>SpeeD LovE< :: ซิ่งสุดใจ รักนี้ให้เธอ

ตอนที่ 29 : >>SpeeD LovE!! :: บทส่งท้าย<<

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    16 พ.ค. 51






ถึงบทส่งท้ายแล้ว ในที่สุดก็จะได้เขียนคำว่า the end ซักทีค่ะ 555+ ^^
ดีใจจริงๆ สำหรับคนที่เม้นท์ให้ตลอดตั้งแต่ตอนที่หนึ่งจนถึงบทส่งท้าย
ซึ้งใจมากจริงๆ TOT

ฝากนิยายด้วยค่า เรื่อง "Deadly Lover แผนรักมัดหัวใจของยัยยมทูต" นะคะ ^^
แบนเนอร์... 


 Deadly LoveR

วางแผงเดือนพฤษภาคมนี้ค่ะ ^O^!!!

สุดท้ายรักผู้อ่านทุกคนเสมอ และขอสัญญาว่าเรื่องหน้าจะไม่เกเรอัพช้าแบบนี้อีกแล้วนะค้าาาาา U_U
เลิฟยู้วววววว~~~

Take Care ด้วยรักและหวังดี
จากเจ้าหญิงผู้เลอโฉม





บทส่งท้าย


“เฮ้ยๆๆ ไอ้หมานรกทั้งสองตัว!! แกจะรีบจะเร่งไปไหนกันนักวะ!!” เสียงริกก์แหกปากร้องเอะอะโวยวายดังขึ้นทันทีที่รถทั้งสี่คันจอดอย่างพร้อมเพรียงกันที่จุดพักรถบนมอเตอร์เวย์ เรียกรอยยิ้มที่มุมปากของ ‘หมานรกทั้งสอง’ ตามคำพูดของเขาได้เป็นอย่างดี


“ใครใช้ให้แกอืดวะ”


“ใครบอกฉันอืด แกนั่นแหละจะรีบแรดไปไหน”


“ไประยอง” เวฟตอบหน้าตาย ชายหนุ่มหยิบบุหรี่ออกจากซองมวนหนึ่งมาคาบไว้ในปาก อีกมือหยิบไฟแช็คขึ้นจุดอย่างเคยชิน ทว่าบุหรี่มวนนั้นกลับถูกดึงออกจากปากเขาอย่างง่ายดาย เมื่อเขาหันไปเตรียมจะด่า กลับต้องกล้ำกลืนคำด่าไว้อย่างเสียมิได้ เมื่อเห็นนัยน์ตาที่เปลี่ยนเป็นสีเขียวของยัยตัวเล็กที่มองมา


“บอกแล้วไงว่าอย่าสูบบุหรี่!”


“นิดเดียวน่า...”


“ไม่เอา! บุหรี่มันไม่ดีต่อสุขภาพ” เมเปิ้ลตวาดแหว แล้วหยิบซองบุหรี่ในมือของเวฟไปโยนทิ้งถังขยะอย่างไม่ไยดี


“หึๆ...ยมทูตที่เก่งกล้าสุดท้ายก็แพ้ให้ผู้หญิงคนเดียว” นัยน์ตาคมสีดำตวัดมองผู้พูดด้วยสายตาร้อนแรง


ชายนัยน์ตาฟ้ากำลังมองมาที่เขาด้วยนัยน์ตาขบขัน หนอย...ทำไมเขาถึงต้องยอมศิโรราบให้ยัยจิ๋วนี่ด้วยนะ เสียชื่อหมด!


“พักพอยังคะ จะได้รีบไป” เสียงหวานใสดังตามมา... พร้อมกับร่างสูงเพรียวในชุดเซ็กซี่เว้าหน้าผ่าหลังที่เดินเข้ามาพร้อมกับถุงใหญ่ๆ เต็มสองมือ ถุงหนึ่งเธอยื่นให้กับสาวร่างเล็กแต่ปากร้าย อีกสองยื่นให้กับจิมมี่และริกก์ที่ขับรถมาคนละคัน (แน่นอนว่าหนีบแฟนสาวของทั้งสองมาด้วย) ส่วนอีกถุงโยนไปไว้หลังรถจากัวร์สีแดงสดที่เธอโดยสารมา... พร้อมกับเขา... ฟรีส ซึ่งบัดนี้กำลังส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธออยู่


“ไปสิ เดี๋ยวจะถึงเย็นเกินไป”


“เฮ้ยๆ มือชั้นนี้แล้ว...รับรองไม่เกินบ่ายโมง” เวฟยักคิ้วด้วยท่าทางยียวน ทั้งเจ็ดมองดูเขาด้วยสายตาหมั่นไส้ ทว่าทุกคนก็รู้ดีว่าเขาไม่ได้โม้...


“ขับเฉยๆ มันไม่มันส์ว่ะ”


“อะไรนะ?”


“เอางี้ดีกว่า ใครถึงก่อนคือเทพ ใครถึงสุดท้ายเลี้ยงเหล้าคนชนะตลอดรายการหนึ่งอาทิตย์ถัดจากนี้ ตกลงมั้ยวะ”


ข้อเสนอของเวฟราวกับปลุกจิตวิญญาณนักซิ่งในเลือดของทุกคน...


ทุกคน...ยกเว้นเธอ เมเปิ้ลเบ้หน้าแล้วรีบส่ายหน้าทันที


“นี่...เรามาเที่ยวกันนะไม่ได้มาแข่งรถ ว้ายยย!!”


“เธอเป็นถึงเจ้าหญิงคนสำคัญของ Hell Boys นะยัยบ้า พูดยังงี้ได้ไง -*-“ เวฟโน้มตัวลงกระซิบที่ข้างหูเธอ ทำเอาเด็กสาวขนลุกซู่...


ก็จะพูดห่างๆ ก็ได้ยินน่า!


เธอผลักเขาออกห่างจากตัวแล้วเปิดประตูเดินตึงตังเข้าไปนั่งรถในรถ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของทุกคน... หากแต่... นัยน์ตาสีฟ้าทอดมองดูร่างเล็กด้วยแววตาห่วงหาอาทร...


แต่เขาปล่อยเธอไปแล้ว...และตอนนี้เธอก็กำลังมีความสุข...


“เรารีบไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวพี่ต้องจ่ายค่าเหล้าเองนะถ้าแพ้” เสียงใสดังขึ้นข้างกาย นัยน์ตาสีฟ้าหันไปมองดูเธอ...


‘ให้ฉันอยู่ข้างพี่เถอะนะ จะในฐานะน้องสาว เพื่อน หรือแค่คนรู้จักก็ช่าง...’


“ฮื่อ ไปกันเถอะ ^^”


‘สัญญานี่ พี่ฟรองซ์คืนให้แล้ว...ฉันขอโทษแทนพี่ฟรองซ์ด้วยที่ทำเรื่องทั้งหมดนั่นลงไป ถ้าพี่โกรธ จะแจ้งความจับฉันไปก็ได้นะ...’


เธอเอาสัญญามอบกรรมสิทธิ์ที่เขาเซ็นเพื่อช่วยเมเปิ้ลตอนนั้นกลับมาให้ และเผามันด้วยไฟแช็คต่อหน้าต่อตาเขา


นี่เป็นอาทิตย์สุดท้ายแล้วที่เขาจะได้อยู่เมืองไทย วันอาทิตย์หน้า เขาก็จะต้องขึ้นเครื่องบินไปฝรั่งเศสกับแวร์ซายล์แล้ว... นี่เป็นสิ่งที่เขาตัดสินใจเอง เลือกเอง...


หวังแค่ว่าเธอคงจะไม่ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับเขา...


“น...นาย...ขอร้องละคราวนี้อย่าซิ่งเร็วนักได้...กรี๊ดดดด!!~” เธอร้องกรี๊ดลั่นเมื่อรถกระชากตัวพุ่งออกไปเบื้องหน้าด้วยความเร็วสูงราวกับมีคนกระชากไส้เธอให้หลุดติดมือไปด้วย เด็กสาวสวดภาวนาอย่างขวัญเสียอยู่ในใจขณะที่เวฟกลับหัวเราะลั่น เสียงเพลงจังหวะแรงๆ ดังตุบๆ จนเธอสามารถได้ยินเสียงตับตัวเองเต้นตามจังหวะนั้น หลังจากตั้งสติได้แล้ว เธอหันไปมองหน้าเวฟราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเขาให้หมดตัว


“นายอยากให้ฉันตายเหรอ!?”


“บ้า ฉันจะให้เธอตายได้ไง ว่าที่เจ้าสาวคนสวยที่รักของฉันน่ะ”


เด็กสาวหน้าแดงกับคำพูดนั้น เธอเสมองออกไปนอกหน้าต่าง และก็พบกับรถจากัวร์สีแดงที่ค่อยๆ เลื่อนกระจกรถลงเล็กน้อย ใบหน้าที่คุ้นตาค่อยปรากฏให้เห็น ฟรีสหันมายิ้มให้เธอพลางขยิบตาให้ ก่อนเร่งความเร็วแซงยมทูตสีดำขึ้นไปข้างหน้า


ยมทูตซึ่งบัดนี้ขมวดคิ้วพันกันยุ่งด้วยความไม่สบอารมณ์


“เพราะเธอกวนประสาทฉันนะ นี่ถ้าฉันแพ้เธอต้องรับผิดชอบ”


“เชอะ! นายขับแค่ 80 ก็พอย่ะ ถ้าแพ้ฉันจะรับผิดชอบจ่ายตังค์เอง”


“ใครบอกว่าจะให้เธอจ่าย? ถ้าแพ้ฉันจ่ายเอง แต่เธอต้องรับผิดชอบ รับรองว่าคืนนี้ไม่ได้นอน” เมเปิ้ลแทบจะกรี๊ดออกมากับคำพูดสองแง่สองง่ามของเวฟ มือเล็กทุบลงกลางอกเขาอย่างแรงจนชายหนุ่มเบ้หน้า


“เฮ้ยๆ ถ้าหัวใจฉันหยุดเต้นเพราะเธอทุบแรงไปล่ะก็ โศกนาฏกรรมตายหมู่นะ”


“ทะลึ่งที่สุด! >///<”


“ฮ่าๆๆๆ ตัวเล็กแถมปากจัดยังเงี้ยใครจะไปทำลงล่ะ”


“อ๋อเหรอ!? ถ้างั้นกับสาวสวยเซ็กซ์เอ็กซ์แตกกระจายนายทำได้ใช่มั้ย!? งั้นก็จอดรถเดี๋ยวนี้เลย ไปหาสาวโคโยตี้ที่บาร์โน่น!”


“งั้นทำก็ได้”


“หยุดเลยนะ!! ลามกที่สุด!! ทำไมหัวคิดได้แต่เรื่องแบบนี้”


“ต้องการอะไรจากฉันวะเนี่ย -_-^” เวฟหน้ามุ่ยพลางเหยียบคันเร่งให้รถแล่นฉวัดเฉวียนเฉียดเสาไฟฟ้าในระยะประชิดจนเธอใจหายใจคว่ำ...


ก็เธอยังไม่อยากไปทัวร์นรกนี่หว่า...


“เฮ้ๆ ไอ้เดวิล ทำไมช้ายังงี้วะ แย่ๆ” เวฟพูดด้วยรอยยิ้มกระหยิ่มยิ้มย่อง เมื่อเขาแซงขึ้นหน้าไปได้อย่างง่ายดาย


เมเปิ้ลมองดูเขาพร้อมด้วยรอยยิ้มบางบนใบหน้า เขาดูดีที่สุดเวลาได้ขับรถซิ่งนี่แหละ ทั้งรอยยิ้มและใบหน้าเปล่งประกายสดใสยังกับมีออร่าจับ อีตาผู้ชายกวนตีนไม่เว้นวันหยุดราชการนี่แหละ


พวกเขาทั้งแปดคนมาเที่ยวส่งท้ายวัยมัธยมด้วยกัน รวมถึงเป็นงานเลี้ยงส่งสองพี่น้องนักซิ่ง ฟรีสและแวร์ซายล์ที่กำลังจะไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสด้วย บ้านพักตากอากาศของตระกูลมหาศิริพันธ์ของเธอที่ระยองคือสถานที่พักแรมของทุกคนในวันนี้ และอีกหนึ่งอาทิตย์ถัดจากนี้ด้วย...


จากวันนั้น...ที่เธอบอกลากับฟรีสก็ผ่านมาสามเดือนแล้วสินะ...


เธอก็ได้แต่หวังว่าเขาจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้





“เฮ้ย เหล้าหมดว่ะ ไปซื้อมาเด๊ะ”


“กูอีกแล้ว กูตลอด...ทำไมต้องกูวะ”


“เพราะมึงโง่ไง” ฟรีสร้องบอกจากอีกฟากหนึ่ง


“ไอ้เวร -_-^^”


“ใครใช้ให้มึงช้าจนถึงคนสุดท้ายล่ะวะ? งั่งเอ๊ย” คำตอบจากยมทูตสุดหล่อแห่ง Hell Boys ทำให้ช่างเครื่องอย่างจิมมี่จำต้องลุกขึ้นแล้วเดินไปสตาร์ทรถอย่างเสียมิได้ เขาใช้เวลาสิบนาทีในการขับจากบ้านพักไปมินิมาร์ทข้างหน้ารีสอร์ทแล้วกลับมาพร้อมกับถุงใหญ่ๆ ที่บรรจุเหล้าไว้เต็ม


“เอ้า แดกกันให้พอ ให้เมาเป็นหมากันไปข้างเลย -*-“


“เอ้า ยัยจิ๋ว โค้ก” เวฟไม่ได้สนใจฟังคำแดกดันของจิมมี่ แต่กลับยื่นแก้วน้ำโค้กให้เด็กสาวที่นั่งหาวแล้วหาวอีกอยู่ข้างๆ


“หนาวเนอะ -_-“ เธอรับแก้วโค้กมาดื่มแล้วบ่นหน้ามุ่ย เวฟโยกหัวเธอเบาๆ ก่อนถอดเสื้อแจ็กเก็ตที่ใส่อยู่ไปคลุมไหล่เธอ


“ก็บอกแล้วให้ใส่เสื้อหนาๆ หน่อย นี่อะไร? แต่งตัวยังกะใส่ชุดว่ายน้ำ”


“ชุดว่ายน้ำบ้านนายสิ เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นธรรมดาย่ะ -*-“


“เฮ้อ...ง่วงรึยังยัยจิ๋ว”


“ไม่ง่วงจะหาวเรอะ >O<” เธออ้าปากหาวเป็นครั้งที่ร้อย...ตาที่เคยกลมโตบัดนี้กลับหรี่ปรือ...


“เฮ้ย ขอตัวก่อนนะเว้ย ยัยจิ๋วนี่หาวปากกว้างจนเห็นไส้ติ่งแล้ว”


“ทุเรศ เลนส์ตานายเป็นกล้องส่องทางไกลรึไง -_-^^^” ทันทีที้ได้ยินคำนั้น เธอรีบหุบปากฉับลงแล้วมองแฟนหนุ่มตาเขียวปั้ดทันที ยมทูตหัวเราะก๊ากลั่นก่อนจะลุกขึ้นและยื่นมือให้เธอ

 
“ไป ง่วงก็ไปนอน เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นสาย”


“นายนั่นแหละจะตื่นสาย” ปากบ่นแต่มือเล็กกลับคว้ามือใหญ่ไว้แน่น ก่อนลุกขึ้นยืนเดินตามเขาไป...


โดยมีนัยน์ตาสีฟ้าที่สั่นเทามองตามไปด้วย...


“เค้าเหมาะกันดีนะคะ...” เสียงเล็กๆ เรียกให้เขาหันกลับไปมอง ชายหนุ่มระบายรอยยิ้มอ่อนบางบนใบหน้า...แล้วพยักหน้าน้อยๆ เป็นเชิงเห็นด้วย


นัยน์ตาสีฟ้าทอดมองไปที่ทะเลสีดำเบื้องหน้าด้วยแววตาเหงาๆ


“ใช่ เหมาะ...”


“ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้เมเปิ้ลฟังหมดแล้วล่ะ...”


“...”


“เธอไม่ว่าอะไรฉันเลย...เธอเป็นคนดีนะคะ”


“ฮื่อ...” นัยน์ตาสีฟ้าทอดมองเหม่อออกไปไกล เธอมองดูแววตาเศร้าๆ นั้นด้วยความรู้สึกจุกแน่นอยู่ในหัวใจ...


“พี่แน่ใจเหรอคะ...ว่าจะไปฝรั่งเศสกับฉัน...”


“แน่ใจสิ”


“ถ้าพี่อยากจะอยู่ที่นี่...”


“ฉันจะไปกับเธอ...” เขาตวัดสายตากลับมามองดูหน้าเธอ สายตาจริงจังของเขาทำให้เธอรู้สึกยินดีจากส่วนลึกในใจ เพราะแม้เธอจะทำใจไว้แล้วว่ายังไงเสียเขาก็ไม่มีทางที่จะรักเธอ แต่แค่นี้เธอก็พอใจแล้ว


และแล้วเมื่อมือใหญ่ของเขาเอื้อมมาโอบร่างเธอเข้าใกล้ เด็กสาวก็เอนร่างไปพิงไหล่เขา...เธอคงจะดีใจมากกว่านี้ หากว่าเธอเป็นแฟนเขา เป็นคนที่เขารัก ไม่ใช่ในฐานะน้องสาว... แต่ว่าในตอนนี้...


ไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม เธอก็ขอให้ได้อยู่เคียงข้างเขาต่อไปอย่างนี้...ก็พอแล้ว...


พอแล้วจริงๆ...





“นี่...ง่วงจริงๆ น่ะเหรอ”


“หือ? เปล่า ไม่ได้ง่วง...” คนตัวเล็กตอบกลับมาทั้งที่นัยน์ตายังหรี่ปรือ เวฟหัวเราะเบาๆ เล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ


“งั้นไปที่ๆ นึงกับฉันได้รึเปล่า? ฉันมีอะไรอยากจะให้...”


“ไปไหน?” เสียงง่วงงุนกลายเป็นเสียงใสขึ้นมาทันที ชายหนุ่มขยี้หัวเธอเบาๆ แล้วดึงมือเธอให้เดินตามมา เด็กสาวเดินตามไปอย่างว่าง่าย เพียงไม่นาน ทั้งสองก็มาหยุดยืนอยู่ที่ชายหาดริมทะเล เสียงสายลมพัดพลิ้วทำให้เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนหยักศกนุ่มสลวยของเธอปลิวไปตามแรงลม เมเปิ้ลยืนกางแขนรับลมทะเลด้วยสีหน้ามีความสุข...


และเขาที่ยืนมองเธออยู่ก็ยิ้มตามไปด้วย...


“ฉันสงสัยมาตลอดว่าอะไรทำให้เราได้พบกัน”


“เวรกับกรรมที่ฉันทำเมื่อชาติที่แล้วไง >O<” เด็กสาวตอบหน้าตาเฉย เวฟให้รางวัลเธอด้วยการเขกหัวเธอเบาๆ หนึ่งครั้ง


“แง๊ ทำอะไร เจ็บนะ TOT”


“ถ้าคิดว่าเป็นเพราะเวรกรรมงั้นก็เลิกกันดีกว่า”


“หา! นี่...อย่างอนดิ ฉันขอโทษ ขอโทษน้า T^T”


“...”


“ไม่อยากฟังเหรอว่าเพราะอะไร? นะๆ...อย่างอนน่า ^^” รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่เธอตั้งใจส่งให้เขาทำให้กำแพงที่อุตส่าห์สร้างพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า ชายหนุ่มแกล้งซ่อนรอยยิ้มไว้ในใบหน้าก่อนจะคว้าตัวเธอเข้ามากอดแนบตัว แล้วยื่นหน้าไปกระซิบข้างๆ หู


“อยากให้หายโกรธก็จูบฉันก่อนสิ”


“ลาก่อน เจอกันที่กรุงเทพ -*-“ เธอดันตัวเขาออกอย่างไร้เยื่อไย เวฟรีบตีหน้าเศร้าทันที


“ทำไมเธอใจร้ายยังงี้”


“-_-^”


“ฉันอุตส่าห์รักเธอนะ”


ทำไมต้องทำหน้าน่าสงสารอย่างนั้นด้วย! เมเปิ้ลแอบด่าตัวเองในใจที่ใจอ่อนเหลือเกิน สุดท้ายเธอก็หันไปมองหน้าเขาอย่างเสียมิได้ ก่อนจะกลั้นใจโน้มตัวเข้าไปจูบเบาๆ ที่ปากเขา แต่เจตนาที่ตั้งใจจะแค่ประกบปากธรรมดากลับกลายเป็นว่าเขาดึงตัวเธอเข้าไปใกล้แล้วเปลี่ยนจูบเบาๆ เป็นจูบที่ร้อนแรงแทน เมเปิ้ลตกใจจนลืมหายใจ แต่มือสองข้างกลับไม่ยอมผลักเขาออกไป...


ทำไมเธอต้องแพ้หมอนี่ทุกที!


“คบกันมาไม่กี่เดือนแต่เธอจูบเก่งขึ้นเยอะนะ”


“-///-“


“ตกลงเพราะอะไรล่ะ? ตอบมาได้ยัง”


“...”


“เพราะพรหมลิขิตใช่รึเปล่า?”


“...>///<”


“ตกลงคือพรหมลิขิตใช่ไหม ที่เขียนให้เป็นอย่างนั้น ตกลงให้เรารักกันใช่มั้ย อย่างนั้นขอได้หรือไม่ โปรดอย่าทำให้เราพลัดพราก ให้เรารักกัน เนิ่นนานถึงจนวันตาย ฉันขอได้ไหม...” เสียงนุ่มร้องเพลงออกมาคลอกับเสียงลมที่พัดผ่านร่างของทั้งสอง เมเปิ้ลหลับตาลง... ก่อนจะลืมตาขึ้นพร้อมด้วยรอยยิ้มหวานบนใบหน้า


“น้ำเน่าชะมัด”


“-_-^ ฉันอุตส่าห์ร้องเพลงเพื่อเธอ ทำไมฉันถึงรักผู้หญิงปากจัดยังงี้ได้วะเนี่ย!”


“ฟังให้จบค่อยด่าจะได้มั้ย -_-^”


“คร้าบ คร้าบ”


“ฉันจะบอกว่า...ที่เราได้มาเจอกัน และที่ฉันเลือกนาย ก็เพราะว่า...”


“...”


“ฉันรักนายไงล่ะ” นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนมองสบเข้ากับนัยน์ตาสีดำที่มองมา... เนิ่นนาน และสื่อความหมายได้ลึกซึ้ง...


“งั้นแสดงว่าชาติที่แล้วเธอก็รักฉันสินะ”


“ไม่เห็นเกี่ยวเลย”


“ก็เขาว่าต้องทำบุญร่วมกันมาไง ชาตินี้ถึงเกิดมาเจอกันได้”


“...ก็คงงั้นมั้ง”


“นี่...”


“..หืม?”


“แล้วชาติหน้า...เธอจะรักฉันมั้ย?”


“อะไรของนายน่ะ =_=”


“ฉันจริงจังนะ”


“ฮ่าๆๆ มันก็เป็นเรื่องของอนาคตน่า... แต่ตอนนี้...แค่รู้ว่าฉันรักนายก็พอแล้ว ^^” เธอส่งยิ้มน้อยๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนผืนทราย แล้วเอนกายลงนอนราบบนนั้น มือเล็กดึงให้เขาลงนอนตามมา... และชี้มือขึ้นไปบนท้องฟ้าสีดำที่ดูราวกับผืนผ้ากำมะหยี่ถูกแต่งแต้มด้วยเพชรเม็ดเล็กๆ นับล้านแทนดวงดาว...


และที่ลอยเด่นอยู่ก็คือพระจันทร์สีนวลสะอาดตา...


“เธอรู้ใช่มั้ยว่าฉันรักเธอ”


“จะพูดทำไมหลายครั้ง ฉันก็เขินเป็นนะ -///-“


“ฉันแค่อยากย้ำให้เธอฟังหลายๆ ครั้งน่ะ” เวฟหัวเราะน้อยๆ มือใหญ่เลื่อนไปกุมมือเล็กที่เย็นเฉียบของเธอไว้อย่างแผ่วเบา...และมือนั้นก็บีบตอบกลับมา


“ไหนของที่จะให้ฉัน”


“อยากรู้เหรอ?”


“แน่นอน ไม่อยากรู้ฉันคงไม่ถามให้เสียน้ำลาย”


“ฉันตั้งใจจะบิลด์อารมณ์โรแมนติกนะ =_=^”


“ก็บิลด์ไปสิ ฉันไม่ได้ฉุดหางนายไว้นี่ นายโย่งปากหมา” เวฟอยากจะเขกกะโหลกยัยตัวเล็กของเขาเหลือเกินที่บังอาจทำให้ฟีลโรแมนติกที่เขาอุตส่าห์สร้างมาต้องเสียหาย


“หลับตาสิ”


“หา? ทำไมฉันต้อง...”


“ถ้าไม่หลับฉันก็ไม่ให้”


“หลับก็หลับ” เด็กสาวบ่นอุบอิบ แต่ก็ยอมหลับตาแต่โดยดี...


ชายหนุ่มล้วงลงไปในกระเป๋าและหยิบกล่องใบเล็กๆ กล่องหนึ่งออกมา เขาค่อยๆ เปิดมันอย่างระมัดระวัง และทันทีที่วัตถุในนั้นออกมารับอากาศภายนอก แสงจากพระจันทร์ก็ส่องกระทบมันเป็นประกาย... เวฟยิ้มน้อยๆ และค่อยๆ ดึงมือเธอมาแบออก... แล้ววางวัตถุนั้นลงไป


“อะไรอ่ะ?” เธอเอ่ยปากถาม แต่ก็ไม่ได้ลืมตา


“ลืมตาสิ” เขากระซิบเสียงแผ่วเบาที่ข้างหู เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ และทันทีที่นัยน์ตากลมโตมองเห็นวัตถุสะท้อนแสงที่อยู่ในมือ...


น้ำตาอุ่นๆ รื้นขึ้นที่ขอบตา...


“Will you marry me?”


“บ้า จะแต่งได้ไง >///< ฉันกับนายเพิ่งจะอายุ 18”


“หมั้นไว้ก่อนไง กันเธอหนี” เวฟยื่นหน้ามาพูดใกล้ๆ หู และเธอก็เริ่มรู้สึกได้ถึงลางอันตรายที่คืบคลานเข้าใกล้ แต่มันช้าไปซะแล้ว เพราะเขาดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้แนบกายเรียบร้อยแล้ว


“ปล่อยน่า เดี๋ยวคนเดินมาเห็น”


“จะใครล่ะ? นี่มันรีสอร์ทส่วนบุคคล”


“ก็พวกเพื่อนๆ ไง นายจะบ้า... อ๊ะ!” ด้วยความรำคาญ เวฟปิดปากเธอด้วยริมฝีปากของเขาเอง... และนั่นทำให้เธอเงียบลงไปถนัดตา


เขาดึงมือเธอมาจับไว้ แล้วหยิบแหวนทองคำขาวประดับเพชรเม็ดเล็กๆ ที่เขาเลือกแทบตายเพื่อให้ถูกใจเธอ... แหวนวงนี้ที่เขาเห็นแล้วก็พลันนึกถึงหน้าเธอขึ้นมาทันที... รอยยิ้มอ่อนโยนทาบทาบนใบหน้าของเขา…


ชั่วชีวิตนี้เขายังไม่เคยคิดเลยว่าจะมีโอกาสได้รักใครขนาดนี้... จะสามารถทุ่มเทเพื่อใครขนาดยอมตายถวายชีวิตขนาดนี้...แต่เขาก็หาเธอเจอแล้ว... ยัยผู้หญิงปากจัด ตัวเล็กพริกขี้หนูคนนี้ เขาจะไม่ยอมปล่อยมือเธอไม่ว่าจะเพราะอะไรก็ตาม


เขาค่อยๆ สวมแหวนวงนั้นที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ...


“ฉันรักเธอ...”


“ฉันก็รักนายนะ”


== THE END ==





[18 OCT 2007]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,015 ความคิดเห็น

  1. #1001 pim za za (@pim123pim) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2555 / 09:45

    ซึ้งจนน้ำตาไหลเลย

    #1,001
    0
  2. #994 เจ้าหญิง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2554 / 20:45
    สนุกที่สุดใน3โลกเลยค๊าาา

    รักคนแต่งที่สุดดดด ^_^
    #994
    0
  3. #988 เรราวัน อิธิวรมิตร (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2554 / 23:20
    เกลียดแวร์ซายมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #988
    0
  4. #982 poppy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 มีนาคม 2554 / 17:31
    สนุกมากๆๆเลยค่ะ อ๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เปนรายว่ะ
    #982
    0
  5. #979 MiSoRiT^T (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มีนาคม 2554 / 01:07
    เรื่องนี้-มันเหมือนชีวิตจริงเราเลย

    ทำไมกันนะ

    ตอนนี้เราก็ตอบไม่ได้ว่าจะเลือกใคร

    เรายังไม่รู้ใจตัวเองเลย

    ช่วยเลือกหน่อยสิคะถ้าเป็นคุณ คุณจะเลือกคนแบบไหน

    1.เป็นคนเอาใจใส่ ตลก หวงแรง หึงแรง เป็นคนที่ทำให้เรายิ้มได้ตลอดเวลา

    2.เป็นคนตลก เฮฮา ชอบเข้าสังคม คอยอยู่ข้างๆเราเสมอเวลาที่เราทุกข์ใจหรือมีปัญหา คอยปลอบเราทุกสถานการณ์

    เดี่ยวจะมาดูคำตอบของทุกคนนะคะ ขอบคุณค่ะ

    ปล.อ่านเรื่องนี้แล้วเราซึ้งมากๆเลยคะ ขอบคุณสำหรับนิยายนะคะ

    ปลล.เราจะพยายามรู้ใจตัวเองให้ได้จะได้ไม่ต้องทุกข์เหมมือนทุกวันนี้

    ขอบคุณทุกๆคำตอบค่ะ(ขอบคุณล่วงหน้า แหะๆ^^'')
    #979
    0
  6. #978 pckmagicz# (@blue_magic) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2554 / 22:31
    อ่านอีกกี่รอบก็เจ๋งง > <
    #978
    0
  7. #957 Back Evill (@415666) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2553 / 18:38
    สุดยอดเลย *O*
    #957
    0
  8. #956 Zera1 (@sera-girl) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2553 / 16:49
    จบแร้ว น่ารักจัง

    สงสารฟรีสสสสส

    อยากอ่านเรื่องฟรีสกะแวร์ซายอะ

    ชอบบบบฟรีสสส
    #956
    0
  9. #953 ไม่รู้ไม่ชี้ (@peninsula) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2553 / 20:52

    สงสารฟรีสอะ ไม่รู้จะพระรองไปไหน 555
    เรื่องนี้สนุกมาก พระเอกนางเอกน่ารักๆ
     

    #953
    0
  10. #950 saiji (@saraharu) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2553 / 16:20

    อยากให้เจ้าหญิงตีพิมพ์จัง

    #950
    0
  11. #923 hell-girl (@hell-girl) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2553 / 21:17
    แล้วฟรีสจะเปนงัยต่อไปอ่ะคะ
    #923
    0
  12. #918 ~•มuต์llห่Jสาexมoก•~ (@poraround) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2553 / 11:03
    ^o^...happy~...happy~...จบอย่างมีความสุข...The end..~
    #918
    0
  13. #903 ฝานนนนนนนน (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2553 / 23:57
    โฆยตอนท้ายๆๆๆร้องไห้แทบตายเลยอะเราเศร้ามากๆๆๆเลยT^T
    #903
    0
  14. #900 monster (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 เมษายน 2553 / 03:12
    จะแต่งต่อของฟรีสปะคะ

    อยากรู้ว่าฟลีสจะคู่กะใคร

    #900
    0
  15. #899 ooyza123 (@ooyza123) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 เมษายน 2553 / 20:40
    จบแล้ว
    มีทุกอารมณ์เลยค่ะ

    สุข เศร้า เคล้าน้ำตา
    #899
    0
  16. #870 จูนเนอร์ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 เมษายน 2553 / 15:59
    เนอร์ชอบโจ๊กเกอร์หรือฟรีสมากกว่าเวฟอีกงะ



    ฮือๆTT^TT



    สงสารฟรีส



    อ๊ากกกกกกกกกกกก



    ฮือๆTToTT



    (^^)T_un_Er(^^)
    #870
    0
  17. #869 oOไข่ปิ้งOo (@gainzaa) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 เมษายน 2553 / 22:23
    หนุกมากกก
    เเต่เศร้า า
    #869
    0
  18. #865 beeriiz (@beeriizzz) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 มีนาคม 2553 / 20:35
    ยอด เยี่ยม มาก ก ก ก!!~
    #865
    0
  19. #861 หัวสม๏งปaาท๏ง (@ichimarulnw) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2553 / 20:46
    สงสารฟรีสอ้ะ
    T^T
    ชอบเรื่องนี้จัง
    สนุกมากๆเลยค่ะ ^ ^
    #861
    0
  20. #851 amphet@mines (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2552 / 22:14
    หนุกมากมายเลย อ่านแล้วอินมาก

    ชอบเวฟแต่สงสารโจ๊กเกอร์ง่ะ

    แต่งมาให้อ่านอีกนะ
    #851
    0
  21. #848 SOJE (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2552 / 14:01
    อร๊ากกก ~ T^T อินจัด

    สงสารฟรีสอ่ า > < ) )
    #848
    0
  22. #846 สาวน้อยผู้ คลั่งนิยาย (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2552 / 17:49
    หนุก อ่ะ ทำไม ไม่ ตีพิมพ์น่ะ
    #846
    0
  23. #840 Airichan (@matimon35) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 กันยายน 2552 / 21:38
    อยากให้ตีพิมพ์อ่ะ
    #840
    0
  24. #833 ★BAKA_YAMI (@prominence0409) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 กันยายน 2552 / 22:49
    กร๊าซซซ >.,อ่านกี่ทีก็ซึ้งจ้ะ :)))))

    รักพี่เจ้าหญิงที่สุด!
    #833
    0
  25. #831 darkness light (@skylies) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2552 / 16:23

    ตามหลักการแล้วเฟิร์นอ่านเรื่องนี้จบไปแล้ว แปด รอบ =_=''

    แต่เนื่องจากคิดถึงเลยมาอ่านอีก

    ถ้าไม่ตีพิม เฟิร์น print ไว้อ่านได้ม่ะ ??

    #831
    0