Rose & Snowdrop แผนการร้าย...คุณชายซาตาน

ตอนที่ 1 : ไม่ต้อนรับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 765
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 พ.ย. 50

ตอนที่ 1 : ไม่ต้อนรับ

         โลกจะสวยงามกว่านี้ ถ้าไม่มีผู้ชายชื่อ มาซาฮิโร่ เรียวยะ
 
         เขาคือคนที่ฉันรังเกียจและขยะแขยงที่สุด

         เขาคือคนที่ฉันไม่ปรารถนาที่จะได้พบ ได้เห็น หรือ ได้ยินชื่อ

         ถ้าฉันสาปแช่งได้ ฉันจะขอให้เขาตาย...ตายไปจากชีวิตฉัน หรือ ตายจากโลกนี้ไป...

         "สวัสดีค่ะ...ฉันชื่อ ซึซึกิ นานาโกะ ยินดีที่ได้รู้จักกับทุกคนค่ะ"

         นานาโกะ หญิงสาววัยสิบแปดปี เอ่ยแนะนำตัวเองอยู่บริเวณหน้าห้องเรียนของชั้นมัธยมปลายปีสามห้องหนึ่ง ดูน่าแปลกใจที่มีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามาเรียนในระดับชั้นนี้ ถ้าเธอไม่มีปัญหาทางบ้านก็คงไม่ย้ายมาในช่วงนี้หรอก ทั้งๆที่อีกปีเดียวก็จะเรียนจบแล้วแท้ๆ เพราะแม่ที่ทำงานเป็นแค่พนักงานห้างสรรพสินค้าเล็กๆในจังหวัดโอซาก้าตกงาน จึงส่งเธอมาอยู่กับ นาริตะ พี่ชายคนเดียว ซึ่งเป็นลูกจ้างร้านขายดอกไม้ในโตเกียว พร้อมส่งเงินเก็บก้อนสุดท้ายมาให้เรียนต่อยังโรงเรียนมัธยมเรซึนะซึ่งค่อนข้างมีชื่อเสียง นักเรียนก็มีแต่ลูกคุณหนู แต่แม่ก็อยากให้เธอได้เข้ามาเรียนเนื่องจากเวลาจบจะได้ใบประกาศนียบัตรมาเป็นหลักประกันในการเข้ามหาวิทยาลัยดังๆได้ง่ายกว่าปกติ ส่วนเรื่องที่อยู่อาศัยหรืออาหารการกินก็ได้คุณยูริเจ้าของร้านดอกไม้ที่นาริตะทำงานอุปการะ นับว่าโชคดีอยู่เหมือนกัน

         ทุกๆคนในห้องมองดูนานาโกะด้วยความสนอกสนใจ หญิงสาวยิ้มส่งให้ทุกๆคน เธอไม่ใช่คนอ่อนแอ หรือ ขี้ขลาด แค่การย้ายบ้าน ย้ายโรงเรียน ย้ายสังคม ไม่เคยทำให้หญิงสาวหวั่นเกรงหรือหวาดกลัวได้เลย เพราะอุปนิสัยที่ร่าเริง และ เข้ากับคนได้ง่ายนั่นเอง นานาโกะคิดเช่นนั้น โดยไม่ได้เฉลียวใจกับเหตุการณ์ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นเลยแม้แต่น้อย...

         "ซึซึกิ ย้ายมาจากโอซาก้า หวังว่าทุกๆคนคงให้การต้อนรับเธอนะ"

          อาจารย์โยชิดะ อาจารย์ผู้ชายวัยกลางคนเอ่ยบอกพลางชี้มือชี้ไม้ไปทางโต๊ะเรียนว่างๆตัวหนึ่งที่อยู่หลังสุดของแถวริมหน้าต่าง

         "มีโต๊ะว่างพอดี เธอไปนั่งตรงนั้นละกัน"

         "ค่ะ"

         นานาโกะตอบรับอย่างว่าง่าย พลางสะพายกระเป๋าเดินตรงดิ่งไปยังโต๊ะตัวหลังสุด ในขณะที่เธอกำลังเดินผ่านโต๊ะเรียนของเพื่อนๆ เท้าของหญิงสาวก็บังเอิญไปสะดุดกับอะไรสักอย่าง ก่อนที่ร่างบางๆจะเซถลาล้มลงไปที่พื้นอย่างแรง โครม!!!

         เสียงหัวเราะของทุกๆคนดังขึ้นลั่นห้องเรียน นานาโกะพยายามพยุงร่างกายตัวเองขึ้นมาจากพื้นด้วยความอาย พลางมองหาสาเหตุการล้ม ก็พบกับเท้าคู่หนึ่งยื่นออกมาขวางทางเดิน เจ้าของเท้าเป็นชายหนุ่มผมสีดำสนิท นัยน์ตาสีเขียว ใบหน้าหล่อเหลาเอาการ ผิวขาวสะอาด ท่าทางเป็นคุณหนูกำลังยิ้มเยาะเธอ

         "เฮ้ย...เรียวยะ แรงไปมั้ยวะ"

         ผู้ชายอีกคนที่นั่งข้างๆเอ่ยด้วยรอยยิ้มพลางตบไหล่เขาอย่างเป็นกันเอง เรียวยะเอ่ยตอบเพื่อนสนิทในขณะที่ดวงตาคู่นั้นยังจดจ้องมองดูเธอ

         "ไม่รู้ว่ะชินอิจิ ...รู้อย่างเดียว ล้มลงไปอย่างแรง ฮ่าๆๆ"

         ทุกๆคนหัวเราะเช่นเดียวกับเขา นานาโกะรู้สึกหน้าชาขึ้นมาในทันที นี่เธอโดนแกล้งเหรอ ? หญิงสาวรู้สึกงุนงงเล็กน้อย เพราะตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยโดนต้อนรับแบบนี้เลยสักครั้ง

         "เรียวยะคุงอย่าไปแกล้งนักเรียนใหม่สิ"

         อาจารย์โยชิดะเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนหันไปเขียนกระดานดำเกี่ยวกับเนื้อหาที่จะเรียนในชั่วโมงแรก โดยไม่ใส่ใจกับการกระทำของนักเรียนในห้องสักเท่าไร 

         "ยืนซื่อบื้ออยู่ได้ ทำไมไม่รีบไปนั่งล่ะ"

         ผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา นานาโกะได้สติรีบจ้ำอ้าวไปยังโต๊ะเรียนตัวสุดท้ายของเธอทันที หญิงสาวนั่งลงยังที่ของเธอพลางมองดูเพื่อนร่วมห้องบางคนซึ่งกำลังเหลือบมองมาพร้อมรอยยิ้มที่ดูยากจะเข้าใจ

         วิชาที่อาจารย์โยชิดะสอนคือวิชาภูมิศาสตร์โลก ทุกๆคนในห้องดูตั้งอกตั้งใจเรียน จนทั้งห้องเงียบกริบผิดกับเมื่อสักครู่โดยสิ้นเชิง นานาโกะมองดูสภาพห้องเรียนด้วยความสงสัย เมื่อสักครู่คงเป็นการหยอกล้อกันล่ะมั้ง... หญิงสาวครุ่นคิดหาเหตุผลในการโดนแกล้งเพื่อความสบายใจของตัวเธอเอง ก่อนจะเริ่มตั้งใจเรียนตามเพื่อนๆไปจนถึงช่วงพักเที่ยง

          โรงอาหารของโรงเรียนเรซึนะค่อนข้างกว้างขวาง มีโต๊ะตัวยาวหลายร้อยตัวตั้งเรียงรายบ่งบอกจำนวนนักเรียนได้เป็นอย่างดี แต่ถึงกระนั้นก็ดูเหมือนจะไม่เพียงพอต่อความต้องการของนักเรียนนับพัน เพราะมีหลายคนที่กำลังหาที่นั่งทานข้าวของตัวเอง เช่นเดียวกับนานาโกะในตอนนี้ เธอกำลังมองหาโต๊ะหรือที่นั่งว่างๆสักที่ มือทั้งสองข้างของหญิงสาวถือชามราเมนร้อนๆไว้ ในขณะที่เท้าทั้งสองข้างก็พยายามเดินไปเดินมาตามดวงตาทั้งสองคู่ที่กำลังหาเป้าหมายไปเรื่อยๆ

         แต่แล้วโชคก็เข้าข้างเธอ ดวงตาคู่งามมองเห็นที่นั่งว่างๆซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบริเวณที่ยืนสักเท่าไร นานาโกะรีบเดินไปพลางวางชามราเมนลงบนโต๊ะ

         "ใครให้เธอนั่งตรงนี้"

         เสียงผู้ชายคนหนึ่งเอ่ยดังขึ้นจากด้านหลัง นานาโกะรีบหันไปดูก็พบกับชายหนุ่มที่ยืนกอดอก หน้าเชิด ดูหาเรื่องเล็กน้อย ผู้ชายที่ชื่อ เรียวยะ...

         "ตรงนี้เป็นที่ของนายเหรอ"

         นานาโกะเอ่ยถามด้วยความสงสัย ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อยพลางตอบไป

         "ใช่"

         "ขอโทษนะ งั้นฉันไปนั่งที่อื่นก็ได้"

         หญิงสาวขอโทษขอโพยพลางเอื้อมมือไปหยิบชามราเมนหมายจะย้ายที่นั่ง แต่ทว่า...พลัวะ!!! ซ่า!!! เรียวยะปัดชมราเมนเข้าใส่ตัวเธออย่างแรง จนมันหกราดรดเสื้อนักเรียนของหญิงสาว

         "โอ้ย..."

         นานาโกะตกใจ รีบปัดเศษอาหารและน้ำร้อนๆที่หกรดบนตัวเธอออกไปอย่างรวดเร็ว พลางเงยหน้ามองดูชายหนุ่มที่ยืนยิ้มด้วยสีหน้าสะใจ

         "นายทำอะไรของนายน่ะ ก็ฉันบอกแล้วไงว่าจะย้ายไปนั่งที่อื่น ไม่เห็นต้องโกรธขนาดนี้เลย"

         เธอโวยวายอย่างหัวเสีย หากแต่เรียวยะกลับพูดตอบไปว่า

         "ที่ไหนก็ไม่ได้ทั้งนั้น!!!"

         หญิงสาวรู้สึกฉุนกึกขึ้นมาในทันที อีตานี่ใหญ่โตมาจากไหนถึงได้มีสิทธิ์สั่งห้ามโน่นห้ามนี่ มันจะมากเกินไปแล้วนะ

         "นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งห้ามโน่นห้ามนี่"

         หญิงสาวตะโกนว่าเขา นักเรียนชายหญิงหลายคนที่ยืนมุงดูหัวเราะร่วนทันทีพลางซุบซิบคุยกัน

         "ยัยโง่นั่นไม่รู้หรือไง ว่าเรียวยะคุงเป็นลูกชายของผู้อำนวยการโรงเรียน"

         "คงไม่รู้หรอกมั้ง ได้ข่าวว่าเพิ่งย้ายมาจากบ้านนอกวันนี้"

         "มิน่า...เด็กบ้านนอกนี่เอง เรียวยะคุงถึงได้แกล้ง"

         แม้เสียงนั้นจะเบา แต่ดูเหมือนว่านานาโกะหูดีพอที่จะได้ยินประโยคต่างๆเหล่านี้ อะไรกัน!!!  เพราะเธอเป็นเด็กต่างจังหวัด เขาถึงได้แกล้งเธอเหรอ ไม่เห็นยุติธรรมเลย

         "นายจะใหญ่มาจากไหนฉันไม่รู้หรอกนะ แต่นายไม่ควรแกล้งฉันแบบนี้"

         "ทำไมฉันจะแกล้งไม่ได้ เธอไม่รู้หรือไงว่าในโรงเรียนนี้ฉันสามารถทำอะไรก็ได้"

         เรียวยะเอ่ยตอบเธอกลับไป ยิ่งทำให้นานาโกะโมโหมากขึ้นกว่าเดิม

         "ทำไม!!! แค่เป็นลูกผู้อำนวยการโรงเรียน เลยคิดว่ามีอภิสิทธิ์เหนือคนอื่นเหรอ จริงๆนายควรจะสำนึกเอาไว้ได้เงินค่าเล่าเรียนฉันไปก็ควรให้เกียรติกันบ้าง"

         นานาโกะตวาดใส่หน้าเขา เรียวยะปรี่เข้ามาอย่างรวดเร็ว เขากระชากแขนเธอพลางดึงเข้าหาตัวอย่างแรง

         "ขอโทษเถอะ ไอ้เศษเงินไม่กี่แสนเยนของเธอ มันไม่ได้สร้างบุญคุณอะไรให้ฉันแม้แต่น้อย อย่าได้ลำพองใจไปหน่อยเลยยัยบ้านนอก ฉันจะแถมเงินให้อีกสิบเท่าด้วยซ้ำ ถ้าทำให้เด็กบ้านนอกอย่างเธอลาออกไปจากโรงเรียนได้ แค่นี้ก็เหม็นกลิ่นโคลนสาปควายแย่อยู่แล้ว!!!"

         เพี้ยะ!!!...ฝ่ามือของหญิงสาวฟาดเข้าไปที่ใบหน้าของชายหนุ่มอย่างแรง จนทุกคนในบริเวณนั้นเงียบกริบเพราะความตกใจและอึ้งกับการกระทำของเธอ แต่ดูเหมือนนานาโกะจะไม่ใส่ใจอะไรอีกแล้ว เขาไม่มีสิทธิ์มาว่าเงินที่แม่ของเธออุตส่าห์เก็บหอมรอบริบเพื่อส่งให้เรียน เขาไม่มีสิทธิ์มาว่าถิ่นกำเนิดของเธอ นัยน์ตาสีเขียวมองดูเธอ ในขณะที่มือของเขาก็ลูบแก้มขาวๆที่บัดนี้แดงระเรื่อเพราะโดนตบไปเมื่อสักครู่

         "เธอกล้าตบฉันเหรอ!!!"

         เรียวยะปรี่เข้ามาอีกครั้ง พลางเงื้อฝ่ามือขึ้นหมายจะตบกลับ หญิงสาวหลับตาทันทีเพราะความกลัว ทว่า...เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเสียก่อน

         "มีเรื่องอะไรกันน่ะ เสียงดังไปถึงห้องพักอาจารย์"

         อาจารย์โยชิดะซึ่งเป็นอาจารย์สอนวิชาภูมิศาสตร์โลกและยังเป็นอาจารย์ประจำชั้นเดินเข้ามา ทำให้นักเรียนหลายคนรีบแยกย้ายไปจากที่เกิดเหตุ เรียวยะผลักนานาโกะออกไปอย่างแรงก่อนที่อาจารย์โยชิดะจะมาถึง

         "มีอะไรเหรอเรียวยะคุง"

         อาจารย์หนุ่มถามด้วยความสงสัย นานาโกะหันไปมองดูชายหนุ่มว่าเขาจะตอบอย่างไร

         "พอดีผมทำราเมนหกโดนนานาโกะ เธอตกใจก็เลยโวยวายเสียงดังเกินไปหน่อยน่ะครับ"

         หญิงสาวอึ้งไปชั่วครู่ ให้ตายสิ...อีตานี่โกหกหน้าด้านๆ

         "ไม่จริงค่ะอาจารย์ เขาปัดชามราเมนใส่หนู แล้วก็ด่าว่าบ้านนอกด้วย"

         หญิงสาวรีบฟ้องอาจารย์โยชิดะตามความจริง หวังว่าจะเป็นที่พึ่งของเธอ แต่ทว่า...

         "แค่นี้เอง เธอจะโวยวายไปทำไม เอาล่ะ...เรียวยะคุง ไหนๆก็ช่วยรับผิดชอบพานานาโกะไปล้างชุดที่เปื้อนเปรอะหน่อยนะ"

         "ครับ"

         เรียวยะรับคำ หากแต่หญิงสาวยังคงอึ้งกับคำพูดของอาจารย์โยชิดะอยู่ อะไรกัน!!! ทำไมอาจารย์ถึงไม่ทำอะไรสักอย่าง นอกจากคำว่า แค่นี้เอง เพราะอะไร ? เพราะการเหยียดหยามคนที่ด้อยกว่าเป็นเรื่องปกติของที่นี่หรือไง ทุกๆคนถึงได้ทำนิ่งเฉยโดยไม่รู้สึกรู้สา 

         "เสียใจด้วยนะ ที่อาจารย์ไม่สนใจกับคำฟ้องของเธอ เพราะฉันลืมบอกอะไรไปอย่าง นอกจากคุณแม่ของฉันที่รับเธอเข้าเรียน คนอื่นๆรวมทั้งฉันไม่ต้อนรับเด็กบ้านนอกมาทำให้เสียเกียรติชื่อเสียงของโรงเรียน หรือ มาทำให้เกิดรอยด่างพร้อย จงเตรียมใจไว้เถอะ...ไม่ว่าด้วยวิธีไหน ฉันจะทำให้เศษสวะอย่างเธอยอมยื่นใบลาออกให้ได้ ไม่เชื่อก็คอยดู"

         นานาโกะฟังคำพูดของเรียวยะด้วยความโกรธโดยไม่สามารถทำอะไรได้ มีแต่ฟันที่กัดริมฝีปากจนห้อเลือดกับมือทั้งสองข้างที่กำแน่นเพื่อกลั้นอารมณ์โมโห เรียวยะยิ้มเยาะก่อนดึงแขนเธอพลางพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

         "ได้เวลาไปล้างชุดแล้วยัยโสโครก"



-s b- mimi_ mimi  + +

1,129 ความคิดเห็น