>SpeeD LovE< :: ซิ่งสุดใจ รักนี้ให้เธอ

ตอนที่ 27 : >>SpeeD LovE!! :: The one I love the most...[26]<<

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,928
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 เม.ย. 51

== == == == == == == == == ==

Chapter 25 : The one i love the most...


DEADLY LOVER แผนรักมัดหัวใจของยัยยมทูต 
วางแผงเดือนพฤษภานะค้า ^O^!!!

== == == == == == == == == ==


‘ช่วยด้วย!! เวฟ...ช่วยด้วย!!’


เสียงกรีดร้องของใครคนหนึ่งดังอยู่ในส่วนลึกสุดของจิตใจ เสียงใครกันนะ...


เขารู้แค่ว่าเขาต้องไปช่วยเธอ...


แต่ทำไมแขนถึงหนักอึ้งราวกับไม่ใช่ของเขาเองแบบนี้ ทำไมถึงยังขยับไปช่วยคนๆ นั้นอย่างที่ต้องการไม่ได้กันนะ... แล้วเกิดอะไรขึ้นกัน...


เขาไม่รู้...


ตอนนี้แม้กระทั่งภาพเบื้องหน้าก็ยังเป็นสีดำ


ความรู้สึกเจ็บปวดเริ่มแผ่ซ่านขึ้นมาจากแทบทั่วร่าง มันเกิดอะไรขึ้นนะ ภาพสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะจบลง เขามองเห็นใครกัน


จริงสิ นึกออกแล้ว เป็นคนที่เขายอมทุ่มชีวิตเพื่อปกป้อง...


คนที่กำลังจะเดินจากเขาไปหาผู้ชายอีกคน เธอ...ที่เขารัก แต่เธอต้องจากไป ใช่แล้ว...ตอนนั้นเธอกำลังจะจากไป แต่รถคันใหญ่นั่นกำลังพุ่งมาจะชนเธอ


โดยไม่ได้คิดอะไรทั้งสิ้น ขาทั้งสองข้างของเขากระโจนเข้าไปหาเธอ


พลันแรงกระแทกที่พุ่งเข้าชนก็แทบจะทำให้สติของเขาดับวูบไป ความเจ็บปวดจนแทบจะบรรยายไม่ได้ทำให้เขาต้องกัดฟันทน เธอมีน้ำตานองหน้า... เป็นห่วงเขาสินะ... เป็นห่วงจริงๆ ด้วย เธอจะรู้รึเปล่านะ... ว่าแค่ได้ยินคำว่าเธอรักเขา แค่นั้นก็พอแล้วล่ะ...


ถึงตายก็ยอม...


โง่ชะมัด... ทั้งที่เธอเพิ่งบอกว่าเธอจะไปหาหมอนั่นแท้ๆ...


แต่ความรู้สึกอบอุ่นที่ฝ่ามือตลอดเวลาที่เขารู้สึกราวกับกำลังอยู่ในห้วงฝันนั้นเป็นของใครกัน... มือที่แม้จะเล็กนิดเดียวราวกับมือของเด็กน้อย แต่ทำให้เขารู้สึกอยากจะลืมตา เพื่อจะมองให้ชัดๆ ว่าเธอคือคนที่เขาปรารถนาจะให้อยู่ข้างๆ


ตอนนี้ถ้าลืมตาขึ้นมา... เธอจะอยู่ข้างๆ เขาไหมนะ?


ไม่สิ...เธอกำลังเรียกชื่อเขา กำลังรอให้เขาไปหา...


เธอกำลังต้องการให้เขาไป...


แต่แม้กระทั่งจะขยับนิ้วมือเขายังทำไม่ได้...


แค่คิดจะกระดิกนิ้วก็รู้สึกเจ็บแล้ว กระดูกเขาหักกี่ท่อนกันนะ เลือดออกไปมากเท่าไหร่กันนะ แต่เขาอยากไปหาเธอ ตอนนี้เขาคิดถึงเธอ... ใช่แล้ว เขาจะต้องลืมตา ลุกขึ้น แล้วเดินไปหาเธอ...


ตอนนี้ไม่ว่าเธอจะพูดยังไงเขาก็จะไม่ปล่อยให้เธอไปไหนอีกแล้ว ไม่ยกให้ใครอีกแล้ว


จะไม่ยอมให้เธอเดินหันหลังจากไปอีกแล้ว...


== == == == == == == == == ==

“เฮ้ยยยยย!!! ไอ้คุณเวฟครับ ตื่นพระบรรทมแล้วเหรอครับ!!!”


ทันทีที่เขาขยับเปิดเปลือกตา เสียงของใครสักคนก็โวยวายขึ้นข้างๆ เขา เวฟขมวดคิ้วพันกันยุ่งก่อนจะค่อยๆ เบือนสายตาไปมอง แล้วก็เห็นหน้าของริกก์และจิมมี่ที่กำลังตื่นเต้นดีใจ


“ไอ้ห่าครับ หลับไปนานเลยนะครับ”


“เออ...น่า”


“เปลืองค่าห้องค่าไฟ รีบๆ ตื่นรีบๆ ฟื้นเหอะว่ะไอ้เวฟ” ริกก์นั่งลงข้างๆ พลางวางถุงขนมถุงใหญ่เหมือนจะจัดปาร์ตี้ย่อมๆ ลงที่โต๊ะข้างเตียงขณะที่จิมมี่กำลังจิ้มมือถือด้วยความดีอกดีใจ เวฟรู้สึกเหนื่อยเกินกว่าจะตอบอะไร เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง


แต่ไม่มี...


ไม่มีแม้แต่วี่แววของเธอ...


“มองหาอะไรวะ? มึงอย่าเงียบ กูใจไม่ดี”


“...เมเปิ้ล”


“หา?”


“เมเปิ้ลอยู่ไหน...?”


“อ๋อ!! แม่เจ้าหญิงน้อยนั่นน่ะนะ? ไม่ได้อยู่กับไอ้ฟรีสมันเหรอวะ?”


“เฮ้ย!! ไอ้เวฟ นี่ไงไอ้ฟรีส มันขอคุยกับแกหน่อย” เสียงจิมมี่ขัดแทรกขึ้นทำให้เวฟชะงัก ทำไมถึงรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีแปลกๆ นะ


“ฮัลโหล...”


[ฟื้นแล้วเหรอวะไอ้ตายยาก? เป็นไงมั่งโดนรถชน เจ็บปะวะ?]


“ลองมาโดนชนดูบ้างมั้ยล่ะ? ชิบ... ซี่โครงหักกี่ซี่ก็ไม่รู้”


[งี้ก็อีกนานดิวะกว่าจะมาซิ่งรถได้เหมือนเดิม]


“ก็คงไม่เร็วๆ นี้หรอก”


[หึ...ยมทูตจะโดนแย่งตำแหน่งเอาซะแล้วล่ะมั้ง]


“พูดมากไปเหอะ ไอ้เดวิลปัญญาอ่อน”


[อ้าว ฟื้นมาก็ปากดีเลยเหรอวะ?]


“ฮ่ะๆๆ”


[นี่...]


“...?”


ปลายสายเงียบไปนานจนดูคล้ายสายหลุด ทว่าเขาก็ยังคงถือสายรออยู่อย่างนั้น...


[ขอบคุณที่ช่วยยัยนั่นไว้...]


“...ไม่เป็นไร ยังไงฉันก็ปล่อยให้ยัยนั่นตายไม่ได้เหมือนกัน”


[...] โจ๊กเกอร์เงียบ เช่นเดียวกับเวฟที่เงียบเหมือนกับรอคอยให้ใครสักคนทำลายความเงียบนี้ลง เส้นด้ายที่มองไม่เห็นผูกเกี่ยวพวกเขาสามคนเข้าไว้ด้วยกัน มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้มันไม่ขาดลงไป นั่นก็คือสิ่งที่เรียกว่าความรัก


[ไว้สักพักฉันกับเมเปิ้ลจะเข้าไปเยี่ยมแก... อยากกินอะไรวะแล้วจะซื้อไปให้] ในที่สุดเขาก็พูดขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงร่าเริงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด


“...ไม่ต้องซื้ออะไรหรอก แค่มาก็พอ”


== == == == == == == == == ==


แวร์ซายล์ก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาไปหยุดอยู่หน้าห้องๆ หนึ่งในคอนโดสุดหรูใจกลางเมือง ที่ๆ เธอลังเลอยู่นานกว่าจะกดกริ่งอินเตอร์คอมที่หน้าห้อง...


ทว่าไม่มีเสียงตอบกลับมา แวร์ซายล์รอสักพักก่อนตัดสินใจเคาะประตู แต่แล้วประตูก็เปิดผลัวะออกมาอย่างแรงจนเธอเกือบจะโดนประตูฟาดลงไปนอนสลบอยู่บนพื้น


“...อ๊ะ ขอโทษนะ...” ผู้หญิงร่างเล็กที่เธอคุ้นตาดี ที่ชวนให้หัวใจเจ็บแปลบทุกครั้งที่เจอ และยิ่งตอนนี้ก็ยิ่งเหมือนกรีดหัวใจเธอให้ลึกลงไปอีก...

 
ทว่า เมื่อเธอสังเกตุเห็นน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม... ริมฝีปากที่บวมช้ำ ผมที่ยุ่งฟูจนดูคล้ายไปนอนคลุกฝุ่นอยู่บนพื้นแล้วกลิ้งไปกลิ้งมา... กับเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยซึ่งสาวร่างเล็กใช้มือรวบมันเข้าไว้ด้วยกัน


“เมเปิ้ล?” แวร์ซายล์ส่งเสียงเรียก แต่ไม่มีเสียงตอบจากเธอคนนั้น เมื่อตั้งสติได้... เมเปิ้ลก็วิ่งหนีเธอไปที่ลิฟต์ทันที...


โดยมีสายตาประหลาดของแวร์ซายล์มองตามไป...


== == == == == == == == == ==

มือถือของเขาถูกโยนกลับไปบนเตียงที่ถูกพับเก็บอย่างเรียบร้อยแล้ว เพียงไม่นานก่อนหน้านี้เธอยังอยู่บนเตียงนั่น... เพราะเขาเองที่บ้า บ้าจนทำให้เธอต้องร้องไห้... ทำให้เธอต้องเสียใจ ทั้งที่ทะนุถนอมเธอขนาดนั้นแท้ๆ แต่ว่า... เพียงเพื่ออยากจะรั้งเธอไว้ไม่ให้ไป เขาถึงขาดสติจนทำอะไรบ้าๆ ขนาดนั้นลงไป...


ถึงจะขอโทษไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว ถึงตอนนี้จะรั้งเธอไว้ได้ แต่ว่า...หัวใจของเธอก็ยังเป็นของคนอื่น สิ่งหนึ่งที่เสียไปแล้วก็คือความรักที่เธอมีให้เขา ที่เหลืออยู่มีเพียงความผูกพันและความสงสารที่ผูกมัดเธอให้เธอไม่กล้าเดินจากเขาไป ทั้งที่จริงๆ แล้วอยากไปแทบตาย เขารู้อยู่แต่แรกแล้วว่าการหลงงมงายรอคอยเธออย่างที่เขาทำมันอาจจะทำให้ตัวเขาเองเจ็บปวด แต่มันก็เป็นสิ่งที่เขาเลือกเอง...


เขาเลือกที่จะรอเธอ เลือกที่จะไม่ลืม แล้วก็เลือกที่จะเสียใจ


ทั้งหมดก็เพราะผู้หญิงคนหนึ่ง...


ถ้าหากย้อนกลับไปแก้ไขเรื่องราวต่างๆ ได้...


วันนั้นเขาคงไม่มีทางยอมปล่อยมือเธอ เธอจะโกรธหรือจะเกลียดอย่างไรก็ช่าง เขาคงจะไม่ยอมให้เธอหันหลังเดินจากไปง่ายๆ แบบนั้น


แต่สิ่งเดียวที่แก้ไขไม่ได้คืออดีต...


“...ขอโทษนะ...”


โจ๊กเกอร์พึมพำซ้ำ ฟังดูคล้ายจะกระซิบให้ตัวเองได้ยิน ทว่าคงไม่มีใครได้ยินเขาอีกแล้ว เสียงเขาสะท้อนไปทั่วห้องว่างเปล่าที่มีเพียงเขานั่งอยู่คนเดียว


น่าขำชะมัด...


ถ้าหากย้อนเวลาไปได้จริง เขาก็คงจะไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่ารอเธอกลับมาเหมือนคนโง่อย่างนั้นหรอก... เพราะขนาดตอนนี้ ตอนที่เขามีโอกาสจะรั้งเธอไว้ ตอนที่มีโอกาสจะได้เป็นเจ้าของผู้หญิงที่เขารักหมดหัวใจ...


...สุดท้ายเขาก็ยังยอมปล่อยมือจากเธอง่ายๆ...


สุดท้ายก็ปล่อยให้เธอไป...


สุดท้าย... ก็ไม่ได้ทำอะไร... แค่เพราะน้ำตาของเธอ


‘...ไปเถอะ’


การหักห้ามใจไม่ให้ทำตามที่ใจตัวเองปรารถนามันยากเหลือเกิน แต่เมื่อเห็นเมเปิ้ลที่นอนตัวสั่นน้ำตานองหน้าเพราะการกระทำป่าเถื่อนของตัวเขาเองแล้วเขาก็อยากจะฆ่าตัวตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด ที่ผ่านมาเขาไม่เคยทำรุนแรงกับเธอถึงขนาดนี้ แต่ว่าตอนนี้ความกลัวที่เกาะกุมในจิตใจทำให้สติของเขาถูกบดบัง


จนทำร้ายเธอไปโดยไม่รู้ตัว...


หากว่าเขาไม่ยั้งมือตัวเองไว้ก่อนที่จะเกินเลยไปกว่านี้ ทุกอย่างคงจะสายเกินแก้ เขาจะทำให้เธอมีตราบาปในใจไปตลอดชีวิต เธอที่เขารัก...

 
ทำไมเขาถึงเป็นผู้ชายที่เลวได้ขนาดนี้ ความเห็นแก่ตัวของเขากำลังจะทำร้ายเมเปิ้ล


ตอนนี้เขาไม่รู้อะไรอีกแล้ว...


‘ไป...หาคนที่เธอรัก’


สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้คงไม่ใช่เขาอีกต่อไปแล้ว


‘...ฉันขอโทษ...นะ’ 


เธอมีน้ำตา... เธอกำลังเสียใจ... เพราะเขา


การยื้อยุดเธอไว้ด้วยคำสัญญาตลอดเวลาที่ผ่านมามีแต่ทำให้ทั้งตัวเขา ตัวเธอ และคนที่เธอรักต้องเจ็บปวดเสียใจมาตลอด เพราะเขาคนเดียวเป็นต้นเหตุ


‘ฉัน...จะปล่อยเธอไป...’


ตอนนี้เขาจะปล่อยเธอไป...


เพราะสุดท้าย สิ่งที่เขาต้องการมีเพียงรอยยิ้มของเธอ รอยยิ้มที่เขาปกป้องไว้มาตลอด รอคอยมานานและแล้วก็ต้องปล่อยให้เธอไป


เสียงฝีเท้าที่ดังอยู่ด้านนอกไม่ได้ทำให้เขาขยับเขยื้อนตัวไปไหน พลันร่างสูงเพรียวของสาวน้อยที่ถือว่าเป็นน้องสาวตามกฏหมายของเขาก็ปรากฏตัวขึ้นมา เขาไม่ได้หันไปทักทาย ไม่แม้แต่จะมีปฏิกิริยาใดๆ ทั้งสิ้น


บางทีการอยู่นิ่งๆ เงียบๆ คนเดียวให้ตัวเองเสียใจอยู่อย่างนี้อาจเป็นการลงโทษที่ดีที่สุด ลงโทษที่เขาเกือบทำสิ่งเลวร้ายที่สุดลงไป


“...พี่ฟรีส”


“...”


“เธอ...ไปแล้วใช่มั้ยคะ”


“...”


“พี่ตอบฉันมาสิ...”


“...”


“พี่ปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นไปใช่มั้ยคะ!?~”


“...”


“ทำไม...กันคะ?”


“...”


“ทำไมถึงมีแต่พี่ที่ต้องเจ็บปวดอยู่คนเดียวด้วย!!?~ เห็นแก่ตัวที่สุด...เห็นแก่ตัว...”


“...ไม่ใช่หรอก”


“...” แวร์ซายล์ชะงัก หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นกระทบพื้น... สีหน้าของโจ๊กเกอร์แม้จะเจ็บปวดแต่ในแววตากลับมีแต่ภาพของผู้หญิงคนนั้น กระทั่งเมื่อเธอทำร้ายจิตใจเขาขนาดนั้นแล้วก็ยังยืนยันจะรักอย่างนั้นเหรอ ทำไม...ผู้หญิงคนนั้นมีดีตรงไหนมากมายถึงขนาดนั้น


ผู้หญิงคนที่ไม่เห็นค่าของคนที่รักเธอมากขนาดนี้


คนที่เหยียบย่ำความรู้สึกของคนอื่น เห็นแก่ตัว... ขนาดนี้...

 
“ถึงจะต้องเจ็บปวดก็ไม่เป็นไร”


“...”


“ฉัน...ต้องปล่อยให้เค้าไป”


“...”


“เพราะที่ๆ เมเปิ้ลอยากจะอยู่ไม่ใช่เคียงข้างฉันอีกต่อไปแล้ว”


== == == == == == == == == ==


ฉันได้แต่เดินไปมาอย่างไร้จุดหมาย


ขณะที่ความทรงจำมากมายหลั่งไหลผุดขึ้นในหัวราวกับฉายภาพในอดีตซ้ำๆ...


‘นี่... ฉันจะรักเธอยังงี้ไปตลอดได้มั้ย...?’


ครั้งหนึ่งฉันเคยมีความสุขจนแทบพูดไม่ออกบอกไม่ถูกเวลาที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ


‘ฉันจะรอนะ ฉันจะรอ!! เมื่อไหร่เธอกลับมาฉันก็จะรอ!!’


และเขาก็รอฉันจริงๆ...


‘ยิ้มสิ เจ้าหญิงยิ้มแล้วน่ารักที่สุดเลย...’


ฉันอยากจะยิ้มเหมือนกัน แต่ตอนนี้ที่มีก็มีเพียงแต่น้ำตา


โจ๊กเกอร์... ฉันขอโทษ ขอโทษที่สุด


ขอบคุณสำหรับความรักที่นายมีให้ ขอบคุณสำหรับที่รอคอยฉัน


ได้โปรดยกโทษให้ผู้หญิงใจร้ายเห็นแก่ตัวคนนี้ด้วยนะ...


== == == == == == == == == ==


[[To Be Continued]]
เจ้าหญิงผู้เลอโฉม


[29 Sep 2007]


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,015 ความคิดเห็น

  1. #1015 Tracy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 11:29
    If not for your writing this topic could be very cooelnutvd and oblique. http://mugyaidsr.com [url=http://fvrlgkzw.com]fvrlgkzw[/url] [link=http://mienxxmbno.com]mienxxmbno[/link]
    #1,015
    0
  2. #1014 Char (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 13:20
    Thanks for inictdurong a little rationality into this debate.
    #1,014
    0
  3. #1003 kh' (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 มีนาคม 2556 / 01:39
    ตอนแต่งเนี่ยพี่ร้องไห้บ้างมั้ยค่ะ! TT
    #1,003
    0
  4. #981 แนน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 มีนาคม 2554 / 17:17
    น้ำตามคลอ อยากจะร้องไห้
    #981
    0
  5. #952 ไม่รู้ไม่ชี้ (@peninsula) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2553 / 20:38
    ใครอ่านแล้วไม่น้ำตาคลอหรือร้องไห้นี่ ต่อมเศร้าคงพิการ
    #952
    0
  6. #948 saiji (@saraharu) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2553 / 15:40

    แต่งอย่างเนี้ยยยใครเค้าจะกลั้นน้ำตาได้ T^T

    #948
    0
  7. #916 ~•มuต์llห่Jสาexมoก•~ (@poraround) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2553 / 10:28

    อ่านไปน้ำตาจาไหลไปด้วยเลยอ๊าTT^TT

    #916
    0
  8. #897 ooyza123 (@ooyza123) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 เมษายน 2553 / 20:26

    เศร้ามากเลยค่ะ

    #897
    0
  9. #838 Airichan (@matimon35) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2552 / 21:18
    เศร้ามากๆเลยอ่ะค่ะ
    #838
    0
  10. #834 ไม่ต้องรุหรอก (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 กันยายน 2552 / 12:48
    แง๊~~~~เส้าอ่ะเจ้เขียนมาได้ยางไงอ่านแร้วร้องไห้เรยเส้ามากมาย เส้าเหลือเกิน เส้าจนไม่มีอะไรจะเส้า
    #834
    0
  11. #828 ปากกาสะท้าโลก (@gannee) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2552 / 16:29

    เส้าวุ้ยย


    เจ้อย่าแต่อารายไอที่มันเส้าๆมากดิ


    น้ามตามันซึมอ่ะT^T

    #828
    0