>SpeeD LovE< :: ซิ่งสุดใจ รักนี้ให้เธอ

ตอนที่ 6 : >>SpeeD LovE!! :: Chapter 5 [rewrite]<<

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,470
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 เม.ย. 51

== == == == == == ==


Chapter 5 : SpeeD!!


== == == == == == ==


ฮ้าวววว~

คาบที่สี่ของวันนี้เป็นวิชาประวัติศาสตร์ และฉันก็กำลังจะจมดิ่งเข้าสู้ห้วงเวลาประวัติศาสตร์ สบายเสียด้วย มีหมอนใบเล็กๆ หนุนเต็มที่ โฮะๆๆ เตรียมมาโดยเฉพาะ...และฉันก็...

"ยัยจิ๋ววววววววววว~"

ถ้าหากไอ้ยมทูตนรกนี่ไม่มาปลุกฉันเข้าล่ะก็ -_-^^^

"มีอะไรนายโย่งปากหมา"

"มีหนังสือประวัติศาสตร์มั้ย"

"ทำไม นายจะเรียนเหรอ" ฉันถามเพราะนักเรียนทุกคนต่างกำลังเตรียมเข้าเฝ้าพระอินทร์กันซะส่วนใหญ่ ถ้าหากนายนี่อยากจะเรียนคงเป็นเรื่องประหลาดมหัศจรรย์พันลึกโคตรๆ

"เปล่า"

"แล้วเอาไปทำไมมิทราบ -*-"

"หนังสือประวัติศาตร์มันเล่มใหญ่ดี หนุนหัวได้ไม่เมื่อยคอ"

กรรมของเวร =__='' ฉันไม่น่าถามเลยว่าจะเรียนเหรอ น้ำหน้าอย่างนายนี่ที่ถอดรูธยังไม่ค่อยจะคล่องคงไม่มีทางอยากจะตั้งใจเรียนวิชาชวนฝันนี่แน่ๆ ฉันหยิบหนังสือประวัติศาสตร์เล่มหนาบักเอ้บขึ้นมาแล้วส่งให้เขา ซึ่งรับไปหนุนต่างหมอนทันทีทันใด แล้วก็ผล็อยหลับไปทันทีทันใดเช่นกัน

เฮ้อ... มองดูใกล้ๆ ตอนเงียบๆ แบบนี้ก็ดูดีอยู่หรอก ผมสีดำสนิทและนัยน์ตาสีดำขลับเป็นประกายสวย ผิวสีขาว รูปร่างสมส่วน... เสียดายจริงๆ ที่นิสัยมันสุดตี- จริงๆ (ละไว้ในฐานที่เข้าใจ - -) ขนตายาวเป็นแพทาบทับผิวขาวๆ นั่น ตอนหลับดีกว่าตอนตื่นเยอะเลย

"มองอะไรยัยจิ๋ว"

นั่นปะไร ประเคนป๊อบทีนใส่หัวคนที่หลับอยู่จะผิดไหม?

"เอามือถือเธอมาดิ๊"

"ทำไม?"

"ยืมหน่อย มือถือฉันอยู่บนรถ เมื่อวานไปซิ่งแล้วลืมไว้" อะไรของหมอนี่เนี่ย เงินเหลือมากหรือไง ลืมมือถือไว้แล้วดันไม่สนใจจะรีบไปเอา ฉันหยิบมือถือของฉันแล้วส่งให้นายโย่งที่รับไปทั้งๆ ที่ยังฟุบหน้ากับหนังสือประวัติศาสตร์ของฉันอยู่

"นั่นใครวะ? ไอ้ซีตรองใช่มะ เอามือถือฉันที่อยู่ในรถมาให้ด้วยดิวะ อย่าทำเป็นรอยนะโว้ย ไม่งั้นแกตาย เออ... อะไรนะ? คืนนี้นายใหญ่มาเหรอ เงินรางวัลเท่าไหร่วะ? แสนห้า! เสร็จกูแน่ เฮ้ย โทรบอกไอ้ฟรีสด้วยนะเว้ย แล้วเอารถฉันไปเช็คล้อด้วย เปลี่ยนล้อแมกซ์ใหม่ให้หมด เริ่มเก่าแล้ว เช็คสายเบรค ผ้าเบรคด้วย เออนั่นแหละ ไปบอกพี่เอ๋ เขารู้ว่าต้องทำไง แกไม่ต้องยุ่งวุ่นวาย เออแค่นี้นะ" เวฟพูดน้ำไหลไฟดับ ก่อนยื่นมือถือคืนให้ฉัน

"คุยกับใครน่ะ O_O"
 
"ไอ้ซีตรอง ลูกน้องฉันเอง"

"เขาไม่ต้องเรียนหรือไง"

"แม่งอยู่มหาลัยปีสามแล้ว =_="

"แล้วนายก็คุยกับคนที่อายุมากกว่าด้วยคำพูดคาจาแบบนั้นเนี่ยนะ"

"ไม่จำเป็นต้องพูดจาดีๆ ในแก๊ง ฉันยศสูงกว่ามัน"

"อ๋อเหรออออออ~"

"ใช่สิยัยบ๊อง" เวฟพูดหน้าตาเฉย "เออ ออดแล้วนี่หว่า งั้นฉันไปก่อนนะ บาย" เขาโบกมือให้ฉัน และทันทีที่เสียงออดหมดเวลาดังขึ้น นายยมทูตก็เดินพึ่บพั่บออกจากห้องเรียนไปแทบจะในทันที แล้วทันใดนั้นเอง...

กลุ่มสาวๆ ในห้องก็ถลาเข้ามาหาฉัน O_O!!

"เธอ! เมเปิ้ลใช่มั้ย!~"

"อ...อือ" ฉันพยักหน้า... ด้วยความงง ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นพวกนี้เข้ามาทักทายฉันซักนิด ทำท่ายังกะฉันเป็นตัวประหลาดงั้นแหละ แล้วตอนนี้ พวกเธอต้องการอะไรจากฉัน - -

"จริงรึเปล่าน่ะ!?!"

"ห...หา?"

"อ้าว ก็เรื่องที่ว่าเธอกับเวฟ ยมทูตแห่งแก๊ง Hell Boys เป็นแฟนกันน่ะ >_<" สาวนัมเบอร์วันพูดขึ้น ดูหน้าตาท่าทางกระวนกระวายใจหน่อยๆ ด้วยแฮะ

อย่าบอกนะว่านายนั่นฮอตในหมู่สาวๆ น่ะ =_____=''

"เปล่านี่! น้ำหน้าอย่างนายนั่นน่ะเหรอจะมาเป็นแฟนฉัน!!"

"หา จริงเหรอ O_O"

"ก็ใช่น่ะสิ -_-^"

"แล้วทำไมพวกเธอถึงอยู่ด้วยกันตลอดเวลาล่ะ"

ฉันเกือบจะหลุดปากออกไปแล้วว่าเพราะผู้หญิงห้องนี้ไม่ฉลาด ไม่น่าคบค้าสมาคมด้วยน่ะสิ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่ไม่ได้ เดี๋ยวโดนด่าเละแหง

"ก็เพราะนั่งข้างกันเฉยๆ"

"นี่ๆๆ แล้วเรื่องที่ว่าเธอเอารองเท้าสลิปเปอร์ยัดปากยัยแม่มดฟรอยด์นั่นจริงรึเปล่า~"

"อื้อ จริงแท้แน่นอน ฉันสามารถยืนยันนั่งยันนอนยันได้เลย - -" จนตอนนี้ จะว่าไป ฉันยังไม่ได้สลิปเปอร์คืนเลยง่ะ เสียดาย T^T คู่ละตั้งเกือบร้อยบาท

"ว้ายยย เท่จังเลย เมเปิ้ล >_< ฉันจำได้ ตอนฉันย้ายมาเข้าที่นี่ตอนม.5 เทอมปลายนะ ยัยแม่มดต้อนรับฉันด้วยการขัดขา ฉันเลยสะดุดล้มหัวฟาดพื้นเลย เนี่ยไง แผลเป็นยังอยู่" เธอชี้ให้ดูแผลเป็นที่หน้าผากติดกับไรผม

ตายล่ะ ยัยนั่นบ้าขนาดนี้เลยเหรอ OoO!!

"เธอเองก็ต้องระวังตัวหน่อยนะ ฉันว่ายัยนั่นไม่มีทางปล่อยเธอไปง่ายๆ หรอก... คือว่านะ จริงๆ แล้วยัยนั่นสั่งพวกผู้หญิงทุกคนว่าห้ามยุ่งกับเธอน่ะ"

ว่าไงนะ? ยัยแม่มดนั่นสั่งไว้งั้นเรอะ =_=^^^มิน่า... ถึงได้ไม่มีใครเข้ามาคุยกับฉันเลย ชิส์! ยัยป้านั่นบังอาจทำให้ชีวิตวัยมัธยมของฉันต้องมัวหมองเหรอ หนอยแน่ะ

"แต่ว่าเมื่อวันก่อน เวฟเข้าไปหายัยฟรอยด์ที่ห้อง แล้วด่าซะสาดเสียเทเสียเลย พอเขารู้เรื่องนั้นน่ะนะ"

"ฮึ หมอนั่นไม่มีทางหรอก"

"ฮึๆๆๆ ฉันว่าเวฟเค้าชอบเธอนะ ปกติเค้าไม่ค่อยสนใจผู้หญิงที่ไหนเลยล่ะ"

"เธอเสียสติไปแล้วเหรอ"

"พูดจริงๆ นะ! นี่เขาอุตส่าห์ไปคาดโทษยัยฟรอยด์เพื่อเธอเลยนะ"

"ไม่มีทาง"

"จริงๆ..."

"เฮ้อ ช่างมันเถอะ T^T ถามไรหน่อยสิ ยัยแม่มดสลิปเปอร์นั่นมีอำนาจมากขนาดไหนเหรอ"

"ก็มากพอจะสั่งผู้หญิงทั้งโรงเรียนได้ แล้วก็พวกผู้ชายส่วนหนึ่งน่ะ" ยัยผมซอยตอบฉันด้วยท่าทางหวาดๆ หน่อยๆ เฮอะ! น้ำหน้าอย่างยัยป้านั่นน่ะเหรอจะสั่งผู้หญิงทั้งโรงเรียนได้ ไม่มีทาง อย่างน้อยฉันคนนึงล่ะที่จะไม่ทำตามยัยนั่นเป็นอันขาด

"อ้อๆๆ แต่มีอยู่คนนึงนะที่ยัยฟรอยด์ไม่กล้าสั่ง นอกจากเธอน่ะ"

"ใครเหรอ O_O" ถ้าอย่างงั้นล่ะก็ผู้หญิงคนนั้นน่าคบมากๆ เลยล่ะ

"แวร์ซายล์ ม.5 น่ะ ได้ข่าวว่าเธอเป็นน้องสาวของฟรองซ์ หัวหน้าแก๊ง Hell Boys ที่ลือชื่อนะ~ สวยซะด้วย เท่สะบัดไปเลยล่ะอยากจะบอก ทั้งสวย เฉียบ หุ่นดี เท่โคตรๆ"

หืม... ฟรองซ์เหรอ ชื่อคุ้นๆ หูพิลึกแฮะ แต่ไม่เกี่ยวกับฉัน ตอนนี้ชักอยากจะเจอหน้าแวร์ซายล์คนนั้นขึ้นมาซะแล้ว

และหลังจากนั้นฉันก็ใช้เวลานั่งเม้าท์กับสาวๆ ในกลุ่มนั้นอย่างเมามันส์ ยัยหน้าหวานผมซอย หน้าเหมือนยุนอึนเฮ ดาราเกาหลีที่เคยเอาปากกามาให้ฉันชื่อว่าอีฟ แล้วก็เอม ผู้ซึ่งมีผิวขาวราวอีกาคาบพริก เชื่อไหม? ผิวเธอแมนยิ่งกว่านายฟรีส เพื่อนของนายโย่งซะอีกง่ะ... กับสาวน้อยคนสุดท้าย นัทจัง สาวน้อยสวยใสผมยาวสีดำตรงแน่ว ท่าทางอินโนเซนต์สุดๆ

พวกเธอชวนฉันไปกินข้าวด้วย... และตอนที่เดินไปด้วยกันทั้งกลุ่ม ฉันก็แอบเห็นเวฟยืนพิงประตูอยู่ เขาส่งยิ้มกว้างมาให้ฉันแล้วขยิบตาเล็กน้อย ก่อนเดินลงบันไดไปพร้อมกับผู้ชายสองสามคนที่ดูท่าว่าจะอยู่ในแก๊งเดียวกับเขา...

ถ้านายทำเพื่อฉันจริงๆ...

ฉันก็คงต้องขอบคุณ...

ไม่อยากเชื่อว่าคนอย่างนายจะเป็นคนดีอะนะ ก็... ตอนแรกที่เจอกัน ไม่ค่อยเป็นความประทับใจที่ดีซักเท่าไหร่นัก -_-'' ฉันอยากจะตบหน้านายใจจะขาด แต่ตอนนี้...

ฮึ! นายก็ยังกวนส้นฉันอยู่ตลอดเวลาอยู่ดี...

แต่ว่า...

ความรู้สึกดีๆ ที่ฉันมีให้นายนี่มันมาจากไหน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ...


== == == == == == ==


"เอาล่ะ ต่อไปเป็นการสอบเลย์อัพ ต้องชู้ตให้ลง 10 ลูกในเวลาหนึ่งนาทีครึ่ง" เสียงโค้ชผู้ฝึกสอนวิชาพลศึกษาทำเอาฉันแทบทรุด

ก็ฉันเล่นบาสเป็นที่ไหนล่ะ T^T เกิดมาเคยแตะลูกบาสตอนอายุห้าขวบครั้งเดียวในชีวิตนี่แหละ ให้ตายเหอะ ฉันเองก็เพิ่งจะมารู้เอาทีหลังว่าโรงเรียนนี้ นักเรียนแทบทุกคนเก่งบาสยังกะจะไปคัดตัวเข้าทีมชาติตอนเรียนจบ กระทั่งผู้หญิงยังเก่งอย่างเหลือเชื่อเลย แงๆๆๆ ยัยอีฟกัยัยเอม เป็นแชมป์สามสมัยซ้อน ส่วนนัทจังสุขภาพไม่ดี เล่นบาสไม่ได้

แต่ถึงจะเล่นบาสไม่ได้ยังส่งลูกแม่นกว่าฉันเลย =___='' อนาถใจชีวิตตัวเอง

"อะไรนะ เธอเล่นบาสไม่เป็นเหรอ"

"ใช่ดิ"

"แปลกชะมัด"

ขอโทษนะยะที่ฉันมันแปลก =__='' ฉันเดินผละจากเอมกะอีฟที่แย่งกันชู้ตลูกสามแต้มอย่างเอาเป็นเอาตายแล้วไปนั่งแหมะอยู่ที่เก้าอี้ด้านหลัง เศร้าจิตมากๆ ยังงี้สอบก็คงมีฉันคนเดียวอะสิที่ตก T___T

แปะ...

กรี๊ดดดดดด!!

"ฮ่าๆๆ โทษทีนะ ไม่นึกว่าจะตกใจขนาดนั้น" เสียงหัวเราะสดใสดังขึ้น แง่ง... ใครบังอาจเอาขวดน้ำเย็นอุณหภูมิติดลบแบบนี้มาแตะหน้าคนสวยโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ทำเอาฉันสะดุ้งโหยงเลย

"นายลองมะ -*-"

"ขอโทษๆ พอดีฉันเดินผ่านมาเจอเลยทักซะหน่อย"

"ทักด้วยปากไม่ได้เหรอ~"

"ก็เห็นนั่งซึม เป็นอะไรเหรอเมเปิ้ลสุดสวย ^^" ฟรีสยิ้มให้ฉันด้วยนัยน์ตาสีฟ้าสดใส สงสัยจังว่าไม่มีใครว่าเขาหรือไง ไอ้ผมสีทองกับตาสีฟ้านั่น แต่ฉันก็ยักไหล่แล้วชี้มือไปที่เพื่อนๆ ในห้องซึ่งกำลังเล่นบาสกันอย่างสนุกสนาน

"อือ?"

"วันนี้สอบเลย์อัพ สิบลูก หนึ่งนาทีครึ่ง"

"ฮะๆ เธอเล่นบาสไม่เป็นนี่นะ มาสิ ฉันสอนให้"

"ไม่เป็นไร นายไปเรียนเถอะ" ฉันปฏิเสธด้วยความเกรงใจโดยลืมไปว่า เขารู้ได้ยังไงว่าฉันเล่นไม่เป็น?

"ฉันไม่เรียนวิชาศิลปะอยู่แล้ว"

"ตายแล้ว O_O เกลียดวิชาศิลปะเหมือนฉันเลย"

"ฮ่าๆๆๆ ฉันเกลียดวิชาศิลปะตั้งแต่ประถมแล้ว มันทำให้ฉันสอบตกซ้ำซ้อน" เขาพูดพลางหัวเราะพลาง แล้วยื่นขวดน้ำส่งให้ฉัน

"ท่าทางเธอจะเหนื่อยนะ"

"อ๊ะ ขอบคุณนะ" ฉันรับน้ำมาดื่ม ด้วยความเกรงใจ

เกรงใจจริงๆ นะ แค่ซัดไปค่อนขวดเอง T_T ก็มันหิวน้ำนี่นา มีอย่างที่ไหน ตาลุงโลลิค่อนนั่นดันให้วิ่งวอร์มอัพรอบสนามบอลสองรอบน่ะ คนนะไม่ใช่ปิศาจอย่างพี่แก แต่งงานอยู่กินกับลูกบาสในมือนั่นเรียบร้อยแล้ว

"รู้ยังเลย์อัพเป็นไง"

"(- -) ( - -) (- -) ( - -)" ฉันส่ายหน้า ฟรีสพยักหน้าให้แล้วยิ้มอย่างใจดี "วิ่ง กระโดด ชู้ต"

"มันคืออะไร"

"ดูนะ" เขาหยิบลูกบาสมา แล้วเลี้ยงบอล วิ่งเพียงสองก้าวก็ถึงแป้นบาส ขายาวๆ สูงเพรียวสมส่วนนั่นกระโดดแล้วสะบัดข้อมือ ลูกบาสในมือเขาชิ่งกระทบกับกรอบสี่เหลี่ยมเล็ก แล้วเด้งลงห่วงอย่างสวยงาม

สาวๆ ในห้องหยุดมองดูฟรีสด้วยแววตาตื่นเต้น

ดูท่าหมอนี่ก็ฮอตพอตัวเหมือนกันแฮะ =O= แต่... ก็ไม่แปลกหรอก ก็ออกจะหล่อเท่ซะขนาดนี้

"ลองทำดูนะ"

"ฉันทำไม่ด้ายยยย T___T"

"ลองดูน่า เจ้าหญิง ทำได้อยู่แล้วแหละ" ฟรีสดึงมือฉันให้ลุกขึ้น มือเย็นจังเลยแฮะ... ฉันแอบได้ยินเสียงกรี๊ดกร๊าดซุบซิบดังมาจากกลุ่มสาวๆ ข้างหลังด้วย อีกแล้ว ฉันจะทำอะไรทำไมเป็นที่สนใจยังงี้นะ - - เอ่อ...แต่คงไม่ใช่ฉันหรอกมั้งที่เป็นที่สนใจ คงเป็นอีตานี่ที่เล่นบาสอยู่กับฉันมากกว่า

"ยืนห่างประมาณนี้ แล้ววิ่งอ้อมกรวยที่วางไว้ไปนะ กะระยะพอเหมาะ แล้วกระโดด พยายามชู้ตให้ชิ่งกับกรอบสี่เหลี่ยมด้านใน กะให้ลงห่วงพอดีนะ"

"ที่นายพูดมาดูเหมือนง่ายจังนะ"

"ก็ทำแบบที่ฉันทำให้ดูเมื่อกี๊"

"ฉันมันไม่มีพรสวรรค์ด้านกีฬามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว T^T"

"ไม่เป็นไรน่า ฝึกไปเดี๋ยวก็ได้ นี่ เอาแป้นนี้ก็ได้" ฟรีสพาฉันไปที่แป้นบาสที่มันว่างอยู่ เอาก็เอา! ลองดู

"อย่าวิ่งเลยแป้นสิ"  เขาร้องลั่นเมื่อฉันวิ่งๆ ก้าว และกระโดดไปจนออกนอกสนามไปเลย ง่า...ก็มันกะไม่ถูกอ้ะ T^T ใครจะไปรู้ว่าต้องหยุดตรงไหน ไม่ได้ขีดเส้นไว้ให้ฉันนี่หว่า

"อ๊ะ! อย่าโยนขึ้นไปเฉยๆ ดิ แบบนั้นมันก็กระแทกขอบแล้วเด้งออกเท่านั้นเอง"

"แล้วจะให้โยนไปทางไหนล่ะ T_T"

"เห็นสี่เหลี่ยมเล็กๆ ตรงกลางปะ"

"ฉันก็โยนโดนสี่เหลี่ยมนะ"

"จริงเหรอ"

"แต่เป็นสี่เหลี่ยมใหญ่อะ"

"แบบนั้นชู้ตให้ตายก็ไม่ลง นี่ ดูใหม่นะ" ฟรีสสาธิตให้ดูอีกครั้ง เท่ชะมัด จะเท่ไปไหนเนี่ย? เสียงสาวๆ กรี๊ดดังขึ้นด้านหลัง แต่ฟรีสไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย เขายื่นลูกบาสส่งให้ฉันแล้วยิ้มหวานเจี๊ยบ

"ลองดูใหม่นะ อย่าวอล์ค อย่าเบิ้ลบอล อย่าเดินกระย่องกระแย่ง พยายามกะให้ชู้ตพอดีลงห่วง อย่าโยนข้ามห่วงไปนะ" ฟรีสสอนฉันอย่างงี้มาครึ่งชั่วโมงแล้ว ด้วยความอดทนและใจดี ทำไมนายคนนี้ถึงใจดียังงี้เนี่ย

"ขอโทษนะที่ฉันหัวทึบ T^T"

"หัวทึบตรงไหน หัดเล่นแรกๆ ก็ยังงี้ทั้งนั้นแหละน่า ลองใหม่นะ ^^"

"นายเล่นบาสเก่งจัง~" ฉันพูดพลางเริ่มลองวิ่งอีกครั้ง ฟรีสหัวเราะแล้วส่ายหน้า

"ไม่หรอก เมื่อก่อนฉันก็สะเงาะสะแงะ เล่นบาสไม่เป็นเหมือนกันอะ"

"ไม่จริงน่า~"

"แต่มีคนๆ นึงเค้าบอกว่าคนเล่นบาสน่ะเท่มาก ฉันก็เลยหัดเล่นบ้าง"

"โอ้โห~ คนๆ นั้นเค้าเป็นใครเหรอ ทำไมมีอิทธิพลกับนายจริงๆ =_="

"ฮะๆ..." ฟรีสหัวเราะฝืดๆ นิดๆ แล้วเปลี่ยนเรื่องกลับมาที่เลย์อัพ แง้ๆๆๆ ทำไมฉันถึงทำไม่ได้ ย้ากกกก T_T

ฉันลองเลย์เป็นครั้งที่หนึ่งล้านแปดแสนสี่หมื่นหกพันเจ็ดร้อยเก้าสิบเก้าจุดสามหนึ่งสองหก ด้วยพละกำลังกายที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด

"เฮ้ๆ เก่งจัง ลงแล้ว O_O" ฟรีสปรบมือแปะๆ ให้ฉัน

ฮ้าาา!! ลงแล้วจริงๆ ด้วย!!

"เก่งจัง เห็นมั้ยบอกแล้ว เมเปิ้ลทำได้"

"เย้ๆๆๆๆ~ ขอบคุณนะฟรีส นายนี่ใจดีจริงๆ >.<"

"ไม่เป็นไรหรอกน่า ^O^ ไปๆๆ เล่นกันๆๆ" ฟรีสดึงมือฉันให้เข้าไปเล่นบาสกับเขาอย่างกระตือรือร้น ท่าทางยิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนเด็กๆ จนฉันเผลอยิ้มตามไปด้วยไม่ได้

ทันใดนั้นเอง ลูกบาสก็กระเด้งมาโดนหัวฉันดังปั้ก!

"ใครวะ!!"


== == == == == == ==


เปล่าหรอก คนโวยวายไม่ใช่ฉัน =_= แต่เป็นฟรีส ตะโกนซะจนฉันยังตกใจโหมะเลยอ้ะ >.<

"ฉันเอง"

"ไอ้บ้า โยนไม่ดูตาม้าตาเรือ โง่ งี่เง่า งั่ง บ้า ควาย โรคจิต ตาถั่ว! เป็นอะไรรึเปล่าเมเปิ้ล O_O?" ฟรีสด่าๆๆๆๆๆ หูดับตับไหม้แล้วหันมาถามฉันที่ตะลึงตาค้าง และแล้ว... ลูกบาสอีกสามสี่ลูกก็ลอยมากระแทกหัวฟรีสเต็มๆ อ๊า! เจ็บแย่เลย

"ไอ้เวร! กล้าด่าฉันเรอะ"

"มาชกกันซักตั้งป้ะ ไอ้ยมทูตงี่เง่า"

"ไอ้เดวิลปัญญาอ่อน!!" เวฟตะโกนแล้วพุ่งเข้ามาชกหน้าฟรีส แต่ฟรีสหลบหลีกได้อย่างว่องไว ก่อนจะส่งยิ้มหวานให้ฉันที่ยืนเอ๋ออยู่กับที่เพราะยังเรียบเรียงอะไรๆ ไม่ถูกนัก สมองเบลอเพราะถูกกระแทก

แล้วเวฟก็หมุนตัวกลับมาชกลมชกอากาศอยู่เป็นร้อยๆ ครั้ง เพราะฟรีสหลบไปซ้ายทีขวาทีอย่างไม่ยากลำบากนัก แถมยังหัวเราะร่วนราวกับกำลังเล่นสนุก ฉันว่านี่คงเป็นการหยอกล้อตามประสาหนุ่มๆ ล่ะมั้ง - - เพราะฟรีสไม่ได้โต้กลับเลยแม้แต่น้อย แล้วเวฟก็ดูเหมือนจะไม่ได้เอาจริง

แต่... ฉันยอมไม่ได้ -_-^ หมอนี่บังอาจโยนลูกบาสใส่หัวฉัน

"เฮ้ย! ยัยจิ๋ว เข้ามาทำไม หลบไปเซ่!"

ผัวะ!!

ฉันตบกะโหลกนายโย่งปากหมาเต็มแรงดังผัวะ ท่ามกลางสายตาตื่นตกใจของทุกๆ คนรวมทั้งฟรีสด้วย

"ยัยจิ๋ว! กล้าตบฉันเรอะ!"

"กล้าไม่กล้าก็ตบไปแล้ว"

"หนอยแน่ะ!"

"จะทำไม!?!"

"ว้อยยย!!" เวฟเริ่มคลั่งเพราะทำอะไรฉันไม่ได้ โฮะๆๆๆๆ ใครจะกล้าทำอะไรคุณหนูเมเปิ้ลสุดสวยอย่างฉันล่ะ คิกๆๆๆ

"เธอตายแน่!"

"กล้าทำอะไรเมเปิ้ลสุดสวยของฉันเหรอไอ้เวฟ~" ฟรีสพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม... ทว่าวูบหนึ่ง ฉันรู้สึกเหมือนเขาพูดจริงแฮะ

ไม่ใช่หรอกๆๆ เขาคงจะล้อเล่นกันสนุกๆ นั่นแหละ

"ไหนเมเปิ้ลของนาย"

"นี่ไง ^O^" ฟรีสโอบบ่าฉันพลางยิ้มกว้างท่าทางกวนประสาทใส่เวฟ ซึ่งฮึดฮัดอย่างขัดใจแล้วเดินหนีไปซะเฉยๆ งงนะเนี่ย เป็นอะไรของเขา จู่ๆ ก็หงุดหงิดอย่างไร้สาเหตุ บ้าจริงๆ

"ว้า ไปซะละ ฮ่าๆๆ"

"หมอนั่นบ้ายังงี้ประจำเหรอ"

"ก็ยังงี้แหละ ไม่ต้องไปสนใจหรอก"

ฉันพยักหน้าหงึกหงัก แล้วถึงเพิ่งสังเกตว่ามือของเขายังโอบรอบบ่าฉันอยู่เลย และ... สายตาของเพื่อนๆ ส่วนใหญ่ในห้องก็กำลังจับจ้องมาที่ฉันกับฟรีสอยู่

ตายละ เหตุการณ์เมื่อกี๊ทำให้คิดไปได้หลายอย่างอยู่นะ =__= ฉันขี้เกียจแก้ข่าว ยิ่งยัยพวกชะนีสามตัวที่บัดนี้เป็นเพื่อนฉันน่ะ เป็นตัวแพร่ข่าวอย่างดีเลยละ

"อ๊ะ โทษทีนะ" ฟรีสดูเหมือนจะรู้ตัวแล้ว เขาเลยรีบปล่อยมือจากฉันแล้วชูมือขึ้นทั้งสองข้างเหมือนถูกปืนจี้ ฮ่าๆๆ

"ไม่เป็นไรหรอก เล่นบาสกันๆๆ"

"อื้ม!" เขาตอบรับอย่างสดใสแล้วเข้ามาสอนฉันเล่นบาสต่อ นายนี่เล่นเก่งจริงๆ ด้วยแฮะ แถมดูจากการพูดจา รอยยิ้มสดใส ดูแล้วไม่น่าใช่พวกนักเลง พวกนักซิ่งเลย เหมือนเด็กน่ารักๆ คนนึงเท่านั้นเอง

ดูท่าเขาจะเป็นคนหลายบุคลิกนะ

หลังจากออดเลิกเรียนดังขึ้น สรุปแล้วฉันก็ยังสอบไม่ผ่านอยู่ดีนั่นเอง T___T ตาแก่โลลิค่อนบอกว่าท่ายังไม่ถูกเท่าที่ควร เลยกลายเป็นว่าฉันคนเดียวที่ตกวิชาบาส

แซดว้อยยยย!! TOT

"โอ๋ๆๆๆ ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าว นะๆๆ >_<"

แค่เห็นหน้านายฉันก็ร้องไห้ไม่ออกแล้ว ฮ่าๆๆ แต่ก็ดีเหมือนกัน อยู่ดีๆ ก็มีคนมาเลี้ยงข้าว ^O^

ฟรีสเดินไปซื้อขนมปังกับนมรสสตรอเบอร์รี่มาให้ฉัน โห... รู้ใจฉันจัง รู้ได้ไงว่าฉันปลื้มนมรสสตรอเบอร์รี่สุดใจขาดดิ้น >.<

"ไปกินที่ดาดฟ้านะ ลมเย็นดี"

"ฮ้า! ดาดฟ้าเหรอ"

"ทำไม O_O"

"ฉันไปนั่งที่นั่นประจำแหละ ลมเย็นดี"

"ฮ่าๆๆ เหมือนกันเลย"

"แถมไม่ต้องเจอหน้านายเวฟนั่นด้วย -_-"

"หึๆ แต่บางทีก็จะมีอาจารย์ขึ้นไปตรวจนะ"

"ช่างเถอะ =_= ฉันคือหม่อมหลวงเมเปิ้ล ไม่มีใครทำอะไรฉันได้"

"หา?"

"เปล่าๆๆๆ ไม่มีอะไร >_<" ฉันส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนเปิดประตูดาดฟ้า ว้าววว~ ลมแรงจัง~ แรงจนพัดผมสีน้ำตาลยาวจนถึงเอวของฉันปลิวไสวไปตามลม แต่ผมฉันไม่พันกันหรอก เพราะฉันทาน้ำมันเอาไว้น่ะ

เปล่าหรอกๆ แค่ผมสุขภาพดีเท่านั้นล่ะค่าา~ เค้าว่ากันว่า ถ้าผู้หญิงสวย ผมจะสวยตามไปด้วย โฮะๆๆๆ

"รู้อะไรมั้ย..." หลังจากเงียบกินขนมปังกันไปพักหนึ่ง ฟรีสก็เอ่ยปากขึ้น ฉันละสายตาจากท้องฟ้าสีฟ้าสดแล้วหันมามองหน้าเขา... นัยน์ตาสีฟ้าของเขานั้นมีสีสดใสเหมือนกับท้องฟ้าเลยแฮะ

"หืมม..."

"เมื่อก่อนเคยมีคนๆ นึงบอกฉันว่า..."

"..."

"ชอบมานั่งบนดาดฟ้าบ่อยๆ เพราะจะได้อยู่ใกล้ๆ เมฆเวลากลางวัน...จะได้อยู่ใกล้ๆ ดาวเวลากลางคืน..." เขาพูดเสียงเบา จนเหมือนกับจะพูดกับตัวเองมากกว่าพูดกับฉัน แต่ฉันเองก็พูดอะไรตอบไปไม่ได้ ได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ...

ก็นั่นมัน...

"ฉันก็เลยชอบมานั่งบนดาดฟ้าบ่อยๆ น่ะ ทั้งกลางวันกลางคืน"

"เอ่อ..." ฉันพึมพำ มองหน้าเขา ก่อนจะนึกขึ้นมาได้...

ผ้าเช็ดหน้าของเขายังคงอยู่ในกระเป๋าเสื้อนอกฉันอยู่เลย ใส่ไว้ตั้งนานแล้วแต่ยังไม่ได้คืนเขาซักที ไม่มีโอกาสได้เจอเลย

"ทำไมเหรอ ^^"

"ผ้าเช็ดหน้านายน่ะ..." ฉันหยิบผ้าเช็ดหน้าเขาออกมาแล้วส่งให้ ฟรีสทำท่าแปลกใจเล็กน้อยก่อนจะยิ้มนิดๆ และรับไป

"ลืมไปเลย"

"^^ ขอโทษนะที่มาคืนช้าไปหน่อย"

"ไม่เป็นไร ว่าแต่...วันนั้นไม่เป็นไรใช่มั้ย"

"ฮื่อ ไม่เป็นไร"

"วันนั้นฉันจะสายแล้วเลยต้องรีบขับหน่อย ดูท่าพี่เธอจะโกรธมากเลยนะ"

"ฮะๆๆ พี่ชายก็ยังงั้นแหละ แถมชอบขับรถเร็วมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว"

"พี่ชายเธอเก่งนะ"

"แล้วนาย...ชอบขับรถเหรอ"

"ชอบ " เขาตอบยิ้มๆ

"แล้วทำไมถึงมาเข้าแก๊งนี้อะ"

"ตอนนั้นฉันอยากจะหาอะไรทำ... แล้วพอดีไอ้เวฟมันชวน ฉันก็เลยเข้าแก๊งมาซะเลย เพราะเมื่อก่อนฉันก็ชอบขับรถอยู่แล้วด้วย"

"เหรอ..." ฉันพึมพำแล้วกัดขนมปังเข้าไปชิ้นนึง หลังจากนั้นเราสองคนก็ไม่ได้พูดอะไรกันต่อ ฟรีสเอนหลังพิงรั้วกั้นดาดฟ้า แล้วหลับตาปล่อยให้ลมพัดเส้นผมสีออกทองของเขาปลิวไปตามแรงลม ผิวขาวจริงๆ แฮะ...

ยิ่งมองดูก็ยิ่งเหมือน...

"นี่ เวลาขับรถเร็วๆ แล้วนายไม่กลัวเหรอ"

"หืม..." เขาพึมพำแล้วลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่ง นัยน์ตาสีฟ้าจ้องมองหน้าฉันพร้อมด้วยรอยยิ้ม

ดูสดใสเสียจนดูราวกับพระอาทิตย์ที่เปล่งประกายแสงวิบวับบนท้องฟ้าในฤดูร้อนเลย เพียงแค่มองดูก็รู้สึกว่าโลกสดใสขึ้นมาแล้ว

"ไม่กลัวสิ รถฉันน่ะเร็วแต่ขับแล้วนุ่มมากนะ ไม่เหมือนไอ้เวฟมัน เหยียบมิดอย่างเดียว –"-"

"ขอโทษนะฉันไม่ค่อยรู้เรื่องรถน่ะ"

"พอได้เหยียบคันเร่งให้มิดแล้วฉันรู้สึกเหมือนบินไปบนท้องฟ้าเลยนะอยากบอก"

"ขนาดนั้นเลยเหรอ O_O"

"ใช่... เสน่ห์ของโลกแห่งความเร็วน่ะ ถ้าไม่ลองเข้าไปเองก็ไม่รู้หรอก ละสายตาไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว... ทำให้ลืมโลกทั้งใบไปหมดเลย ในหัวมีแต่ถนน แล้วก็ความเร็ว เหมือนกับทุกอย่างรอบข้างฉายแบบสโลว์โมชั่น" ฟรีสพูดพร้อมกับหลับตาลงเหมือนกับกำลังนึกภาพลมพัดหวีดหวิวตอนที่เหยียบคันเร่งจนสุด เสียงดังจนไม่ได้ยินเสียงใดๆ มีเพียงถนนตรงหน้า และรถคันสวยเฉียบสีแดงเพลิงแล่นฉิวไปในความมืด เสียงเพลงจังหวะเร้าใจ และเสียงเชียร์จากผู้ชมรอบข้าง...
 
แค่เห็นสีหน้าของเขาก็ทำให้ฉันอยากจะลองเข้าไปในโลกของความเร็วดูบ้าง

"นายชอบซิ่งมากใช่ม้า"

"อื้อ! ยิ่งถ้าตอนแข่งดริฟท์นะ ฉันชอบที่สุดเลยล่ะ"

"ฉันก็ขับรถเป็นนะ แต่ว่า ขับไม่เคยเกินแปดสิบน่ะ =_="

"ขับแค่นั้นอืดเป็นบุ้งกระดึ๊บเลย"

เข้าใจเปรียบนะนาย =____=''' บุ้งกระดึ๊บ เอาซะเห็นภาพเลย ก็คนมันไม่ชอบซิ่งรถนี่นา T_T ยังอยากมีชีวิตอยู่นั่งหน้าสวยอวดชาวโลกอยู่ ไม่อยากไปอวดพระเจ้า

"ขอโทษทีนะ T^T"

"เอาไว้วันหลังฉันพาไปซิ่งรถมะ"

"อย่าเลยเกรงใจ T___T"

"ฮ่าๆๆ ไม่น่ากลัวหรอก รถฉันไม่น่ากลัวแบบคันอื่นๆ เพราะฉันดูแลอย่างดีจนเหมือนเป็นเจ้าหญิงเลยล่ะ"

เจ้าหญิง...

คำนี้สะดุดหูฉันอีกแล้ว

ฟรีสนั่งเงียบอยู่อีกพักหนึ่งก่อนจะผุดลุกขึ้นยืนแล้วหันมายิ้มให้ฉันพลางพูดขึ้นว่า

"เดี๋ยวฉันไปก่อนนะ"

"อ๊ะ อ้อ...อืม..." ฉันหันไปพยักหน้าให้เขาแล้วเอ่ยต่อ "ฉันจะนั่งเล่นอยู่บนนี้จนหมดเวลาพักแหละ ^^"

"อืม..." เขาส่งยิ้มอ่อนโยนให้ฉัน แล้วจึงเดินไปที่ประตู ทว่ามือเขายังไม่ทันได้แตะขอบประตูแม้แต่ปลายนิ้วด้วยซ้ำ ประตูนั่นกลับเปิดออกได้เอง กรี๊ดดด O_O ผีหลอกกลางวันแสกๆ ค่ะเจ้าข้าเอ๊ยยย!!~

"พี่ฟรีส..." แต่เสียงที่พูดตามประตูที่เปิดก็ทำให้ฉันรู้ว่าหาใช่ผีไม่ - -''

ทั้งฉันและฟรีสหันไปมองคนเรียกพร้อมกัน

"อ๊ะ แวร์ซายล์" เขาอุทานพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆ และร่างเพรียวบางเหมือนนางแบบก็ปรากฏแก่สายตาฉัน โหย >_< สวยชะมัดยาดเลย ใครกันเนี่ย? หรือว่าแฟนนายฟรีสนี่ OoO

"ฉันแวะไปหาพี่ที่ห้อง พี่จิมมี่บอกว่าพี่น่าจะอยู่ที่นี่ อ๊ะ..." เธอหันมามองฉันแล้วสะดุดคำพูดเล็กน้อย ฟรีสที่ดูเหมือนจะเพิ่งนึกขึ้นได้ก็เลยแนะนำตัวฉันให้

"อ้อ นี่เมเปิ้ล... เมเปิ้ล นี่แวร์ซายล์ เป็นเหมือนน้องสาวฉันน่ะ"

สาบานได้ว่าทันทีที่คำว่าน้องสาวหลุดจากปากเขา เธอตรงหน้าฉันก็มีสีหน้าหม่นหมองลงไปเล็กน้อย แต่แค่วูบเดียวเท่านั้นแหละ ไม่แน่ฉันอาจจะแค่ตาฝาดไปก็ได้มั้ง?

"หวัดดี ยินดีที่ได้รู้จัก"

"ฮื่อ เช่นกัน" เธอยิ้มหวานให้ และฉันก็แทบจะละลายเพราะความสวยของเธอ แง โกรธฟ้า ทำไมไม่ทำให้ฉันสวยหุ่นดีแถมสูงยังงี้บ้างอ่ะ T_T

"มีอะไรเหรอ?"

"อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก ไม่มี...แค่จะมาหาเฉยๆ" เธอส่ายหน้าปฏิเสธแล้วยิ้มอีกครั้ง

"งั้นฉันไปก่อนละ เออ บ๊ายบายนะคะ"

"อืม เจอกันคืนนี้นะ"

"บ๊ายบาย ^^" ฉันส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร และยืนมองดูเธอกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกจากห้องชมรมไป

อะไรบางอย่างมันบอกฉันว่าเธอคนนี้แปลกๆ แต่ไม่รู้แฮะ? แปลกอะไร?

"ว่าแต่..."

"หืม? อะไรเหรอ?" ระหว่างทางเดินกลับไปที่ห้องเรียนของฉัน ฉันก็บังเอิญนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เมื่อได้ยินชื่อแวร์ซายล์... คุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนซักแห่งแฮะ

"แวร์ซายล์น่ะเหรอ?"

"อื้อ"

"ไม่แปลกหรอก ยัยนั่นก็กิตติศัพท์ลือชื่อเหมือนกันแหละน่า น้องสาวไอ้ฟรองซ์ หัวหน้าหน่วยของ Hell Boys น่ะ เป็นผู้หญิงอันดับหนึ่งของแก๊งเลย"

อ๊า!!~ นึกออกแล้ว ที่ยัยเอมยัยอีฟกับยัยนัทเล่าให้ฉันฟังนั่นเอง O_O

หวา...ตัวจริงทั้งสวยทั้งเท่ แถมดูดุจริงๆ ตามที่บอกแฮะ >.< ขนาดหน้าใสๆ ไร้เมคอัพฉันยังรู้สึกว่าเธอดูสวยสง่าแกมน่ากลัวหน่อยๆ เลย นี่ถ้าทำหน้าเข้มๆ ละก็ บรื๋ออ~

ลางสังหรณ์ของฉันมันเตือนอะไรมาอีกอย่าง แต่ในตอนนั้นฉันก็ลืมนึกไปว่าอะไร...เพิ่งมานึกได้เอาทีหลังว่าสายตาที่เธอมองดูเขา และสายตาที่มองมาที่ฉันช่างดูประหลาดเสียเหลือเกิน...

"งั้นฉันไปก่อนนะ ต้องรีบไปส่งงานให้อาจารย์ชบาแก้ว" เขาพูดพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยน ฉันยิ้มให้เป็นคำตอบ และเขาก็เดินจากไป ทิ้งให้ฉันนั่งกินลมชมวิวอยู่บนดาดฟ้าคนเดียว และเผลอลืมเรื่องสำคัญไปอีกเรื่อง...

เรื่องที่เขาพูดเมื่อกี๊ไง...

...นั่นมันเหมือนกับคำพูดที่ฉันเคยพูดกับ 'โจ๊กเกอร์' ไม่มีผิดเลย


== == == == == == ==


[[To Be Continue]]
เจ่าหญืงผู้เลอโฉม

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,015 ความคิดเห็น

  1. #928 saiji (@saraharu) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2553 / 12:31

    โจ๊กเกอร์คือฟรีสใช่มะ

    #928
    0
  2. #876 ooyza123 (@ooyza123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2553 / 18:13
    โจ๊กเกอร์นิคือฟรีสหรอ
    #876
    0
  3. #855 nani (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2552 / 01:13
    เป็นกำลังใจให้.........





    เจ้าหญิงนะ







    สู้ๆ............
    #855
    0