลกเลยที่จะสูงกัน รวมถึงยัยผู้หญิงถึกหลายๆคนด้วยที่สูงเปรตกว่าฉันเยอะ ฉันน่ะลูกครึ่งเหมือนกันนะไทยจีน แต่เชื้อจีนมันไม่ช่วยให้ฉันสูงเลย TT_TT

เรื่อง...อะไรเหรอ??

นายรู้จักประธานคลาสซีมั้ย?? *0*

ฉันถามชายร่างสูงตรงหน้าพร้อมกับทำสายตาวิ๊งๆอยากรู้คำตอบมากๆ และนั่นทำให้ชายหน้าซีดเป็นผีตำแยหน้าแดงขึ้นทันที ฉันเสกมนต์ใส่หัวนายเหรอเมื่อกี้ =.=

อ่า รู้ๆ

เขาตอบเมื่อได้สติ ฉันจึงรีบร่ายคำถามใส่นายหัวดำนี่ทันที เพราะฉันรู้สึกว่าตอนนี้เริ่มมีคนหยุดยืนมองการสนทนาของฉันกับอีตานี่เยอะจริงๆ

นายเล่ารายละเอียดของนายเคให้ฟังหน่อยได้มั้ย แบบอย่างเช่นอยู่ห้องไหนเป็นคนยังไง อะไรแบบนี้อ่ะ >O<”

เธอสนใจ เคเหรอ?

เอาแล้วไง มันคือคำถามโลกแตก นายเคเป็นใครฉันยังไม่รู้จักแล้วฉันจะไปสนใจเขาได้ไง ไม่ทราบว่าอีตานี่โง่รึเปล่านะ ถ้าฉันสนใจนายเครู้จักนายเคแล้วฉันจะมาถามจากนายทำไมวะ

ฉันทำใจเย็นก่อนจะตอบคำถามของเขาไปแบบงั่งๆ อาจจะงั่งมากถึงงั่งที่สุดก็ได้ -_-;;

ใช่แล้ว นายช่วยเล่าให้ฉันฟังหน่อยนะ นะๆๆ

ก็ได้...

อีตานี่ทำหน้าเสียงเอื่อยๆก่อนจะนั่งลง ทำไมไม่นั่งตั้งแต่แรกให้ฉันยืนคอหักคุยกับนายทำไมฮะ??

และเพราะการนั่งของอีตาหัวดำนี่มนทำให้ฉันและเขาอยู่คนล่ะระดับอีกแล้ว เขาดูเตี้ยกว่าฉันและทำให้ฉันต้องก้มหน้าคุยกับเขา ให้ตายเถอะ คอฉันจะหักก็วันนี้แหละ!!!

เคน่ะ...ชื่อจริงๆคือ ซาฮาระ เคอิจิ เป็นลูกเจ้าของบริษัทส่งออกรถยนต์ทั่วโลก เป็นเพื่อนกับทีเจ ยาโนะ เซเคิ้ล และเอลฟ์

ฮะ?? เอลฟ์ หวังว่าคงไม่ใช่พี่ฉันหรอกนะ คนชื่อเอลฟ์บนโลกนี้คงจะมีเยอะ คงจะไม่ใช่พี่ฉันหรอกน่า

ประธานคลาสซีที่ได้ชื่อว่าโหดที่สุดแห่งยุคและเป็นหนุ่มฮอตอันดับสามของโรงเรียน เป็นคนที่หื่นกาม บ้าเซ็กส์ และเห็นผู้หญิง...สวยๆ...ไม่ได้

รู้สึกว่าประโยคคำว่าสวยอีตานี่จะหยุดไปสักพักก่อนจะหันมาจ้องที่หน้าฉันนะ จะสื่อความหมายอะไรรึเปล่าเนี่ย

แล้วก็...ห้องเคน่ะ อยู่ตึกนี้ชั้นแปด ห้องsuper V.I.P ห้องที่ 333 ฉันว่าที่เหลือเธอคงรู้แล้วแหละ

อ่ะ เดี๋ยวสิ

ฉันรั้งแขนของอีตาหัวดำเอาไว้ก่อนที่อีตานี่จะลุกแล้วหายหัวไป ฉันยังไม่เคยเห็นหน้านายเคแล้วฉันจะรู้ได้ไงล่ะว่าใครคืออีตาเค -O-

อะไร...เหรอ?

นายเคหน้าตายังไง ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย นายเล่าถึงจุดเด่นของเขาหน่อยได้มั้ย

เคเหรอ อืม...ก็ หน้าตาหวานๆเหมือนผู้หญิงแต่สายตาหยิ่งๆ ขาวๆ หัวดำๆ ตัวเตี้ยๆ =_=”

ตัวเตี้ย? ตัวเตี้ยของนายเหรอ อีตาเคเนี่ยนะตัวเตี้ย ฉันว่าถ้าคนในโรงเรียนนี้บอกใครเตี้ยนั่นแสดงว่าต้องร้อยเจ็ดสิบห้าขึ้นแหงๆ แหม ใครมันจะไปถึกควายอย่างพวกแกวะ =_=

อื้มๆ ขอบคุณมากเลยนะ!! นายนี่น่ารักจริงๆ ^^”

ฉันยิ้มอีกครั้งให้อีตาหัวดำและนั่นก็เป็นปฏิกิริยาทางเคมีที่ทุกคนทั้งบริเวณจะหน้าแดง และส่งเสียงคำเดียวกันคือ

อ่า...~”

สงสัยฉันจะเป็นมนุษย์ต่างดาวจริงๆซะแล้วสิ -O-

     

ณ ห้อง 18333(ประธานคลาสซี)

กุกกัก กุกกัก

นี่อาจเป็นครั้งแรกในชีวิตฉันเลยก็ได้นะที่แอบเข้าห้องผู้ชายแถมยังไปขโมยคีย์การ์ดมาจากคนคุมหอที่นี่อีก ความผิดใหญ่หลวงเลยใช่มั้ยเนี่ย แต่เอาเถอะ ฉันต้องสะสรางเรื่องที่พนันไว้ให้เสร็จ คนอย่างท่านหญิงแอลมอนด์ไม่เคยยอมแพ้ใครอยู่แล้วเฟ้ย

ฉันค่อยย่องๆเข้าไปในห้องของนายเคที่เพิ่งงัดเข้ามาได้สำเร็จ(ก็แค่เอาคีย์การ์ดที่ขโมยมารูด =_=)

เยี่ยม ตอนนี้ฉันกำลังกลิ้งไปมาเพื่อนอนดมรองเท้าของอีตาเคประธานคลาสซีชัดๆ เพราะทุกครั้งที่ฉันเดินเข้ามาแต่ล่ะก้าวไอ้บ้าเคนี่มันก็พลิกตัวทุกที ฉันเลยต้องกลายร่างเป็นตะขาบแล้วคลานเข้ามาอย่างที่เห็น ฮึ่ย!~ =_=

อี๋ ขนาดนอนยังจะใส่รองเท้าอีก เหม็นชะมัด

ฉันบิดจมูกตัวเองเพราะทนไม่ไหวกับกลิ่นอันโสโครกของรองเท้าที่บรมโคตะระเหม็น ไม่รู้ว่าแม่อีตานี่ซักรองเท้าให้นายเคครั้งสุดท้ายเมื่อไร แล้วฉันก็ไม่คิดด้วยว่าอย่างอีตานี้จะโยนรองเท้าลงไปในผงซักฟอกได้ เป็นไปไม่ได้

งืมๆ อย่ามายุ่งกับฉัน

คนบ้าอะไร ซกมกยังไม่พอยังจะนอนละเมออีก เนี่ยน่ะเหรอประธานคลาสซีโรงเรียนนี้ ซกมกชะมัดเลย

ฉันที่นอนกลิ้งไปมามานาน รีบคลานไปแกะเชือกรองเท้าของอีตาเคออกมา โอ้ย มันทำให้ฉันอยากอ้วกแตกตายคาที่เลย  

จะอ้วกแล้ว >_<”

ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะความเหม็นจากรองเท้าหรือเพราะฉันเหลือบไปเห็นขี้หมาติดอยู่ที่รองเท้าของนายเคนั่น แต่ตอนนี้มันมีบางอย่างมาจุกอยู่ตรงคอแล้ว อ้าก ฉันจะอ้วกแล้ว

ฉันรีบดึงรองเท้าออกจากเท้าอันเหม็นเน่าของอีตานี่ด้วยความรวดเร็วสูงแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน แฮ่กๆๆในที่สุดก็ดึงได้แล้วข้างหนึ่ง แล้วมันก็เหลืออีกข้างหนึ่ง อี๋ฉันไม่อยากจะแตะรองเท้าข้างนี้เลย มีขี้หมาติดมาด้วยอ่ะ อี๋ แหวะ จะอ้วกแล้ว

ทำไมฉันต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ

ฉันยังคงพึมพำกับตัวเองเพื่อถ่วงเวลาที่จะไม่ต้องแตะรองเท้าเลอะขี้นี่ อ๋า ทำไมฉันถึงต้องไปรับคำบ้าๆของยัยเซเลนด้วยนะ แต่เอาวะ เพื่อศักดิ์ศรีและตำนาน!! ฉันจะสร้างตำนาน

ใครมายุ่งกับรองเท้าข้า มันต้องตาย

อึก~ ฉันแทบจะไม่อยากกลืนน้ำลายเลย เหมือนอีตานี้จะรู้นะว่าตอนนี้กำลังมีคนมายุ่งกับรองเท้าของอีตานี้อยู่ ฉันจะตายเพราะโดนอีตานี้ใช้เท้าอุดปากฉันมั้ยเนี่ย มันเหม็นจนสามารถฆ่าคนได้เลยนะ TT^TT  

พึ่บ พึ่บ พึ่บ

ฉันรีบแกะเชือกรองเท้าบริเวณที่ไม่ค่อยมีขี้หมาติดก่อนจะพยายามจับบริเวณว่างเปล่าของรองเท้าแล้วดึงๆมันออก อ๊าก ออกมาสิ ออกมาสิโว้ย!!~

กรี๊ด มันหลุดออกแล้ว ไชโยๆ ในที่สุดฉันก็แกะมันออกมาได้ แต่ อี๋ มีขี้ติดมือฉันด้วย อ๊ากๆๆๆๆๆขี้หมาติดมือฉัน อ๊าก แล้วมันก็ เหม็นชะมัดเลยอ่า อ๊าก ฉันจะแก้แค้นนาย นายเค >O<

 

หลังจากที่ฉันล้างมือจากขี้หมาสกปรกๆจากรองเท้าอีตาเคและออกมาจากห้องนรกที่รกสมชื่อของอีตาเคได้ ฉันก็รีบยัดรองเท้าใส่ถุงพลาสติกก่อนจะเดินย่องไปที่ห้องของนางซาลาแมนเดอร์เพื่อโยนรองเท้านรกนี้ให้ยัยบ้านั่นดมซะบ้าง ถ้าขืนเอามาส่งพรุ่งนี้ฉันกับพี่เอลฟ์ได้กลายเป็นศพคาห้องเพราะรองเหม็นๆนี่แน่

ปัง!ปัง! ปัง! 

ฉันยืนเคาะที่ประตูห้องของยัยเซเลน ฉันเคาะประตูเป็นเวลาเกินกว่า30วินาทีแล้วยัยนี้ก็ยังไม่ออกมาเปิดให้สักที โหย แถมกลิ่นนรกแตกของรองเท้านี้ยังโชยออกมาไม่หยุดอีก นี่ฉันมัดปากถุงแน่นแล้วนะ

จะเคาะหาสวรรค์วิมานอะไรนักหนายะ

เสียงแรดๆของยัยเซเลนดังขึ้นก่อนจะมีเสียงคนเดินกุกกักๆมาที่หน้าห้อง  

อ่ะ แอลมอนด์

คนที่มาเปิดประตูห้องให้ฉันไม่ใช่ยัยเซเลน แต่เป็นยัยเคเลน และรู้อะไรมั้ย ทุกครั้งที่ฉันเจอยัยนี่ฉันรู้สึกถึงรังสีแปลกประหลาดบางอย่างจากตัวยัยนี่ T^T

คิดถึงเคเลนเหรอแอลมอนด์^^”

ยัยนี่พูดไปยิ้มไปเหมือนจะสื่อความหมายอะไรบางอย่างให้ฉัน ว๊าก ไม่เอานะ อย่าคิดอะไรไม่ดีไม่งามกับฉันเลย TOT

คิดถึงยัยขี้เลนอย่างเธอเนี่ยนะ ฉันคงต้องเพี้ยนแน่ถ้าเป็นแบบนั้น

ฉันตอบอย่างสยองๆก่อนจะยื่นรองเท้านรกนี่ให้ยัยเซเลนเอาไปถือ และยัยนี่ก็โง่รับไปจริงๆด้วย ไชโย รอดตายแล้ว

ฝากไอ้รองเท้านรกของไอ้เคด้วย สกปรกชะมัด

ยัยเคเลนมองรองเท้าก่อนจะทำน่าแขยงและหันมาทำหน้าหวานปานน้ำผึ้งนรกให้ฉันแทน

แอลมอนด์ทำได้ ฉันว่าแล้วว่าแอลมอนด์ต้องทำได้ ดีใจจังเลย ^O^”

ยัยขี้เลนกระโดดเข้ามาเหมือนจะกอดฉัน แต่ฉันก็รีบดันประตูมาปิดหน้าของยัยเคเลนไว้ก่อน รู้สึกว่าจะมีเสียงดังอั่กอะไรทำนองนี้ด้วย สมน้ำหน้า ฮ่าๆ  

ประตูถูกเปิดออกก่อนฉันจะพบว่ายัยขี้เลนกำลังนอนแอ้งแม้งกอดรองเท้าสกปรกๆของไอ้เคไว้แน่น ยัยนี่เริ่มบ้าขึ้นทุกทีรึเปล่านะ โดนประตูกระแทกหน้ายังยิ้มได้อีก

ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆถึงยัยนี้จะเป็นน้องสาวฝาแฝดของยัยเซเลน แต่ยัยนี่กลับปัญญาอ่อนได้น่าเหลือเชื่อ ทั้งๆที่ตัวเองอายุตั้ง 18 แล้ว ไม่เหมือนยัยเซเลนที่ดุร้ายยิ่งกว่าจระเข้เข้าสิง ใครได้เห็นหน้ายัยสองคนนี้นะต้องรู้แน่ๆว่ายัยเซเลนน่ะมีเขี้ยวงอกออกมา แต่ยัยเคเลนกลับมีหัวกะโหลกที่อ่อนปวกเปียก  

“*0*”

ฉันว่าฉันไปดีกว่า

ทันทีที่ฉันเห็นสายตาไม่ปลอดภัยของยัยเคเลน ฉันก็ปิดประตูใส่หน้ายัยเคเลนและออกห่างจากประตูทันที สายตายัยนี่มันทำฉันอยากอ้วกซะไม่มี

 

โครก คราก~

เสียงท้องร้องของฉันดังออกไปนอกโลกได้เลยก็ว่าได้ ให้ตายเถอะ ฉันยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เย็นเลยนี่นา งั้นก่อนกลับไปนอนสงสัยฉันต้องแวะไปหาอะไรกินที่เซเว่นหน่อยแล้ว ตอนเข้ามาเห็นมีเซเว่นอยู่แถวๆหน้าประตูด้วยนี่นา ดีจัง ชีวิตฉันฝากไว้ที่เซเว่นแล้ว ^O^!

ฉันรีบสาวเท้ามาที่เซเว่นแถวหน้าประตูโรงเรียนพร้อมกับลมที่พัดผ่านหวิวๆข้างหลังฉันเย็นจับใจ ให้ตายเถอะ รู้สึกไม่ค่อยดีเลยอ่ะ =.=

ชาลาล่าลาล่า เซเว่นอีเลเฟ่น โอ้ว เย เย้ เย เซเว่น~!”

ฉันร้องเพลงเวลาหิวนึกถึงเซเว่นระหว่างทางที่เดินโดยไม่อายใคร จะอายทำไมคนเสียงดีร้องเพลงยังไงก็เพราะ อีกอย่างไม่มีใครหน้าไหนตื่นมาทำอะไรดึกๆดื่นๆที่นี่หรอก  

 แง่มๆกินอะไรดีหว่า

หลังจากพาตัวเองเข้ามาในร้านเซเว่นที่มีคนขายหน้าผุเป็นผีปลาร้า ฉันก็มองๆดูที่ชั้นวางขนมก่อนเป็นอันดับแรก ขนมนั่นคือชีวิต จังหวะคอยลิขิตให้ชีวิตก้าวไป หอมหวานที่แสนน่ากินนั่นเป็นจิตใจที่สดใสเสรี~!

ฟิ้ว~

ในขณะที่ฉันกำลังดูขนมบนชั้นวางของอยู่นั้นฉันก็รู้สึกถึงไอเย็นและเหมือนลมพัดผ่านไปมาที่ข้างหลังฉัน อึก~ ฉันคงจะรู้สึกไปเองสินะ อะ...อย่าไปสนเลยดีกว่า

เอ๋? ฉันว่าฉันกินไส้กรอกดีกว่านะแล้วก็เบอร์เกอร์อีกซักสองอันมันก็น่าจะอิ่มนะ

ฉันเดินไปที่เคาท์เตอร์แล้วจัดการสั่งทุกสิ่งทุกอย่าง อ๋า บอกแล้วว่าคนขายน่ะหน้าเหมือนผีปลาร้าผุจะตาย ดูดิ ตาก็คล้ำๆ หน้าก็ซีดๆ ดูยังไงก็พิลึกชะมัดเลย

ฟิ้วว~

เป็นอีกครั้งที่ความรู้สึกเหมือนลมพัดผ่านอยู่ข้างหลังของฉันไม่เลิก ถ้าฉันจำไม่ผิดโบราณท่านสั่งสอนไว้ใช่มั้ยว่าฉันไม่ควรจะพูดถึงสิ่งนั่น ไม่งั้นมันก็คงจะตามมาถึงบ้าน เพราะฉะนั้นอย่าสนใจๆ =O=  

ฟิ้ววว~

อึก ความรู้สึกแบบเดิมเกิดขึ้นข้างหลังของฉันอีกแล้ว นี่ฉันจินตนาการสูงขนาดจินตนาการเป็นเรื่องเป็นราวเลยรึเปล่านะ ต้องใช่แน่ๆ ฉันจินตนาการว่ามีลมพัดข้างหลังฉัน มันเลยรู้สึกว่ามีจริงๆ มันไม่มีจริงหรอกน่าไอ้...ที่ว่าน่ะ

ทั้งหมด 85 บาท

ฉันรีบยัดตังค์ให้อีตาคนขายแล้วเดินจ้ำอ้าวกลับไปที่หอพักทันที หอพักของฉันถึงแม้มันจะอยู่ในโรงเรียนแต่มันก็ตั้งไว้อีกประตูหนึ่งของโรงเรียนเลยนะ ซึ่งเซเว่นที่ฉันเดินมาน่ะมันอยู่ใกล้ๆกับหน้าประตูโรงเรียนที่ 1 ส่วนหอพักน่ะอยู่หน้าประตูโรงเรียนที่สอง ซึ่งมันก็ไกลมากๆ ไกลมากซะจนฉันรู้สึกได้ถึงย่างก้าวที่มีคนตามฉันมา แงๆ

ฟิ้วว~

ตอนนี้ฉันเริ่มมั่นใจขึ้นไปทุกทีแล้วว่าสิ่งลึกลับที่กำลังตามฉันมาไม่หยุดคืออะไร

โอเค อย่าคิดจะตามฉันมาเด็ดขาดนะเจ้าบ้า!!! เพราะถ้ามันตามฉันมาจริงๆฉันจะจัดการมัน ไม่ว่าคนหรือผีฉันจะจับมันฆ่าทิ้งซะ ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ เพราะท่านแอลมอนด์คนนี้น่ะไม่เคยปราณีใคร!!

ฟิ้วว~

นี่มันจะมีเสียงฟิ้วฟิ้วอีกนานมั้ยนะ ถ้ามันอยากจะโผล่ออกมานักทำไมมันต้องไปฟิ้วอยู่ข้างหลังฉัน แน่จริงมันก็มาโผล่ตรงหน้าหรือไม่ก็มาแตะไหล่ฉันเลยสิ ฉันจะได้วิ่งหนีสติแตกตามที่มันต้องการไง(ไหงบอกไม่เคยปราณีใคร) คนอย่างฉันถึงจะไม่เคยปราณีใครแต่ฉันก็กลัวผีนะเฟ้ย T^T  

โอเค ฉันไม่รู้นะว่าแกเป็นใคร แต่ถ้าแกยังจะมาฟิ้วๆอยู่ข้างหลังฉันอีก แกก็โผล่มาให้ฉันเห็นเลยซะดีกว่านะ TOT ฉันจะได้วิ่งหนีตามที่แกต้องการไง ส่วนแกก็วิ่งไล่ฉัน โอเคมะ

ฉันหยุดและเหมือนว่ากำลังยืนพูดอยู่กับตัวเอง และเสียงฟิ้วๆนั่นก็หยุดลงไปแล้ว...แต่ดันมีเสียงอย่างอื่นดังขึ้นมาแทน แถมทำให้ฉันสติหลุดกระเจิงไปแล้ว!

ม่ายยยยยยย

แก...แกต้องการอะไร >O<”

ฉันกลั้นใจถามออกไป ก่อนที่พยายามขยับขาเพื่อวิ่งหนี แต่พอดันเอาจริงขึ้นมาขาของฉันกลับไม่ขยับเลยสักนิด ไอ้ขาบ้า T^T

ฉันหิวววว

แก...แกก็ไปซื้อที่เซเว่นเอาสิ >^<”

ฉันตอบเสียงสั่น ว่าไป...ถ้าผีมันซ้อขงได้ป่านนี้คนขายเซเว่นคงนอนตายตาชักไปแล้วล่ะจริงมั้ย? T_T

อยู่เซเว่นมาสิบปีแล้ว ยังไม่เคยกินของของเซเว่นเลย

แล้วทำไมไม่กินซะล่ะ ไหงบอกอยู่ที่เซเว่น

ความงี่เง่าของฉันยังไม่หมดเพียงเท่านี้ นี่ฉันชวนผีกินของในเซเว่นงั้นเหรอ ขนาดผียังไม่เว้น ฉันยังสงเสริมผีให้ขโมยของอีกต่างหาก แงๆ

ฉันไม่ขโมยของ

แล้วแกจะมาปล้นฉันแทนงั้นเหรอ

ฉันถามอย่างสิ้นคิด แต่เพราะด้วยความกลัวฉันเลยไม่ได้ย้อนกลับไปดูเลยว่า แต่ล่ะคำพูดที่ฉันพูดออกมามันช่างงี่เง่าและโง่ขนาดไหน ผีเป็นขโมยมันมีที่ไหนเล่า

ฉันไม่ได้มาปล้น แค่จะมาขอของกิน

ฉันไม่ให้ขนาดผีหลอกยังจะงกอีก ถ้าผีมันโกรธจนอยากหักคอฉันขึ้นมาจะทำไงล่ะทีนี้ TwT

ทำมายยย

แกจะมาปรับโหมดเป็นเสียงยานครางเหมือนเดิมทำไม แค่พูดทำไมฉันก็กลัวจนหัวหดไปอยู่ในคอเสื้อแล้วนะ แล้วนี่อะไรอ่ะ...ทำไมไหล่ของฉันมันถึงได้รู้สึกเย็นๆแบบนี้ล่ะ

สายตาของฉันเหลือบไปมองที่ไหล่ของฉัน ก่อนจะมองเห็นอะไรบางอย่างที่มันช่างคับคล้ายคับคา ผะ...ผี...มะ...มือผี...มือผีแปะติดไหล่ของฉันไว้!!!!

แบ่งฉันกินหน่อยสิไอ้ผีตะกละว่าก่อนจะจับไหล่ฉันแน่นขึ้น

อ้ากกกกกกกก!!!!”

เสียงกรีดร้องของฉันเป็นสัญญาณให้ขาของฉันตื่นขึ้นมาเพื่อรับรู้ว่ามีเรื่องแล้ว ตื่นๆ มีเรื่องแล้ว!!~

จะร้องทำไม

ผี ผีแตะตัวคนได้ อ้าก

สิ่งที่ฉันรู้คือตอนนี้ฉันกำลังวิ่งหนีแต่อีผีบ้ามันก็ดึงฉันไว้ ทำให้ฉันขยับไปไหนไม่ได้ อ้าก ทำไมผีเซเว่นมันถึงเหี้ยนแบบนี้ ยิ่งกว่าผีเหี้ยนผสมกับจูออนเลย

ถ้า...ถ้าแกไม่ปล่อยฉันนะ...ฉันจะ...ฉันจะ...ฉันจะร้องไห้ แงๆๆๆ คุณผีจ๋า ปล่อยฉันไปเถอะนะ อยากได้ของกินนักก็เอาไปเลย ฮือๆๆ ท่านหญิงแอลมอนด์ไม่เคยกลัวใคร แต่ท่านหญิงกลัวผีที่สุดเลย ปล่อยฉันไปเต๊อะ ฉันไหว้ล่ะ TT^TT”

จะร้องไห้ทำไมเล่า ฉันไม่ใช่ผี

ผีที่ไหนจะบอกว่าตัวเองไม่ใช่ผีล่ะ ปล่อยฉันเถอะนะ นะๆๆๆ ฮือๆๆๆ

ฮ่าๆๆๆ เธอเนี่ยเพี้ยนจัง ฉันไม่ใช่ผี ฉันแค่จะมาขอของกินเท่านั้นเอง ^O^”

อะไรนะ??   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

379 ความคิดเห็น