Essay & Thesis ค่ายรักกับดักหัวใจนายตัวร้าย

ตอนที่ 4 : 4. ปัจฉิมพยาบาล --- Rewrite

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,066
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 ส.ค. 51

4. ปัจฉิมพยาบาล

ฉันถูกส่งตัวเข้าห้องพยาบาลโดยทันที! แต่เปล่านะ...ฉันไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น แล้วก็ไม่ต้องตกใจกันไปด้วย เพราะสาเหตุที่ฉันมาห้องพยาบาลก็เพื่อมารับความปราณีจากอาจารย์ผู้ใจดีที่เอาผ้าอุ่นๆ มาให้ห่มต่างหาก

ฮัดเช้ย!”

เธอช่างเป็นคนดีมีเมตตากรุณาและน่านับถือยิ่งนัก เด็กนักเรียนคนอื่นๆ อยู่แถวนั้นตั้งหลายคน ยังไม่มีใครใจกล้าเท่าเธอเลย อาจารย์พล่ามขณะก้มทำแผลที่กระบาลของตาเธซิส

ฉันพยักหน้าหงึกหงักเออออไปเลยตามเลย แต่หากอาจารย์รู้ขึ้นมาว่าฉันนี่แหละที่เป็นคนทำหมอนี่เจ็บตัว อาจารย์ยังจะว่าฉันมีความเมตตากรุณาอยู่บ้างไหม

แล้วเธอเป็นคนผายปอดให้เขาด้วยรึเปล่า อาจารย์ถามต่อไป

ทำไมต้องถามตรงนี้ด้วยเนี่ย ฉันไม่ชอบเลย >O< ฉันไม่ได้ทำ ไม่ใช่ฉ้านนนน ไม่ใช่ฉ้านนน ฉันไม่ได้ทำ

หมาค่ะอาจารย์ ^=_=”

หมาเหรอ ?_?”

บังเอิญมีหมาขี้เรื้อนอยู่ตัวหนึ่ง หมอนี่เลี้ยงมันไว้หลังโรงครัว หมามันกตัญญูน่ะค่ะอาจารย์ สงสัยจะรู้โดยสัญชาติญาณว่าเจ้าของกำลังจะตาย เอ้ย หนูหมายถึงตกอยู่ในอันตราย หมาตัวนั้นมันก็รีบวิ่งมากระโดดเหยียบปอดตาบ้านี่ หนูหมายถึงพี่เธซิส =O= แล้วมันก็วิ่งหายไป แล้วเขาก็สำลักน้ำ จากนั้นพี่ฟินแลนด์กับพี่ซิดนี่ย์ก็ช่วยหนูแบกร่างเขามาที่นี่ >O<”

ฉันอธิบายเป็นตุเป็นตะ เล่านิทานไปเรื่อยเปื่อย แล้วหมาที่ว่าก็จมหายไปในจินตนาการ TOT (หมาที่ถูกพาดพิงถึง มันคือฉันเองแหละ) แต่ตอนนี้ฉันดีใจที่อาจารย์ไม่ถามอะไรต่อ ฉันเลยรีบเดินตรงไปอีกฝั่งของห้องพยาบาลที่มีพี่ฟินแลนด์ พี่ซิดนี่ย์ ยัยเพ้นท์กำลังยืนล้อมเตียงของยัยปิงปองอยู่

อ้อ...ปิงปองบาดเจ็บเพราะสองหนุ่มหล่อที่ช่วยแบกร่างตาหมาบ้านั่นมาส่งที่นี่นั่นแหละ จำได้ไหมว่าพวกเขาบอกว่าโดนลงโทษโดยการถูกสั่งไปขัดส้วม สาเหตุมาจากการที่พวกเขาจุดดอกไม้ไฟเล่นอยู่หลังโรงเรียนจนเกือบจะทำยัยปิงปองบาดเจ็บเพราะดอกไม้ไฟ แต่ว่าตอนนี้ปิงปองไม่ได้นอนอยู่บนเตียงเพราะดอกไม้ไฟหรอกนะ แต่เป็นเพราะว่าสองหนุ่มพยายามจะช่วยเธอ แต่ดันกระโดดทับเธอจนยัยปิงปองสลบล้มพับไปจนต้องหามเข้าห้องพยาบาลแบบนี้

มิน่าล่ะ! ตอนแข่งขันยัยปิงปองถึงไม่ยอมออกไปรอดู ตอนนี้สิเจ้าตัวระริกระรี้เชียว ได้อยู่ใกล้คนที่ชอบสมใจ สองคนนั้นก็น่าชอบอยู่หรอก ดูสิ...พวกเขาทั้งใจดี ทั้งหล่อเลิศเพอร์เฟคและมีเมตตากรุณา เทพออกอย่างนั้น หอบขนมมาประคบประหงมยัยปิงปองอย่างกับหัวแก้วหัวแหวน

อ้าวเอสเซ เป็นไงบ้าง เพ้นท์หันมาถามฉัน หน้าเธอยังบานเบ่งเหมือนดอกทานตะวัน

ก็ดี =_=” ฉันเดินเข้าไปสมทบกับเพ้นท์ที่ปลายเตียงปิงปอง

น้องเอสเซนี่ใจกล้าจังนะครับ ^^” พี่ซิดนี่ย์เอ่ยขึ้น

ยังไงอ่ะ O_O?”

ก็ จุ๊บๆ ดร๊วปๆ เจ้านั่นไง ^3^” มือพี่ฟินแลนด์ชี้ไปยังพี่เธซิสที่กำลังสลบอยู่

“O///o” ฉันขนลุกไปทั้งตัวเพราะความอาย

ก็แค่ปฐมพยาบาลเบื้องต้นเองค่ะ ^~^” เพ้นท์พยายามปกป้องฉัน

ขอบใจมากเพ้นท์ TT_TT พระคุณนี้ฉันจะไม่มีวันลืมเลย ตอนนี้ฉันน่ะเถียงอะไรไม่ออก เพราะว่าฉันจูบหมอนั่นไปแล้วจริงๆ เพื่อผายปอดเท่านั้นนะ ถึงเขาจะปากหมา แต่ว่าฉันก็ไม่ได้อยากจะทำให้ใครตายตอนนี้ มันน่ากลัวน่ะเข้าใจไหม ตัวเขายิ่งสูงๆ เหมือนเปรตอยู่

แล้วถ้าพวกพี่จมน้ำแบบนั้นบ้าง สงสัยจังว่าพวกน้องทั้งสามจะทำให้แบบนั้นบ้างรึเปล่า (^_^)” พี่ซิดนี่ย์ถามทะเล้น

แน่นอนค่ะ พวกเราทำแน่ ^[]^” ยัยปิงปองที่ควรจะนอนซมรีบเสนอ

หนุ่มๆ หันไปมองหน้าเธอยิ้มๆ อย่างเดาไม่ออกบอกไม่ถูก

เออ O///o ปิงปองหมายความว่า พี่ๆ เคยช่วยปิงปองไว้ ปิงปองจะปล่อยให้พวกพี่ตายได้ยังไงคะ เจ้าตัวเริ่มขยายความอ้อมแอ้ม สงสัยจะกลัวโดนหนุ่มๆ กล่าวหาว่าเป็นโรคหื่นจิต

จากที่ดูท่าทางเธอแล้วคงไม่ต้องนอนห้องพยาบาลแล้วมั้ง ^-__-“

แหมเอสเซ ฉันก็กำลังจะลุกอยู่นี่ไง อึ๊บ ^^” ว่าแล้วก็กระโดดมายืนอยู่บนขา บิดแขนนิดหน่อย

ยังเจ็บอยู่รึเปล่า พี่ซิดนี่ย์ถามประสานตากับยัยปิงปอง

นิดหน่อยค่ะ แต่บิดแขนได้แล้ว สงสัยแขนไม่ได้หัก ^///^”

ปิงปองทำท่าเอียงอาย กระพริบตาปริบๆ เหมือนพยายามจะหว่านเสน่ห์ให้พี่ซิดนี่ย์ เพ้นท์กับฉันมองดูหน้าสองคนนั้นสลับกันไปมาก่อนที่พี่ฟินแลนด์จะทำลายบรรยากาสของสองคนนั้นเข้า

เฮ้ยซิด เรายังต้องไปรดน้ำต้นไม้อีกไม่ใช่เหรอวะพี่ฟินแลนด์ทักท้วง

เออว่ะ ลืมไปแล้วนะเนี่ย *(O_o)”

เดี๋ยวก็โดนอาจารย์เพิ่มโทษให้อีกหรอก =_=!!”

เค งั้นพวกพี่ไปก่อนนะสาวๆ *\\(^_^)“ พี่ซิดนี่ย์บอก

สองหนุ่มหล่อเดินโบกมือลา เดินออกจากห้องพยาบาลไป

ตอนที่ฉันไปเจอพวกเขากำลังเล่นดอกไม้ไฟอยู่ ปิงปองเอ่ยขึ้น ฉันกำลังจะเดินเข้าไปขอลายเซ็นต์พวกพี่เขาแหละ แต่พวกเธอรู้อะไรไหม >///<”

รู้อะไร =_=” ฉันกับเพ้นท์ประสานเสียงพร้อมกัน

ตอนที่พี่ฟินแลนด์โยนดอกไม้ไฟมาทางฉัน พี่ซิดนี่ย์ก็หันมาเห็นพอดี ฉันตกใจมากจนร้องไห้ออกมา แล้ว... >///<”

หยุดทำไมเนี่ย ยัยปิงปองจะบิดไปถึงไหนฟ๊ะ ลีลาอยู่ได้

เล่าให้มันจบสิ พูดแบบนี้มันคาใจนะ ^=[]=” เพ้นท์ทวงแทนฉันไปแล้วแหละ

พี่ซิดนี่ย์กระโดดเข้ามากอดฉันก่อนที่เราจะล้มลงไปกลิ้งอยู่บนถนน พี่แกเอาตัวรองฉันไว้ด้วย อ้ายย >[]< โคตรน่าอายเลย แต่พี่แกตัวใหญ่เป็นบ้า

หากเธอชอบพี่ซิดนี่ย์ ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอที่เขาช่วยเธอไว้ได้ เพ้นท์ทำเสียงเหมือนอิจฉา

แล้วพี่ฟินแลนด์ก็วิ่งเข้ามา สะดุดขาตัวเองล้มใส่พวกเรา เขาทับอยู่บนตัวฉัน แต่ทับอยู่บนตัวพี่ซิดนี่ย์อีกที ตอนนั้นฉันตื่นเต้นมากเล...

พลั๊ว!

ยัยเพ้นท์เบิ้ดกระโหลกยัยปิงปอง

โอ้ย TOT เล่นอะไรน่ะเพ้นท์ เจ็บนะ

ก็เธอกับพี่ฟินแลนด์ TT..TT”

มันเป็นอุบัติเหตุ ฉันไม่ได้คิดอะไรกับพี่ฟินแลนด์สักหน่อย TT[]TT” ยัยปิงปองร้องไห้ ฉันแค่ตกใจ และตื่นเต้นที่พี่ซิดนี่ย์กอดเอวฉันอยู่ต่างหาก

แล้วเขาทับตัวเธออยู่นานเท่าไหร่ T[]T”

ไม่รู้ พอฉันตกใจปุ๊บฉันก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย จนกระทั่งลืมตาขึ้นฉันก็มาอยู่ในห้องนี้แล้ว (_-)(-_)”

ปิงปองมองไปรอบๆ ห้อง

ฉันคิดว่าพวกเธอคงแข่งอยู่ จะไปหาก็คงไม่ทัน เลยนอนรอให้ร่างกายหายระบม ~(T T)~”

ปิงปองพูดอย่างกับเพิ่งผ่านศึกน่าคิดลึกมา ระบม มันน่าคิดทะลึ่งไหมล่ะ โดนผู้ชายทับแล้วร่างกายระบมเนี่ย เป็นใครๆ ก็คิด ไม่ได้มีแต่ฉันคิดเดียวหรอกเชื่อเถอะ ตอนนี้ยัยเพ้นท์ก็คงคิดอยู่เหมือนกัน

สรุปว่าเธอไม่ได้คิดอะไรกับพี่ฟินแลนด์แน่นอนใช่ไหม ^=_=”

แน่นอนและจริงแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ V(^_^)” ปิงปองชูสองนิ้ว

ถ้างั้น...เราออกไปช่วยพี่ฟินแลนด์กับพี่ซิดนี่ย์ลดน้ำต้นไม้กันดีกว่า ^[]^” เพ้นท์พูดอย่างอารมณ์ดี

โอเคเลยเพื่อนเลิฟ ^O^” ปิงปองตอบรับ

แล้วเพ้นท์กับปิงปองก็ตบมือกันหนึ่งหน เอาแก้มถูไถกันไปมา ก่อนจะหันก้นมาชนกัน เป็นท่าแสดงความดีใจและอารมณ์ดีของสองคนนี้ที่อุบาทว์ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา

ไปกันเถอะ เพ้นท์บอกแล้วหันมาทางฉันก่อนหันไปหาปิงปอง

พวกเธอไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะกลับไปที่ห้อง แต่ขอนอนพักอีกสักหน่อย ^=_=”

ฮันแน่...อยากอยู่กับพี่เธซิสสองต่อสองใช่ม๊า >O<”

พูดแบบนี้หมายความว่าไงเพ้นท์ ตกลงรายงานน่ะ อยากถือเป็นโมฆะไหม ^[]^ ฉันไม่จ่ายเงินคืนนะจะบอกให้

เปล่าๆ ไม่มีอะไร ไม่ไปก็ไม่ไป ฉันไปกับปิงปองสองคนก็ได้ เพ้นท์ตัดบทแล้วรีบคว้าแขนยัยปิงปองทันที

อย่าลืมดูแลพี่เธซิสดีๆ นะเอสเซ ^_^”

ฉันถลึงตาใส่สองคนนั้นอีกที ประมาณว่าอยากลองดีกับฉันใช่ไหม เดี๋ยวจัดให้! แต่ว่าก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไรสองคนนั้นก็โบกมือบ้ายบายแล้วเดินจากไป เมื่อไม่มีใครอยู่ในห้องแล้วฉันก็ด้อมๆ มองๆ ตรงไปที่เตียงพักฟื้นของพี่เธซิส ผู้ชายลำเอียง ผู้ชายปากมอมหัวใจหมาบ้า

ตาผู้ชายปากมอมหัวใจหมาบ้า ^-_- ดูเหมือนว่าอย่างสุดท้ายจะเหมาะสมกับคนอย่างนายมากที่สุดแล้ว เรียกพี่ทีไรกระดากปากทุกที เช๊อะ =/\=”

ฉันเบ้ปากแลบลิ้นใส่เขา ก้มลงมองหน้าเข้าใกล้ๆ แต่ทำไม...เมื่อมองเขาใกล้ๆ เวลาที่เขานิ่งสงบ มีเส้นผมเปียกน้ำถึงได้ดูหล่ออย่างนี้ อืม...มันเป็นอะไรที่เรียกว่า

ตาฝาดชัวร์ O^O”

เมื่อกี้คิดดังไปหน่อย เวลาที่คนเราสับสนอะไรๆ ก็ย่อมเกิดขึ้นได้ จริงไหม? แต่ริมฝีปากนั่น...ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันจูบมาแล้ว มันทั้งนุ่ม ทั้งนิ่ม ไม่ยักจะรู้ว่าปากสวยๆ แบบนี้จะตั้งฟาร์มหมาไว้ข้างใน ฉันรู้ว่ามันมุขแป๊กไปหน่อย เรื่องเลี้ยงหมาอยู่ในปาก แต่มีใครสามารถหยิบยกสิ่งอื่นมาเปรียบเทียบอีกไหม ต่อให้ฉันเต้นแซมบ้าเข้าแลกใครๆ ก็ต้องตอบอย่างแน่นอนว่าไม่มี ~\\(-_-  )(  -_-)//~

ดูสิเนี่ย หัวแตกเลย ^_^” ฉันเอียงหน้ามองหน้าผากเขายิ้มๆ แต่อย่างว่าแหละ คนอย่างนายมันจะไปรู้สึกเจ็บอะไร กระโหลกหนาขนาดนั้น อืม ฮึ้ย ^=_=”

จู่ๆ ก็นึกหมั่นไส้ขึ้นมาอ่ะ ทำไงดี เมื่อกี้ฉันเกือบจะเอามือจิ้มแผลเขาแล้วนะ ^=x=

จึ๊ก จึ๊ก จึ๊ก!

นั่นไง ฉันทิ่มนิ้วลงไปแล้ว ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลย น่าเบื่อชะมัด หมอนั่นยังนอนอยู่ได้ ( -___-)

“(_ _ )Zzz”

คงไม่ตายไปแล้วใช่ไหมตาผู้ชายปากมอมหัวใจหมาบ้า หือ นายตายรึยัง นายตายรึย้าง โว้ โว้ วู้ วู้ๆ *\\(=o=)//*” ฉันเขย่ามือเขาเล่น

เฮ้อ...สลดเหมือนกันนะเนี่ย เกิดหมอนี่ตายขึ้นมาจริงๆ แล้วฉันจะแกล้งใคร หากฉันเบื่ออยากถูกแกล้งขึ้นมาจะมีคนบ้าที่ไหนมาทำได้แบบตานี่ โลกนี้มันต้องไม่สุขขีแน่ๆ TT_TT

หวืดดดด หมับ!

แอ๊ก แค๊กๆ แง้ ปล่อยช้านนนน >X<”

แขนใหญ่มาแต่ไหนไม่รู้ล็อคคอฉันไว้ตอนฉันตั้งใจจะหมุนตัวกลับ

จะฆ่าฉันให้ตาย ยังเร็วไปอีกร้อยชาติยัยตัวแสบ น้ำเสียงทรงพลังอำนาจแห่งจอมมารเธซิสประกาศลั่นดังสนั่นไปทั่วห้อง

ปล่อยฉันนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้ฉันหายใจไม่ออก TT[]TT”

เมื่อกี้เธอคิดว่าฉันหลับอยู่รึไง ห๊ะ พูดพล่ามคนเดียวอย่างกับคนบ้า แถมยังรังแกคนไม่มีทางสู้อีก มิหนำซ้ำยังเรียกฉันเสียๆ หายๆ อยากตายรึไงห๊ะ

พรึบ!

เขาหมุนตัวฉันหันกลับไปมองหน้าเขา รวบมือฉันไขว้ไปด้านหลังแล้วบีบไว้ด้วยมือข้างเดียว มืออีกข้างที่เหลือเขาใช้ดึงผ้าห่มออกจากตัวแล้วหย่อนขาลงมาข้างเตียง ดึงตัวฉันจนเซเข้าไปใกล้ ใช้มือที่ว่างเชยคางฉันขึ้น

ตอบมาสิ อยากตายรึไง ^=_=”

ไอ้โรคจิต (-[]-)”

เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ ^(-_-)”

ไอ้โรคจิต (T_T)”

อ๋อ ไอ้โรคจิต แล้วก่อนหน้านี้เธอเรียกฉันว่าอะไรอีกนะยาวๆ อ่ะ ฉันฟังไม่ค่อยถนัดเพราะมัวแต่แกล้งหลับอยู่ ^_^”

อยู่ดีๆ เขาก็ยิ้มออกมา พูดจานุ่มนวลเหมือนจะหว่านล้อมฉัน แต่ที่ไหนได้ เขากลับใส่อารมณ์ที่ข้อมือฉันนี่ ฉันโดนบีบจนรู้สึกเจ็บ TT__TT หมอนี่ต้องโรคจิตไปแล้วจริงๆ แน่ๆ พ่อแม่เขาเป็นคร้าย (T[]T)~ ทำไมถึงได้เลี้ยงลูกให้เติบโตมาอย่างโหดร้ายแบบนี้ พ่อจ๋าแม่จ๋า ช่วยลูกสาวผู้น่ารักคนนี้ด้วยเถิด

ทำไมไม่ตอบ ห๊ะ ^=[]=”

เขาตวาดใส่ฉันอีกแล้ว เหมือนครั้งแรกที่เราเจอกัน ไม่ใช่สิ ฉันเจอเขาหลายหนแล้ว แต่นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาเจอฉัน วันนั้นเขาโดนผู้หญิงบอกเลิก แล้วฉันก็ดันไม่รู้ เลยเข้าไปขอลายเซ็นต์เพราะคิดว่าเขาเป็นหนึ่งในพวกเทพบุตร ที่มีคุณสมบัติ ใจดี มีเมตตากรุณา เรียนเก่ง ขยัน ชอบช่วยเหลือผู้อื่น สิ่งที่ฉันได้ตอบแทนกลับมาคือ การถูกไล่ตะเพิดพร้อมคำขู่ฆ่าล้างโคตร

ฉันรักพ่อกับแม่ฉันมาก และก็น้องชายด้วย แม้ว่ามันจะไม่ได้เป็นที่ต้องการของฉันในบางครั้งก็ตาม ฉันไม่อยากให้ครอบครัวฉันต้องมาตายเพราะความผิดพลาดของฉัน ทำให้ฉันกลัวเขาและหลบมาตลอด แต่วันนี้...วันนี้...ฉันจะไม่หลบอีกต่อไปแล้ว แม้ว่ามันจะเป็นการตัดสินใจที่โง่สุดสำหรับคนฉลาดหัวดีอย่างฉันก็ตามที มันต้องเปลี่ยนบทบาทกันบ้างไม่ใช่เหรอ โง่บ้าง ฉลาดบ้าง โลกถึงไม่น่าเบื่อ

ตาผู้ชายปากมอมหัวใจหมาบ้า TT[]TT” ฉันแผดเสียงใส่

ตาผู้ชายปากมอมหัวใจหมาบ้า คิดได้ไงเนี่ย =_=” เขาจิ้มนิ้วลงหน้าผากฉันอย่างดูแคลน จินตนาการล้ำเลิศแบบนี้ ช่วยคิดชื่อดีๆ ให้ฉันอีกดิ

มาไม้ไหนอีกเนี่ย ^-___-

คิดไม่ออกเหรอ หรือว่าอยากได้ยาบำรุงสมองจ้ะน้องเอสเซ ^_^”

เขากระโดดลงจากเตียง ฉันเลยต้องแหงนหน้ามองเขาตาเขม่ง

อยากได้ชื่อดีๆ อีกสักชื่อเหรอ ^O^” ฉันยิ้มยั่วเมื่อเพิ่งนึกอะไรออก

อืม อยากได้ชื่อดีๆ ที่คนสวยตั้งให้ ^__^”

แย่แล้ว เขาชมว่าฉันสวยแหละโฮ๊ะๆๆ >[]< ตั้งแต่เจอเขามาเพิ่งเห็นว่าเขาพูดจาเข้าหูก็วันนี้แหละ

ก็ได้ เดี๋ยวจะตั้งให้เพราะๆ เลย ^O^”

เพราะๆ นะจ้ะน้องสาวคนสวยหายไปไหน ^_^”

“O[]O ตาบ้าตาโรคจิต ตาปากเหม็น ตา...

เคยดมปากฉันรึไงถึงได้รู้ว่ามันเหม็นน่ะ รึว่าจูบ ^=O=”

ก็เออน่ะสิถามได้ O///o”

อะไรนะ O_o”

ฉัน...ฉันไม่เคยจูบนายนะ แต่กลิ่นปากนายมันเหม็นมากเวลาที่พูด คนปากหอมเขาไม่หยาบคายตวาดใส่ผู้หญิงน่ารักแบบนี้หรอก >///<”

ผู้หญิงน่ารักอย่างนั้นเหรอ ^=_= ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้ =[]=”

ไม่! ฉันเป็นผู้หญิงน่ารัก T^T”

ฉันหมายถึงที่เธอบอกว่าฉันปากเหม็น หาว่าฉันโรคจิต หาว่าฉันบ้า หาว่าฉันเป็นตาผู้ชายปากมอมหัวใจหมาบ้า เธอต้องบอกว่าฉันเป็นผู้ชายที่หล่อและเพอร์เฟคที่สุดในโลก

ก็มันไม่ใช่ นายจะให้ฉันพูดได้ยังไง I must not tell lie เสียใจด้วย ^-O-“

ฉันบอกให้เธอพูด ^=[]=”

ตาบ้านี่ท่าจะเป็นโรคจิตขั้นสุดท้ายไปแล้วแน่ๆ

ไม่พูด ^-_-“

เธออยากเป็นผู้หญิงโง่รึยังไง มีแต่ผู้หญิงโง่เท่านั้นที่พูดแบบนั้นยัยเด็กโง่ =_=”

คนฉลาดต่างหากถึงจะรู้แจ้งเห็นธรรมว่านายไม่ใช่เทพบุตรแต่เป็นซาตานโรคจิตวิปริตด้วย

นี่เธอหาเรื่องเหรอ เธอทำร้ายฉันแล้วเธอยังด่าฉันอีกเหรอยัยบ้า ^=[]=”

นี่นายอายุมากกว่าฉันนะ เลิกทำตัวไร้สาระได้แล้ว =O=”

นั่นไง เพราะฉะนั้นเธอต้องเรียกฉันว่าพี่เธซิสสุดหล่อเพอร์เฟค นิสัยดีและน่ารักที่สุดในโลก

ก็การกระทำของคุณพี่เธซิสสุดหล่อมันตรงกันข้ามกับคำว่าน่ารักน่ะสิคะ น้องเอสเซคนสวยเลยพูดไม่ได้ ^O^”

เธอกล้ายิ้มใส่ฉันรึไง เธอคิดว่าตัวเองสวยนักรึไง =///=”

อ้า...แน่นอน ^[]^//* ใครๆ เขาก็ว่าอย่างนั้น

“(=___=)”

“(-____-) หมดธุระรึยัง ระบายอารมณ์เสร็จแล้วก็ปล่อยฉันได้แล้ว

ยังไม่หมด เธอยังไม่ถอนคำพูด เขากล่าวเสียงเข้มจริงจัง

ถ้าไม่ถอนแล้วจะทำไม

ตาบ้านี่คงผิดปกติไปแล้ว ถึงได้เอาแต่พูดพร่ำทำเพลงให้ฉันถอนคำพูดแล้วชื่นชมเขาซะงั้น แถมยังทำหน้าเหมือนจะขาดใจตายเสียให้ได้ตอนถูกด่าว่าเขาเป็นอะไรที่ตรงกันข้ามกับคำว่าเทพบุตร

จะได้ใช้เครื่องช่วยถอนไง ^O<”

ฉันรู้แล้วว่าเขาโรคจิตจริงๆ คนอะไร ช่างน่าเห็นใจจริงๆ (-_(-_(-__-)_-)_-)^

อ้า...มีปัญญา ก็หามาสิตาโรคจิต (- -^)~”

งั้นเหรอ ^_^ แน่นะ เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้

โห =O= หมอนี่ดั้งโด่งเหมือนฉันเลย  (>*<) หน้าเขาใสชนิดพวกปรสิตห้องโหล่ถูกเกณฑ์ลงนรกแบบยัยเพ้นท์ว่าจริงๆ ด้วย ที่จริงตัวเขาเกือบจะหอมหากไม่ใช่กลิ่นน้ำคลองที่ลอยมาเตะจมูกฉันจนพูดไม่ออก ฉันยังสำรวจดูหน้าเขาต่อไปไม่ได้สนใจเลยว่าเขาเข้าใกล้ตัวเองมากแค่ไหน จนกระทั่งร่างของตัวเองถูกดันติดกับเขานั่นแหละ

ตัวเธอยังเปียกอยู่เลย ระวังเป็นหวัดนะ

เฮ้ย O[]o นายทำอะไรน่ะ ปล่อยฉันนะ ปล่อยๆๆๆ ช่วยด้วย

เงียบเดี๋ยวนี้ ^=[]=”

ช่วยด้วย >O< เอสเซกำลังจะถูกคนหล่อลวนลาม

ฉันบอกให้หยุดร้องได้แล้วยัยเด็กเสียงนกแก้ว

ช่วยด้วยยยยยยยยยยยย

เอสเซ

ช่วยด้วยยยยย

โธ่เว้ย แมร่งพูดจาไม่รู้เรื่องรึไง ยัยเด็กบ้า ^=_=”

ไม่ ก็บอกให้ปล่อยไงล่ะตาผู้ชายปาก...อุ๊บ O///o”

เขา...ทำแบบนี้ได้ยังไง เขาเกลียดฉันไม่ใช่เหรอ แล้วเขาทำแบบนี้ทำไม เขาแกล้งฉันไม่เคยแสดงท่าทีพอใจฉันแล้วทำกับฉันแบบนี้ทำไม เขาไม่พยายามพูดดีกับฉันแต่กลับกำลัง...จูบฉันอย่างแผ่วเบาอ่อนโยน ก่อนจะเริ่มจริงจังและ...เร่าร้อนมากขึ้นเรื่อยๆ >///< ม้ายยย ฉันไม่ได้บอกว่าจูบเขาเร่าร้อนนะ และฉันก็ไม่ได้เคลิ้มด้วย แค่ไม่ขัดขืน แค่ยอม อ้ายยย แล้วฉันยอมเขาทำไม

พลัก!

เมื่อพี่เธซิสปล่อยมือฉันเป็นอิสระตอนกำลังเพลินกับบทบาทนักรุก ฉันก็ตอบแทนเขาโดยการผลักร่างนั้นหงายหลังลงไปนั่งอยู่บนเตียง

ฉันยืนมองหน้าเขาตัวสั่น ยกมือขึ้นมากุมปากเอาไว้ ขยับเขยื่อนไปไหนไม่ได้เพราะความอาย แต่คนตรงหน้ากลับนั่งอมยิ้มเจ้าเล่ห์ เกือบจะทำให้ฉันหลงเสน่ห์เขาภายในวินาทีนี้และเดี๋ยวนี้แต่...

เธอจูบไม่ได้เรื่องเลย เป็นไง ชอบเครื่องถอนคำพูดของฉันไหม ฉันเตือนเธอแล้วนะว่าไม่ให้เรียกฉันแบบนั้นก็ไม่เชื่อ แต่อย่าติดใจรสจูบฉันล่ะ เพราะฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีกรอบสอง

เขานั่งหัวเราะเยาะ ทำให้ฉันรู้สึกชาไปทั้งตัวอ้าปากหวอ เผลอยกมือขึ้นมากุมหน้าแล้วเดินผ่านเขามาพร้อมกับความรู้สึกเหมือนคนไร้วิญญาณ ฉันไม่ได้โกรธ และก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บ แค่เบลอๆ และทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหน เพราะมันมืดมัวไปหมด ใช่สิ! ฉันยังมีรายงานและก็การบ้านให้ต้องจัดการไม่ใช่เหรอ ฉันควรจะไปจัดการกับพวกมัน เหมือนคำปฏิญาณของเอสเซที่กล่าวเอาไว้ว่า

ข้อ1. ข้าฯจะจงรักภักดีต่อการบ้าน เงินที่ปรารถนา และลายเซ็นต์เด็กเทพ

เล่นสนุกมามากพอแล้วสำหรับวันนี้ ฉันควรจะกลับไปจงรักภักดีต่อการบ้านอีกต่อไปไม่ใช่เหรอ ใช่แล้วเอสเซจงรักภักดีต่อการบ้าน เงินที่ปรารถนา ส่วนรายเซ็นต์เด็กเทพ เพ้นท์กับปิงปองคงจะกวาดมาให้เธอเอง ~_~


Rewrite : 24. August 2008

 

 

 Talks :
โหวต เม้น ด้วยนะจ้ะ

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

178 ความคิดเห็น

  1. #173 คนแก่หัดอ่าน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2551 / 13:07
    เดินเรื่องหนุกดี

    ขอบคุณนะ
    #173
    0