Essay & Thesis ค่ายรักกับดักหัวใจนายตัวร้าย

ตอนที่ 5 : 5. ผลการแข่งขัน --- Rewrite

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,037
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 ส.ค. 51



5. ผลการแข่งขัน

วันหยุดที่ผ่านมาฉันไม่ได้ทำอะไรมากมายนัก นอกจากรายงานที่รับมาซึ่งทำเสร็จไปตั้งแต่วันเสาร์ ส่วนวันอาทิตย์ฉันก็เอาแต่นอนทั้งวันไม่อยากลุก ไม่อยากกิน ไม่รู้ว่าอิ่มมาแต่ไหน สงสัยฉันจะอิ่มทิพย์ โห...แบบนี้ช่วยพ่อแม่ประหยัดเงินค่าข้าวได้เยอะเลยนะเนี่ย แม้กระทั่งตอนนี้ที่นาฬิกาสามารถปลุกฉันจนตื่นขึ้นมาได้สำเร็จแล้ว ฉันก็ยังไม่อยากลุกออกจากเตียงอยู่ดี ฉันเอาแต่นอนจ้องไปที่ประตู ไม่เห็นมีอะไรแปลกใหม่เกิดขึ้นเลยสักนิด

เอสเซ ยังไม่ตื่นอีกเหรอลูก ได้เวลาไปโรงเรียนแล้วนะ เสียงแม่ดังมาจากชั้นล่าง

พี่เอสเซ พี่เอสเซ ได้เวลาไปเรียนแล้วนะ

ปัง ปัง ปัง!

เสียงน้องชายฉัน เอสซายเคาะประตูห้องนอนฉัน อ้า...ค่อยมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นหน่อย ห้องของเอสเซโดนทุบโดยเอสซาย ที่เราไม่รู้ว่าเขาทุบด้วยอะไร และดูเหมือนว่า ไม่กี่วินาทีต่อมาแม่ก็ขึ้นมาอยู่ชั้นสอง หน้าประตูห้องฉัน

เอสซาย เอาค้อนไปเก็บเดี๋ยวนี้ ประตูพังแล้วนะ

อ๋อ (^~_~) ค้อนนั้นเอง ถ้าหากประตูห้องฉันพังก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวง ฉันอาจจะรู้สึกหงุดหงิดไม่พอใจและลุกขึ้นมาวิ่งไล่บีบคอน้องชาย แต่โชคดีตอนนี้ประตูยังไม่เสียหายมากนัก ความสามารถของเอสซายทำได้แค่สร้างรอยนูนให้กับฝั่งด้านในที่ฉันกำลังจ้องอยู่เท่านั้น

เอสเซ ไม่สบายรึเปล่าลูก

เปล่าค่ะ แค่รู้สึกเบื่อๆ ฉันบอกแม่

ให้แม่เข้าไปได้ไหมจ้ะ

ค่า...ประตูไม่ได้ล็อคค่ะแม่

แม่ฉันเดินเข้ามา มองฉันด้วยแววตาเอ็นดูและอบอุ่น ทำให้ฉันยอมลุกขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วมองหน้าแม่แทน

เป็นอะไร ไม่สบายรึเปล่า ลูกไม่ออกจากห้องมาสองวันแล้วนะ แม่ลูบหัวฉันเบาๆ ฉันเลยนึกอะไรได้ขึ้นมา

แม่คะ แม่เสียจูบครั้งแรกตอนอายุเท่าไหร่

ฉันเป็นเด็กค่อนข้างใจกล้าหน้าด้านเวลาอยากรู้อยากเห็น แต่ก่อนแม่ฉันจะหน้าแดงและอายๆ เวลาที่ฉันตั้งคำถามเกี่ยวกับเรื่องละเอียดอ่อนและเป็นส่วนตัวแบบนี้ แต่ดูเหมือนว่าวันนี้ท่านจะชินชาต่อลูกคนนี้เสียแล้ว

สิบหกปีจ้ะ ^^” แม่ยิ้มให้ฉันอย่างอบอุ่น ทำไมอยู่ดีๆ ถึงนึกอยากถามขึ้นมาล่ะ รึว่า OoO มีใครมาจูบลูกสาวแม่ล่ะจ้ะ

แหะๆ เปล่าสักหน่อย ^~^ เอสเซแค่อยากรู้ว่าจูบแรกของคุณแม่ เป็นจูบของคุณพ่อใช่ไหมคะฉันยังไม่พร้อมที่จะบอกเลยรีบตั้งคำถามต่อไป แต่แม่คงจะตอบว่าใช่แน่ๆ คนจูบกันเขาต้องรักกันไม่ใช่เหรอ และคนที่รักกันเท่านั้นแหละถึงจะจูบกัน และแม่บอกว่าพ่อเป็นรักแรก และรักสุดท้าย จูบแรกของแม่จึงต้องเป็นจูบจากพ่อ หรือแม้แต่จูบสุดท้ายก็ยังต้องเป็นของคุณพ่ออยู่ดี

เปล่าจ้ะ

“O_o”

เพื่อนแม่ต่างหากที่ได้จูบแรกของแม่ รวมถึงจูบที่สอง และก็จูบที่สามด้วย พ่อลูกเป็นจูบครั้งที่สี่ กว่าเราจะได้จูบกันตอนนั้น ก็นานเหมือนกันนะ แม่เองก็จำไม่ได้แล้วแหละว่านานเท่าไหร่

แต่ว่าแม่รักเพื่อนแม่ใช่ไหมคะแม่ถึงจูบเขาน่ะ ฉันอยากรู้ขึ้นมามากกว่าเป็นสองเท่า

เปล่าจ้ะ เพื่อนเขารักแม่ต่างหาก เขาถึงจูบ

...แม่คะ ถ้าหากคนไม่รักกัน จะจูบกันไม่ลงใช่ไหมคะ

ไม่รู้นะ ตอนนั้นแม่ไม่ได้รักเพื่อนของแม่ แม่ยังปล่อยให้เขาจูบเลย

นั่นไง ^[]^”

แม่มองหน้าฉันอย่างงุนงน คงจะคิดว่าลูกตัวเองยังปกติดีอยู่รึเปล่า แต่คุณแม่ไม่ว่าอะไรนอกจากยิ้มให้ และในที่สุดปัญหาก็ถูกไข นี่แหละคือสาเหตุทำให้ฉันเบลอๆ เอ๋อๆ อยู่ตั้งหลายวัน เพราะฉันเกิดสับสนในตัวเอง และไม่รู้ว่าจะหาคำตอบได้ที่ไหน เรื่องนี้ฉันไม่ค่อยอยากพูดกับเพ้นท์แล้วก็ปิงปองสักเท่าไหร่ เพราะมันเป็นเรื่องค่อนข้างละเอียดอ่อนสำหรับฉัน

แต่แม่ว่า...จูบจากพ่อของลูกเป็นจูบที่มีรสชาติหอมหวานมากที่สุด จนแม่ไม่อยากให้ใครจูบแม่อีกเลยนอกจากพ่อของลูก คุณแม่ยิ้มเขินๆ แม่ฉันทำไมน่ารักอย่างนี้เนี่ย >O<

ผาง!

คุณพ่อเดินเข้ามาพอดี

เอสซายบอกว่าเขาทำประตูห้องเอสเซพัง พ่อเลยจะมาซ่อมให้

พ่อฉันทำหน้าจริงจังมากตอนเดินเข้ามา แต่แม่ฉันนี่สินั่งหน้าแดงจนฉันอดขำไม่ได้ ฉันสงสัยว่าคุณพ่อจะได้ยินสิ่งที่ที่คุณแม่พูดไหม

เมื่อกี้มีใครพูดรึเปล่านะว่าจูบจากพ่อเป็นจูบที่มีรสชาติหอมหวานที่สุด

นั่นไง คุณพ่อได้ยินหมดเลย

หนูไม่รู้ค่ะพ่อ ^^”

เด็กเลี้ยงแกะ พ่อฉันตำหนิ

พ่อรู้อยู่ไม่ใช่เหรอคะ แล้วจะถามทำไม

เอสเซ ลูกไม่ต้องแต่งตัวไปเรียนเหรอจ้ะ แม่เปลี่ยนเรื่อง ดูเหมือนวันนี้ลูกจะไปโรงเรียนสายอีกแล้วนะ แต่เอาเถอะ ไปช้ายังดีกว่าขาดเรียนนะลูก รีบไปแต่งตัวเสีย เดี๋ยวแม่จะไปเตรียมอาหารเช้าให้

แม่ลุกขึ้นจากเตียงกำลังจะเดินผ่านคุณพ่อแต่โดนคว้าไว้ได้ก่อน

ตอนนี้ฉันยังไม่มีอารมณ์จะซ่อมประตูเลย คุณพ่อทำซึ้งแล้วกระซิบข้างหูคุณแม่ ถึงฉันจะเห็นบ่อยมากว่าพวกท่านชอบสวีทกันต่อหน้าลูกขนาดไหน แต่ฉันก็ยังรู้สึกอายทุกครั้ง ลูกชุบ

ทุกครั้งที่พ่อฉันเรียกชื่อแม่ นั่นหมายความว่าท่านกำลังจะเตรียมรุก แล้วแม่ฉันก็ไม่เคยขัดขืน เว้นเสียแต่ว่าจะเรียกชื่อพ่อฉันเบาๆ

ไดกิ อายลูก

โอเค ครั้งนี้พลาดหน่อย ฉันคาดการผิดไปนิด ใครจะรู้ล่ะว่าแม่ฉันจะเติมคำว่า อายลูก ห้อยท้าย

เอสเซ ลูกไม่ต้องลงไปข้างล่างเหรอ ชุดนักเรียนลูกยังอยู่ที่นั่นนี่ พ่อหันมาบอกฉันหน้าตาเฉย

ตกลง นี่ห้องนอนฉันรึเปล่าเนี่ย -..-?

ไปก็ได้ค่ะพ่อ ไม่ต้องไล่ก็ได้ ^^” ฉันรีบเดินออกนอกประตูไป

ชีวิตรักของพ่อกับแม่ช่างน่าอิจฉา

 

วันนี้วันจันทร์ และฉันก็เข้าแถวมาสายคนเดียว โอเคไม่ใช่คนเดียวในโรงเรียนนะ แต่ฉันหมายความว่าเพ้นท์กับปิงปองไม่ได้มาสายด้วย วันนี้พ่อแม่เพ้นท์มาส่ง เช่นเดียวกันกับปิงปอง พ่อกับแม่ฉันก็มาส่งนะ แต่ว่ากว่าฉันจะทำอะไรเสร็จมันก็สายไปแล้วนี่หน่า ไม่ใช่ความผิดฉันเลยนี่หน่า ที่ฉันอืดอาดผิดปกติเพียงเพราะมีเรื่องที่ไม่ปกติเกิดขึ้นกับชีวิตฉันเท่านั้น เพราะฉันค่อนข้างเป็นเด็กที่ปกติที่ไม่คู่ควรแก่เรื่องผิดปกติแบบนี้ ฉันวาดความรักของฉันเอาไว้อย่างคนปกติทั่วไป ที่ว่าต้องดำเนินการไปตามขั้นตอนตามนี้

-          เจอกัน สบตากัน แล้วก็ปิ้งกัน

-          หาโอกาสที่จะได้มาพบกันอีกครั้ง

-          แนะนำตัวกัน

-          จีบกัน

-          เป็นแฟนกัน

-          แล้วค่อยจูบกัน กอดกัน หรืออะไรก็ตามแต่ที่ยังไม่เข้าขั้นขึ้นเตียงด้วยกัน

-          หากรักยืดยาวอาจจะได้แต่งงานกัน

-          มีลูกด้วยกัน ใช้ชีวิตร่วมกันตราบจนชั่วชีวิตจะหาไม่

(ฟังดูเทพนิยายเกินไปหน่อย)

นี่แหละความรักที่ปกติสำหรับฉัน แต่ฉันยังหาคนรักไม่เจอ แถมยังโดนจอมมารจูบปาก โอเค มันเริ่มต้นที่ฉันจูบเขาก่อน แน่นอนว่าเพื่อจะช่วยชีวิตเขาเท่านั้น แล้วเขาก็จูบฉันเพียงเพราะต้องการบังคับให้ฉันถอนคำพูด เพื่อบอกว่าเขาเป็นคนที่เพอร์เฟคที่สุด ซึ่งมันไม่ใช่ความจริง (แต่ก็เกือบ =_=) และฉันก็พูดออกไปไม่ได้ ฉันก็ดันชอบจูบของเขาด้วยสิ ประหลาดชะมัด ฉันคงไม่ได้ทำตัวเหมือนชะนีเกินไปใช่ไหม

ยัยเอสเซ เสียงคุ้นเคยแผดร้องใส่แก้วหูฉัน

ค้า อาจารย์สมชาย =_=”     

เธอนั่งฝันอยู่รึไงยะ เตรียมตัวขึ้นไปรับรางวัลได้แล้วไปยัยเด็กน้อย อาจารย์ยืนเท้าสะเอวพ่นลมใส่

รางวัล O_O?”

ก็หล่อนตักจอกแหนได้เยอะที่สุดไงยัยเด็กบ๊อง รีบขยับตูดลุกขึ้นเดินไปที่หน้าเสาธงได้แล้ว ยัยเพ้นท์เพื่อนเธอยืนสั่นเป็นเจ้าเข้ารออยู่ที่นั่น แม่นั่นคงจะจิตเสื่อม คงไม่กล้าหน้าด้านเท่าเธอ

อาจารย์มองมาเหมือนจะภูมิใจและดูหมิ่นในเวลาเดียวกัน แต่มันก็ทำให้ฉันอดคิดไม่ได้อยู่ดีว่าอาจารย์กำลังด่าหรือชมกันแน่ บางทีอาจารย์อาจจะชมที่ฉันอาจหาญกระโดดลงไปช่วยชีวิตพี่เธซิส ไม่ใช่สิ ตาผู้ชายปากมอมหัวใจหมาบ้าต่างหาก แล้วก็หน้าด้านพอที่จะผายปอดให้เขาต่อหน้าสายตาพี่น้องชาวโรงเรียนสตรี

หล่อนจ้องหน้าฉันแบบนี้ มีปัญหาอะไรเจอกันหลังห้องพักครู

“O_O เปล่าค่ะอาจารย์ ไม่มีปัญหาค่ะ

ไม่มีก็ดีแล้ว คิดว่าหล่อนอยากมีปัญหากับฉัน ^-_-“

อาจารย์ก็...ล่ำบึ้กขนาดนั้นหนูไม่เอาร่างกายอันบอบบางน่าทะนุถนอมของหนูไปเสี่ยงหรอกค่ะ =O=^^

 

ฉันพยายามทำตัวกลมกลืนไปกับพุ่มไม้ระหว่างเดินไปหาเพ้นท์ที่ยืนรออยู่หน้าเวที นักเรียนหลายคนต่างหันมามองหน้าฉันด้วยแววตาเหมือนพยายามจะสะกดจิต หรืออะไรก็แล้วแต่ เอาเป็นว่ามันประหลาดสุดๆ ก็แล้วกัน ซึ่งปกติแล้วสายตาเหล่านั้นมักมองฉันอย่างชื่นชมบ้างล่ะ อิจฉาในความงามฉันบ้างล่ะ แต่คราวนี้มันไม่ใช่ พูดง่ายๆ ผิดปกติ แม็ชกับคำว่า ประหลาดมากใช่ไหม

เอสเซ ถ้าอาจารย์ประกาศผลเมื่อไหร่ เธอขึ้นไปเอาของรางวัลบนเวทีนะ

ทำไม่ต้องเป็นฉัน เธอขึ้นไปไม่ได้รึไง ^=_=”

ก็ฉันหน้าบาง >O<”

นี่เธอด่าว่าฉันหน้าหนาเหรอ ^0[]0”

อู๊ย เปล่านะ ^~^ แต่ฉันเห็นเธอเป็นคนกล้า

เธอเห็นฉันเป็นคนกล้าอย่างนั้นเหรอ เธอคงจะหมายถึงว่าหน้าด้านอีกล่ะสิท่า ^=[]=”

อู๊ย >O< เอสเซอ่า ทำไมต้องตะโกน คนเขาหันมามองกันหมดแล้ว เธอยิ่งเด่นๆ อยู่ด้วย ตั้งแต่จูบพี่เธซิสแล้ว

ฉันผิดเหรอที่จูบเขาอ่ะ T^T ฉันช่วยชีวิตเขานะ แล้วอีกอย่าง เธอไม่ต้องบอกตาบ้านั่นนะ ถ้าหากเขามาถาม บอกว่าหมาขี้เรื้อนช่วยผายปอดให้เขาก็แล้วกัน =_=”

เอสเซ จะให้ฉันเปรียบเธอกับหมาขี้เรื้อนอย่างนั้นเหรอ ฉันทำไม่ลงหรอก TT_TT”

ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น อ้ายยย T[]T ประสาทจะกิน

หากไม่ติดที่เราเป็นเพื่อนกัน ฉันอาจจะบ้าคลั่งลุกขึ้นมาชำแหละเนื้อยัยเพ้นท์ต้มทำก๋วยเตี๋ยวแจกหมาวัดเลยก็ได้

สรุปว่าเธอจะขึ้นไปรับรางวัลใช่ไหมเอสเซ C~C”

ไม่เข้าใจว่าทำไมหล่อนต้องทำตาเหมือนกบใส่ =_=^

ถ้าฉันขึ้นไปคนเดียวฉันจะไม่แบ่งของรางวัลให้เธอ ^^-_-“

โอ้ นั่นไม่ใช่ปัญหาเลย ฉันยกให้เธอหมด เพียงเธอรับปากว่าจะไม่ให้ฉันขึ้นไปยืนบนเวทีนั่น ^~^”

เพ้นท์ชี้ไปยังเวทีหน้าเสาธงที่ผู้อำนวยการกำลังประกาศข่าวสำคัญอยู่ ฉันรอบถอนหายใจแด่ความกล้าหาญของเพื่อนสาวผู้น่ารัก ไม่นานนักหน้าที่ประกาศข่าวหน้าเสาธงก็ถูกส่งต่อไปยังประธานของกลุ่มอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมซึ่งเป็นรุ่นพี่ผู้หญิง นักเรียนชั้น ม. 6 คนหนึ่งที่ฉันพอรู้เกี่ยวกับเธอมามากที่สุดก็แค่ว่า เธอเป็นนักเรียนห้องคิง เธอพล่ามเกี่ยวกับโครงการต่างๆ ที่จะจัดขึ้นอีกมากมาย ตามมาด้วยเรื่องโครงการตักจอกแหนที่เพิ่งผ่านมาหยกๆ และวินาทีนี้แหละ เธอกำลังจะประกาศกลุ่มที่ชนะ ก่อนจะเอ่ยชื่อฉันกับเพ้นท์เสียงดังฟังชัด

เชิญนางสาวเอสเซ แวร์เนอร์ มารับของรางวัลด้วยค่ะ

ไปสิ ^~^”

ไม่ต้องผลักไสไล่ส่งหรอกยะ ^=/\=”

เธอจะได้ครองของรางวัลคนเดียวนะ ^_^”

จ้ะ แม่คนใจกว้าง =O=^^”

“(^___^)” ยังมีหน้ามายิ้มให้ฉันอีกยัยเพ้นท์

ฉันเดินขึ้นไปบนเวที และเมื่อมองลงไปอีกฝั่งก็เห็นยัยแฟรี่กำลังยืนยิ้มให้ฉัน จึงยิ้มตอบแหยๆ ตามมารยาททั้งที่หัวใจเดือดดาลอยู่คนเดียว เมื่อมองไปยังแถวนักเรียนชั้น ม. 3/4 ปิงปองก็โบกมือให้ฉันหน้าตาระรื่น ฉันกวาดตามองไปรอบๆ สายตาทุกคู่จ้องมาที่ฉัน ยกเว้นพี่ชายแดน ที่จ้องไปยังแฟรี่ที่ยืนอยู่ฝั่งทิศตะวันตกของเวที ฉันละอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ

เอสเซจ้ะ ของรางวัลจ้ะ รุ่นพี่กระซิบแล้วส่งห่อของรางวัลให้ฉัน

ขอบคุณค่ะ ^~^”

ฉันรับของรางวัลมา แล้วเดินก้มตัวไปตลอดทางตอนเดินผ่านอาจารย์หลายๆ ท่าน สักพักชื่อแม่นางฟ้าก็ถูกประกาศ รวมถึงชื่อตาเธซิสด้วย ฉันพยายามเงียหูฟังนามสกุลคนบ้าดีเดือดแต่ไม่ได้ยินเพราะเสียงเพ้นท์ที่ถามขึ้นดังกลบ

เป็นไงบ้าง น้ำเสียงเพ้นท์ออกแนวตื่นเต้น

อะไรเป็นไง =_=^”

ขึ้นไปยืนอยู่ด้านบนแล้วรู้สึกยังไงบ้าง

เดือดดาล อยากบีบคอคน (^-_-)”

โอเค ^~^ งั้นเราไปเข้าแถวกันเถอะ อย่าอยู่ตรงนี้นานเลย อายคน (///-)(-\\\)” เพ้นท์รีบคว้าข้อมือฉัน เรากำลังจะเดินไปเข้าแถวกันแต่

โอ๊ย TT[]TT” ฉันโดนดึงหู

ยัยเพ้นท์ ^=[]= ถ้าเธออยากเข้าแถวก็ไปเข้า อย่ามายุ่งกับเยื่อของฉัน อาทิตย์นี้เวรฉันควบคุมนักเรียนมาสายย่ะ อาจารย์สมชายอีกแล้ว

ดูเหมือนดวงเราสองคนจะสมพงกันเสียเหลือเกิน ซึ่งไม่ใช่ความปรารถนาของฉันเลย

อ้า...อาจารย์ขา หูคนนะคะไม่ใช่หูหมา อาจารย์ดึงเบาๆ ก็ได้ TT_TT”

อ้าวเหรอ ^^ ฉันมองหาความต่างระหว่างเธอกับหมาไม่ได้เลย กล้าหาญและซื่อสัตย์แสนรู้ เธอมีครบหมดเลยนะยัยน่ารัก

ไม่ว่าอาจารย์จะพูดยังไง มันก็ก้ำกวมระหว่างคำชมกับคำด่าอยู่ดี ทำไมจะเลือกเอาอะไรดีๆ สักอย่างไม่ได้นะ (T_T) ใจร้ายเป็นบ้าเลย

Rewrite : 24. August 2008

 

 

 



Talks : 
เข้าเวปอย่างยากเย็นแสนเข็ญ
ดีใจที่ลงได้เพราะอาจจะหายหน้าหายตาไปสองวัน
สำหรับเพื่อนๆ ที่แวะเวียนเข้ามาอ่าน
ได้โปรดให้กำลังใจกันบ้างนะคะ
อย่าทิ้งกันไปโดยไม่บอกหรือออกความเห็นใดๆ เลย >O<

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

178 ความคิดเห็น