Last Summer บันทึกรักผ่านภาพฝัน

ตอนที่ 29 : 3.Friday Night stand by You

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 344
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ม.ค. 51


3.

Friday Night stand by You

ตอนนี้มาร์ชาโดนส่งเข้าไปในห้องหนังสือ ผมเลือกนิทานของ Elfenkind von Bellona ให้เธออ่าน แม้เธอจะบอกว่าไม่รู้เรื่อง แต่ถูกผมยัดเยียดให้ดูรูปประกอบไป เพื่อจะได้มีเวลาอยู่กับนัฐญาสองต่อสองและมองสรีระร่างกายของเธอ อ๊ากกก ไม่ใช่ครับ ผมขอโทษ ผมหมายถึงเราสองคนยังต้องเรียนรู้สรีระของบ้านร่วมกัน ไม่นะ! ใครก็ได้ช่วยกำจัดคำว่า สรีระ ออกจากหัวผมที

ปกติคุณทำอะไรให้มาร์ชาทานในมื้อเช้าคะ

นัฐญาถามแล้วหันไปให้ความสนใจตู้เย็นอันว่างเปล่าของผม เธอสำรวจชั้นกระจกอย่างเคร่งเครียดราวกับรอให้อาหารโผล่ขึ้นมาเหมือนเสกได้ เช่นเดียวกับที่ผมก้มมองเรียวขาสวยแล้วถามว่า เมื่อไหร่จะมีอุบัติเหตุทำให้ผมได้มีโอกาสสัมผัสเรียวขานั้น

คุณวินด์คะ

เฮ้ย คะ...ครับ

ผมสะดุ้งเฮือกตะกุกตะกักนึกหาคำพูดไม่ออก

ฉันถามว่าคุณทำอะไรให้มาร์ชาทานมื้อเช้าคะ

มื้อเช้าเหรอครับ...คือว่า...คือว่า...ผม...เอ่อ

ในตู้เย็นคุณไม่มีอะไรที่น่าจะเหมาะสำหรับมื้อเช้ามาร์ชาเลยนอกจากสิ่งนี้

ไวท์แดงหนึ่งขวด ไวท์ขาวอีกหนึ่งขวดชูขึ้นสูง

อ้าอันนี้ผมเอาไว้มอมผู้หญิง อุ๊บ! ผมหมายถึงเอาซ่อนมาร์ชาครับ

ซวย! เผลอพูดออกไปจนได้ นัฐญาเริ่มแสดงสีหน้าไว้วางใจผมน้อยลงอย่างเด่นชัด อันที่จริงมันไม่สมควรจะมาอยู่นี่หรอก แต่ผมเอามาซ่อนเพื่อนไว้แล้วลืม ก็ไวท์คือสิ่งจำเป็นอย่างหนึ่งที่คุณสามารถใช้หลอกล่อสตรีให้ร่วมโต๊ะอาหารมื้อเย็นได้

ฉันได้ยินว่าคุณเก็บสิ่งนี้ไว้มอมผู้หญิง สงสัยฉันจะหูฝาดไป แย่จริงๆ เลย

แย่มากๆ เลยครับ คุณหูฝาดไปจริงๆ แต่ไม่เป็นไรครับ ผมให้อภัย

นัฐญาหันไปให้ความสนใจกับตู้เย็นต่อ ทำให้ผมรู้สึกผิดเข้าไส้ ขอโทษคร๊าบบบบ ผมรู้ว่าไอ้ที่แย่นั้นคือตัวผมเอง แต่สันดานก็คือสันดาน มันห้ามไม่ได้จริงๆ

ไม่ทราบว่าจะเป็นปัญหาสำหรับคุณไหมหากฉันจะขอทำหน้าที่เกินกว่าที่กำหนดไว้

มาเป็นภรรยาผมเลยก็ได้ผมไม่ว่า

อะไรนะคะ

เปล่าๆ ครับ ผมบอกว่าไม่มีปัญหา

เพราะฉันมองเห็นว่าบางสิ่งบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับมาร์ชายังต้องเปลี่ยนแปลง ไม่ทราบว่าปกติคุณไปจ่ายตลาดวันไหนคะ

ผมไม่เคยจ่ายตลาดเลย

รู้สึกโล่งที่ควบคุมตัวเองได้

อ๋อ

เธอทำหน้าเหมือนรู้ทัน บางทีเธออาจจะคิดว่าผมไม่ได้เรื่อง แต่ผมเก่งหลายเรื่องเลยนะ ผมรู้ว่าผมควรบริหารเงินอย่างไร ดักลูกค้าอย่างไร ปลดชุดชันในของผู้หญิงแบบไหน และอื่นๆ อีกหลายอย่าง โอเค...นั่นนอกเรื่องไปนิด ผมควรกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมผู้หญิงตรงหน้าจะต้องเกิดมาสวย เธอน่าจะมีหน้าตาอัปลักษณ์ไปเลย เพื่อที่ความคิดผมจะได้ไม่ทะลึ่งตึงตังก้ำกึ้งวิปริตขนาดนี้

เท่าที่ฟังเรื่องของมาร์ชาตามที่คุณเล่ามานั้น ทำให้ฉันคิดว่าคุณควรมีเวลาให้เธอบ้าง และฉันก็อยากจะกำหนดวันจ่ายตลาดตายตัว ให้เป็นวันของคุณสองคน ไม่ทราบว่า...คุณพอจะมีเวลาวันไหนบ้างคะ เพราะเท่าที่รู้มา วันอาทิตย์ของที่นี่ร้านค้าและกิจการจะปิดกัน

กับมาร์ชาเหรอ เธอหมายถึงผมกับมาร์ชาต้องไปจ่ายตลาดด้วยกันเหรอ ไม่มีเธอไปด้วยใช่ไหม

ผมไม่ว่างครับ ไม่มีวันว่างเลยสักวัน ยกเว้นวันอาทิตย์

ผมรู้ว่าผมเอาแต่ใจ แต่ผมไม่ไปจ่ายตลาดกับมาร์ชาอย่างแน่นอน คุณลองจินตนาการภาพมาร์ชาเดินคู่ไปกับคุณให้ศูนย์การค้าดูนะ ไม่รู้ว่าเธอจะสักจะถามอะไรบ้าง ถ้าสาวๆ มาเห็นผมกับเธอ แล้วผมจะไปหลีใครได้อีกล่ะคราวนี้ ก็ในเมื่อคนตรงหน้าก็ไม่มีสิทธิ์เสียแล้ว

แย่จัง! หากคุณไม่ว่าง ถ้างั้น...ฉันจะไปจ่ายตลาดกับมาร์ชาทุกๆ วันเสาร์ คุณคิดว่ายังไงคะ

อ๊ากกกก ผมไปด้วย! กระอักกระอวน ผมอยากไปด้วยจนตัวสั่น ทำไมไม่บอกแต่แรกเล่าว่าคุณจะไปด้วยน่ะนัฐญา

ผมไม่ขัดข้องนะ

น้ำตาตกใน สมน้ำหน้าตัวเอง ตอนนี้เธอกำลังทำให้ผมเกิดความรู้สึกเหมือนผู้ใหญ่ที่ไม่รู้จักโตแต่ต้องเก็บซ่อนความเป็นเด็กเอาไว้ข้างใน ทรมานจริงๆ

วันนี้คุณพอจะมีเวลาว่างไปจ่ายตลาดกับพวกเราไหมคะ ฉันคิดว่าเราต้องการอาหารสำหรับมื้อค่ำน่ะ

โอ้ วันนี้เหรอครับ คุณจะไปจ่ายตลาดด้วยเหรอครับ

ฉันคิดว่าจำเป็นนะคะ

ถ้าคุณคิดว่าจำเป็น ผมก็คิดว่าจำเป็นครับ

ดีค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่รับฟังความเห็นฉัน ถ้างั้น...เดี๋ยวฉันขอตัวไปพูดกับมาร์ชาก่อน

โอ้ไม่นะ อย่าทิ้งผมไป ปล่อยเด็กบ้านั่นอยู่คนเดียวไปก่อนไม่ได้เหรอ ผมยังมองหน้าคุณไม่เต็มอิ่มเลย

ครับ

ตัดปัญหาไปเสียจะได้สิ้นเรื่อง ความคิดผมเห็นแก่ตัวมากไปแล้ว ผมว่าตัณหาผมกำลังเกิด มีแนวโน้มว่าจะกำเริบเกิบสานขึ้นไปเรื่อยๆ พระเจ้าควรฆ่าผมให้ตายไปเลยก็ดี บางทีผมก็เกลียดความเป็นเพลบอยของตัวเองที่สุด แต่ผมห้ามไม่ได้จริงๆ เป็นความผิดของท่านเองที่ทำให้ผมอกหักรักคุตฝังใจ ความผิดทั้งหมดนี้ของนัทชาคนเดียว ถ้าเธอเลือกผมตั้งแต่แรกเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้น

เอาล่ะ! นั่นมันแค่ความคิดเห็นแก่ตัวของผมนะ คุณพยายามคิดเอาเองแล้วกันว่าผมประสาทไม่ค่อยดี

 

มาร์ชาเป็นเด็กน่ารักมาก แต่อาของเขาน่ะสิแปลก เหมือนเขาจะไม่มีความสุขเอาเสียเลยตั้งแต่พูดคุยกันในครัวเมื่อตอนบ่าย ส่วนตอนนี้เขาก็นั่งถอนหายใจออกมาติดต่อกันราวกับมีเรื่องกลุ้มใจอะไรนักหนา ขณะที่มาร์ชาเอาแต่ตั้งคำถามไม่หยุด

คุณน้าคะ ถ้าคนเราตายไป...จะไปอยู่ที่ไหนคะ

เคร้ง!

มาร์ชา ถามอะไรแบบนั้น

ตอนแรกฉันคิดว่าเขาจะไม่ได้ยินเสียแล้ว เห็นนั่งซังกะตายอยู่นาน

ขอโทษครับ ถ้าหากคุณลำบากใจไม่ต้องตอบก็ได้

ไม่เป็นไรค่ะ

ฉันยิ้มให้เขา แล้วเขาก็รีบสะบัดหน้าหนีทันทีราวกับเห็นผีจนฉันเองตกใจว่าทำอะไรผิดรึเปล่า แต่ก็หันไปหามาร์ชาเพื่อจะตอบคำถามเธอ

อันที่จริง...น้าก็บอกไม่ได้แน่ชัดหรอกนะคะ แต่น้าเคยอ่านกลอนของนักเขียนชื่อดังชาวเยอรมันคนหนึ่ง เขาบอกว่าตอนที่เรามีชีวิตอยู่ ก็เปรียบเสมอการใช้ชีวิตอยู่ในห้องๆ หนึ่ง และเมื่อถึงเวลาที่คนเราตายไป ก็จะมีอีกห้องหนึ่งเตรียมไว้ให้เราใช้ชีวิตหลังความตาย

หมายความว่าคุณพ่อกับคุณแม่หนูก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ในห้องน่ะสิคะ

บางทีฉันคิดว่า...ฉันยังต้องศึกษาเกี่ยวกับการเลือกหัวข้อมาสนทนากับเด็กเสียแล้ว มันช่างลำบากจริงๆ ที่จะอธิบายให้เด็กเข้าใจชีวิตหลังความตายเนี่ย

ไม่มีใครรู้แน่ชัด แต่นั่นเป็นแค่มุมมองของแฮร์มัน เฮสเส่น่ะคะ

อ๋อ ชื่อนี้หนูรู้จักค่ะ คุณแม่เคยพาหนูไปตามหาหนังสือเล่มหนึ่งที่เขาเป็นคนเขียนให้คุณพ่อด้วยค่ะ

คราวนี้อาของมาร์ชานั่งอ้าปากหวอ แล้วก็หุบลงทันทีเมื่อฉันหันไปมอง น่าเหลือเชื่อจริงๆ สำหรับเด็กวัยเพียงแค่นี้ที่จะจดจำเรื่องราวต่างๆ และรายชื่อของบุคคลในประวัติศาสตร์ มาร์ชาทำให้ฉันแปลกใจไม่น้อย

 

เมื่อถึงเวลาที่มาร์ชาต้องเข้านอน ฉันซุกตัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม อ่านหนังสือให้เธอฟัง ไม่นานนักเด็กน้อยผู้น่ารักก็คล้อยหลับไปมือเธอยังเกาะอยู่ที่แขนฉันแน่น ฉันค่อยๆ แกะออกเพื่อที่จะได้เตรียมตัวไปอาบน้ำ พอเปิดประตูห้องออกก็เห็นคุณวินด์เดินวนไปมาเหมือนมีเรื่องร้อนใจ

เป็นอะไรรึเปล่าคะ

คือ...ผะ...ผมว่าจะมาถามว่ามาร์ชาเป็นยังไงบ้าง

คนตรงหน้าพุ่งตัวเข้ามาใกล้กระทันหัน จนฉันถอยห่างแทบไม่ทัน

ก็ดีค่ะ ฉันอ่านเทพนิยายจบไปสามเรื่องเธอก็หลับแล้ว

ละ...แล้วคุณ...โอเคใช่ไหม ผมหมายถึงการอยู่ที่นี่

เขากล่าวพลัดใช้กำปั้นผลัดใช้นิ้วชนกันท่าทางผิดปกติหนักกว่าเดิมเป็นสองเท่า

ก็ดีนี่คะ แล้วคุณล่ะ...รู้สึกอึดอัดใจรึเปล่า มีอะไรพูดกันตรงๆ ได้นะคะ

ผมอยากนอนกับคุณ เฮ้ย ผมไม่มีปัญหาอะไร แต่อยากไปนอนแล้วล่ะ

 ผมอยากนอนกับคุณ! ฉันคงไม่ได้หูฝาดเป็นรอบที่สองนะ บางที่ฉันอาจจะเหนื่อยไป ต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ

ถ้าไม่มีอะไรแล้ว...ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ

อาบน้ำเหรอครับ

แหมะ!

เลือดหยดลงบนพื้น ฉันสูดลมเข้าปอดอย่างตกใจ

คุณไม่สบายรึเปล่าคะ

เปล่าครับเปล่าๆ เขารีบโบกมือปฏิเสธ มือหนึ่งกุมหน้าไว้ คุณรีบไปจากตรงนี้เธอ ก่อนที่ผมจะ...

เขานั่งลงใช้กระดาษเช็ดพื้นตำแหน่งที่เลือดหยดลงแต่พูดไม่จบ

ก่อนที่คุณจะอะไรนะคะ

คุณรีบไปจากตรงนี้ดีกว่าครับ อยู่ที่นี่นานๆ คุณอาจจะไม่ปลอดภัยได้

เขาพูดเร็วๆ จนฉันเกือบฟังไม่ทัน

ทำไมถึงจะไม่ปลอดภัยคะ

อ๋อ...ผมทำแก้วหล่นแตกแถวนี้เมื่อวานก่อนแล้วคิดว่าอาจจะเก็บแก้วไม่หมด เดี๋ยวถามจะไปหาอะไรมากวาด คุณรีบกลับไปพักผ่อนเถอะครับ ผมขอตัวนะ

ว่าแล้วเจ้าตัวก็จ้ำเท้าหนีไป ปล่อยให้ฉันยืนงงอยู่นานกว่าจะตัดสินใจเดินกลับไปที่ห้องพักส่วนตัว

 

ตอนนี้รู้สึกเหนื่อยมากๆ จากการเดินทาง แต่ว่าฉันกลับนอนไม่หลับ ไม่ยักรู้ว่าตัวเองจะมีปัญหาเรื่องการนอนในสถานที่อื่นที่ไม่คุ้นเคยมาก่อน หากไม่ใช่ว่าสันชาติญาณพยายามจะเตือนอะไรฉันอยู่ละก็ เหมือนฉันจะหวาดระแวงอะไรอยู่ในใจ แต่ก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

อึก

โคร่ม!

โอ๊ย...เจ็บบรรลัย

รู้สึกเหมือนเอวหักหลังจากเอาก้นจ้ำเบ้าลงบนพื้น อันที่จริงฉันก็ไม่ได้มีเจตนาจะลงจากเตียงมาท่านี้หรอกนะ แค่ตกใจกับเสียงเคาะประตูเท่านั้น ตอนนี้ฉันต้องตะเกียกตะกายพาร่างตรงไปที่ประตู

ฮึก ฮึก นอนกับหนูได้ไหมคะ

มาร์ชายกแขนขึ้นมาเช็ดน้ำตา มือข้างหนึ่งกำหูกระต่ายเอาไว้

หนูฝันร้าย

เกิดอะไรขึ้น

เสียงขรึมถามจริงจัง ร่างสูงเดินมาหยุดอยู่ใกล้ๆ คุณวินด์สวมชุดนอนลายขวางท่าทางงัวเงียไม่แพ้กับเจ้าตัวเล็ก

หนูฝันร้าย คุณน้าไปนอนกับหนูนะคะ ได้โปรด

ทำไมเธอถึงขี้อ้อนแบบนี้นะ ฉันล่ะใจอ่อนเลย

มาร์ชามมานอนกับอาแล้วกัน คุณนัฐญาต้องพักผ่อนนะ

แต่อาคะ หนูอยากนอนกับคุณน้านี่คะ ถ้าหากคุณอามานอนด้วยก็ยิ่งดี หนูจะได้รู้สึกเหมือนอยู่บ้านไง

ว่าแล้วเจ้าตัวเล็กก็มาวนเวียนกอดแขนฉันไว้แน่น ส่งสายตาอ้อนวอนไปให้อาของเขา

ถ้างั้นน้าไปนอนกับมาร์ชาก็ได้ค่ะ มาเร็ว ฉันอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมา

อาวินด์ล่ะคะ อาจะมานอนด้วยรึเปล่า

อะ...อาน่ะเหรอ จะทำแบบนั้นได้ไง

คุณวินด์เวิร์ดกล่าวน้ำเสียงตะกุกตะกัก หันมามองหน้าฉัน

แค่คืนเดียว คงไม่เป็นไรมั้งคะ พรุ่งนี้คุณไม่ได้ทำงานไม่ใช่เหรอ

ฉันฝืนใจถามขณะที่อีกซีกหนึ่งของความคิดบอกว่า อย่าชวน

พรุ่งนี้เหรอ โอ้ยยย พรุ่งนี้ผมว่าง ผมนอนกับคุณได้อยู่แล้ว

เอ๊ะ

ฉันหมายถึงมาร์ชานะ ฉันและเขาจะนอนกับมาร์ชา แน่นอนว่าไม่ใช่ฉันกับเขาสองต่อสองอย่างที่เข้าใจกัน

ผมหมายถึงผมไปนอนกับมาร์ชาเป็นเพื่อนคุณก็ได้ครับ จะเป็นอะไรไป หลานผมทั้งคน

เขายื่นมือมา ฉันจึงส่งมาร์ชาให้ แล้วคนตัวโตก็อุ้มเอาหลานทยานเข้าห้องเจ้าตัวเล็กไวปานจรวดแล้ววางเธอลงบนเตียงก่อนจะคลุมผ้าให้ แทรกกายเข้าไปใต้ผ้าห่มกอดเจ้าตัวเล็กเอาไว้ ฉันขึ้นไปนอนอีกฝั่งอย่างเก้ๆ กังๆ มาร์ชาเขียอาเขาออกแล้วเอาแขนมากอดฉันแทน ฉันกุมมือเล็กเอาไว้หันไปมองดูชายหนุ่มที่นอนอยู่อีกฝั่ง ท่าทางเหมือนจะนอนไม่หลับเช่นกัน

คุณน้า...ตัวอุ่นเหมือนคุณแม่เลย หนูคิดถึงแม่จังค่ะ

หัวเล็กซุกเข้ามาชิดแขนฉัน คำพูดของเธอทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวดแทน

อาวินด์คะ

หืม...

เรานอนด้วยกันแบบนี้ทุกวันได้ไหมคะ

หัวใจฉันเต้นรัวรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง คืนแรกก็ต้องนอนร่วมเตียงกับชายแปลกหน้าเสียแล้ว (ยังมีมาร์ชากั้นอยู่นะ อย่าคิดลึก ) ขอให้เขาตอบว่าไม่ได้เถอะ อย่าเลย...ให้ฉันนอนกับมาร์ชาสองคนก็พอ ก่อนที่ฉันจะนอนไม่หลับเพราะความระแวงไปตลอดปี ไม่ใช่ไม่ไว้ใจ...แค่รู้สึกแปลก แล้วมันก็ดูไม่ดีอีกด้วย


Written by Elfenkind von Bellona
ขอคอมเม้นด้วยนะคะ >O<

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

337 ความคิดเห็น

  1. #336 wanwan-jang (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2552 / 11:50
    มาชานี่ไม่ใช่เล่นนะเรื่องจับคู่เนี่ย
    #336
    0