>SpeeD LovE< :: ซิ่งสุดใจ รักนี้ให้เธอ

ตอนที่ 20 : >>SpeeD LovE!! :: Chapter 19<<

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,230
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 เม.ย. 51



== == == == == == == == ==


Chapter 18 :: SpeeD!!



รักผู้อ่านทุกโคนนนน อย่าลืมหนังสือเจ้าหญิงน้า!~


:: Click!! ::
 





BANG!!  สืบรักค้นหัวใจ เจ้าชายยากูซ่า!!


และ!!! DEADLY LOVER แผนรักมัดหัวใจของยัยยมทูตนะค้าาาา >O<!!!


== == == == == == == == ==

<<MAPLE>>


“เดี๋ยวฉันต้องไปโรงเรียนแล้วนะ เธออยู่คนเดียวได้มั้ย?” คำถามของโจ๊กเกอร์เรียกฉันที่กำลังนั่งฟังเพลงจาก IPOD สีชมพูเครื่องโปรดให้เงยหน้าขึ้นมองเขา ฉันพยักหน้าน้อยๆ


“ได้ดิ ฉันสบายมาก อยากออกจากโรงพยาบาลตั้งกะวัน...”


“ไม่ได้! พักอยู่นี่ก่อนนั่นแหละ อย่าดื้อน่า หัวเธอกระแทกด้วยนี่นา แถมที่คอก็เป็นแผลอีกตะหาก”


นิดเดียวเอง T^T ทำไมต้องบังคับขู่เข็ญคนสวยกันด้วย (ฟะ)


“ไปเถอะ”


“อือ บ๊ายบาย เดี๋ยวฉันจะกลับมาตอนเที่ยงนะ” เอ่อ คือนี่ก็จะสิบโมงเข้าไปแล้วอ่ะนะ แบบว่า...ไปตอนนี้ก็อีกแป๊บเดียวเที่ยงแล้ว -*- จะไปทำไมให้เปลืองน้ำมัน


เมื่อโจ๊กเกอร์ออกไปแล้ว ฉันก็เลยไม่รู้จะทำอะไรนอกจากนั่งแรด เอ๊ย...นั่งเล่นเกมบอยซ์แอดวานซ์อยู่คนเดียวในห้อง แอปเปิ้ลที่โจ๊กเกอร์ปอกไว้ให้เรียงสวยอยู่บนจาน ฉันมองเลยไปที่ถาดผลไม้ มีทั้งองุ่น สตรอเบอร์รี่ แอปเปิ้ล ลิ้นจี่ สาลี่ แตงโม ฯลฯ ทั้งหมดที่ฉันชอบทั้งนั้น วางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด แต่มีอย่างเดียวที่ฉันไม่ได้ชอบ ฝรั่ง...แถมเป็นฝรั่งไร้เมล็ด


โจ๊กเกอร์ซื้อมาให้จริงๆ ด้วย...แต่ฉันไม่ได้ชอบเลย ตอนนั้นฉันตั้งใจจะซื้อไปให้เวฟ จริงสิ ตอนนี้หมอนั่นจะเป็นยังไงแล้วนะ ไม่ใช่ว่า...ตายไปแล้วหรอกนะ...


ให้ตายเถอะจอร์จ ความคิดคนเรามันไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ -*-


เอาฝรั่งไปฝากเขาหน่อย...ดีกว่ามั้ง? ฉันมองดูฝรั่งในถาดอย่างชั่งใจ เขาจะอยากเจอฉันรึเปล่าเนี่ย? ฉันไม่รู้หรอก รู้แต่ว่าฉัน...อยากเจอเขา


ฉันหยิบฝรั่งพวกนั้นมาถือไว้แล้วเดินออกจากห้องไป เลขห้องที่หมอนั่นอยู่มันห้องไหนกันนะ? โจ๊กเกอร์บอกว่าห้องเขาอยู่บนห้องฉัน ห้องฉัน 704 เพราะงั้นห้องหมอนั่นต้องเป็น 804 สินะ...


เฮือก...ฉันเข้าไปในห้องนั้นแล้วฉันจะพูดอะไรก่อนดีนะ?


ฉันค่อยๆ บิดลูกบิดประตูเข้าไปข้างใน ห้องนี้เป็นสีขาวเหมือนกับฉัน เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างก็จัดเหมือนกัน แต่ที่ไม่เหมือนคือเฝือกที่แขนของเขา เวฟนอนหลับอยู่บนเตียง บนหน้ามีพลาสเตอร์แปะอยู่ มีแผลเต็มตัวเลย... ฉันมองดูแล้วก็ได้แต่ยืนอยู่อย่างนั้น...


เสียงเพลงดังคลอกับความเงียบ เขาคงจะเปิดวิทยุทิ้งไว้...


‘ฉันจะปกป้องเธอเองนะ...’


ฉันนี่ ทำไมนึกถึงคำพูดของเขาตอนนั้นขึ้นมาอีกแล้ว?


ฉันค่อยๆ เดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้างๆ เตียง มองดูใบหน้าของเขาตอนกำลังหลับ นายปกป้องฉัน นายปกป้องฉันตลอด ตั้งแต่ตอนแรกที่เจอกันแล้ว นายก็ช่วยฉันจากยัยแม่มด ช่วยฉันจากไอ้ฟรองซ์ ช่วยฉันตอนที่ฉันหลงป่า ช่วยฉันมาตลอด...


“เวฟ นายจะยังหลับอยู่ก็ไม่เป็นไร...”

 
ฉันยังไม่ได้ขอบคุณเขา...


“ฉันขอโทษนะ...”


แต่ฉันต้องขอโทษเขาก่อน...


“แล้วก็...ขอบคุณ”


เงียบไปนาน จนฉันกำลังจะลุกขึ้นแล้วเดินกลับห้องเพราะไม่อยากอยู่รบกวนเขาอีก... เสียงเยือกเย็นที่ดังขึ้นก็ทำเอาฉันสะดุ้ง


“ทำไมเธอถึงโง่อย่างนี้”


“นายไม่ได้หลับอยู่เหรอ O_O~”


“ทำไมเธอถึงโง่ไปที่โกดังบ้าๆ นั่นน่ะหา!? ทำไมถึงไม่รู้จักคิดบ้าง!? ทำไมถึงชอบทำอะไรให้คนอื่นเค้าเป็นห่วง!? ทำไม!?” เขาตะคอกใส่ฉันแทนคำตอบ


“ฉัน...ฉัน...”


“ให้ตายเถอะ...” เวฟสบถพึมพำ สีหน้าเหมือนกำลังโกรธ


นี่ฉันทำให้เขาโกรธเหรอ เพราะฉันใช่มั้ยที่ทำให้เขาต้องบาดเจ็บ ใช่แน่ๆ เขาต้องโกรธฉันแน่ๆ...


“อย่าโกรธฉันนะ...อย่าโกรธฉันเลยนะ ฉันขอโทษ TT__TT...”


“...”


“ฉันขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ ขอโทษที่ฉันโง่ ขอโทษที่ทำให้นายบาดเจ็บ ฉันขอโทษนะ” ฉันพึมพำซ้ำไปซ้ำมาราวกับคนโง่ แต่คำพูดมันพรั่งพรูออกไปเอง ฉันไม่ได้สั่งให้ปากขยับ “ฉันแค่เป็นห่วงนาย...แค่ไม่อยากเห็นนายเจ็บ ฉันไม่อยากให้ใครมาทำร้ายนาย ฉันไม่รู้ว่ามันจะเป็นการทำให้นายต้องบาดเจ็บยิ่งกว่าเดิม ฉันขอโทษ ฉันจะไม่ไปยุ่งเรื่องของนายอีกแล้วนะ...ขอโทษ”


“...”


“ฉันขอโทษ นายอย่าเงียบสิ อย่าโกรธฉันเลยนะ ฉันจะไม่ อ๊ะ...!!” ฉันตกใจจนร้องออกมา เมื่อ...มือใหญ่คว้าตัวฉันเข้าไปใกล้... ใกล้จนมองเห็นนัยน์ตาสีดำคู่สวยของเขาได้อย่างชัดเจน ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเราสองคนน้อยลงเรื่อยๆ ราวกับภาพสโลว์โมชั่น ฉันรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่ริมฝีปาก... และรสหวานที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อน... 


เขาจูบฉัน...


เวฟ...นายยมทูตคนนั้น เขาจูบฉัน...


ด้วยความตกใจ ฉันได้แต่นั่งนิ่งอึ้ง จนกระทั่งตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้... ฉันเผลอจูบตอบเขาไป...


เพราะว่าห้ามใจไม่ไหว...


และเมื่อฉันเริ่มจะหายใจไม่ทัน เขาก็ถอนริมฝีปากออก แล้วกอดฉันไว้แน่นไม่ยอมปล่อย


“...ขอโทษ”


“...”


“ฉัน...”


“...”


“ฉันอยากจะเก็บมันไว้ อยากจะให้มันเป็นแค่ความลับต่อไป แต่ฉันทำไม่ได้...ฉันทำไม่ได้แล้ว จากนี้ไปช่วยรับฟังเงียบๆ ด้วยเถอะนะ แค่ฟังก็พอ ไม่ต้อง...พูดอะไร”


“...”


“ฉันรักเธอ”



































== == == == ==== == == == ==


“อะไร...นะ”


“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น แค่ฟังก็พอ ฉันขอแค่นั้นแหละ ขอเถอะนะ...อยู่อย่างนี้ซักพักนะ...” ฉันเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าเขายังคงกอดฉันอยู่ ความอบอุ่นและความห่วงใยที่เขามีให้ฉันมันท่วมท้นเต็มหัวใจของฉัน น้ำตาฉันไหลอาบแก้มลงมาช้าๆ...


รัก...เหรอ...


ทำไม...ถึงไม่บอกฉันเร็วกว่านี้?


“ฉันรักเธอ...ฉันพยายามจะตัดใจจากเธอแล้ว แต่ฉันทำไม่ได้ แค่เห็นหน้าเธอแล้วฉันก็อยากจะคว้าเข้ามากอด อยากจะ...แทนที่ไอ้ฟรีสแทบตาย...”


“...”


“แต่ระหว่างเธอกับหมอนั่น ไม่มีช่องว่างให้ฉันแทรกเข้าไปเลย...”


“...”


“ใช่มั้ย...?” เขาถามเสียงเบา ฉันได้ยินชัดมากเพราะเขาพูดอยู่ข้างหูฉันนี่เอง แต่ฉันพูดไม่ออก ฉันไม่รู้จะพูดอะไร ทั้งหัวตื้อไปหมดนึกอะไรไม่ออกแม้แต่อย่างเดียว


ในที่สุดหลังจากรวบรวมสติอยู่นาน ฉันก็สามารถนึกคำที่จะพูดออกไปจนได้ เป็นประโยคเดียวที่อยู่ในใจฉันตอนนี้


“เราน่าจะเจอกันเร็วกว่านี้...ฉันน่าจะเจอนายเร็วกว่านี้” ฉันหยุดเว้นช่วงนิดหนึ่ง 


“ทำไมนายไม่บอกฉัน...ให้เร็วกว่านี้”


“บอกไปแล้วฉันจะได้อะไร เธอจะมาคบกับฉันเหรอ? ในเมื่อเธอเองก็มีสัญญากับหมอนั่น”


“...”


“ฉันไม่ได้ขออะไรจากเธอ นอกจากแค่ให้เธอฟังเท่านั้น แค่นั้นแหละ...ขอบคุณมากนะ” เขาพูด และฉันค่อนข้างแน่ใจว่าเขากำลังยิ้ม... “หลังจากนี้ไปก็ช่วยยิ้มให้ฉันเหมือนเดิมเถอะนะ ลืมเรื่องที่ฉันพูดวันนี้ไป”


ฉันลืมไม่ได้หรอก


ฉัน...ลืมคำพูดนั้นไม่ได้หรอก...


และ...


เพราะว่า...


“ฉัน...ฉันร...”












































“เมเปิ้ล!!” เสียงตะโกนพร้อมกับเสียงประตูเปิดดังปังทำให้คำพูดฉันลอยหายไปกับสายลมโดยไม่ทันได้พูดออกมา ทั้งฉันทั้งเวฟกระเด้งออกจากกันราวกับติดสปริง ใบหน้าตื่นตะลึงของโจ๊กเกอร์ที่มองมาทำให้ฉันตกใจแทบสิ้นสติ


 “เมเปิ้ล”


“จ...โจ๊กเกอร์ เดี๋ยว มันไม่...”


“...”


“วันเสาร์หน้าวันเกิดฉัน...ฉันจะรอที่ร้านเรโทรการ์เด้นที่ริมสวนรีโทรเนียมตอนบ่ายโมงนะ...แค่ครั้งสุดท้าย...” ฉันหันไปมองเวฟที่กระซิบเสียงแผ่วที่ข้างหูฉัน... จังหวะเดียวกับที่โจ๊กเกอร์พูดขึ้นเสียงเย็น


“ไป” เขาตรงเข้ามาคว้าข้อมือฉันไปจับไว้แน่นจนฉันรู้สึกเจ็บ แต่ฉันไม่กล้าร้องประท้วง สีหน้าของโจ๊กเกอร์เมื่อกี๊มันติดตาฉัน แววตาตัดพ้อส่อแววเจ็บปวดนั่น... นี่ฉันทำอะไรลงไป ฉันทำร้ายเขาอีกแล้ว ฉันเผลอใจหวั่นไหวไปกับเวฟได้ยังไง ทั้งๆ ที่โจ๊กเกอร์เพิ่งจะลับสายตาไปไม่นานเท่านั้นเอง ตอนนี้ฉันรู้แล้ว...ฉันมันแย่ที่สุด ฉันมันผู้หญิงเลว...


...ผู้หญิงเลวที่รักคนอื่นทั้งๆ ทั้งๆ ที่ข้างตัวฉันมีคนที่รักฉันอยู่แล้ว ฉันให้สัญญากับเขาว่าฉันจะไม่ทำร้ายเขาอีก แล้วทำไม...?


ทำไมฉันถึงทำแบบนี้?

== == == == == == ==

<<WAVE>>


นี่ผมทำอะไรลงไป?


ผมแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตัวเองเพิ่งจะทำไปเมื่อครู่ แต่ความรู้สึกที่มันร่ำร้องอยู่ในใจสั่งให้ผมทำแบบนั้น ผมอดใจไม่ไหวจริงๆ แค่เห็นหน้าเธอผมก็แทบจะบ้า อยากจะกอดเธอไว้แน่นๆ ที่ผ่านมาผมต้องอดทนอย่างมาก เพิ่งเก็บงำความรู้สึกที่ผมมีต่อเธอเอาไว้ และวันนี้...สุดท้ายผมก็ทำพลาดโดยการเผลอบอกเธอไปซะหมดจนได้ ให้ตายเถอะ...


เสียงเพลงจากวิทยุที่ผมเปิดทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ดูเหมือนมันจะเขียนขึ้นมาเพื่อผมโดยเฉพาะ... ความหมายของเพลงมันช่างตรงใจผมเสียจนอยากจะกัดลิ้นฆ่าตัวตาย...


I shouldn't love you but I want you. I just can't turn away. I shouldn't see you but I can't move. I can't look away. And I don't know how to be fine when I'm not. 'Cause I don't know how to make a feeling stop.  (ฉันรักเธอไม่ได้แต่กลับต้องการเธอ ทำไม่ได้แม้แต่ละสายตาจากเธอ...ฉันไม่ควรจะเจอเธออีก แต่ฉันกลับไม่อาจจากไปไหนได้ ไม่อาจมองไปทางอื่นได้...และฉันไม่รู้จะเพิกเฉยต่อมันได้อย่างไร ในเมื่อฉันไม่รู้เลย...ว่าจะหยุดรักเธอได้อย่างไร?)


ผมไม่ควรรักเธอแต่แรกแล้ว เพราะตั้งแต่แรก...เธอก็มีแต่ผู้ชายคนอื่นในหัวใจ...


แต่พอเห็นหน้าเธอ คำว่ารักก็อยากจะออกจากปากผมให้เธอได้ยินเล่นๆ อยู่เรื่อย ผมรู้ตัวว่าเวลาคิดถึงเธอเมื่อไหร่ จะต้องมีรอยยิ้มตามมาเมื่อนั้น ถึงจะเห็นเธออยู่ตรงหน้าแต่กลับทำอะไรไม่ได้ ได้แต่รักอยู่ในใจเงียบๆ มองดูเธออยู่กับคนอื่น ช่างเจ็บปวดทรมานซะจริง


แล้วไอ้คนแต่งเพลงบ้าๆ นี่ทำไมมันเขียนได้ตรงประเด็นนักวะ!?


แต่...พอได้พูดออกไปแล้วผมกลับรู้สึกโล่งใจพิลึก แถมยังออกปากนัดเธอไปแล้ว


ใช่...วันเสาร์นี้เป็นวันเกิดของผม วันเกิดที่ผมจะอายุครบ 18 ปีบริบูรณ์ ผมอยากให้เธออยู่ข้างๆ ในวันเกิด แค่นั้น ไม่จำเป็นจะต้องเป็นแฟน แค่นั้นผมก็พอใจแล้ว... ขอแค่เธอมาก็พอ


หลังจากวันนั้นไปแล้ว ผมจะตัดใจจากเธอเสียที...


It's getting hard to be around you. There's so much I can't say. Do you want me to hide the feelings? And look the other way… (มันยากนะที่จะต้องอยู่ใกล้ๆ เธอ มีหลายสิ่งที่ฉันไม่อาจเอ่ยออกไปได้ เธอต้องการให้ฉันเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้หรือเปล่า...? ต้องการให้ฉันหันมองไปทางอื่นมั้ย...?)


== == == == == == ==


“โจ๊กเกอร์...”


“...”


“โจ๊กเกอร์ ฟังฉันก่อนนะ ให้ฉันอธิบาย...” ฉันพยายามจะร้องเรียกโจ๊กเกอร์ ที่บัดนี้นั่งนิ่งเงียบอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ เตียงของฉันโดยไม่แม้แต่จะขยับปากซักนิด เขานิ่งเงียบอยู่อย่างนี้มานานเกือบชั่วโมงแล้ว และฉันรู้ดีว่าเวลาเขาโกรธ เขาจะใช้ความเงียบแทนการเอะอะเอ็ดตะโร... แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันแน่ใจก็คือ... เขาไม่เคยโกรธฉันมาก่อน เพราะฉันไม่เคยหักหลังเขาอย่างโหดร้ายให้เขาโกรธขนาดนี้ แต่คราวนี้...


ฉันอยากจะตบปากตัวเองซักร้อยครั้ง อยากจะควักหัวใจตัวเองออกมาทิ่มแทงซะให้รู้แล้วรู้รอด โทษฐานที่เผลอใจไปกับเขาคนนั้น... ทั้งๆ ที่ฉันก็มีโจ๊กเกอร์อยู่แล้ว ทำไมหัวใจที่ดื้อด้านถึงยังดึงดันจะรักหมอนั่นอยู่อีกนะ?


“โจ๊กเกอร์...ขอร้อง อย่าเงียบได้ไหม...” น้ำตาฉันเริ่มจะรื้นที่ขอบตา และในที่สุดเขาก็หันกลับมาสบตาฉันจนได้... นัยน์ตาสีฟ้าดูโศกเสียจนฉันสะเทือนใจ แววตาของเขาส่องประกายระยิบระยับ ที่ฉันรู้...ว่ามันคือน้ำตา...


“ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น” เขาพูดราวกับกำลังกระซิบเสียงแผ่ว นัยน์ตาสั่นระริกขณะจ้องมองฉัน “ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ขอร้องล่ะ นะ...”


“...ฉันขอโทษ”


“แค่บอกมา...”















































“...”


“แค่บอกมาว่าจะไม่ไปจากฉันอีก นะ? ขอร้องละ...แค่บอกมา เธอจะโกหกก็ช่าง แต่อย่าไป...บอกฉันมาว่าเธอจะไม่ไป บอกมาสิ” น้ำเสียงวิงวอนขอร้อง บวกกับนัยน์ตาที่มีน้ำใสๆ คลอหน่วยอยู่นั้นยิ่งทำให้ฉันรู้สึกผิด ฉันทำร้ายเขาไปได้ยังไง เขา...ที่รักฉันมากขนาดนี้ ฉันเป็นคนที่ใจร้ายที่สุดในโลก เป็นคนที่เลวที่สุดเลย ฉันเคยสาบานไว้กับเขา...ว่าฉันจะไม่รักใครอีก...นอกจากเขา


สัญญากับเขาไว้...ว่าฉันจะไม่ทำให้เขาเสียใจ


สัญญาไว้ว่าจะกลับมารักกันเหมือนเดิม...


ฉันผิดสัญญาทุกอย่างที่เคยให้ไว้ ฉันทรยศความไว้ใจและความรักที่เขามีให้มาตลอด ทำให้เขาเสียใจ หลายครั้ง... ทั้งที่เขาดีกับฉันที่สุด รักฉัน เข้าใจฉันที่สุด แบบที่ฉันไม่สามารถหาได้จากที่ไหนอีกแล้วบนโลกนี้ ฉันคือผู้หญิงที่ควรจะโชคดีที่สุดในโลก ที่ได้พบกับเขา ที่ได้พบกับของขวัญที่พระเจ้าทรงประทานให้ฉัน...เขาเหมือนเทวดาลงมาเพื่อช่วยให้ชีวิตฉันมีความสุข...เขาเคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน


แล้วทำไมตอนนี้...ฉันถึงลืมความรู้สึกเหล่านั้นไปได้ ทำไมฉันถึงมีแต่ภาพของนายผู้ชายจอมกวนประสาทอยู่ในหัว ทำไมถึงเอาแต่คิดถึงเขาคนนั้น ทำไมถึงอยากเจอ อยากคุย อยากกอด อยากจะได้เห็นรอยยิ้มของเขา ฟันเขี้ยวเสน่ห์ และลักยิ้มที่น่าหลงใหลนั่น... รสสัมผัสหวานที่ยังติดตรึงแน่นอยู่ที่ริมฝีปากอีก ฉันมันเลวที่สุด...


ฉันมองสบตาเข้ากับนัยน์ตาสีฟ้าที่มองมา สั่นเทาราวกับเปลวเทียนเล่มน้อยต้องลมแรง... แล้วมองตอบไปอย่างมั่นคงและแน่วแน่... ฉันจะไม่ทำให้นายเสียใจ…


...อีกต่อไปแล้ว...


“ฮื่อ ฉันจะไม่ไปไหน...ฉันจะอยู่กับนาย”


แม้ว่า...มันจะ...


...แม้มันจะเป็นการฝืนหัวใจฉันเองก็ตามที

== == == == == == ==


[[To Be Continued]]
เจ้าหญิงผู้เลอโฉม



[20 JULY 07]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,015 ความคิดเห็น

  1. #992 เจ้าหญิง (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2554 / 17:57
    sedคมากค่ะ
    #992
    0
  2. #974 ploy53844 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2553 / 01:17
    เมเปิ้ล! ชั้นเกลียดเธอ(โทษนางเอกที่ทำให้ฟรีสเจ็บช้ำ)
    #974
    0
  3. #942 saraharu (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2553 / 13:43

    ฟรีสเลือกแวร์ซายเถอะจะได้ไม่ต้องมาเจ็บปวดแบบนี้อีก

    #942
    0
  4. #909 poraround (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2553 / 20:17
    เจ็บจี๊ดถึงก้นบึ้งของหัวใจเลยค๊าTT^TT~
    #909
    0
  5. #890 ooyza123 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 เมษายน 2553 / 19:53
    เจ็บปวดทุกฝ่าย
    เศร้า T-T
    #890
    0