Last Summer บันทึกรักผ่านภาพฝัน

ตอนที่ 32 : 6.เธอ...เกือบเสร็จผม*

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 371
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 เม.ย. 51



โฮ๊ะๆ ร้ายแรงมากๆ เลยค่ะเจ้าหญิงน้อยฯ 
=_= น่าปวดกระบาลกับผู้ชายคนนี้ 
สงสัยจะต้องหาเรื่องแปรผันให้เขาบ้างแล้ว



ขโมยเพลงมาจากเวปอื่น แปะ ไม่รู้เพลงไร กรั๊กๆๆ
เพราะมากมายค่ะ >O<


6.

เธอ...เกือบเสร็จผม

ฮึด ฮึด ฮึด ฮ่าๆๆๆ สำเร็จ

สนุกมากครับ สนุกจริงๆ ผมทำแบบเดียวกันนี้มาสองอาทิตย์แล้ว มันช่วยได้มากแต่ไม่ทั้งหมด ยิ่งเธอมายืนมองผมด้วยแล้ว หางตาผมมันต้องปลายไปมองดูเธอทุกที

คุณวินด์ไม่ต้องไปทำงานวันเสาร์หรอกเหรอคะ

ไม่ครับ อาทิตย์นี้ผมหยุดเพื่อชาติ

ผมตอบโดยไม่มองเธอแล้วขุดดินต่อไป แอ่...ผมจะตายแล้ว แต่ผมหยุดไม่ได้ ทุกอย่างกำลังไปได้สวยเลย ตอนนี้ผมตาลายมองเห็นแต่จอบกับเสียม กระถางต้นไม้ละลานตาเป็นล้านๆ จนเผลอคิดว่าตัวเองไปรวยมาแต่ไหน ถึงได้จะปลูกต้นไม้เยอะแยะขนาดนั้น

หยุดเพื่อชาติ มีวันแบบนี้ด้วยเหรอคะ เสียงของเธอแผ่วเบา แต่หูของผมมันรับฟังเสมอ

หนูไม่เคยได้ยินนะคะคุณน้า คุณพ่อคุณแม่ไม่เคยบอกหนูเลยว่ามีวันพวกนี้ด้วย

อาตั้งขึ้นมาเองน่ะมาร์ชา แน่นอนว่าพ่อกับแม่ของหนูไม่มีทางรู้หรอกเพราะพวกเขาไม่ได้เพี้ยนแบบอา

คุณอาเพี้ยนเหรอคะ

เออ...อาหมายถึง พ่อหนูไม่หล่อเหมือนอาน่ะ เขาไม่รู้หรอก

แล้วคุณแม่ต้องหล่อเหมือนอาไหมคะ

ปกติผมก็มึนกับคำถามของมาร์ชาจะแย่อยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งกว่ามึนเสียอีก ผมเห็นมาร์ชามีสิบคนได้ยังไง เสียงเธอสะท้อนซ้ำแล้วซ้ำเล่ายิ่งกว่าคำพูดของไอ้เจมเสียอีก

ไม่จำเป็นหรอก แม่ของมาร์ชาก็ต้องสวยสิ แล้วเธอก็สวยมากด้วย ผมคราง

หนูก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมต้องหยุดเพื่อชาติ

ฆ่าผมให้ตายไปเลยเสียกว่าจะให้ตอบคำถามนี้ เอาเป็นว่า...

ก็ถ้าหากอาพักผ่อนเพิ่มมาหนึ่งวัน นั่นหมายความว่าอาก็มีเปอร์เซ็นต์มีชีวิตยืนยาวขึ้นกว่าปกตินิดหน่อยเพราะไม่หักโหมหรือต้องเครียดมากนัก

แต่หนูคิดว่าสิ่งที่อาทำมันหักโหมกว่าเก่าเสียอีก คุณอาอยากให้หนูช่วยไหมคะ เราจะได้อยู่ด้วยกันไปนานๆ อาจะได้ไม่ตายเร็วเหมือนคุณพ่อคุณแม่ไงคะ

พระเจ้า! นั่นมันปากเด็กเหรอ โฮ๊ะๆๆ ช่างเธอ! เด็กคนนี้...ผมไม่ควรฟังเธอมาก เพราะตอนนี้ผมเห็นนัฐญาเปลือยเปล่าไปแล้วเสร็จสรรพ เพราะโดนมาร์ชาเบี่ยงเบนความสนใจแท้ๆ

ผมต้องขุดต่อไป

คุณวินด์คะ พักสักหน่อยดีไหมคะ ฉันว่าคุณอาจเพลียได้นะคะ

ชะงัก!

ผมหยุดทำงานเมื่อรู้สึกว่ามือเรียวสวยของเธอแตะตรงหัวไหล่ มือเธอก็สวย เล็บก็สวย หน้าก็สวย ขาก็สวย อกสวย ริมฝีปากสวย ตัวทั้งตัวยิ่งน่าฟัด! ทำให้ผมนึกถึงนัทชา

เฮ้ย! ไม่ไหวแล้วแล้ว ผมทนไม่ไหวแล้ว

นัทชา...ฉันรักเธอ

หมับ! โคร่ม!

ผมกระโดดกอดนัทชา แต่เธอหายวับภายในพริบตา ต้องเป็นไอ้มาร์โคแน่ๆ ไอ้บ้านั่นมันแย่งเธอไปจากผม จนเหลือเพียงความว่างเปล่า ดาวกลุ่มน้อยกลุ่มใหญ่จะมารายล้อมอยู่ตรงหน้า ท้องฟ้าเริ่มครึ้ม ทั้งที่ก่อนหน้านี่ผมเข้าใจว่ามันเป็นเวลาเที่ยงเสียอีก

 

นัทชา... ผมพยายามเรียกหานัทชา ตามหาเธอแต่เธอก็หนีผมไปตลอด

นัทชาเหรอ เสียงเล็กแต่แหลมสูงเหมือนดังกล้องในหลอดแก้วย้ำชื่ออดีตคนรักผม

นั่นชื่อแม่หนูค่ะ แม่หนูชื่อนัทชา เป็นที่มาของชื่อหนูไงคะ มาร์ มาจากคำว่า มาร์โค ซึ่งเป็นชื่อคุณพ่อ ชา มาจากคำว่า นัทชา ชื่อคุณแม่ค่ะ หนูเขียนชื่อตัวเองออกด้วยนะถ้าคุณน้าอยากรู้ว่ามันสะกดยังไง

พอรู้สึกตัวขึ้นมา ก็ได้ยินเสียงเด็กคนนี้ก็เจื้อยแจ้วเสียเหลือเกิน ไม่ต้องถามนะว่าผมเป็นยังไง แสบแก้วหูน่ะสิครับ ทำไมเธอพูดมากแบบนี้

อาวินด์ของมาร์ชาฟื้นแล้วค่ะ เดี๋ยวน้าไปเอาผ้ามาเช็ดหน้าให้คุณอานะคะ

ให้หนูไปเอาให้ไหมคะ หนูรู้ว่าต้องทำไง คุณน้าเฝ้าคุณอาไปเถอะค่ะ

อย่างนั้นก็ได้จ้ะ

ผมได้ยินแต่เสียงมาร์ชาวิ่งออกไป ยังรู้สึกเบลอๆ อยู่นิดหน่อย ร่างบางชะโงกหน้ามาดูผมสีหน้าหวั่นวิตก ผมแทบจะตืนตัวเสียทันทีที่คอเสื้อเธอห้อยลงมา บราที่เธอใส่ดูเซ็กซี่กว่าผู้หญิงที่ผมพามาบ้านอยู่หลายขุม แต่พอมองไปมองมากลับพบว่าผมตาลายไปเอง เพราะแท้จริงแล้วเธอใส่เสื้อแขนสั้นคอเต่าที่น่าจะเหมาะกับคุณยายวันทองไม่ใช่หญิงสาววัยน่าขบแบบนี้

คุณ...นัฐญา

สติสตางค์เริ่มกลับคืนมาทีละน้อย และผมก็รู้ว่าที่ผ่านมาเกี่ยวกับนัทชานั้นเป็นฝัน ผู้หญิงตรงหน้าต่างหากที่ผมอยากกอด อยากรัด ฟัดแล้วเหวี่ยงให้กระจุย โอ้ย...นายเถื่อนไปแล้วเจ้าวินด์!

ดื่มน้ำก่อนนะคะ

ผมอยากจับเธอแก้ผ้ามาก อุ๊บ! ผมเปล่าคิดนะ หลับตาๆๆ ไม่เห็นๆๆ เลิกคิดทะลึ่งๆ เสียทีเจ้าวินด์ นายต้องเรียกเจเรมี่ นายต้องการเจเรมี่และจะเป็นการดีมากหากได้วินนี่มาเป็นของแถม เฮ้ย! ประสาทไปแล้ว

เมื่อการออกคำสั่งตัวเองดูท่าทางจะไม่ได้ผล หรือจะว่าไปแล้วไม่ได้ผลเลย ผมจึงเอามือขึ้นมาปิดตาไว้

คุณวินด์คะ เป็นอะไรรึเปล่าคะ ทำไมคุณถึงต้องปิดตาตัวเองแบบนั้น

มือนุ่มกำข้อมือผมไว้ สัมผัสของเธอช่างอ่อนโยน น้ำเสียงที่เคยสดใสเพราะพริ้งปะปนไปด้วยความวิตกกังวล จนผม...

อดทนไม่ไหวแล้วววววววววว อ้าาาาเสร็จตรู

หมับ พรึบ ฟรึ๊บ!

ยุทธการปราบสาวกำเริบ ร่างบางถูกกระชากให้เสียหลักล้มลงมานอนลงบนอก จนหน้าเธอเกือบจะชนปลายจมูกผม จากนั้นผมก็จัดการผลักเธอไปอีกฝั่งของเตียงก่อนจะพลิกตัวขึ้นคร่อมเธอด้วยความเร็วร้อยสี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง (จะเอาอะไรนักหนา แต่ก่อนผมไว้กว่านี้นะ)

คุณวินด์ ปล่อยนะคะคุณกำลังจะทำอะไรน่ะ ไม่อย่างนั้นฉันจะ...

พอเห็นหมัดเล็กกำเข้าหากัน ผมก็นึกถึงคำพูดของเจ้าเบนขึ้นมาได้ ศิลปะการป้องกันตัวขึ้นชื่อของเมืองไทย ก็มวยไทยยังไงล่ะครับคุณพี่ท่าน ไม่ได้หรอก โดนอัดก็หมดอารมณ์จะร่วมรักกันพอดี ผมจึงรีบกดมือเธอทั้งสองข้างลงบนหมอน

อย่า ได้โปรด...อย่าทิ้งผมไป คุณต้องกลับมาช่วยผมก่อน...

หลับหูหลับตาแกล้งเพ้อเหมือนคนบ้า เอาตัวรอดเป็นยอดดี ผมไม่โดนเธอตีจริงๆ ด้วย ทั้งเธอยังเงียบไปเลย ผมก็ยังแสดงละครต่อไปพยายามเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ แต่มันเงียบและผิดปกติเกินไป

ผมจึงตัดสินใจลืมตาขึ้น ดวงตาคู่สวยจ้องตอบกลับมาอย่างแน่นิ่ง คิ้วสวยขมวดเข้าหากันแล้วสีหน้าไม่พอใจก็เหมือนจะเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ

ผ้าชุบน้ำมาแล้วค่ะคุณน้านัฐ...

เสียงฝีเท้าตึงวิ่งเข้ามาในห้อง นัฐญาหันไปมองยังต้นเสียง

อาวินด์...ทำไมถึงขึ้นไปอยู่บนตัวคุณน้าล่ะคะ

นั่นน่ะสิ อากำลังจะปล้ำเธอไงมาร์ชา เฮ้ย!

อา...คุณใช่นางฟ้ารึเปล่าครับ ตอนนี้ผมกำลังจะตายใช่ไหม

คุณอาละเมอรึเปล่าคะ

ฟุบ!

แกล้งสลบตบตาหลานและสาวงาม แต่ก่อนจะเป็นลมผมเลือกต่ำแหน่งทิ้งหัวลงได้เหมาะเจาะพอดีเป๊ะ ถ้าอยากรู้แล้วผมจะใบ้ให้ก็ได้ โอ้ยไม่เอาล่ะ...หากเป็นแบบนั้นจะทำให้พวกคุณเสียเวลาคิดนานเกินไป ผมบอกให้เลยแล้วกัน ผมเลือกหน้าอกเธอยังไงล่ะ อ๋อย...นุ่มเป็นบ้า

โคร่ม!

ตอนนี้แข็งเป็นบ้าเลย เพราะโดนเธอพลักตกเตียงน่ะสิ จะแสดงอาการเจ็บปวดก็ไม่ได้ ก็ตอนนี้ผมกำลังเล่นบทสลบอยู่

อาวินด์ มือเล็กแตะหน้าผากผมก่อนจะเขย่าเป็นบ้าเป็นหลัง อาวินด์อย่าเป็นอะไรนะคะ

น้าขอโทษนะมาร์ชา น้าไม่ได้ตั้งใจจะ น้าคิดว่าอาของหนูต้องการจะ...ต้องการจะ...

นัฐญากล่าวตะกุกตะกักเหมือนรู้สึกผิด แต่มาร์ชาร้องไห้จนน้ำตาหยดลงมาท้วมหน้าผมแล้ว ตอนนี้เลยรู้สึกแย่ไปตามๆ กัน

ไม่เป็นไรค่ะ แต่คุณน้าช่วยปลุกอาได้ไหมคะ ถ้าอาตายไปหนูต้องแย่แน่ๆ เลย หนูไม่อยากกลับไปที่นั่นอีก ได้โปรดเถอะค่ะคุณน้า

ไม่มีคำตอบ แต่ผมได้กลิ่นเธออยู่ใกล้บริเวณจมูก สักพักก็รู้สึกว่าเธอเอาหมอนมาให้ผมหนุนหัวแล้วเอาผ้ามาคลุมให้ สงสัยอยู่นะว่าเธอจะไม่เคลื่อนย้ายร่างผมขึ้นไปบนเตียงก่อนเหรอ เหมือนก่อนหน้านี้ไงที่ผมไม่รู้ว่าเธอเอาผมขึ้นมาที่นี่ได้ยังไง ถ้าเกิดอีกผมจะได้แกล้งผิดพลาดล้มใส่เธออีก ฮ่าๆ แต่ว่า...อีกใจหนึ่งผมก็รู้สึกสำนึกนะ ทั้งยังสงสารมาร์ชาอีกด้วย แต่ตอนนี้ภาวนาขอให้นัฐญาไม่โกรธก่อนเถอะ ไม่อย่างนั้นเรามองหน้ากันไม่ติดแน่ แต่โอ๊ย...ผมอยากได้ผู้หญิงคนนี้เป็นภรรยาจริงๆ

อาวินด์ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่ตัวร้อนนิดหน่อย เดี๋ยวน้าขอตัวไปเตรียมยาก่อนนะคะ อาวินด์ตื่นขึ้นมาจะได้ทานแล้วหายไวๆ

เสียงฝีเท้าเธอออกห่างผมไปเรื่อยๆ

พระเจ้าคะ ช่วยคุ้มครองอาวินด์ด้วยเถอะค่ะ

เจ้าตัวเล็กวิงวอนเสียงเศร้า ริมฝีปากเธอประทับลงที่แก้มผมทั้งสองข้างอย่างอ่อนโยน

หายเร็วๆ นะคะอา

ทันทีที่ผมได้ยินเสียงมาร์ชาวิ่งออกไป ผมเลยลืมตาขึ้นแล้วค่อยย่องออกไปยืนมองอยู่ตรงประตู ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ด้านนอกเลยหัวใจผมห่อเหี่ยวเป็นบ้า แย่ชะมัด ฮือ...ผมรู้แล้วว่าผมต้องการไอ้เจมมาช่วยรักษาอีกครั้ง

 

คุณน้าเตรียมอะไรมาให้คุณอาบ้างคะ

พอได้ยินเสียงมาร์ชาผมก็รีบวิ่งกลับไปนอนที่เดิม พื้น! ไม่นุ่มเหมือนนอนเตียงเลย และก็ไม่นุ่มเหมือนนอนอยู่บนตัวเธอด้วย เห่อะๆๆ ไอ้โรคจิต!

ก็แค่...ยาลดไข้น่ะค่ะ

แล้ว...คุณน้าจะนั่งอยู่ตรงนี้เหรอคะ

นั่งตรงไหน...ไม่ได้จะเข้ามาหาผมหรอกเหรอ

จ้ะ ตอนนี้อาวินด์ของมาร์ชาคงหลับอยู่ น้าขอนั่งคิดอะไรสักพัก

หนูนั่งกับคุณน้าได้ไหม หนูกอดแขนคุณน้าได้ไหมคะ น้านัฐญาคะ หนูห่วงอาวินด์จังเลย

เสียงแจ๋วแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ท่าทางมาร์ชาจะวิตกกังวลเรื่องผมอย่างมาก แต่ไอ้บ้ากามอย่างผมกลับวิตกว่านัฐญาคิดอะไร

ผมค่อยย่องไปที่ประตูอีกครั้ง ค่อยชะเง้อคอออกไปมองดูว่าพวกเธอทำอะไรอยู่ด้านนอก นัฐญานั่งเอาหัวพิงราวบันไดส่วนมาร์ชานั้นกำลังเอาหัวพิงเธออยู่กอดแขนเธอแน่น ผมละอยากจะแดดิ้นตายด้วยแรงริษยาเจ้าหลานตัวน้อย แต่ก็ต้องยอมรับว่าเธอคงโดดเดี่ยวพอกัน

เฮ้อ...สงสัยฉันจะต้องหาผู้หญิงมาแต่งงานด้วยซะแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป อะไรๆ จะต้องย่ำแย่จริงๆ แน่

อันนั้นผมคิดจริงนะ ถ้าผมหาเมียไม่ได้ภายในเร็วๆ นี้ นัฐญาอาจจะได้กลายเป็นเมียผมทางกายอย่างไม่เป็นทางการก็ได้ สิ่งที่เจเรมี่แนะนำผมมามันใช้ได้ผลแค่ชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น ผมทนมองดูเธอได้มานานถึงสองเกือบครบสามอาทิตย์ แต่ผมกลัวเธอจะเสร็จผมภายในอาทิตย์ที่สี่นี่แหละ เมื่อกี้ก็เกือบแล้ว โชคดีของเธอที่มาร์ชาเข้ามาทันการ และเป็นโชคร้ายของผมที่ต้องชวดฉลูขาลเถอะมะโรงมะเสงมะเมียมะแมฯ อีกต่อไป แต่ฮ่าๆๆ อย่างน้อยผมก็ได้กำไรที่ได้เอาหน้าซบอกเธอแม้เพียงชั่วคราวก็ตาม

พอได้แล้ววินด์เวิร์ด! นายควรจะลืมไปได้เลยเสียตอนนี้ นายต้องเป็นโฮสที่ดีเข้าใจไหม

 

------------------------------------------------------------------------------------Complete---------------------------------------------------------------------
จบบทครบ 100% ขอคอมเม้นด้วยนะคะท่านผู้อ่านทุกท่าน >O<

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

337 ความคิดเห็น