>SpeeD LovE< :: ซิ่งสุดใจ รักนี้ให้เธอ

ตอนที่ 2 : >>SpeeD Love!! :: Chapter 2 [rewrite]<<

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,445
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    6 เม.ย. 51



>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>>


>>Chapter 2: Speed!!<<


   Wave & Maple~
Credit : PonggO


>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>>


 

"แสบมากนะยัยจิ๋ว" เขาควงกุญแจบ้านฉันอยู่ในมือ แล้วยิ้มเหี้ยมเกรียมยังกะยมทูตรอพิพากษาฉัน

"แหะๆ... แบบว่า คือว่า แบบว่า คือว่า..." ไม่รู้จะพูดยังไงฉันเลยร้องเพลงของดีดีแซดซะเลย T_T

"ไม่ลองไปว่ายน้ำเหมือนฉันดูบ้างเหรอ สนุกดีออกนะ"

"ม...ไม่เป็นไร ฉันไม่ค่อยสบายน่ะ เป็นโรคตับ โรคหัวใจ ไมเกรน ไตวาย โรคกระเพาะ โรคลำไส้อักเสบ โรค..."

"เรอะ? ถ้างั้นยิ่งต้องออกกำลังกาย ไปกันเถอะ"

"อ๊า ไม่ๆๆๆ ขอโทษ ฉันขอโทษ!!"

"หืม?"

"บอกว่าขอโทษไงเล่า" ฉันรีบพูดเมื่อเขาทำท่าจะลากฉันไปว่ายน้ำเล่นกลางสระในเมือง T^T นายปากหมายิ้มกริ่มไม่น่าไว้ใจเลยอ้ะ

"เพราะเธอทำให้ฉันไปประชุมแก๊งสาย รู้ไว้ด้วย"

"ฉ...ฉันเหรอ"

"อือสิ และถ้าไปสาย ไอ้ฟรองซ์มันต้องหาเรื่องด่าฉันอีกแน่ๆ"

"ไอ้ฟรองซ์?"

"หัวหน้าหน่วย =_=" เวฟทำหน้าเบื่อๆ เมื่อต้องพูดถึงนายคนนี้ เออช่างเถอะ มันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับฉันนี่นา

"นายก็รีบไปซิ" ฉันรีบไล่ เพราะไม่อยากให้นายบ้านี่ยืนจ้องฉัน ในสภาพลูกหมาตกน้ำแบบนี้ แต่หมอนั่นส่ายหน้าดิก

"สภาพยังงี้จะไปได้ไง ขายหน้าแย่"

"ก็แค่ไปประชุมไม่ใช่เหรอ"

"เออสิ เธอไม่รู้จักแก๊งฉันหรือไง"

"ฉันจะไปรู้จักได้ไง ฉันเพิ่งกลับมาจากอเมริกา = ="

"เออจริงด้วย" นายปากหมายกมือขึ้นเสยผมอย่างลวกๆ พลางบีบน้ำที่เสื้อออก ง่า... รู้สึกผิดเหมือนกันนะเนี่ย แต่ว่าตอนนั้นนายนั่นอยากกวนประสาทฉันก่อนทำไมล่ะ มันต้องมีแก้แค้น!!

นายปากหมาตัวสั่นนิดๆ ก็เอ่อ... ลมมันพัดแรงมากซะด้วย ไม่แปลกหรอกถ้าจะหนาว ก็เล่นลงไปแช่น้ำมานี่นะ

สาเหตุยังเป็นเพราะฉันอีกตะหาก - - ถึงจะไม่ค่อยอยากทำเท่าไหร่ แต่ว่า...

"เอาเสื้อพี่ชายฉันไปเปลี่ยนมั้ย"


== == == == == == == ==


"เธออยู่คนเดียวเรอะ"

"อยู่กับพ่อแม่แล้วก็พี่ชายน่ะ แต่วันนี้ไปทำงานกันหมด" ฉันตอบพลางเดินเข้าไปไขกุญแจบ้าน หวังว่าเขาจะใส่เสื้อของพี่ชายฉันได้นะ คิดว่าคงตัวพอๆ กันนั่นแหละ >.< แต่ว่า พี่ชายฉันเท่กว่านายนี่สิบล้านปีแสงได้ล่ะ โฮะๆ ขอบอก พี่ฉันน่ะเป็น Prince Charming ของโรงเรียนเชียวนา สมัยเรียนไฮสคูลที่โน่น หล่อขนาด

"แล้วพี่ชายเธออยู่ไหน"

"จะอยู่ไหนก็ไม่เกี่ยวข้องกับนาย"

"-_-^ ถามดีๆ ตอบดีๆ ไม่ได้รึไง เฮ้ย!!" เขาไม่ได้อยู่ดีๆ ก็ตะโกนขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยหรอก แต่เจ้าเมเม่ หมาน้อยพันธ์โกลเด้นริทรีฟเวอร์วัยสองปีของฉันมันกระโดดใส่เขาเต็มสตรีมจนทำให้เขาล้มคว่ำลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นไม่เป็นท่า ก๊ากๆๆ ฉันคิดถูกจริงๆ ที่ไม่ได้เตือนเขาก่อน ก็มันช่วยไม่ได้นี่ ฉันอุตส่าห์ติดป้ายไว้หน้าบ้าน ว่า...'ระวัง! หมาหื่น' แล้วอ้ะ อยากโง่ไม่มองเองนี่

สงสัยละสิทำไมไม่เขียนว่าระวังหมาดุ ^^

"ฮ...เฮ้ย!! ไอ้หมานี่มันอะไร" เวฟร้องจ๊ากลั่นเมื่อเมเม่พยายามจะจูบปากเขาซะให้ได้ ฉันกุมขมับด้วยความเครียด...

หมาฉัน...หื่นมากๆ เลยล่ะ T_T

ตั้งแต่ตอนเป็นลูกหมาแล้ว มันจะร๊ากก...รักๆ ผู้ชายยิ่งชีพ ยิ่งพี่แมทท์ของฉันนะ มันรักยังกะจะเอาไปเป็นพ่อพันธ์ให้ตระกูลมันเลย โดยเฉพาะถ้าแขกผู้ชาย หล่อๆ หน่อยมาบ้านล่ะก็ เสร็จมันหมดทุกคน

หมอนี่ก็คงจะเป็นหนึ่งในคอลเลคชั่นหนุ่มในสต็อคของมันอีกคนล่ะ โฮะๆๆ

"เอา...เอามันออกไป!! ไอ้หมาเวร! เหมือนเจ้าของไม่มีผิด"

"อ้าว พูดงี้เหรอ... เมเม่!! จัดการเลย เอาเป็นสามีแกเลย!!"

"เฮ้ย!! ขอโทษ อย่าๆ เอามันออกไปนะครับคุณเมเปิ้ลสุดสวย"

"โฮะๆๆ เมเม่น้อย มานี่มามะๆ" ฉันเอื้อมไปหยิบขนมในกล่องที่วางไว้หน้าบ้านหมาของเมเม่น้อย ของโปรดปรานตลอดกาลของมัน นอกจากผู้ชายแล้วก็คืออาหารนี่แหละ เมเม่หูผึ่งแล้วรีบวิ่งลิ้นห้อยมาหาฉันทันที

"ตัวอะไรวะเนี่ย? ตัวกินผู้ชายเหรอ"

"ฮ่าๆๆ ตัวกินหมาต่างหาก มันเห็นนายเป็นพวกเดียวกันไง เลยขม้ำซะเลย" คิกๆ สมน้ำหน้า นายเวฟทำหน้าเหวอไปเลย ว่าแต่สภาพนายนี่ดูไม่ได้เลยนะตอนนี้อ่ะ หล่อก็จริง แต่หัวฟู หน้ายุ่ง คิ้วพันกันเป็นสายไฟเลย เสื้อผ้าก็เปียกซ่ก แถมขาดวิ่นดูไม่จืดเลย ฮ่าๆๆๆ แอบถ่ายรูปไปดีมั้ยเนี่ย

"หัวเราะอะไรวะ -*-"

"นี่ ฉันอุตส่าห์ช่วยนายจากเมเม่น้อยนะ ยังพูดจาแบบนี้กับฉันอีกเหรอ เมเม่!! จัดการ..."

"ขอโทษครับ!! ไม่พูดแล้วครับ"

กลัวเมเม่ขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย ก๊ากๆๆๆ ^O^ (หัวเราะด้วยความสะใจสุดชีวิต)

"เอ้า ลุกขึ้นสิ หรือสนใจอยากมีความสุขกับเมเม่น้อยของฉันขึ้นมาบ้างแล้ว?" นายโย่งรีบลุกพรวดขึ้นแทบไม่ทัน ฉันพยายามจะกลั้นหัวเราะไว้สุดชีวิตแล้วเดินนำเขาเข้าไปในบ้าน...เสื้อพี่แมทท์นี่อยู่ไหนมั่งน้า เอานี่ละกัน ฉันหยิบเสื้อเชิ้ตสีดำให้เขาไปตัวนึง เอ เมื่อกี๊กางเกงนักเรียนของหมอนั่นก็เปียกด้วยใช่มั้ยอ่ะ งั้นเอากางเกงยีนหลุดตูดนี่ไปอีกตัว

กางเกงตัวนี้ใหญ่กว่าเอวพี่แมทท์ตั้งสามไซส์แน่ะ ซื้อมาแล้วก็ใส่ให้มันหลุดตูด โชว์กางเกงในทำอนาจารไปได้ อยากโชว์ก็ไม่บอก ฉันจะได้ซื้อชุดซูเปอร์แมนมาให้ใส่ นั่นน่ะ โชว์สุดชีวิตสุดฤทธิ์สุดเดชเลย

เมื่อฉันเดินออกไปจากห้องพี่แมทท์ ก็พบว่านายเวฟยังคงยืนอยู่บนพื้นหินอ่อนที่หน้าประตูอยู่

"ทำไมไม่เดินเข้ามาล่ะ"

"อย่าเลย เดี๋ยวพรมเธอเปียก"

"แหม คนดี...ดีแล้วแหละ ฉันกะว่าจะเก็บตังค์นายอยู่พอดี ถ้านายทำพรมฉันเปียก"

"เลือดซ่านเต็มหน้าแล้วยัยจิ๋ว -*-"

"นายอยากเลือดอาบหน้ามั้ยล่ะคะ ^^ ไม้เบสบอลนี่คงจะช่วยได้" ฉันชี้ไปที่ไม้เบสบอลอันใหญ่โตมโหระทึก ของพี่แมทท์ตอนแข่งเบสบอลระดับมหาวิทยาลัยสมัยอยู่อเมริกาอ่ะ

"เฮ้ย ถึงตายนะนั่นน่ะ"

"ก็อย่ากวนประสาทฉันสิ -*-"

"ครับๆ"

"เอ้า! เอาเสื้อนี่ไป แล้วก็ไปๆ ซะให้พ้นๆ"

"เฮอะ ไม่ไล่ก็จะไปอยู่แล้ว" เขารับเสื้อกับกางเกงไป ก่อนจะแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตนักเรียนออกทีละเม็ดๆ จนเห็นหุ่นนักกีฬาภายใต้เสื้อเชิ้ตนั่น อ๊า ก...กรี๊ด หยุดนะ!! >_</// อย่ามาแก้ผ้าต่อหน้าสาวน้อยใสซื่อบริสุทธิ์อย่างฉันเซ่ เกิดฉันห้ามใจไม่ไหวไปจะทำไง >_<!!~

"หยุดเลย!"

"อ้าว"

"น่าเกลียดที่สุด ไปเปลี่ยนที่อื่นสิ"

"ฉันเป็นผู้ชายนะ"

"ก็ฉันเป็นผู้หญิง!"

"ฉันไม่ได้ขอให้เธอถอดเสื้อนี่"

"ก็ไปเปลี่ยนในห้องน้ำสิตาโง่!"

"หึๆๆ ฮ่าๆๆ หรือว่าเธอจะไม่เคยเห็น" นายปากหมาพูดพลางหัวเราะพลาง อ...อะไรกันเล่า~ ฉันจะไปเคยเห็นได้ไง -_-/// บ้าที่สุด และเพราะหมอนั่นเอาแต่ยืนหัวเราะ ฉันเลยหันหลังแล้วเดินหนีเข้าไปในครัว

จริงๆ แล้วฉันหนีเพราะหน้าฉันเริ่มร้อนขึ้นมาต่างหาก หุ่นหมอนั่นดีราวกับเป็นนักกีฬา... แค่มองก็รู้สึกใจเต้นตึกตักแล้ว

บ้าน่า นายปากหมานี่น่ะเหรอจะทำให้ฉันใจเต้น ไม่มีทางซะหรอก...

ไม่มีใครทำให้ฉันใจเต้นได้หรอก... นอกจาก...เค้าคนนั้น...


== == == == == ==


ฉันกะเวลาพอให้หมอนั่นเปลี่ยนเสื้อเสร็จแล้วถึงเดินกลับเข้าห้องไป แต่ว่า ในห้องรับแขกกลับไม่มีใครอยู่เลยซักคน อะไรกัน สงสัยหมอนั่นเปลี่ยนเสื้อเสร็จแล้วจะกลับออกไปเลยแฮะ ก็ดี ฉันไม่อยากเจอหน้าหมอนั่นเท่าไหร่หรอก คนอะไรก็ไม่รู้ กวนประสาทก็เท่านั้น

แต่หุ่นดี... กรี๊ด >_</// ไม่เอาสิ ฉันต้องลืมๆๆๆ คนบ้าอะไรถอดเสื้อต่อหน้าผู้หญิง แย่ที่สุด!


== == == == == ==


<<Wave>>
 ผมหนีกลับออกจากบ้านยัยจิ๋วเสียก่อนเพราะถ้าอยู่นานกว่านี้ผมคงได้ไปเข้าประชุมแก๊งสายจริงๆ แน่ และถ้าไปสายก็คงต้องโดนด่าแหงแซะ ผมไม่เคยกลัวไอ้ฟรองซ์จอมวางมาดหรอก หมอนั่นมันก็แค่หัวหน้าหน่วยขำๆ ทำวางก้ามกร่างไปอย่างนั้นเอง สู้ผมก็ยังไม่ได้หรอก ผมคือ 'ยมทูต' ของ Hell Boys ^^ ตำแหน่งอิสระที่ไม่ขึ้นกับใคร และไม่มีใครขึ้นกับผม =_= แน่ล่ะ ไม่เหมือนไอ้เดวิลขี้กะโล้โท้หรอก

เดวิลน่ะเหรอ? ก็คือไอ้ฟรีสน่ะ มันมีฉายาว่าเดวิล เป็นถึงรองหัวหน้า (แต่แน่นอน ผมใหญ่กว่า วะฮะฮ่าๆ)

ชื่อแก๊งของผมไม่ใช่แก๊งน้ำหวานเฮลส์บลูบอยแบบที่ยัยจิ๋วบอก = = แต่เป็นแก๊ง Hell Boys ที่เลื่องชื่อลือนามต่างหาก เป็นแก๊งซิ่งรถอันดับหนึ่งของเมืองไทย แต่ผมไม่ได้สนใจหรอกว่าจะอยู่อันดับที่เท่าไหร่ ผมแค่อยากจะซิ่งรถให้มันส์สะใจก็เท่านั้น

อันตราย?

ใช่ มันอันตรายก็จริงอยู่ แต่เพื่อความสะใจ ผมไม่หวั่น ฮ่าๆๆ

"เฮ้ยไอ้เวฟ มาสายนะเว้ย" เสียงไอ้ฟรีสทักดังมาแต่ไกล หมอนั่นกำลังนั่งยิ้มแป้นอยู่บนฝากระโปรงรถสีแดงแปร๊ดคันโปรดของมัน สาวสวยหุ่นเช้งวับคนหนึ่งในชุดหนังสีดำรัดรูปและใบหน้าสวยใสน่ารักไม่ค่อยเหมาะกับชุดนั้นเท่านั้นยืนยิ้มหวานอยู่ข้างๆ เขา

นั่นคือสาวสวยประจำแก๊ง Hell Boys น้องแวร์ซายล์

ผิวขาวเนียน หุ่นดี อึ๋มโคตร ผมสีดำดัดเป็นลอน หน้าตาสวยน่ารัก เป็นที่เคารพยำเกรงของไอ้พวกลูกกระจ๊อกทั้งหลายเพราะเธอคือคนสำคัญของแก๊ง น้องสาวหัวหน้าแก๊งจอมเก๊ก แถมบ้าอำนาจอย่างสุดตีนยังไงล่ะ -_-

ไอ้ฟรีสกับผมเข้าแก๊งมาพร้อมกันตอนม.4 อายุ 16 ปีพอดีเด๊ะ มีรุ่นพี่ชวน แล้วบังเอิญผมก็ชอบขับรถ

รู้น่าว่าผิดกฏหมาย เด็กๆ ห้ามทำตามล่ะ =_='' ถ้าไม่มีฝีมือพอ ฮ่าๆๆ

"หวัดดีค่ะพี่เวฟ"

"หวัดดีแวร์ซายล์" ผมหันไปทักพร้อมกับยิ้มให้เธอ เวลาอยู่ต่อหน้าพวกในแก๊ง เธอก็จะเป็นสาวสวยสุดเท่ที่ดูสง่างาม แต่เวลาอยู่กับพวกผม เธอก็จะเป็นแค่เด็กม.5 ใสๆ น่ารักธรรมดาๆ นี่เอง ผมรู้จักกับเธอตั้งแต่ตอนที่เธออยู่ม.3 มันก็...สามปีมาแล้วนี่นะ ยัยเด็กคนนี้ตอนแรกที่เจอ ยังเป็นแค่สาวน้อยไร้เดียงสาที่ขับรถไม่เกิน 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมงอยู่เลย มาดูตอนนี้สิ เหยียบไม่ต่ำกว่า 100 ตลอดอ่ะ แต่หน้าตาน่ารักอย่างนี้ ลองไปเห็นตามท้องถนนปกติสิ ไม่มีทางคิดหรอกว่าเธอจะขับรถซิ่ง

"แกไปไหนมา" ไอ้ฟรีสร้องถาม

"บ้านยัยจิ๋ว"

"หา?"

"ยัยเมเปิ้ลไง" ผมตอบ ทันใดนั้นเอง สีหน้ายิ้มแย้มของไอ้ฟรีสก็เปลี่ยนไปวูบหนึ่ง ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่านะ...

"เรอะ ไปทำไม..."

"ยัยนั่นผลักฉันตกสระน้ำ = ="

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ แกถูกผู้หญิงผลักตกน้ำเหรอวะ ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยว่ามีผู้หญิงคนไหนกล้าผลักยมทูตตกน้ำป๋อมแป๋มด้วย"

"แกอยากตายเหรอไอ้ฟรีส =___=^^^"

"โทษทีเพื่อน เออ...วันนี้ไอ้ทันมันชวนไปแข่ง วางหมื่นนึง"

"หมื่นนึง?"

"อือ"

"เอาปะ"

"ไม่ละ วันนี้เหนื่อย"

"ไม่เอาเหมือนกัน หนาวโว้ย~ พรุ่งนี้ฉันจะแก้แค้นยัยจิ๋วนั่น"

"หึๆ..." ไอ้ฟรีสไม่พูดตอบ แต่กลับหัวเราะในลำคอแปลกๆ พิลึก ประหลาดคนโว้ย - - ผมเดินไปที่บาร์ข้างสนามแข่งรถ ไอ้ฟรีสกับแวร์ซายล์เดินตามมาข้างหลัง สาวๆ มากมายส่งสายตามาให้ผมปิ๊งๆ เป็นประกาย เพราะอยากจะมาเป็นตุ๊กตาหน้ารถของผมแหงๆ แต่ผมเบื่อแล้ว เอาไว้มีแข่งเมื่อไหร่ค่อยเลือกตุ๊กตามาตัวนึงละกัน

ตุ๊กตาหน้ารถคือสิ่งที่ช่วยส่งเสริมบารมีของพวกระดับสูงในแก๊ง ส่วนไอ้พวกกระจอกจะมีไม่มีก็ไม่มีใครสนใจอยู่แล้ว

ก็ซิ่งรถโดยมีสาวสวยๆ นั่งข้างๆ มันดูเท่กว่าซิ่งคนเดียวเปล่าเปลี่ยวใจใช่ปะ =_= แล้วถ้ามีการซิ่งรถพนัน หนึ่งในของเดิมพันก็อาจจะเป็นตุ๊กตาสาวสวยที่นั่งอยู่ข้างๆ นั่นแหละ

เป็นความสมัครใจน่า ไม่ต้องทำตาตกใจ - -

ผมตะโกนสั่งลูกน้องให้เข้าไปล้างรถ แล้วก็ให้เอารถของไอ้ฟรีสกับแวร์ซายล์ไปตรวจเช็คสภาพล้อ เมื่อหันหลังไปมองดูสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังผม... ผมก็เผลอถอนหายใจออกมานิดนึง

ถึงจะเป็นคนนอก ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับสองคนนั่น แต่ผมก็รู้ดีว่าแวร์ซายล์รักไอ้ฟรีสโคตรๆ ดูเหมือนจะรักมานานแล้วด้วยสิ และแม้ว่าไอ้ฟรีสจะยิ้มแล้วก็ดูแลแวร์ซายล์อย่างดี แต่ผมค่อนข้างจะแน่ใจ...

ว่ามันไม่เคยรักแวร์ซายล์เลย ในสายตาของมัน ทุกการกระทำ การพูดจา ทั้งหมดล้วนบอกให้ผมรู้ว่าสำหรับมัน ผู้หญิงสวยๆ ที่รักมันมากคนนี้เป็นแค่ 'น้องสาว' คนหนึ่งเท่านั้น…ไอ้ฟรีสมันไม่ใช่ผู้ชายแบบที่คบผู้หญิงพล่อยๆ ก็จริง แต่ว่าตั้งแต่ผมรู้จักกับมันมา ไม่เคยเห็นมันรักใครจริงจังซักคน

พอถามมันก็เอาแต่ตีหน้านิ่งเฉย ได้แต่บอกว่ากำลังรออยู่ แต่พอถามว่ารออะไรมันก็ไม่ตอบแล้ว สงสัยรอผู้ชาย หน้าหวานๆ อย่างมันนี่สเปคเกย์เลย =___=''

ล้อเล่นน่า

แต่ผมก็ไม่มีสิทธิ์อะไรจะไปว่ามันอะนะ

เพราะว่าตัวผมเองก็ไม่เคยคบใครจริงจังเหมือนกัน


== == == == == == ==
 

<<Maple>>
 อ๊าาา~~ เบื่อชะมัด T_T พี่ชายสุดที่รักยืนกรานจะไปส่งฉันที่โรงเรียน ด้วยรถเมอร์เซเดสสปอร์ตคันใหม่อ้ะ ไม่อาวววว~ ทำแบบนั้นฉันคงเป็นจุดเด่นพอสมควรนี่นา ฉันยิ่งไม่อยากจะโดดเด่นอยู่ด้วย เดี๋ยวยัยแม่มดสลิปเปอร์จะริษยาเข้าให้อีก

อีกอย่างนะ...

"พี่จ๋า อย่าขับเกิน 120 สิ T^T"

"อ๊ะ ขอโทษทีน้องสาว พี่ลืม" พี่ชายหันกลับมาส่งยิ้มอย่างขอโทษให้ฉัน ก่อนจะลดความเร็วลงเหลือ...

100

โอ้มายก็อด T_T
 
แต่ว่า มันคงอยู่หนึ่งร้อยแค่แป๊บเดียว หลังจากนั้นพี่ก็เหยียบลงไปซะเฉียด 140 แง... นี่ถนนเมืองไทยนะคะ ไม่ใช่ถนนในฝรั่งเศสหรืออเมริกา T^T ได้โปรดอย่าขับเร็ว

"กรี๊ดดดดดด~"

รถสีแดงคันหนึ่งขับปาดหน้ามาจากในซอย พี่ชายหักหลบกะทันหัน จนรถหมุนสามร้อยหกสิบองศา และด้วยความพยายามอย่างสุดชีวิต พี่ก็สามารถจอดรถที่ริมฟุตบาธได้อย่างนิ่มนวล...

นิ่มนวล...

ซะเมื่อไหร่ล่ะ T_T

ถึงแม้รถจะไม่ได้เป็นอะไรมากเท่าไหร่ แต่แรงกระแทกทำให้หัวฉันโขกเข้ากับลิ้นชักหน้ารถอย่างแรงจนรู้สึกปวดแปลบและชาไปหมด บริเวณกระดูกไหปลาร้าก็เจ็บแปล๊บๆ เพราะแรงกระชากของเข็มขัดนิรภัย โอ๊ยๆๆ TT___TT

"เมเปิ้ล!~ เป็นอะไรรึเปล่าเมเปิ้ล"

"ไม่...ไม่เป็นไรค่ะ" ฉันตอบเสียงหวิว พี่ชายเอามือมาแตะๆ หน้าฉันพลางทำหน้าเครียดเมื่อเห็นแผลที่หน้าผากของฉัน แงๆๆ ถ้าหน้าฉันเสียโฉมนะฉันจะฆ่าไอ้เจ้าของรถสีแดงคันนั้นซะ!

"เดี๋ยวพี่มานะ"

พี่ชายลงจากรถไปด้วยใบหน้ามึนตึง ลองพี่โกรธเถอะ ไอ้บ้าหน้าไหนก็เสร็จทุกราย

"ขอโทษด้วยนะครับ ผมต้องรีบไปโรงเรียน"

"ไอ้เด็กบ้า แกอายุเท่าไหร่!?!"

"สิบแปดปีหนึ่งเดือนครับ"

"เพิ่งได้ใบขับขี่มาหมาดๆ เลยสินะ"

"ครับ ขอโทษด้วยครับ ผมจะชดใช้ค่าเสียหาย ขอให้แล้วๆ กันไปได้มั้ยครับ"

เอ๊ะ เดี๋ยวก่อนนะ เสียงนี้มันออกจะคุ้นๆ หูเอาการอยู่ O_O ฉันค่อยๆ ถอดเข็มขัดนิรภัย แล้วเปิดประตูรถออกไปเพื่อจะมองหน้าไอ้บ้าที่ขับรถปาดหน้าพี่ชาย โอ๊ยโอยโอ๊ยเจ็บ T_T

อ๊ะ! O_o นั่นมัน...

เป็นไปไม่ได้ เจ้าของรถสีแดงคันนั้นก็คือ...

ฟรีส เพื่อนของนายปากหมา!

"อ๊ะ..." เขาทำหน้าตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นฉัน ก่อนจะรีบถลาเข้ามาหาด้วยสีหน้าตระหนก

"เจ้าหญิงเหรอ เป็นอะไรรึเปล่า เจ็บมั้ย..."

"ไม่เจ็บ...ไม่เป็นไร" ฉันส่ายหัวปฏิเสธ แต่เขากลับมีกิริยาท่าทางตกอกตกใจเป็นอันมาก พลางรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าสีน้ำตาลอ่อนออกจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ตนักเรียนแล้วค่อยๆ ซับเลือดบนหน้าผากฉันเบาๆ อย่างอ่อนโยน...ทำให้ฉันมองเห็นมือของเขาได้ชัดเจน มือขาวเนียนนุ่ม สะอาดสะอ้าน บอกให้รู้ว่าเขาดูแลตัวเองเป็นอย่างดีไม่เหมือนพวกผู้ชายคนอื่นๆ

แถมสัมผัสนั้น... ยังทำให้รู้สึกถึงความอ่อนโยนเป็นห่วงเป็นใยอย่างบอกไม่ถูก...

"ไม่เป็นไรนะ?"

"อื้อ"

"ฉันขอโทษที่ขับรถปาดหน้า แต่ว่า...ถ้าพี่เธอแจ้งตำรวจ ฉันคงต้องแย่แน่ๆ"

"อืม...ไม่เป็นไร"

"ไม่เจ็บแน่นะ?"

"อื้อ"

"ผมจะชดใช้ค่าเสียหาย..."

"ปล่อยมือจากน้องสาวฉันเลย"

"ฮ่ะๆ ครับ...ผมต้องขอโทษอีกครั้ง..."

"ไปได้แล้ว!" พี่แมทท์ตวาด ก่อนจะพาฉันขึ้นรถแล้วขับเร็วจี๋ไปโรงพยาบาลแถวๆ นั้น มันอะไรกัน แค่นี้ไม่เห็นต้องถึงกับไปโรงพยาบาลเลยนี่นา~

ยังงี้ฉันก็เข้าเรียนคาบแรกสายสิ ไม่สิ...กว่าจะไปถึงคงเริ่มคาบสี่พอดี T^T

ฉันนั่งรอทำแผลไปพลางนั่งคิดอะไรไปพลาง... คิวฉันลำดับที่สิบแปดแน่ะ แงๆ กว่าจะถึงคงอีกนาน...

ทำไมทั้งพี่ ทั้งนายปากหมา ทั้งนายฟรีสถึงไม่กลัวการขับรถเร็วๆ มั่งนะ? ผิดกับฉันที่กลัวไปหมด T^T มีอยู่ครั้งนึงที่ฉันตามไปซิ่งรถพร้อมๆ กับพี่ชาย นั่นคือครั้งสุดท้ายที่ฉันอยากจะข้องแวะกับวงการซิ่งรถ อ้อ...เซอร์ไพรส์มั้ย? พี่ชายฉันเคยซิ่งรถพนันตอนอยู่อเมริกาล่ะ ^-^
 
ถ้าไม่อย่างงั้น ตอนรถของฟรีสขับปาดหน้าเมื่อกี๊ เราคงไม่ได้นั่งยิ้มแย้มอยู่ในโรงพยาบาลหรอก

อาจได้ไปนอนยิ้มกริ่มในโลงศพแทน T_T

แต่เมื่อกี๊... ตอนที่เขาเอื้อมมือมาแตะใบหน้าของฉันด้วยความตกใจ มือของเขาเย็นเยียบเหมือนกับเอาไปแช่ถังน้ำแข็งมาก็ไม่ปาน แถมยังแววตาเป็นห่วงเป็นใย สีหน้าเป็นกังวล แล้วยังผ้าเช็ดหน้าสีน้ำตาล...จริงสิ... พูดถึงผ้าเช็ดหน้า ตอนนี้มันก็ยังอยู่ในมือฉัน เปื้อนเลือดหน่อยๆ ด้วย T^T สงสัยต้องเอาไปซักแล้วเอาไปคืนเขาวันหลัง

ตอนที่เขาเจอหน้าฉัน เขาตกใจมากเลยแฮะ... จนฉัน...

อ๊ะ...ตอนนั้นเขาเรียกฉันว่า...

เจ้าหญิง?

ไม่จริงน่า...ก็มัน... มัน...

'เจ้าหญิง~ รักนะ รักที่สุดเลยนะ ^^' เสียงของ 'เขาคนนั้น' ดังอยู่มุมหนึ่งในความทรงจำ ฉันรีบส่ายหัวไปมาจนมึนหัว

ไม่ๆๆ... มันเป็นไปไม่ได้ มันจะต้องเป็นแค่บังเอิญแน่ๆ

ในหัวฉันมีเสียงของเขาดังขึ้นมาแวบหนึ่ง และฉันก็รีบสลัดมันออกไป เพราะไม่อย่างนั้น...ไม่งั้น... น้ำตาฉันก็จะเริ่มรื้นขึ้นมา...

เหมือนตอนนี้...

ทำไมนะ ทั้งที่ผ่านไปก็นาน... จบไปก็นานแล้ว...แต่ทำไมในใจฉันถึงยังไม่เคยลืมเลยแม้แต่น้อย? ทำไมไม่เคยลืมผู้ชายคนนั้น...ทั้งที่ผ่านมาห้าปีกว่าแล้ว คนที่ฉันเองเป็นคนบอกเลิกเขาเลย ไม่เคยลืม...

ไม่เคยลืมกระทั่งสีหน้าของเขาในวันที่ฉันบอกเลิกเขาด้วยตัวเอง...


== == == == == == ==


ฉันมาถึงโรงเรียนตอนคาบห้าพอดีเด๊ะๆ เพราะพี่ชายยืนยันจะพาฉันไปกินข้าวเที่ยงก่อนให้ได้ T_T ให้ตายเถอะ ไม่มีงานมีการทำหรือไงกันนะ

ฉันแอบเห็นรถสีแดงที่โรงจอดรถแวบๆ...

ไม่ใช่หรอกน่า ฉันไม่ควรจะคิดไปเอง เขาคงแค่เรียกเพราะเห็นว่าชื่อฉันมันน่ารักดีต่างหากล่ะ

ห้องเรียนแทบจะร้างผู้คน จริงสินะ ก็มันเป็นคาบวิชาพละนี่นา ฉันเปลี่ยนรองเท้าเป็นรองเท้าสลิปเปอร์แล้วเข้าไปนอนฟุบกับโต๊ะในห้องเรียน ถ้าเป็นวิชาพละล่ะก็ฉันขอผ่าน

กึกๆ...

เสียงกุกกักดังขึ้นที่ประตู ฉันรีบเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทันที สมองคิดหาข้อแก้ตัวเวลาที่อาจารย์เปิดประตูเข้ามาจ๊ะเอ๋ แต่ทว่า...

คนที่เปิดประตูเข้ามากลับเป็น...

"อ๊ะ!"

"ยัยจิ๋ว?" นายปากหมาพึมพำเรียกชื่อฉันด้วยสีหน้าแปลกใจ

"นายมาทำอะไรที่นี่ตอนนี้"

"เธอนั่นแหละมาทำอะไรที่นี่ตอนนี้"

"โดดเรียนสินะ"

"เธอเองก็ด้วย โดดตั้งแต่คาบแรกยันคาบห้าเลยเรอะ จะมาโรงเรียนทำไมเนี่ยยัยจิ๋ว" เขาปิดประตูเบาๆ ก่อนเดินทั่กๆ เข้ามานั่งที่โต๊ะข้างๆ ฉัน นั่นก็คือโต๊ะของเขาเองนั่นแหละ

"ฉันมีอุบัติเหตุนิดหน่อย"

"ไปชนกับไอ้ฟรีสเข้ารึไง"

"อือ"

"เป็นไงมั่งละ"

"ยังไม่ตาย"

"แหงละ นั่นนับเป็นสิ่งผิดมหันต์ที่พระเจ้าทรงทำ"
 
"นายอยากตายคาเท้าผู้หญิงเหรอ"

"ฮ่าๆๆ เปลี่ยนเป็นตายคาอกผู้หญิงได้มะ"

"อ๊ะ! ทะลึ่ง!! หยุดเลยนะถ้าไม่อยากโดนตบ"

"ฮะๆ กล้าตบฉันเหรอยัยจิ๋ว" นายปากหมาจ้องหน้าฉันด้วยนัยน์ตาสีดำขลับ เป็นประกายวิบวับที่น่าหลงใหลนั่น ฮึ...ไม่กลัวหรอก...ไม่กลัว...

ปากบอกไม่กลัวแต่ตัวสั่นดิกๆ ก็นายนี่น่ากลัวจริงๆ นี่นา!

"เหลือเรียนอีกแค่คาบเดียวเองแฮะ"

"อือ"

"ไปหาอะไรกินกัน"

"นี่นายกำลังชวนฉันโดดเรียนเหรอ"

"เปล่า"

"แล้ว?"

"ฉันชวนไปหาอะไรกิน"

=______='''' ชวนไปหาอะไรกินตอนที่ยังไม่เลิกเรียนมันเรียกว่าโดดเรียนไม่ใช่เหรอได้ข่าวว่านะ

"อือ"

"ก็ตอนนี้ยังไม่เลิกเรียน"

"ฉันไม่ได้ชวนโดด" เขายังคงยืนยันคำพูด แต่ฉันว่ายังไงมันก็คือชวนโดดเรียน -*- เพราะว่าตอนนี้ยังไม่เลิกเรียน แล้วเขาก็ชวนออกไปตอนนี้ ไม่ใช่หลังเลิกเรียนซะหน่อย อีตาดื้อด้าน!

"เอาเถอะ จะโดดไม่โดดฉันก็กินข้าวมาแล้ว"

"ถ้างั้นก็ตามใจ ฉันจะไปละ" เขาลุกขึ้นยืน คว้ากระเป๋าขึ้นมาสะพาย แล้วเดินดุ่มๆ ออกจากห้องไป

ทำไมห้องมันเงียบๆ พิลึกแฮะ เฮ้อ...คาบหกคาบสุดท้ายนี่วิชาอะไรน้า~ ฉันมองไปที่ตารางสอนที่แปะอยู่หน้าห้อง... ศิลปะ... ศิลปะเรอะ!! โอ้โนๆๆ อย่างนี้ไม่ดีไม่เอา T^T ฉันเป็นโรคไม่ถูกกับศิลปะมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว และฉันก็ตกวิชาศิลปะมาแต่ไหนแต่ไรแล้วเหมือนกัน รู้อย่างงี้ตามหมอนั่นไปดีกว่า แค่ตามหนีออกไปจากโรงเรียนเท่านั้นแหละ ไม่ไปกินข้าวกับหมอนั่นหรอก!

ฉันเดินออกจากห้องอย่างระแวดระวังเผื่อว่าอาจารย์จะโผล่มา จะได้ไม่ต้องโกหกว่าเป็นลูกสาวหม่อมหลวงรัชนีอะไรนั่นอีก มันบาปกรรมน่ะ โฮะๆๆ

แต่ทว่า...

เมื่อฉันเปิดประตูเข้าไปในห้องน้ำ กลุ่มนักเรียนหญิงหน้าตาโหดราวกับนักมวยปล้ำรุ่นควายเวทสามคนก็จ้องเขม็งกลับมาด้วยแววตาไม่เป็นมิตรนัก และฉันก็รู้สาเหตุเสียด้วย เพราะหนึ่งในสามนั้นคือยัยแม่มดสลิปเปอร์! และยัยสามคนนั่นก็กำลังสูบบุหรี่กันควันโขมงโฉงเฉงยังกับไฟไหม้ อ๊า! สูบบุหรี่ผิดกฏโรงเรียนข้อสองนี่นา O_O

ฉันรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่ายัยพวกนี้เตรียมตัวจะตะปบฉันด้วยกรงเล็บมหาภัย ฉันจึงรีบปิดประตูกลับที่เดิม แล้วรีบออกเดินกลับไปที่ห้องเรียนอย่างรีบเร่ง

ง๊าา~ ยัยพวกนั้นตามฉันมาจริงๆ ด้วย ฉันเริ่มเร่งฝีเท้าจากช้าๆ เป็นเดินเร็วๆ แทน เพราะจะให้วิ่งบนฮอลล์เวย์คงไม่ไหวแน่ มีหวังพวกอาจารย์ออกจากห้องพักมาเป็นพรวนแหงๆ

"จะหนีไปไหนยัยบ้า มานี่ซะดีๆ ฉันจะให้แกได้อาบน้ำ"

อาบน้ำเหรอ ไม่เป็นไรหรอก โคตรจะเกรงใจเลยยัยแม่มด ฉันยังไม่อยากว่ายน้ำป๋อมแป๋มในฤดูหนาว T_T

"ถ้าไม่มีไอ้บ้าเวฟนั่นก็หนีหัวซุกหัวซุนเรอะ! เชอร์เบ็ท เลมอน! ลากนังนั่นไปที่ห้องน้ำ!"

ห้องน้ำคือรังของพวกเธอสินะ ดี ฉันจะได้จำไว้ ไม่ไปเข้าห้องน้ำชั้นสี่ T_T

แล้วยัยพวกนี้หน้าเหมือนหมาพุดเดิลเลยวุ้ย มัดผมจุกสามสี่จุก เชยระเบิดเถิดเทิงไปเลย บ้าบอที่สุด  ทำไมฉันต้องวิ่งหนีหมาพุดเดิลด้วยเนี่ย - -^ แถมดูชื่อยัยพวกนี้แล้วปวดสมอง ฟรอยด์ เชอร์เบ็ท เลมอน โอ๊ยยย~ พ่อแม่คิดอะไรอยู่ตอนตั้งชื่อให้วะเนี่ย!!

"หยุดแล้วเหรอ คงรู้แล้วสินะว่าหนีไปก็ไร้ประโยชน์"

"อะไรเหรอป้า"

"ใครป้า?"

"ป้านั่นแหละ หน้าตายังกะสาวสามสิบ"

"ต๊าย! ปากเสีย เดี๋ยวก็ตบสั่งสอนให้เลยนี่"

"ปากเสียหรือแทงใจดำ"

"ฉันจะเอาบุหรี่จี้หน้าเธอซะให้เข็ด!"

"โทษฐานที่ฉันหน้าตาดีเกินหน้าเกินตาป้าใช่มะ แม่มดสลิปเปอร์~"

ประมาณว่าฉันก็ไม่อยากจะไปยั่วอารมณ์โกรธของยัยป้านี่หรอกนะ แต่ปากมันไปเองอ่ะ T^T เพิ่งเข้าใจเลยว่าสุภาษิต 'ปลาหมอตายเพราะปาก' มันจะเป็นแบบนี้นี่เอง

แต่เปลี่ยนเป็นคนสวยตายเพราะความสวยได้มะ โฮะๆๆๆ

ยัยแม่มดทำหน้าโกรธจัด พร้อมกับดึงบุหรี่ออกจากปาก อ๊ะ... แย่แล้ว เอาจริงเหรอเนี่ย นึกว่าขู่ แง้ๆๆๆ พ่อแก้วแม่แก้ว พระเจ้าช่วยลูกด้วย T^T เผาแม่มดนี่ที

ความร้อนจากบุหรี่ที่อยู่ใกล้หน้าฉันแค่นิดเดียวทำให้ฉันเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาหน่อยๆ

"เอาเลยๆๆ จี้หน้ามันเลยๆๆ"

ยัยหน้าหมาสองตัวที่ยืนเชียร์อยู่ด้านหลังทำให้ฉันรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาตงิดๆ -*- ยัยพวกนี้มัน Daft แบบเข้าขั้น Crisis แล้วนะ!

ว่าแล้วฉันก็...ผลักยัยแม่มดออกไปห่างๆ แล้วเริ่มออกวิ่ง

อ๊ะ!

นังหน้าหมาตัวหนึ่งจับชายเสื้อฉันไว้ แล้วกระชากกลับมาด้วยแรงควาย อ๊าก~ ผู้หญิงหรือกะเทยวะเนี่ย -_-^^^ บังอาจกระชากเสื้อฉัน

"ฤทธิ์มากนัก เดี๋ยวลองเจอบุหรี่หน่อยเป็นไง"

"ไม่เอาหรอกป้า เชิญสูบไปคนเดียวเถอะ จะได้เป็นมะเร็งตายไปคนเดียว ผู้หญิงบ้าอะไรสูบบุหรี่ ทำตัวต่ำๆ ไปได้"

"เอ๊ะ อีนี่!!"

"พูดจาหยาบคาย สมกับใบหน้าจริงๆ"

"อยากตายเรอะ!?!"

"สำเนียงส่อภาษา กิริยาส่อสกุลอะ เคยได้ยินปะเจ๊"

เผียะ!

อ๊ากก มันตบฉัน...มันตบหน้าสวยๆ ของฉัน...!! ยัยแม่มดตบหน้าฉันดังเผียะ เรื่องอะไรฉันจะยอม

ผัวะ!

ตบมันไม่มันส์ ต้องต่อยหน้าให้รู้กันไป *-* เสียงยัยแม่มดร้องโอ๊ยๆ ดังขึ้น ก่อนที่ฉันจะโดนยึดแขนทั้งสองข้างไว้ด้วยแรงช้างของยัยหน้าหมาสองตัว อ๊ะ ปล่อยนะ!

"x!"

"อะไรชิตๆ อยากใกล้ชิดกับพวกฉันหรือไง หา?"

หน้าโง่ -*- ให้ตายเหอะ พวกนี้ระดับสติปัญญาอยู่ขั้นไหนวะเนี่ย? สมควรเรียกว่า Brainless จริงๆ เหอะ

"ปล่อยฉันนะ เดี๋ยวฉันซื้อเพ็ดดีกรีให้"

"หนอย นังนี่ ไม่เจอดีก็ไม่หลั่งน้ำตา"

"=___=^^"

"บุหรี่นี่ไง จี้ตรงไหนดี กลางหน้าเลยดีมั้ย จะได้เด่นๆ"

เฮ้ๆๆๆ เอาจริงเหรอเนี่ย ฉันอุตส่าห์พูดให้ขำแล้วนะจะได้อารมณ์ดี ทำไมพวกนี้ไม่มี Sense of humor มั่งเลยนะ - -* แย่ๆๆ

"เอาเลยๆๆ"

แล้วนังหน้าหมาสองตัวนี่ก็เชียร์กันจัง -_-

บุหรี่เข้าใกล้หน้าฉันเข้ามาเรื่อยๆ ว้ายๆๆๆๆ ชักเริ่มไม่เข้าท่าแล้ว กรี๊ดๆๆๆๆ >_< ฉันหลับตาลงรับชะตากรรม แง้ๆๆๆ พี่ชายขา ชาตินี้หนูคงหาแฟนไม่ได้แล้ว~

"อ๊ะ!"

แต่เสียงร้องด้วยความตกใจกลับเป็นยัยแม่มดสลิปเปอร์

อะไรกัน โดนบุหรี่จี้ทำไมไม่ร้อน O_O~ ฉันลืมตาขึ้นเพื่อจะดูเหตุการณ์...

แล้วก็ต้องกลายเป็นลืมตาค้าง OoO!?! เพราะบุหรี่มันกลับไปจี้มือของนายปากหมาแทน! จนเป็นรอยแผลไหม้เล็กๆ ดูเหมือนยัยแม่มดจะตกใจจนปล่อยบุหรี่ทิ้งในทันทีเลยทำให้แผลไม่ลึกมากเท่าไหร่นัก แต่ว่า...แต่ว่า...

เขา...

เขามาช่วยฉันเหรอ...

"ยัยฟรอยด์ เธอไม่ได้ตายดีแน่" นายปากหมาพูดเสียงเย็น ฉันแอบเห็นว่ามือของยัยแม่มดสลิปเปอร์สั่นน้อยๆ และแรงยึดของนังหน้าหมาสองตัวนั้นก็หายไปแล้ว รวมถึงตัวยัยสองคนนั้นก็หายไปแล้วเช่นกัน

และ...ยัยแม่มดก็วิ่งตามลูกน้อยไปช้าๆ ทิ้งไว้เพียงบุหรี่มาร์ลโบโร่บนพื้น

"น...นาย..."

"เตือนแล้วไม่ฟังว่าอย่าไปยุ่งกับยัยแม่มดนั่น - -"

"ทำบ้าอะไรน่ะ!?!"

"เธอนั่นแหละยัยจิ๋ว ถ้าเมื่อกี๊ฉันมาไม่ทันจะว่าไง?"

"ฉันก็เจ็บไง ถามโง่ๆ"

"ยัยนี่... - -^ มาช่วยเธอนี่เป็นอะไรที่ฉันไม่ควรทำเป็นอย่างยิ่งเลยใช่ไหม"

"มาช่วยฉันนี่แหละเป็นบุญอันประเสริฐ พระเจ้าจะรักคุณแน่ๆ ^^"

"=_=^^"

"ยืนงั่งอยู่ทำไมเล่า! ไปทำแผลสิ! อีตาบ๊อง~ ทำไมโง่ยังงี้" ฉันดึงมือเขามาดู แผลแค่นี้คงไม่เป็นแผลเป็น ว่าแล้วฉันก็รีบล็อคคอเขาแล้วลากไปที่ห้องพยาบาล...

เอ่อ ห้องพยาบาล...

ห้องพยาบาล...ห้องพยาบาล

อยู่ไหนน่ะ...

"ยัยจิ๋ว"

เขาส่งเสียงเรียกฉันที่กำลังเหลียวซ้ายแลขวามองไปมองมา โดยที่ยังเกาะแขนล็อคคอเขาอยู่ อะไรเล่า!?! คนกำลังยุ่งอยู่เรียกทำไมยะ -*-

"อะไร"

"เธอกำลังทำอะไร"

"พานายไปห้องพยาบาล"

"แล้วทำไมเธอถึงเดินมาที่บันไดหนีไฟ =___="

"อ่า...เอ่อ..." ก็คนมันไม่รู้ทางนี่นา T^T

"แล้วทำไมไม่ถามฉัน"

"ก็แล้วทำไมนายไม่บอก!?!"

"ฉันผิด?"

"ก็แหงสิยะ!!"

"เฮ้อ... ปล่อยๆๆ ฉันเดินเองได้ แผลแค่นี้ไม่ถึงตายหรอกน่า" เขาพูด และเท่านั้นเอง... ฉันถึงได้รู้สึกตัวว่ากำลังเกาะแขนและล็อคคอเขาอยู่ อ๊าย >///< ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย น่าอายชะมัด >_<

"ห้องพยาบาลอยู่ทางนี้ ตามมาสิยัยเบ๊อะ"

"เอ๊ะ!?! ฉันบอกแล้วไงว่าฉันชื่อ..."

"ยัยจิ๋วก็ได้ รีบๆ เดินมาเร็วๆ"

"นายโย่งปากหมา!"

"จะเดินมาดีๆ หรือจะให้ฉันอุ้มไป - -"

ฉันสะบัดมือเพื่อจะตบหน้าเขาซักที นายปากหมาเอามือขึ้นมากัน...แล้วบังเอิญว่ามือข้างนั้นเป็นข้างที่เขาใช้ช่วยกันบุหรี่จากหน้าฉันเมื่อกี๊ พอโดนตีเข้า เขาเลยส่งเสียงร้องโอ๊ยออกมาเบาๆ พลางเอามือมากุมไว้

"ขอโทษ T^T ฉันขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษๆๆๆ"

"พอแล้ว ไม่ต้องตีโพยตีพายขนาดนั้น - - บอกแล้วไงแผลแค่นี้ไม่ถึงตายหรอกน่า ยัยจิ๋ว" เขาเอื้อมมือมาขยี้หัวฉันเบาๆ ไม่ตลกเลยนะนาย ทำยังกะฉันเป็นเด็ก = = ฉันอายุเท่านายนะยะ เผลอๆ จะมากกว่าด้วย!

ยังงี้ไม่ควรค่าให้เป็นห่วงเลยแม้แต่น้อย!

ในที่สุดก็มาถึงห้องพยาบาลซักที มันใกล้นิดเดียวจากจุดแรกที่ฉันเดิน แต่ฉันกลับลากเขาไปทางบันไดหนีไฟ ก็...นะ คนมันไม่รู้ทางนี่ เพิ่งมาเรียนที่นี่ได้แค่สามอาทิตย์ฝ่าๆ เองอ้ะ ยังไม่ถึงหนึ่งเดือนดีเลย

"อ้าว ไม่มีคนอยู่?" นายปากหมาพึมพำขึ้นเมื่อเห็นห้องพยาบาลที่ว่างเปล่า ฮึ! สงสัยแอบโดดไปแหงแซะ อาจารย์พยาบาลที่โรงเรียนเก่าฉันก็แบบเนี้ย

"ช่างเถอะๆ ฉันทำแผลให้เองก็ได้"

"ถ้าเธอทำแผลให้ฉันมันจะไม่ยิ่งเหวอะหวะไปกว่าเดิมเหรอ"

"ปากนายจะฉีกถึงหูแน่ๆ ถ้าไม่หยุดปากบัดเดี๋ยวนี้"

"ฮ่าๆๆ คร้าบๆๆ" เขายกมือทำท่ายอมแพ้พลางยิ้มกว้างสดใส... ไม่เหมือนกับตอนแรกเลยแฮะ ตอนแรกที่เจอหมอนี่เอาแต่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ทำหน้าหงุดหิงด ทำหน้าไม่สบอารมณ์ แล้วก็ไม่เคยหัวเราะเลยซักนิด เดี๋ยวนี้สิหัวเราะร่าเลย

สงสัยต้องเจ็บตัวเสียก่อนถึงจะอารมณ์ดีละมั้ง

"นายกลับมาทำไม?" ฉันถามขึ้นระหว่างการทำแผล เวฟเบ้หน้านิดหน่อยตอนฉันเอาน้ำเกลือล้างแผล หึๆ เป็นผู้ชาย แค่นี้ธรรมดาย่ะ! คอยดูนะ ฉันจะจงใจทำแผลแรงๆ ให้มันเจ็บปวดทรมานเลยคอยดู ^^

"กลับมาเอาของ"

"ของอะไร?"

"None of your business อ๊ากก! จะทำแผลให้ฉันหรือจะทำให้ฉันหายไปจากโลกนี้วะ!!"

"สำออย -_-++"

"-_-^^" เวฟยอมเงียบในที่สุดเมื่อเจอคำพิฆาตของฉันเข้าไป ฉันหยิบโน่นหยิบนี่มาใส่รวมๆ กันเป็นรวมมิตรสลัดยา ฮ่าๆๆๆ วันต่อๆ ไปแผลนี่ต้องเน่าแน่ (ล้อเล่นน่า >.<)

"นี่~ เล่าให้ฟังหน่อยสิว่าแก๊งน้ำหวานของนายทำอะไรบ้าง"

"แก๊งน้ำหวาน?" เวฟเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงถาม

"ก็ชื่อแก๊งนายไง เฮลส์บลูบอย"

"ยัยจิ๋ว =_=^ คิดจริงๆ รึว่าฉันจะอยู่แก๊งที่ชื่อปัญญาอ่อนแบบนั้น"

"ทำไมล่ะ อร่อยนะ"

"เฮ้อ..."

นายนี่ถอนหายใจราวกับเอือมระอาเด็กตัวน้อยๆ หนอยแน่ะ - -^ ก็มันอร่อยจริงๆ นี่ยะ นายคงไม่เคยกินสินะถึงทำมาถอนหายใจ ชิส์

"แก๊งฉันชื่อ Hell Boys ตะหากยัยจิ๋ว"

"แล้วฉันก็ชื่อเมเปิ้ลต่างหากนายโย่ง"

"ฉันพอใจจะเรียกยัยจิ๋ว มีไรมะ"

"งั้นฉันก็พอใจจะเรียกแก๊งนายว่าแก๊งน้ำหวานเหมือนกัน - -*" กวนประสาทได้ที่จริงๆ ไอ้บ้านี่ แอบเอาฟอร์มาลินยัดปากมันเลยดีมั้ย?

"แก๊งซิ่งรถน่ะ" เขาพูดตอบในที่สุด

"ซิ่งรถ?"

"อือ พนันเอาเงิน เฮลบอยส์เป็นแก๊งที่เร็วที่สุดในเมืองตอนนี้"

"นายเนี่ยน่ะเหรอขับรถพนัน"

"อือสิ" เขาตอบเหมือนกับเป็นเรื่องธรรมดา มันธรรมดาแน่ๆ ถ้าเกิดขึ้นในอเมริกาหรือญี่ปุ่นหรืออะไรทำนองนี้ แต่นี่มันประเทศไทยนะ! เด็กอายุสิบเจ็ดจะขับรถซิ่งพนันเอาเงินได้ไงกัน?

"ไม่เห็นแปลก ใครๆ เค้าก็ทำกัน"

คนที่คิดแบบนี้คงมีแต่นาย -*-

"แล้วนายไปเข้าแก๊งได้ไง"

"มีรุ่นพี่ชวน ฉันชอบขับรถด้วย"

"สนุกเหรอ?" 

"อือ มันดี"

"อันตรายจะตาย ถ้าเกิดรถชนรถคว่ำแข้งขาขาดไปจะทำไง"

"ไม่มีทาง"

"ฮะๆ อะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นย่ะ ถึงจะมั่นใจแค่ไหนก็เหอะ"

"สำหรับฉันไม่มีทางหรอกน่า พ่อฉันสอนฉันขับรถแข่งมาตั้งแต่เจ็ดขวบ" เขาพูดพลางยิ้มบางๆ ที่มุมปากไปพลาง พร้อมๆ กับที่ฉันพันผ้าพันแปลที่มือของเขาเสร็จพอดี โฮะๆ นี่แหละงานที่ฉันภาคภูมิใจ ตอนอยู่ที่อเมริกาฉันก็ทำแผลให้พี่ชายบ่อยๆ เพราะเขามีเรื่องชกต่อยบ๊อยบ่อย ฉันต้องทำแผลให้เขาจนชินมือไปโดยปริยาย

"แล้ว..." ระหว่างที่เก็บเครื่องไม้เครื่องมือไปล้างให้เหมือนเดิม ฉันก็เผลอตัวเอ่ยปากถามไปโดยไม่รู้ตัว... แต่ฉันรู้สึกเหมือนว่าอยากจะถามขึ้นมา...

"เพื่อนนายคนนั้นน่ะ..."

"ไอ้ฟรีสน่ะเรอะ"

"ฮื่อ..."

"ทำไม?"

"เขาก็อยู่ในแก๊งด้วยเหรอ"

"เธอไม่เห็นจากัวร์สีแดงแปร๊ดของมันรึไง นั่นน่ะสุดที่รักของมันเลยนะ ไอ้ฟรีสมันเรียกรถคันนั้นว่า..."

"..."

"...เจ้าหญิง"

ฉันรู้สึกว่ามือหยุดชะงักไปชั่วครู่หนึ่ง... เมื่อได้ยินเขาพูดอย่างนั้น

เจ้าหญิงเหรอ...ทำไมถึงมีเรื่องบังเอิญมากมายขนาดนี้นะ...? บังเอิญ...ที่เขาคนนั้นเองก็... เรียกฉันเล่นๆ ว่า...

'เจ้าหญิง' อยู่เป็นประจำเหมือนกัน...


== == == == == == ==


[[To Be Continue]]
เจ้าหญิงผู้เลอโฉม


== == == == == == ==


[[rewrite]]

7 Dec 06

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,015 ความคิดเห็น

  1. #1000 Nongnan babay (@nan32043) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 21:28
     =[]="โครตชอบจร้าเรื่องนี้อ่ะ อิอิ เเต่ยาวไปหน่อยเเต่ก้อดีน่ะ อิอิ
    #1,000
    0
  2. #959 Givro aterna amicizia (@ploy53844) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2553 / 23:11
    แหม...ชอบอ่ะ! ชอบฟรีสสสส   >_<
    #959
    0
  3. #926 saiji (@saraharu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2553 / 22:42

    ฟรีสต้องเป็นผู้ชายคนนั้นแน่ๆ

    #926
    0
  4. #921 blooming14 (@chanya55) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2553 / 21:50

    อ๊ายยย ๆ ฟรีสคือผู้ชายคนนั้นงั้นเหรอ ?!
    แต่ทำไมนางเอกถึงจำชื่อคนที่ตัวเองรักไม่ได้หว่า
    ชักจะงง ๆ

    #921
    0
  5. #872 ooyza123 (@ooyza123) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2553 / 17:26
    ฟรีสคือผู้ชายคนนั้นสินะ
    #872
    0
  6. #836 Airichan (@matimon35) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กันยายน 2552 / 14:22
    หนุกมากๆๆค่ะ
    #836
    0
  7. #823 ★Camilla Testarossa (@prominence0409) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2552 / 14:21
    ตอนนี้ย๊าวยาว0_0!!
    สนุกสุดยอดเลยค๊ะ! >0
    รักเจ้าหญิงๆๆๆ
    #823
    0