Last Summer บันทึกรักผ่านภาพฝัน

ตอนที่ 30 : 4.ช่วยฉัน...ให้หลุดพ้นจากตัณหาเสียที

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 ม.ค. 51





☆★☆   ☆★☆    ☆★☆   ☆★☆
☆ M ☆  ☆ i ☆  ☆ S ☆ ☆ s ☆
 ☆★☆   ☆★☆    ☆★☆   ☆★☆
  ↓     ↓      ↓     ↓
  ※     ※      ※   ※
________ღ♥ღ♥ღ♥__________ღ♥ღ♥ღ♥
_____ღ♥Kind___ღ♥______ღ♥awesome_ღ♥
___ღ♥big_____heart___of_________ goldღ♥
__ღ♥nice_______honest_______kindheartedღ♥
_ღ♥funny___________**____________laughღ♥
_ღ♥cool____________V_________best friendღ♥
_ღ♥trust___________ _____________fun. ღ♥
__ღ♥sweet________ ____________speciaღ♥
___ღ♥talent_________________amazingღ♥
____ღ♥inspire_______________happyღ♥
______ღ♥care___________beautifulღ♥
________ღ♥unique_________loveღ♥
__________ღ♥best_____goodღ♥
_____________ღ♥_ smile_ ღ♥...



4.

ช่วยฉัน...ให้หลุดพ้นจากตัณหาเสียที

ผมอยู่ไม่สุข เดินวนเหมือนคนบ้า เข้าบริษัทมาตั้งแต่ตีห้า ตอนนี้ก็สิบโมงเช้าแล้ว มาร์ชาคงอยู่ที่โรงเรียนอนุบาล ส่วนเธอคงไปเรียนภาษา แต่หลังจากผมเลิกงานเราคงได้เจอกัน ผมไม่อาจเลิกจินตนาการสิ่งที่อยู่ภายใต้ชุดนอนพริ้วบางนั่นได้เลย และผมกำลังเกรงว่าผมจะทนเป็นคนดีได้ไม่เกินหนึ่งอาทิตย์แน่ๆ

ผมอาจจะลุกขึ้นมากลางดึก บดขยี่ริมฝีปากแดงเหมือนผลเชอร์รี่จนหนำใจ ปลดชุดนอนของเธอ แล้วอาจจะโดนท่าไม้ตายมวยไทย มาร์ชาจะเสียพี่เลี้ยง แล้วโรคประสาทกลืนกินผม แล้วผมก็จะเสียงาน ผมจะกลายเป็นคนตกงาน และหลังจากนั้นเราก็จะไม่มีอะไร ผมอาจจะต้องเอามรดกมาร์ชาออกมาใช้ โอ้พระเจ้า! เพียงผมลดตัณหาลงได้สักนิด สิ่งที่ผมกลัวจะไม่เกิดขึ้น

ผมต้องการความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน และตอนนี้ก็ไม่มีใครช่วยผมได้นอกจาก...

เจ้าเบน!

นายต้องหาทางช่วยฉันนะเบน ฉันทำงานไม่ได้แล้วจริงๆ

(แบบไหนวะ อะไรทำให้แกเป็นแบบนั้น)

เสียงเจ้าเบนงุนงงไม่น้อยกับสิ่งที่ผมพูดคำแรกเมื่อมันรับโทรศัพท์

พระเจ้า นายก็รู้จักฉันดี ถ้านายไม่ช่วยฉัน ฉันต้องทนไม่ไหวแน่ๆ

(ไอ้เวร! ฉันจะไปช่วยแกได้ไงวะ ถ้าแกไม่บอกฉันว่าแกเป็นอะไร)

นัฐญา

(เธอทำผิดกฏพี่เลี้ยงรึไง)

เปล่า

(แล้วนายมีปัญหาอะไร นี่เธอเพิ่งอยู่กับนายได้วันแรกไม่ใช่เหรอ)

ฉันกำลังจะทำผิดกฏโฮสต์

(อะไรของนายวะ)

เธอสวยเกิน

(ฮ่าๆๆ ฉันว่าแล้ว ไอ้หื่นเอ้ย ฉันบอกนายแล้วใช่ไหมให้หาเมียแต่เนิ่นๆ ทีนี้เป็นไง นายจะบอกฉันว่านายอดใจไม่ได้น่ะสิ)

นายฉลาดมาก

ผมกำลังจะร้องไห้ออกมา บางทีผมน่าจะเชื่อมันแต่แรกๆ หาผู้หญิงมาแต่งทำเมียสักคน รักเธอให้มากๆ ผมอาจจะไม่ต้องการนัฐญามาเลี้ยงมาร์ชา แต่สายไปเสียแล้ว

(ฉันเพื่อนนายนะเว้ย)

ฉันควรทำยังไงดี ฉันไม่คิดว่าฉันจะทนได้นานกว่านี้ ฉันเองก็ไม่เข้าใจนะเว้ยว่าทำไมตัวเองถึงตัณหากลับได้เข้าขั้นโรคจิตขนาดนี้

(โรคจิตเหรอ ฉันนึกอะไรออกแล้ว)

มันยังทำเสียงสบายใจ ผมกำลังจะคลั่งตาย

อะไรวะเร็วๆ สิ

(นายลืมไปแล้วเหรอว่าเรามีเพื่อนเป็นจิตแพทย์น่ะ เจเรมี่ไง มีปัญหาปรึกษาคุณหมอเจเรมี่ตลอด 24 ชั่วโมงสิคะ)

ทำเสียงแรดน่าถีบ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าไอ้บ้านี่มีลูกไปแล้วสองคน มันชอบทำตัวเพี้ยนๆ ลับหลังลูกเมียประจำ ต่อหน้าแล้วเขาจะเป็นคุณพ่อสุดเท่ นักธุรกิจรูปงาม โฮ้กกก กระดากปากหากจะให้บรรยาย พอกันที!

(ไปหาเจเรมี่ไป เอ้อ...ตอนนี้ฉันต้องไปรับลูกแล้ว เดี๋ยวว่างๆ จะโทรไปหาใหม่ ว่าแต่...แกยังไม่ลืมใช่ไหมว่าไอ้เจมมันทำงานอยู่ที่ไหน)

ลืมสนิท

(ไอ้เวร ถนนโวลฟ์กังฟอนเกอร์เท่หมายเลขสิบเอ็ด ตึก...)

อ้อ! ฉันนึกออกแล้ว ขอบใจ

ผมรีบวางสาย แล้วบึ่งรถไปยังถนนดังกล่าวทันที

 

เมื่อมาถึงตึกที่ว่า จำได้คร่าวๆ ถึงตำแหน่งของห้องที่เพื่อนรักทำงาน ผมทะยานตาลีตาเหลือกผิดธรรมชาติคนโสดสุดหล่อวิ่งห่อตรงไปที่นั่น พลักประตูห้องเข้าไปอย่างเสียมารยาทสุดแรง

พรวด!

ช่วยฉันด้วย ฉันทนไม่ไหวแล้ว...ก่อนที่ฉันจะอดใจไม่ไหวแล้วปล้ำพี่เลี้ยงของมาร์ชา

หมับ!

ผมพุ่งเข้าใส่เพื่อนกระโดดกอดมันเต็มรัก

เจเรมี่ แกตัวเล็กลงเปล่าวะ

ขอโทษค่ะ คุณหมอเจเรมี่ไปเข้าห้องน้ำอยู่ค่ะ

น้ำเสียงอ่อนนุ่มบอกกล่าว ผมลืมตาขึ้นจึงเห็นว่าคนที่ผมกระโจนเข้ากอดนั้นเป็นผู้หญิง

โอ้ ขอโทษครับ ผมนึกว่าคุณเป็นไอ้เจม เห็นแต่เสื้อขาวๆ ไม่ทันได้สังเกตุ

ว่าแล้วทำไมไอ้เจมมันมีหน้าอก คิดว่ามันไปผ่าตัดมาเสียอีก

เดี๋ยวคุณเจเรมี่ก็มาค่ะ

เธอหันหน้ามา ผมแทบอึ้ง! นั่นนางฟ้ารึเปล่า ผมน่าจะกอดเธอนานกว่านี้นะ

คุณต้องการอะไรไหมคะ

ผมต้องการคุณ! เฮ้ย ไอ้หื่นวินด์ ไอ้หมาบ้า ช่างเป็นคำด่าที่เหมาะสมสำหรับผมในตอนนี้ แต่ทางที่ดีผมควรจะถามชื่อเสียงเรียงนามเธอตรงหน้าไว้เสียก่อนก็ดี

เอ่อ...คุณเป็นใครครับ

วินนี่เฟรด ฟรอสเตอร์ ฉันมาฝึกงานในฐานะผู้ช่วยคุณหมอเจเรมี่ค่ะ

คุณหมายถึง...ผู้ช่วยจิตแพทย์อย่างนั้นเหรอ

ไอ้นี่มีผู้ช่วยฝึกงานสวยๆ แบบนี้ทำไมไม่บอกกันล่วงหน้านะ

ใช่แล้วค่ะ คุณมีอะไรให้ฉันช่วยเหลือไหมคะ

ช่วยทำให้ผมเลิกบ้ากามสักที

ผมรีบพูดเหมือนกลัวใครจะแย่ง เหงือผมยังไหลไม่หยุดตั้งแต่เช้า อยากบอกว่าคืนที่ผ่านมาเปรียบเสมือนค่ำคืนแห่งการทรมาน การนอนดูผู้หญิงสวยๆ หุ่นดีในชุดนอนบางๆ โดยไม่ทำอะไรมันทำให้อึดอัดใจเสียจริง ด้วยเหตุผลอย่างเดียวที่ว่า...เธอเป็นพี่เลี้ยงของมาร์ชา และอายุอ่อนกว่าผมอีก 7 ปี มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนคนแก่ตัณหากลับ

โอ้! หัวข้อสนทนาเผ็ดร้อนด้วยสิ

ผมรู้ว่าคนตรงหน้ากำลังพยายามที่จะไม่ตกใจ แท้จริงแล้วเธอก็สวยดีนะ แต่ยังไม่ทำให้ผมใจเต้นขนาดนั้น

มาก...ฟังนะครับ เรื่องมันเป็นอย่างนี้ ผมรู้ว่าผมมีปมอะไรในใจ ซึ่งมันเป็นปัญหาในการดำรงณ์ชีวิตผมเป็นอย่างมาก...

จากนั้นผมก็เล่าเรื่องให้เธอฟัง ว่าปกติผมใช้ชีวิตแบบไหน ตั้งแต่มาร์ชาเข้ามาชีวิตผมเปลี่ยนแปลงไปมากน้อยแค่ไหน ผมไม่ใส่ใจแล้วว่าคนตรงหน้าจะใช่ไอ้เจมหรือไม่ ถ้าหากเธอเป็นผู้ช่วยมันเธอต้องช่วยผมได้ ผมยอมเล่าเรื่องอดีตให้เธอฟัง ผมไม่ค่อยปิดกั้นตัวเองหรอก แต่ความหลังทำให้ผมจริงใจกับใครไม่ได้ แต่วันนี้ความต้องการของผมมันเริ่มจะกลายเป็นตัวปัญหาอันยิ่งใหญ่ ซึ่งผมปล่อยไว้เฉยๆ ไม่ได้จริงๆ

คุณคิดว่าคุณรักผู้หญิงที่ชื่อนัฐญารึเปล่าคะ

รักเหรอ! ผมบอกไม่ได้หรอก แต่ผมรักขาและอกของเธอมาก

พูดจบแล้วผมก็พยายามจะไม่คิดถึงตรงนี้

อ้อ นอกจากนั้นแล้วคุณยังบอกฉันอีกว่า...แท้จริงคุณก็ไม่ได้มีสัมพันธ์ลึ้งซึ้งจริงๆ จังๆ กับใครนี่คะ

ไม่ๆ ผมแค่เล่นซอกคอและเนินอกพวกเธอนิดหน่อย แต่เพื่อนผมหลายคนเข้าใจผิดว่าผมคาบเส้นนั้นไปแล้ว พวกผู้หญิงเหล่านั้นถึงทนผมไม่ได้ไง เราเกือบคาบเส้นกันหลายครั้ง หรือจะว่าไปแล้วก็ทุกครั้งที่ผมเอาผู้หญิงเข้าบ้าน แต่ติดที่ว่าผมปลดกางเกงไม่ได้เพราะนึกถึงผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นมา...พวกเธอเลยคิดว่าผมเป็นพวก ไข่ขาวอะไรทำนองนั้น ตอนนี้ผมก็ยังพยายามอยู่นะเพื่อที่จะตามหาผู้หญิงมาขึ้นเตียงจริงๆ จังๆ กับผมสักที

โอเควินด์เวิร์ด นายเริ่มเพี้ยนแล้ว

คุณกำลังจะบอกว่า...คุณอยากมีอะไรกับคุณนัฐญาอย่างนั้นเหรอ

อะไรประมาณนั้น ซึ่งมันเรียกไม่ได้เลยว่า รัก คุณเข้าใจใช่ไหมว่ามันจะส่งผลกระทบต่อผมมากถ้าหากวันหนึ่งผมห้ามใจตัวเองไม่ได้ ผมเลยคิดว่าผมควรได้รับการบำบัด

ฉันก็คิดอย่างนั้นแหละค่ะ

เธอว่าแล้วเดินอ้อมไปที่โต๊ะทำงาน นั่งลงแล้วจดอะไรขยุกขยิก ท่าทางสงบของเธอยิ่งทำให้ผมร้อนรนมากยิ่งขึ้น จนอดรนไม่ไหว ผมเดินเข้าไปดึงมือเธอขึ้นมากุม

ได้โปรดเถอะครับคุณคนสวย ช่วยผมทีนะคร๊าบบบ

เออ

เธอพยายามชักมือกลับแต่ผมดึงไว้ หน้าเธอซีด แต่ผมว่ามือเธอนิ่มดี ทำให้นึกถึงนัฐญา ตอนนี้ผมเริ่มวิตกจริตแล้วแหละว่าตัวเองเป็นมากกว่าคำว่า โรคจิต แน่ๆ เลย

นั่นแกทำอะไร

เสียงไอ้เจมออกแนวดุพุ่งมากระทุ้งโสตประสาทคนเสียสติอย่างผมเหมือนรู้ทันว่าถ้ามันมาช้ากว่านี้สักหน่อยผู้หญิงตรงหน้าเสร็จผมอีกแน่

ฉันกำลังขอคำปรึกษาจากผู้ช่วยของนายไง

ผมหันกลับมามองหน้ามันอย่างทะเล้น แต่ดูเหมือนเจ้าเจมจะไม่เล่นด้วย

วินนี่ คุณออกไปก่อน

ขนาดออกจะคำสั่งผู้ช่วย ไอ้เจมมันยังจ้องหน้าผมตาไม่กระพริบ คุณวินนี่เฟรด ฟรอสเตอร์ออกจากห้องตามคำบรรชา

น่าเสียดายคนสวยจริง! เข้าเรื่องดีกว่า

ฉันต้องการความช่วยเหลือจากนายอย่างเร่งด่วน

เรื่องบ้ากามในสมองถูกถ่ายทอดออกมาเป็นถ้อยคำให้เพื่อนฟังอีกครั้ง...หลังจากที่ผมไม่ได้เล่าให้มันฟังมาสามปีกว่าแล้ว อย่างว่าแหละ ก็ผมไม่เคยคิดจะทำตามคำแนะนำมันไง เลยไม่รู้ว่าจะปรึกษาไปเพื่ออะไรแต่คราวนี้เห็นทีจะละเลยต่อไปไม่ได้ มันขึ้นอยู่กับความเป็นความตายของผมและความปลอดภัยของนัฐญา รวมทั้งเพื่อรักษาคนรักใหม่ของมาร์ชาด้วย (ผมคิดว่าเจ้าเปี๊ยกรักนัฐญาเข้าเต็มเปา ไอ้เด็กขาดความอบอุ่น! เหมือนอานอกสายเลือดมันไม่มีผิดเพี้ยน)

 

Written by Elfenkind von Bellona
Update 27.01.08 
Happy Birthday to Patty 21th Birthday >O<
เม้นด้วยนะคะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

337 ความคิดเห็น