Vampire Wicked รักเกินพิกัดร้ายเจ้าชายแวมไพร์แสนกล

ตอนที่ 11 : บทที่ 9 สัมผัสรักตรึงใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    4 ส.ค. 62

บทที่ 9 สัมผัสรักตรึงใจ


ฉันยืนอยู่ที่เดิมมาเป็นชั่วโมงแล้วยังไม่ได้ปลาสักตัว ขณะที่ลูคัสตกปลาได้จนเต็มถัง ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมหญิงสาวผู้ที่ควรจะเดินเฉิดฉายโดดเด่นอยู่ในงานปาร์ตี้ริมสระน้ำ มีเพื่อนฝูงรายล้อมจะต้องมายืนตกปลา หัวใจห่อเหี่ยวเพราะความรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้งอยู่ข้างตาแวมไพร์จิตเสื่อมนี่ด้วย เห็นแล้วก็นึกอยากจะแกล้งถีบเขาลงบ่อน้ำอยู่เหมือนกันนะ แต่ทำได้มากสุดก็แค่หันไปมองเขาหน้าตาบูดเบี้ยวเสียรูปทรงใส่เท่านั้น

คุณนี่ทำบาปเก่งนะ ไม่เกินสองชั่วโมงก็นำปลาขึ้นมากจากน้ำได้เป็นสิบๆ ตัว โถ่ๆ ปลาน้อยทั้งหลายพวกเจ้าช่างน่าสงสารยิ่งนัก ขึ้นมาอยู่บนนี้คงอึดอัดแย่” ฉันย่อตัวลงนั่งข้างถังปลา มองดูพวกมันอ้าปากพะงาบๆ แล้วรู้สึกทรมานแทน อย่างนี้ฉันจะทนดูเฉยๆ ได้ยังไง

โครม!

อุ้ย...แย่จัง มือฉันเผลอปัดไปโดนถังปลาของคุณคว้ำหมดแล้ว จะทำยังไงดีละคราวนี้” ฉันแกล้งตีสีหน้าทุกข์ร้อนใจ ขณะที่ใช้รองเท้าเขี่ยปลาจำนวนหนึ่งลงในน้ำ ปลาน้อยใหญ่แหวกว่ายจากไปอย่างมีความสุข ฉันเลยเผลอยิ้มร่าออกมาด้วยรู้สึกยินดีอย่างลืมตัวว่ามีใครกำลังจ้องมองอยู่

อลิซาเบธ” โทนเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นในระดับที่สม่ำเสมอ แต่มันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีเลยเมื่อร่างสูงกำลังจะย่อตัวลงมา ก่อนจะจ้องหน้าฉันอย่างจริงจัง “คุณลืมไปแล้วหรือว่าผมยังทำบาปได้มากกว่าที่คุณได้เห็นตอนนี้เสียอีก อยากลองดูกับตัวไหมล่ะ เดี๋ยวผมจะทำบาปหนักกว่านี้ให้ดู”

ไม่เป็นไรคะ ฉันไม่อยากดูเท่าไร” ฉันลุกพรวดถอยหนีเมื่อเห็นเข้าเอื้อมมือมาเหมือนต้องการจะรวบแขนฉันไว้อีก

หึหึ” เขายิ้มที่มุมปากเหมือนเยาะเย้ยแต่อ่อนโยนกว่าทุกครั้ง ฉันแทบไม่เชื่อสายตาเลยว่าคนอย่างเขาจะทำหน้าให้อ่อนโยนเหมือนกับชาวบ้านได้

คุณนี่แปลกจริงๆ” ฉันมองดูเขาอย่างระแวง

ถ้าผมแปลก คุณคงเป็นตัวประหลาด นอกจากจะไม่ฉลาดแล้วยังโง่ทิ้งอาหารมื้อต่อไปของตัวเองอีก”

อาหารหรือ” หรือว่าฉันจะโง่จริงๆ อย่างที่เขาว่า ใครจะไปรู้เล่าว่าเขาจะตกปลามาทำอาหารน่ะ ก็คิดว่าแค่มาตกเล่นๆ ทำบาปตามประสาคนป่าเถื่อนหรืออะไรทำนองนั้น

ปลาในถังที่คุณปล่อยไป เป็นอาหารสำหรับมื้อกลางวัน คราวนี้รู้รึยังว่าตัวเองโง่ขนาดไหน”

พอได้รู้อย่างนั้น ท้องฉันก็ร้องขึ้นมาทันทีเลย เชอะ...กระเพาะทรยศ กล้าฝืนคำสั่งฉันรึไง

ฉันไม่กินปลา กินแต่อาหารจำพวกพืชผักและผลไม้”

ถ้าอย่างนั้นคุณก็กินหญ้าไปแล้วกัน แต่คุณรู้ไหมว่าการที่คุณกินหญ้านั้นถือเป็นการทำบาปเหมือนกัน” เขาเอ่ยยิ้มๆ

บาปตรงไหนกัน” ฉันขมวดคิ้วมอง

ก็นั่นหมายความว่า คุณแย่งได้แม้กระทั่งอาหารวัวน่ะสิ แต่บางทีอาจจะไม่บาปก็ได้ ผมลืมไปได้ยังไงเนี่ยว่าคุณถูกจัดอยู่ในจำพวกวัว” เขายกมือขึ้นกุมขมับตีสีหน้าผิดหวังในตัวเองเล็กน้อย ช่างแสดงละครเก่งจริงๆ

ถ้าอย่างนั้น เราสองคนก็คงเป็นวัวเหมือนกัน เพราะเราพูดภาษาเดียวกันนี่” ฉันหัวเราะคิกคักนึกขำที่หลอกด่าเขาคืนได้ ลูคัสหรี่ตามองฉันไม่พูดไม่จา ผิดคาดนิดๆ เพราะตอนแรกฉันคิดว่าเขาจะกระชากฉันโยนลงบ่อเสียแล้ว ฉันเลยย่อตัวลงนั่งเอามือกวักน้ำเล่น แต่จากนั้นร่างสูงก็มายืนอยู่ข้างๆ

คุณแม่วัว” เขาเอ่ยเสียงเย็น หิ้วปีกฉันให้ลุกขึ้นก่อนยัดคันเบ็ดใส่มือฉัน “โทษฐานที่คุณทำตัวงี่เง่าไร้สาระใส่ผม คุณต้องตกปลาทั้งหมดกลับคืนมาให้ได้เท่าจำนวนที่คุณทิ้งพวกมันไป หากคุณทำไม่ได้ ผมจะจับคุณถ่วงน้ำ”

เฮ้ย แล้วฉันจะไปทำได้ยังไง คุณก็เห็นอยู่นี่ว่าฉันตกปลาไม่เป็นน่ะ” รู้สึกว่าตัวเองกำลังหน้าซีดเผือด

ตกปลาให้ได้ ไม่อย่างนั้นคุณเจอดีแน่” เขาเอามือบีบคางฉัน พลางโน้มหน้าลงมาเอ่ยเสียงเข้มเชิงเน้น “ผมบอกคุณแค่นี้ ชัดเจนไหม...อลิซาเบธ คุณคู่หมั้นของเอิร์ลหลุยส์ แคร์โรเวล”

เขากัดฟันกรอด บีบคางฉันหนักมากขึ้นตอนเอ่ยชื่อหลุยส์ สงสัยจังว่าเขาไปรู้จักชื่อคู่หมั้นฉันได้อย่างไร ไม่ใช่สิ...เขารู้ว่าฉันมีคู่หมั้นได้ยังไงต่างหาก ก็ในเมื่อฉันไม่เคยสวมแหวนติดตัว ไม่มีภาพหลุยส์แม้แต่ใบเดียวในกระเป๋าสตางค์ ที่สำคัญฉันคิดว่า...ฉันยังไม่ได้เล่านะ หรือว่า....

เกิดอะไรขึ้นกับสองวันที่ผ่านมา ที่ฉันหลับไม่ได้สติ คุณทำอะไรเพื่อเค้นให้ฉันพูดเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวรึเปล่า หรือว่าคุณมีจุดประสงค์อื่น”

อลิซาเบธ” นัยน์ตาคู่สีทองแข็งกร้าว “เพียงผมรู้จักชื่อคุณ ผมก็หาคำตอบได้แล้วว่าคุณเป็นใคร”

ใช่ แต่คุณไม่น่าจะรู้ลึกถึงเรื่องคู่หมั้นฉัน” ฉันเอียงหัวมองดูเขา ทนเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่ได้

ก็คุณเป็นคนบอกผมเอง”

บอกหรือ...เมื่อไร”

ใบหน้าเย็นชากระตุกมีพิรุธเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะมองฉันนิ่งด้วยแววตาเฉยชาเอาเรื่อง ฉันจ้องมองไปในดวงตาสีทอง ภาพลางๆ ของร่างใหญ่ที่พยายามคุกคามฉันท่ามกลางความมืดมิดย้อนกลับมาในสมองฉันเหมือนฉากหนัง เสียงสะอื้นวิงวอนขอร้องให้เขาไว้ชีวิต สัมผัสจากมือใหญ่ที่ข้อมือจนรู้สึกเจ็บแปลบเหมือนเหตุการณ์เพิ่งเกิด ความรู้สึกเหมือนมีลิ้นเย็นๆ และริมฝีปากนุ่มคลอเคลียอยู่บริเวณต้นคอ ร่างใหญ่ที่กดทับลงมาบนตัวทำให้ฉันขยับไม่ได้

โอ้...ไม่นะ” ฉันยกมือขึ้นกุมหน้า เมื่อหลับตาลง ก็เห็นเพียงสีดำของยามรัตติกาล บทสนทนาระหว่างฉันกับลูคัสหลั่งไหลเข้ามาในหัว จากนั้นฉันก็เลื่อนมือต่ำลงมาเพื่อที่จะสัมผัสตำแหน่งที่เขี้ยวคมเคยทิ่มแทงลงบนนั้น

เพี๊ยะ หมับ มือฉันถูกปัดทิ้งไว้ข้างกาย ก่อนจะถูกเขารวบที่ต้นแขนแล้วดึงเข้าหาตัวจนหน้าเราอยู่ห่างกันแค่คืบ ลูคัสถามฉันด้วยน้ำเสียงของเขาเกรี้ยวกราดว่า ‘ฉันเห็นอะไร’ ก่อนออกแรงกดของมือบนผิวหนังก็หนักตามการเน้นเสียงพูด

เห็นคุณ...ที่ฉันหลับไปสองวันเกิดเรื่องขึ้นมากกว่านั้น” หัวใจฉันเต้นรัว

บอกผมว่าคุณเห็นอะไรบ้าง” เขาขึ้นเสียงท่าทางร้อนรนจนฉันตกใจ

คุณปล้ำฉัน” แค่ปล้ำ...ไม่ให้ลุกขึ้นมาได้เท่านั้น แต่ตอนนั้นเสื้อผ้าฉันยังอยู่ครบ ฉันแยกไม่ออกเลยว่ามันคือความจริงหรือความฝัน ภาพเหล่านั้นหลุดเข้ามาในหัวฉันได้อย่างไร ทันทีที่ฉันพูดจบเขาก็หัวเราะออกมาอย่างโจ่งแจ้งพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ

ผมไม่เสียสติขนาดนั้นหรอก หัวสมองคุณคงมีแต่เรื่องลามกสินะ”

ดูปากเขาสินั่น คนที่ลามกมันเขาต่างหากล่ะ

คุณดื่มเลือดฉัน” ฉันเสริมต่อ “คุณคงจะดื่มจนฉันหมดสติ นั่นจึงเป็นสาเหตุว่าทำไมฉันถึงหลับไปสองวันสองคืน”

ไม่จริง” นัยน์ตาสีทองเบิกกว้างท่าทางประหลาดใจ “คุณไม่ควรเห็นภาพเหล่านี้ในหัว คุณเป็นอะไรกันแน่อลิซาเบธ” เขาเขย่าฉันอย่างรุนแรง

คุณเป็นอะไร แม่มดหรือ...บอกผมมานะ อลิซาเบธ คอนวอลท์ ไม่ใช่ชื่อที่แท้จริงของคุณใช่ไหม ไม่มีมนุษย์หน้าไหนทำลายเกราะเวทมนตร์ปกปิดความทรงจำของผมกับดีแลนได้ บอกมาสิว่าคุณเป็นใคร” ขณะที่ลูคัสพยายามเขย่าร่างฉันทุกวิถีทางเพื่อเค้นหาคำตอบที่เขาต้องการ ฉันก็พยายามดิ้นจนสุดแรงเพื่อให้ตัวเองหลุดจากมือเขา แต่พอหลุดออกมาได้ฉันกลับก้าวขาพลาดจนเสียหลักหงายหลังตกลงไปในบึง โดยที่ชายหนุ่มตรงหน้าไม่แสดงทีท่าจะช่วยเหลือ แม้ว่าฉันจะพยายามยืนมือไปข้างหน้าเพื่อหาที่เกาะยึดตามสัญชาตญาณ มันกลับไม่เป็นผลเพราะอีกฝ่ายเต็มใจที่จะยืนมองอยู่เฉยๆ มากกว่า

ตูม

แม่มดบ้านคุณน่ะสิ ฉันเป็นคนนะ” ฉันแหกปากร้องอย่างหัวเสียเมื่อโผล่ขึ้นมาพ้นจากผิวน้ำ

ลูคัสยืนมองหน้าฉันด้วยสายตาไม่ไว้วางใจและเต็มเปี่ยมไปด้วยความชิงชัง ในมือเล็งธนูมาที่ฉัน

บอกผมมา...คุณเป็นใครในหมู่บ้านต้องคำสาป”

ประสาทรึไง ชื่อหมู่บ้านอะไรนั่นฉันยังไม่เคยได้ยินเลยด้วยซ้ำ” ฉันพยายามปีนขึ้นฝั่งอย่างยากลำบาก

คุณแน่ใจนะว่าไม่รู้จักหมู่บ้านต้องคำสาปจริง” เขาใช้ปลายลูกดอกทิ่มหน้าผากฉันไว้แต่พอเบาๆ ฉันจะหายใจยังรู้สึกอึดอัดเลย กลัวว่าจะเผลอก้มหน้าใส่คมแหลมลูกดอกให้หน้าผากเสียโฉมได้

ฉันไม่ได้เพ้อเจ้อเหมือนคุณ เดี๋ยวก็พูดเรื่องเวทมนตร์ เดี๋ยวก็พูดเรื่องแม่มด ที่สำคัญ...หากฉันไม่เห็นคุณกับตาฉันจะไม่เชื่อเลยว่าแวมไพร์มีอยู่บนโลกนี้จริง” ฉันสบตาเขาอย่างท้าทาย ลูคัสชักลูกธนูกลับ แต่ยังมองหน้าฉันอย่างไม่ไว้วางใจ

ทำไมถึงได้กลัวฉันเป็นแม่มดจากหมู่บ้านนั้นนักล่ะ ไปทำอะไรผิดเหรอ หรือว่าไปขโมยอะไรเขามา”

หมับ หวืด  เขากำคอเสื้อแล้วดึงฉันขึ้นจากน้ำด้วยแรงช้างสารก่อนที่จะฉีกเสื้อฉัน

ทำบ้าอะไรของคุณน่ะ” ฉันรีบยกมือขึ้นมาปิดบริเวณไหล่ขวาข้างที่เสื้อถูกฉีก เขาแกะมือฉันออก จ้องมองบนผิวฉันอยู่นานก่อนจะจับตัวฉันหมุนหันหลังให้เขาพร้อมกับรวบมือของฉันไปไพล่หลังไว้  เอื้อมมือมาปลดกระดุมด้านหน้าตามมาด้วยการถกเสื้อฉันลง หากหันกลับไปตบเขาได้ฉันคงทำไปแล้ว เพราะตอนนี้ฉันทั้งอายและหัวเสียสุดขีดถึงขั้นอยากกรีดเสียงร้องให้ฟ้าทลายเลย “ลูคัส หยุดการกระทำป่าเถื่อนของคุณเดี๋ยวนี้นะ”

ฉันรู้สึกได้ถึงไอเย็นที่จากมือใหญ่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลัง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นร้อน เหมือนสิ่งที่เขาเรียกว่าเวทมนตร์เพื่อค้นหาลายแทงขุมทรัพย์หรืออะไรก็ตามแต่ที่คงจะบ่งบอกได้ว่าฉันเป็นแม่มดหรือไม่ แล้วมือนั่นก็หยุดลงตรงบาดแผลที่ครั้งหนึ่งเขาเคยใช้เล็บจิกลงไป

แสดงว่าคุณพูดความจริง” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ยังไม่ยอมเอามือออกจากตำแหน่งบาดแผลฉันเลย

ปล่อยฉันได้แล้ว อย่าแตะต้องฉันนะ คุณคิดจะลวนลามฉันรึ...”

คำพูดขาดหายไปในลำคอ เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสอ่อนนุ่มที่ประทับลงบนบาดแผลนั้น มันไม่ใช่มือของเขา...ฉันรู้สึกได้จากปอยเส้นผมที่เสียดสีกับผิวหนัง และลมหายใจเย็นๆ ที่เป่ารดลงบนนั้น มันคือริมฝีปากของลูคัส

ฉันถูกจับนั่งลงบนพื้นเหมือนเด็กดื้อคนหนึ่งที่โดนพ่อแม่บังคับให้อยู่เฉยๆ หลังจากริมฝีปากอ่อนนุ่มนั้นผละออก หัวใจยังเต้นรัวอยู่เลย ในขณะที่เขาถกเสื้อขึ้นให้ ลูคัสดึงเข็มกลัดดอกกุหลาบสีดำที่ปกเสื้อเขามากลัดชุดที่ขาดวิ่นของฉันให้อยู่ในรูปเดิมแม้จะไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ตามที

นั่งอยู่นี่ แล้วอย่าคิดหนี...ไม่อย่างนั้น คืนนี้ผมจะทำให้คุณมีมลทินก่อนจะมีโอกาสได้แต่งงานกับเอิร์ลที่คุณเอ่ยถึงนั่น” ร่างสูงเดินจากไป ปล่อยให้ฉันจมปลักอยู่กับความงุนงง หัวใจวาบหวิวจนบอกไม่ถูกที่ชื่อหลุยส์ถูกหยิบยกมาเป็นบทสนทนาสำหรับข่มขู่ฉัน ฉันไม่ได้คิดห่วงหลุยส์ แต่การกระทำของลูคัสกำลังทำให้ฉันหวั่นไหว ที่สำคัญก็คือ

หลุยส์ไม่ได้อยากแต่งงานกับฉันสักหน่อย” ฉันแค่พึมพำเบาๆ แต่ก็รู้สึกได้ทันทีเมื่อเสียงฝีเท้าของลูคัสชะงัก เขาเอี้ยวตัวกลับพลางทอดสายตามองมาที่ฉันด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ฉันจึงจ้องตอบกลับไป ใจฉันเต้นรัวเมื่อได้สบกับนัยน์ตาคู่สีทองประกายแฉก แม้ว่าเราจะอยู่ในระยะห่างเป็นร้อยเมตรก็ตามที เหมือนมีบางสิ่งบางอย่าง ที่ทำให้ฉันกระวนกระวาย อยากจะหนีเขาแต่กลับพ่ายแพ้ต่อดวงตาคู่สีทองในเวลาเดียวกันนี้



 

:::Miss Glamour เจ้าชายอัศวิน เจ้าหุ่นกระบอก

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,375 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 ตุลาคม 2553 / 01:47
    กลายเป็นหมาเลยลูกชายคนนี้ 555
    กร๊ากก หนูเม้นท์ได้แทงใจดำมาก
    แต่จะว่าไปแล้ว มีนิยายหลายเรื่องทำให้พี่เจ็บปวด
    แต่เรื่องนี้ที่ดูเหมือนจะไม่เจ็บไม่ปวด
    ก็ยังเป็นเรื่องเดียวที่สร้างรอยร้าวในหัวใจ
    ให้พี่ได้อยู่ดี สมัยนั้นแต่งไปได้ยังไงไ่ม่รู้
    เอาเรี่ยวแรงไหนมาเขียนเนี่ย
    คงจะเป็นเพราะกำลังใจจากเด็กๆ
    แต่มันร้ายจริงๆ นะเรื่องนี้
    โดยเฉพาะประโยคที่จี้บอกอ่ะ
    อ่านที่ไรก็เจ็บปวด ตอนคิดได้นั้นพี่เจ็บปวดมาแต่ไหนเปล่าไม่รู้
    จำไม่ได้แล้ว ไม่น่าจะ แค่นึกถึงลูคัส
    #3,150
    0
  2. #3149 Love Actually (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2553 / 01:41



    หมา ยังไงมันก็ยังเป็นหมาอยู่วันยังค่ำ เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้

    ยกเว้นนิสัยและความสามารถพิเศษที่เราฝึกให้มัน

    แต่ส่วนอีตาลูค ชาตินี้คงเปลี่ยนยากซะละมั้ง

    หรือไม่ก็ต้องรอให้ได้ลิซซี่เป็นเมียก่อน มันถึงจะเปลี่ยน

    อารมณ์มันนี่นะ แปรปรวนยิ่งกว่าผู้หญิงวัยหมดประจำเดือนอีก

    เฮ้อ ป้าไม่มีคำพูด

    ทำร้ายคนที่ตัวเองรักให้ต้องมีน้ำตา มันดีแล้วเหรอ

    เพราะมันไม่ต่างอะไรกับ "หยิกเล็บก็เจ็บเนื้อ"

    ทำร้ายเขาให้เจ็บปวดก็จริง แต่ตัวเองกลับเจ็บปวดยิ่งกว่า

    แล้วอย่างนี้ จะทำไปเพื่ออะไร ทำแล้วได้อะไรขึ้นมา

    #3,149
    0
  3. วันที่ 15 ตุลาคม 2553 / 16:21

    อ๊าย ลูกพี่ร้ายมากเลยนะนั่นนะ
    ไ อ้ที่ถูกนางเอกด่าว่าเถอื่อนนี่ก็สมควรนะ=..=
    อะไรกันที่ทำๆ ลงไปนี่แกล้งเรอะ ยิ่งรักยิ่งเเกล้งเหรอ ไม่ไหวๆ นะเเบบนี้อย่ามารักกันแบบนี้นะ5555

    อือหือ คำพูดคำจานี่ก็นะ เป็นใครก็คิดถึงฟะ

    #3,144
    0
  4. #3143 หนูจ๋า (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2553 / 14:51
    พี่นาตค่ะหนูจ๋าอ่านเรื่องนี้แล้วติดมากๆเลยนะคะขอให้พี่นาตจงสู้ต่อไป เป็นกำลังใจให้ ลิโพ

    อ๋อ แล้วหนูจ๋าอยากทราบว่าพี่นาตจะได้ออกVampire Wickedเมื่อไหร่ค่ะ หนูจ๋าจะได้ซื้อมาอุดหนุน
    #3,143
    0
  5. #3142 Vampire Girl (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2553 / 14:20
    เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #3,142
    0
  6. #3141 ~L'obscurit~ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2553 / 03:09

    ลูคัสโหด T^T!

    #3,141
    0
  7. #3053 กาแฟ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2552 / 20:54
    อ่านผิดค่ะ  >/////////////<  หน้าแตกเลย ไม่ได้พาเข้าป่านี  ><~  แต่พาไปที่ไหนสักแห่งต่างหาก  >//////////////<  หน้าแตกหมอรับเย็บ 2 ล้านเลยค่ะ >////////////<  อายจัง
    #3,053
    0
  8. #3052 กาแฟ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2552 / 20:51
    ลูคัสโหดอีกแล้วค่ะ  ><~  แต่ลูคัสหน้าตาดีน้อยกว่าหลุยส์เหรอค่ะเนี่ย ><  หลุยส์ได้ฟังคงดีใจแย่เลยค่ะ  ^^~  แล้วลูคัสให้ลิซซี่แต่งตัวสวยแล้วพาเข้าป่า หมายความว่าไงค่ะเนี่ย >?<  ลิซซี่ก็ไม่น่าไปยั่วโมโหนะค่ะ  ><~ พี่เค้ายิ่งดุอยู่  ^^~  อิอิๆ
    #3,052
    0
  9. #2628 ++ ยัยแสบซ่า ++ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2552 / 23:11
    555+ ตลกจังเลยอ่ะ
    #2,628
    0
  10. #1849 Hizanz (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2552 / 17:21

    น่ารักจังค่ะ

    555+

    #1,849
    0
  11. #1583 gackmana (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 เมษายน 2552 / 00:42
    ชอบที่ซู๊ดดด...



    เพลงเพราะจิงๆๆกั๊บบ
    #1,583
    0
  12. #663 purii (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2552 / 05:06

    อ่านแล้วติดใจจัง

    #663
    0
  13. #294 ~lll...IceY_Pl2iEnceSs...lll~ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2552 / 17:49

    ลูคัสสู้ๆ~

    #294
    0
  14. #292 pattka (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2552 / 17:36
    สนุกดีอ่ะ...รู้สึกว่าจะชอบมากกว่าVampire charming  น่ะเพราะอ่านแล้วน่าติดตามกว่า(ช่วงแรกอ่ะ)
     เป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ....ลงอีกน่ะพยายามเขียนอีกน่ะ...
    #292
    0
  15. #291 sialy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2552 / 17:31
    อีตาลูคัสกลับมาโหดอีกแล้วง่า
    #291
    0
  16. #281 จันทราส่องประกาย (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2552 / 14:44
    ลกับมาโหดอีกแว้วว


    ><
    #281
    0
  17. #274 ขนมจีบ+ซาลาเปา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2552 / 09:25
    ลูคัสกับอลิซน่ารักจัง ตอนหลับนะ อิอิ
    สู้ๆนะคะ พี่นาต เป็นกำลังใจให้ตลอดเวลานะ
    #274
    0
  18. #272 อิอิ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2552 / 01:11
    อุ๊ยน่าร๊าก ตอนนี้ลูคัสใจดีขึ้นมาหน่อย 55555

    พี่นาต จูบเรียงตัว ขอโนอาห์ให้หนูก็ได้นะค่ะ ก๊าก ๆ
    #272
    0
  19. #271 sweetest (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2552 / 00:59
    โห ลูคัสนี่แปลกจิง



    ชอบทุกคนที่พี่ชายชอบ





    แต่จะสงสารดีมั้ยเนี่ย โหดออกปานนั้น







    พี่นาตสู้ๆนะคะ รักษาสุขภาพด้วยคะ
    #271
    0
  20. #268 โนเนม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มีนาคม 2552 / 23:52
    สงสัยพี่นาตคงจะง่วงจัดจริงๆ ลงซ้ำกันตั้งหลายตอน



    พักผ่อนเยอะๆนะคะ จะได้มีแรงมาอัพอีก55+
    #268
    0
  21. #266 boongkee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มีนาคม 2552 / 23:13

    อ๊ายยยยยย อลิซาเบธน่ารักมากกกเลยตอนนี้
    ละเมอไฮโซด้วย 555
    รอพาทสองอยู่นะคะ สู้ๆค่ะ

    ปล.พี่นาต ทำไมตอนนี้พี่ลงซ้ำกันหลายครั้งจัง

    #266
    0
  22. #265 พัตรา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มีนาคม 2552 / 23:07
    สนุกมากคะ

    สู้ๆนะ
    #265
    0