>SpeeD LovE< :: ซิ่งสุดใจ รักนี้ให้เธอ

ตอนที่ 28 : >>SpeeD LovE!! :: Last Love... [27]<<

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 เม.ย. 51

== == == == == == == == == ==


Chapter 27 :: Last love...



== == == == == == == == == ==


เสียงโทรศัพท์มือถือของเวฟดังขึ้นขณะที่เขากำลังนั่งเล่นเกมบอยอยู่บนเตียง เขาเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาดูเบอร์โทรเข้า แล้วก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อพบว่า ‘เธอ’ นั่นเองที่โทรเข้ามาหาเขา


“เมเปิ้ล?”


[ฉันโทรไปกวนนายรึเปล่า?]


“เปล่า! เปล่าเลย!! ฉันตื่นอยู่ ได้หลับไปนานอ่ะก็เลยขี้เกียจนอนแล้ว” เวฟพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง ทว่าปลายสายกลับเสียงสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด


[...ตื่นนานหรือยัง?]


“ก็พอสมควรแล้วแหละ เธอน่ะใจร้ายจังนะ...ไม่ยอมมาเยี่ยมผู้มีพระคุณบ้างเลย”


[ขอโทษ...]


“เฮ้...อย่าทำเสียงแบบนั้นได้มั้ย? ขอเถอะ...”


[...]


“...เธออยู่กับไอ้ฟรีสมันใช่มั้ย”


[...]


“ฉันไม่ได้จะขอร้องให้เธอมาคบกับฉันหรอก”


[...]


“ฉันแค่อยากเห็นหน้าเธอ อยากให้เธอยิ้มกว้างๆ ให้ฉัน... ไม่ต้องให้ฉันเป็นคนสำคัญที่สุดก็ได้...แต่แค่อยากได้ยินอีกสักครั้งว่าเธอรักฉัน...”


[…]


“นี่ อย่าเงียบสิ”


[ฉัน...]


“...”


[ฉันรัก...]


“...แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ”


[...]


“ขอบคุณนะ”


เวฟกดตัดสายไปแค่นั้น เขาไม่อยากพูดอะไรที่เป็นการทำให้เมเปิ้ลลำบากใจไปมากกว่านี้แล้ว แค่ตัดใจจากเธอคงทำได้ ถึงมันจะยากสักหน่อยที่ต้องมองดูเธออยู่กับคนอื่นอยู่ทุกวี่ทุกวัน แต่ยังไงก็ต้องทำให้ได้... แต่เขาคงทำไม่ได้หากรู้ว่าเธอเองก็รักเขา การตัดใจยอมปล่อยไปทั้งๆ ที่เธอรักเขา มันเจ็บปวดยิ่งกว่ายอมตัดใจเพราะเธอรักคนอื่นมากนัก


“ใจร้ายจังนะ พูดๆๆ อยู่คนเดียวแล้วก็ตัดสายไปเฉยเลย”


== == == == == == == == == ==


ฉันเดินเข้าไปในห้องหลังจากที่อีตาบ้านั่นกดตัดสาย ทุเรศที่สุด เอะอะจะวางก็วางคิดว่าตัวเองเป็นใครที่ไหนกันยะ -_-^^^


“หะ...หา?” เกมบอยในมือเวฟหล่นตุ้บลงไปนอนแอ้งแม้งบนเตียงทันทีที่เขามองเห็นฉัน “เธอ...มาได้ไง”


“ฉันมีขาก็เดินมาได้สิ =_=”


“อือ นั่นสินะ...แล้วโจ๊กเกอร์ไปไหนซะแล้วล่ะ?”


“...เขาก็อยู่ที่บ้านเขาสิ”


“ไม่ได้มาด้วยกันเหรอ?”


“เขาอยู่บ้าน ฉันอยู่นี่ คิดว่ามาด้วยกันหรือไง?” ฉันตอบพลางเดินไปนั่งที่ข้างเตียงของเวฟ สภาพดูไม่จืดเลยแฮะ... ทั้งเฝือกทั้งผ้าพันแผลทั้งสายน้ำเกลือ อะไรก็ไม่รู้


“กวนประสาทกระทั่งคนป่วยเลยเหรอเธอ?”


“ก็ยังงั้นแหละ”


“เชอะ TT^TT”


“ขอบคุณนะ”


“อะไรของเธอ?”


“ที่ช่วยฉันไง ขอบคุณนะ” ฉันพูดซ้ำอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มให้เขา


“ฮ่าๆๆ คนเก่งอย่างฉันแค่นี้มันจิ๊บๆ”


“คนเก่งอย่างนายต้องใช้เลือดของฉันต่อชีวิตเชียวนะ...เพราะงั้นเราเจ๊ากัน”


“เฮ้ย!! แย่จังเลย แบบนี้ต้องให้หมอถ่ายเลือดออกแล้วล่ะ ขืนมีเลือดเธอในตัวฉัน ฉันก็จะ...”


โป๊กกก!!! ก่อนที่เวฟจะทันพูดจบฉันก็เขกกะโหลกเขาด้วยกำปั้นเรียบร้อยแล้ว คนบ้าอะไรกวนประสาทได้ไม่เว้นวันหยุดราชการ -*-


“เจ็บนะยัยบ้า” เขาพูดพึมพำ...


“แล้ว...นายไม่อยากได้ยินแล้วเหรอ”


“ได้ยินอะไร?”


“คำว่าฉันรักนายไง”


“...ไม่”


“ว่าไงนะ?” ฉันชักสีหน้าทันที


“เธอนี่มันใจร้ายจริงๆ เลย...” น้ำเสียงของเวฟสั่นเล็กน้อย เช่นเดียวกับสายตาของเขา ที่มองสบตาฉันด้วยความเศร้า


“ทั้งที่ตัวเองก็บอกเองแท้ๆ ว่ารักฉันไม่ได้”


“...”


“แล้วจะมาพูดให้ฉันลังเลใจทำไม”


“ใครบอกว่าฉันจะพูดให้นายลังเลใจ?”


“...”


“เพราะคนที่ฉันรักคือนาย...และฉันจะไม่ไปไหนอีกแล้ว”


เวฟนิ่งสนิทไปทันทีทันใด


“ว่า...ไงนะ”


“ฉันบอกว่า...ว้าย!”


ก่อนที่ฉันจะได้ทันพูดจบ ก็รู้สึกได้ว่าเขารั้งร่างฉันเข้าไปใกล้แล้วจูบฉันอย่างอ่อนโยน... ฉันเต็มใจรับรสหวานจากเขา...ด้วยความแน่ใจว่าฉันรักผู้ชายคนนี้มากเหลือเกิน


คำว่ารักไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความสงสาร ความเห็นใจ และคำสัญญา ฉันไม่สามารถบังคับหัวใจตัวเองให้กลับไปรักโจ๊กเกอร์เหมือนเดิมได้ ถึงแม้จะรู้สึกผิดมากก็ตามที แต่ก็กลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้ ความทรงจำระหว่างฉันกับเขามันมีมากมายเหลือเกิน เป็นความทรงจำที่ดีและไม่สามารถหาจากที่ไหนจากใครได้อีกแล้ว ฉันดีใจมากที่ในชีวิตนี้ได้เจอกับเขา...โจ๊กเกอร์ เขาคือผู้ชายที่ดีที่สุดคนหนึ่งที่ฉันเคยรู้จัก คือคนที่รักฉันที่สุด และไม่เคยทำให้ฉันต้องเสียใจ...คือคนที่เป็นห่วงฉัน...เสมอมา อยู่เคียงข้างฉัน และคอยจับมือฉันเวลาที่ฉันเหงา เพราะมีเขา...ชีวิตของฉันถึงได้มีรอยยิ้ม มีความสุข...


ทว่า...ผู้ชายตรงหน้าฉันคนนี้ทำให้ชีวิตของฉันมีความรัก...


ฉันเสียใจที่ไม่สามารถรักโจ๊กเกอร์ได้อีก เสียใจที่เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมอย่างที่ฉันสัญญาไม่ได้ แต่การฝืนใจไม่ได้ช่วยให้ฉันรักเขา...


เพราะฉะนั้น...ถึงแม้มันจะเป็นการทำให้เขาเจ็บ และเสียใจ...


ฉันก็ยังยืนยันจะเลือกคนๆ นี้...


“ฉันรักนายนะ”


“พูดอีกได้มั้ย”


“ฉันรักนาย...”


“อีกครั้งได้รึเปล่า...”


“ต่อไปฉันจะพูดให้นายฟังจนเบื่อเลย...”


== == == == == == == == == ==


<<FREEZE>>


ผมกำลังยืนอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วย... ห้องของไอ้เวฟ


ไม่รู้เหมือนกันว่ายืนอยู่ตรงนี้นานเท่าไหร่แล้ว แต่คำพูดที่ดังลอดออกมานอกห้องทำให้ผมได้แต่ยืนพิงประตูห้องอยู่อย่างนั้น


ความรักที่เธอมีให้หมอนั่น...ผมคงไม่สามารถแย่งมันมาได้อีกแล้ว ผมทำไม่ได้...


ถึงแม้หัวใจจะเจ็บ แต่ที่ผมอยากจะเห็นก็คือรอยยิ้มและสีหน้าที่มีความสุขของเธอ มากกว่าจะได้เห็นรอยน้ำตาบนหน้าสวยๆ นั่น ผมอยากเห็นเธอมีความสุขยิ่งกว่าใคร อยากจะปกป้องรอยยิ้มของเธอไว้ให้นานที่สุดยิ่งกว่าใคร ที่ผ่านมาผมเห็นแก่ตัวมากจนฝืนใจเธอ หลอกใจตัวเอง...


เรื่องของเราสองคนคงมีได้แต่ในอดีต และเป็นแค่ความทรงจำที่สวยงาม


ผมควรจะดีใจที่ได้เห็นเธอมีความสุขกับคนที่เธอรัก...


...แค่นั้นก็พอแล้วสำหรับผม สำหรับความรักสิบแปดปี...ที่ผมมีให้เธอคนเดียว แค่ได้เห็นเธอมีความสุข คอยดูแลปกป้องเธออยู่ห่างๆ...เพียงแค่เธออยู่ในสายตาผม ไม่จากไปไหน แค่เธอยังยิ้มให้ผม...ยังเป็นเจ้าหญิงที่น่ารักของผมตลอดไป เพียงแค่นั้น...ก็พอแล้ว...


แต่น้ำตาที่มีตอนนี้มันมาจากไหนกัน...

‘นี่...ฉันน่ะ ชอบโจ๊กเกอร์ที่สุดเลยนะ...’

เสียงเล็กๆ ดังอยู่ที่มุมหนึ่งในใจของผม... นั่นคือครั้งแรกที่เธอบอกว่าชอบผม...

‘ฉันดีใจที่ได้เจอโจ๊กเกอร์นะ ต่อไปนี้ฉันจะรักโจ๊กเกอร์ไปจนตายเลย >O<’

แม้จะแค่คำพูดสมัยเด็กๆ ที่คงไม่สามารถถือเป็นจริงจังอะไรได้ แค่นั้นก็ทำให้ผมดีใจมากแล้ว...

‘ฉันรักโจ๊กเกอร์นะ...เราจะรักกันตลอดไปนะ ^^’

คำพูดของเธอ รอยยิ้มของเธอ...


ไม่มีอีกแล้ว...


คำพูดเหล่านั้น ผมคงไม่ได้เป็นเจ้าของคำว่า ‘รัก’ ของเธออีกแล้ว...


แต่ผมคงไม่อาจลืมเลือนไปได้ จะกี่วัน...ในชีวิตผมก็มีแต่เธอ เธอกลายเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของผมไปแล้ว...เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีเลิศอะไรมากมาย ไม่ใช่คนที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลก ในสายตาของคนอื่น...


...แต่ในสายตาของผม เธอคือเจ้าหญิงแสนสวย...


ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่ผมจะต้องตัดใจ...แล้วปล่อยเธอไปตามที่ใจเธอปรารถนาเสียที...


ผมค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปช้าๆ... แล้วภาพของเธอที่กำลังกอดเวฟอยู่ก็ทำให้ผมชะงักไปเล็กน้อย...


ไม่ได้สิ...ผมไม่อยากเห็นแววตาสงสารเห็นใจจากเธออีกแล้ว ผมอยากเห็นแต่รอยยิ้มสดใสของเธอเท่านั้น เธอคงจะยิ้มไม่ออกนักถ้าหากผมทำหน้าซึมเศร้า ผมต้องยิ้มสิ...ยิ้มเข้าไว้ ยิ้มแบบที่ผมยิ้มให้เธออยู่เสมอสิ

‘เวลาโจ๊กเกอร์ยิ้มนะ ฉันจะรู้สึกว่าโลกนี้สดใสขึ้นมาทันตาเลยล่ะ ^^ เพราะงั้นยิ้มบ่อยๆ นะ แล้วฉันจะยิ้มให้นายบ้าง’

งั้นฉันจะยิ้มให้เธอตลอดไปนะ...


เธอจะยิ้มให้ฉันตลอดไปด้วยหรือเปล่า?


“อ้าวไอ้ฟรีส ว่าไงวะ”


“มาเยี่ยมว่ะ นึกว่าแกตายไปแล้วซะอีก” ผมยักคิ้วให้ไอ้เวฟนิดนึง หมอนั่นหน้าบูดเป็นตูดเป็ดแล้วโยนหมอนมาใส่หัวผม


“ไอ้นรก มาถึงก็แช่งเลยเหรอวะ”


“ฮ่าๆๆๆ ก็นึกว่าแกอยากกลับบ้านเกิดไง ยมทูตไม่ใช่เหรอ?”


“แกไปก่อนเถอะ ไอ้เดวิลงี่เง่า =_=^^”


“หึๆ”


“โจ๊กเกอร์...” เสียงเรียกของเมเปิ้ลทำให้ผมหันไปมองหน้าเธอ...


เธอยิ้มน้อยๆ ให้กับผม...


แบบนี้ก็พอแล้ว แค่เธอยิ้มให้...


“เฮ้ยพวกนายสองคนอ่ะออกไปข้างนอกหน่อยดิ๊ ฉันจะนอนพักซักแป๊บ เสียงยัยนี่ดังแสบแก้วหูมาก หลับตายังไม่ลงเลย” เวฟทิ้งตัวลงนอนกับหมอนใบใหญ่...แล้วพูดขึ้น เมเปิ้ลหันไปค้อนหมอนั่นนิดหน่อยก่อนจะหันมามองหน้าผมด้วยสีหน้าเศร้าๆ...


ขอบใจมาก...ขอบใจนะไอ้เวฟ...


== == == == == == == == == ==


“เธอได้นอนพักมั่งรึเปล่า” ผมเอ่ยถามเมื่อเราสองคนนั่งลงบนม้านั่งไม้ตัวเล็กๆ ในสวนของโรงพยาบาลแล้ว เธอหันมายิ้มให้ผมน้อยๆ แล้วพยักหน้า


“ฉันเผลอหลับไปตั้งนาน”


“สีหน้าเธอดูไม่ค่อยดีเลยนะ”


“เพราะฉันหิวข้าวไง TOT”


“ฮ่าๆๆๆ กะแล้ว...ยัยเจ้า...ยัยบ๊องนี่” ผมเปลี่ยนคำที่ใช้เรียกเธอกะทันหัน...


แค่เพราะว่าเรียกเธอด้วยชื่อนั้นแล้วผมจะรู้สึกเสียใจน่ะ


“เรียกฉันว่าเจ้าหญิงเหมือนเดิมไม่ได้เหรอ...” น้ำเสียงตัดพ้อของเธอทำให้ผมต้องเงยหน้าขึ้นมองหน้าเธอ... และพยายามหักห้ามใจที่กำลังจะเอื้อมมือไปลูบผมนุ่มลื่นสีน้ำตาลอ่อนของเธออย่างยากลำบาก...


การตัดใจจากใครซักคนมันยาก...


“ได้สิ...”


ยิ่งโดยเฉพาะจากคนที่มีความทรงจำกับเรามากมายอย่างนี้


“ฉันขอโทษ...”


“ฉันไม่อยากฟังคำว่าขอโทษจากเธอนะ...ถ้าเธออยากจะไป ฉันก็จะให้เธอไป แต่...ห้ามร้องไห้ ห้ามเสียใจอีกนะ...”


“ฮื่อ...”


“ทิ้งผู้ชายที่แสนดี หล่อ เท่ เก่ง ฉลาดไปแล้วน่ะ ก็อย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน” ผมโยกหัวเธอไปมาเบาๆ แบบที่เคยทำบ่อยๆ เธอหัวเราะกิ๊กก่อนจะย่นจมูกให้ผมแล้วพูดเสียงแหลม


“นายต่างหากที่ต้องเสียใจ เพราะฉันน่ะเป็นทั้งผู้หญิงที่สวย น่ารัก แล้วก็นิสัยดีที่สุดแบบที่หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว”


ใช่...ฉันคงหาผู้หญิงที่ฉันจะรักได้มากขนาดนี้ไม่ได้อีกแล้ว...


“ฮ่าๆๆๆๆ” ผมหัวเราะ...


...เพื่อจะกลบเกลื่อนน้ำตาที่กำลังจะไหล ผมจะร้องไห้ต่อหน้าเธอไม่ได้


และผมได้แต่เงียบเพราะไม่รู้จะพูดอะไร สิ่งที่ผมอยากพูดอยากบอกกับเธอมันมีมากนะ แต่ผมไม่รู้จะพูดอะไรก่อน สุดท้ายเลยได้แต่เงียบ


ทั้งที่มีอะไรอยากจะพูดมากมายแท้ๆ...


ทั้งที่ใจจริงแล้วอยากจะอยู่กับเธอให้นานที่สุดแท้ๆ...


ทั้งที่ความทรงจำที่มีกับเธอมันมากมายเสียจน...


แต่ก็ทำได้แค่เงียบ... นานมากจนกระทั่งเธอเปิดปากพูดขึ้นก่อน


“...ขอบคุณมากนะ ^^ ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างเลย”

 
“น่า ฉันยินดี...เพื่อเจ้าหญิงแสนสวยคนนี้...^^”


“ตั้งแต่นี้ไปนายก็ต้องมีความสุขนะ... อย่าหายหน้าหายตาไปจากชีวิตฉัน อย่าไปไหนไกลๆ นะ จะว่าฉันเห็นแก่ตัวก็ได้ แต่ฉันอยากให้นายอยู่กับฉันไปตลอด”


ผมส่งยิ้มบางๆ ให้กับเธอ...แต่คราวนี้ผมสัญญากับเธอไม่ได้ เพราะการอยู่มองดูเธออยู่กับเขามันยากเกินไป


“ฉันจะไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสกับยัยแวร์ซายล์ ส่วนไอ้ฟรองซ์ก็อยู่ที่นี่ต่อไป ช่วยพ่อฉันทำงาน”


แค่ประโยคสั้นๆ ทำให้เธอเบิกตากว้าง มองผมด้วยสายตาตื่นตกใจ


“อะ...อะไรนะ”


“ฉันจะไปตอนจบม.6 เนี่ยแหละ”


“ทำไม...”


“ฉันแค่ไม่อยากให้เธอลำบากใจทุกครั้งที่เจอหน้าฉัน”


“...ฉันไม่อยากให้โจ๊กเกอร์ไป”


“ฉันจะกลับมานะ...เมื่อฉันพร้อม...”


“...”


“แต่ต่อไปช่วยยิ้มให้ฉันเหมือนเดิมด้วยนะ ช่วย...มองหน้าฉันแบบไม่มีความสงสารได้มั้ย...”


“...”


“ฉันรักเธอนะ...และก็อยากให้เธอมีความสุข”


“...” น้ำตาของเธอค่อยๆ ไหลอาบแก้มลงมาเงียบๆ แต่กระนั้นเธอก็ยังอุตส่าห์ฉีกยิ้มกว้างให้ผม ผมเช็ดน้ำตาให้เธอเบาๆ


“ไหนว่าจะไม่ร้องไห้ไง”


“ผงเข้าตาอ่ะ >_<~ ขอโทษทีนะ” เธอรีบใช้สองมือปาดน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว


“สัญญามาสิว่าจะติดต่อกลับมา”


“แน่นอน ^^”


“ดีมาก ^O^”


“งั้นสัญญากับฉันบ้าง...ว่าเธอจะไม่ลืมฉัน”


“ฉันจะลืมโจ๊กเกอร์ได้ยังไง?” เธอยิ้มกว้างให้ผม...


ผมมองดูเธออีกครั้ง... เพื่อจะเก็บรายละเอียดทุกอย่างไว้ ทั้งเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนหยักศกนิดๆ ยาวสลวยถึงกลางหลังที่เธอปล่อยยาวสยายทิ้งตัวอย่างสวยงาม นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อน ตากลมโตคู่สวยที่มักจะมองดูเหมือนตาลูกแมวน้อย ผิวขาวๆ อมชมพูระเรื่อ ริมฝีปากสีพีชที่มักจะยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่เสมอ ทุกสิ่งทุกอย่าง...


จากวันนี้ไป เธอจะไม่ใช่คนที่ผมบอกว่ารักได้อีกแล้ว...


จากนี้ไปเธอจะเป็นคนที่ผมได้แค่ยิ้มและดูแลอยู่ห่างๆ เท่านั้น เพราะเธอจะมีคนคอยดูแลอยู่แล้ว และนั่นมันยากเกินกว่าที่ผมจะยืนมองดูเธออยู่กับคนอื่นได้


ผมอยากอยู่กับเธอ แต่กลับทำใจไม่ได้...


ผมไปซะมันคงจะดีกว่า...


แค่ได้รู้ว่าหมอนั่นจะดูแลเธออย่างดี และไม่ทำให้เธอเสียใจ แค่นั้นมันก็พอแล้วล่ะ...


ลาก่อนนะ... เจ้าหญิงของผม...


ผู้หญิงคนเดียวที่ผมรักมาตลอดสิบแปดปี...

จากนี้ไปเธอจะต้องมีความสุขที่สุดนะ...


' From the day I’ve met you, I realized that you’ll be the one I love forever… I can’t even forget your face just a second…and ‘til my life ends…my heart won’t stop loving you…
(ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ ฉันก็รู้ได้ว่าเธอคือคนที่ฉันจะรักตลอดไป... ฉันลืมหน้าเธอไม่ได้แม้แค่วินาทีเดียว และจนกว่าชีวิตฉันจะจบลง...หัวใจของฉันจะไม่หยุดรักเธอ...) '

 
== == == == == == == == == ==


[[TO BE CONTINUED]]
เจ้าหญิงผู้เลอโฉม


[10 OCT 2007]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,015 ความคิดเห็น

  1. #1005 Watsaya ' B2UTY (@galagoy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 16:56
    เศร้าอ่ะ,,,, น้ำตาไหลพรากเลยย....ฟรีสสสสส ;_____;
    #1,005
    0
  2. #949 saiji (@saraharu) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2553 / 15:58

    แหมถ้าเอาถังมารองน้ำตานี่คงได้เป็นลิตรเลยมั้ง

    #949
    0
  3. #924 hell-girl (@hell-girl) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2553 / 21:22
    เส้ามากมายอ่ะ

    หมดน้ำตาไปหลายโหลเลยอ่ะ

    สงสารโจ๊กเกอร์อ่า

    T.,T
    #924
    0
  4. #917 ~•มuต์llห่Jสาexมoก•~ (@poraround) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2553 / 10:43
    หนุกมากเลยค๊ะทุกตอนเลย...happy~...แอบร้องไห้หน่อยๆนะเนี้ย>////<"...รักกานตลอดไปน๊า..
    #917
    0
  5. #898 ooyza123 (@ooyza123) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 เมษายน 2553 / 20:32
    สงสารอ่ะ 
    แต่เชียร์เวฟ
    #898
    0
  6. #867 lovelesspook (@lovelesspiik) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 เมษายน 2553 / 20:27
    ร้องไห้ ง่า TT^TT
    #867
    0
  7. #864 beeriiz (@beeriizzz) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มีนาคม 2553 / 20:25
    เศร้า ไป ไหน

    TT'
    #864
    0
  8. #859 sckemper (@sckemper) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2552 / 16:53

    เศร้าเว่อร์

    ใจร้ายง่าส์

    T____________T

    #859
    0
  9. #847 soje (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2552 / 11:53
    T^T สงสารโจ้กเกอร์ง่ า

    เจ้าหญิงใจร้า ย ~ TT_TT
    #847
    0
  10. #839 Airichan (@matimon35) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 กันยายน 2552 / 21:26
    โจ๊กเกอร์นาย สุดยอดมากเลย
    นับถือสุดๆ
    #839
    0
  11. #835 ไม่ต้องรุหรอก (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 กันยายน 2552 / 12:59
    น่าสงสานเดวิลอ่ะ



    ตอนท้ายๆร้องไห้เกือบทุกตอนเรย



    เส้าจิต
    #835
    0
  12. #829 ปากกาสะท้าโลก (@gannee) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2552 / 16:38

    กรี๊ดดดดด


    พิมร้องหั้ยเหมือนเราเรยอะ



    เส้าจริงๆนะคะ


    ตีพิมแพทจะซื้อมาเกบบบบบบบ

    #829
    0
  13. #807 Kitty (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มีนาคม 2552 / 13:24
    ทำไมไม่ได้ตีพิมพ์อ่ะคะ...สนุกดีออก >.<

    น่าเสียดายยยยยย T_T
    #807
    0
  14. #804 PiM (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มีนาคม 2552 / 12:56
    หนุกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลยค่ะ



    ร้องไห้ด้วยอ่า



    T__________T
    #804
    0