>SpeeD LovE< :: ซิ่งสุดใจ รักนี้ให้เธอ

ตอนที่ 19 : >>SpeeD LovE!! :: Chapter 18<<

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,786
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 เม.ย. 51

 


== == == == == == == == ==

 

Chapter 18 :: SpeeD!!


อย่าลืม !! :: Deadly Lover แผนรักมัดหัวใจของยัยยมทูตนะค้าาาา~

 

== == == == == == == == ==

 

ร่างเล็กๆ ที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงผู้ป่วยทำให้เขารู้สึกอยากจะฆ่าคนที่ทำร้ายเธอให้ตาย แม้ภายนอกจะไม่มีบาดแผล แต่เมื่อดูจากคราบน้ำตาและสภาพเสื้อผ้ายับ เปื้อนฝุ่นไปหมดทั้งตัวของเธอ เขาก็พอจะรู้ว่าเธอจะกลัวมากขนาดไหน...ยิ่งเมื่อดูจากในคลิปวิดีโอนั่นแล้ว...


นัยน์ตาสีฟ้าตวัดไปมองอีกร่างที่กำลังถูกนำออกมาจากในโกดังร้าง สภาพของเขาย่ำแย่กว่าเด็กสาวตรงหน้านี่มากนัก จู่ๆ ความรู้สึกโกรธก็พุ่งขึ้นมา...


“เพราะแก!!” เขาตะโกน เรียกความสนใจจากทุกคนให้มารวมที่จุดๆ เดียวได้อย่างง่ายๆ


“เพราะแกทำให้เมเปิ้ลต้องมาเสี่ยงอันตราย!”


“...”


“ถ้า...ถ้ายัยนี่ต้องมาเสี่ยงอันตรายเพราะแกอีกล่ะก็...” ฟรีสเว้นวรรค น้ำเสียงที่สั่นเทาเพราะความโกรธ เขากัดริมฝีปากเพื่อระงับอารมณ์ไม่ให้ต่อยหน้าเวฟไปซักที “...ฉันไม่ให้อภัยแกแน่”


นัยน์ตาสีดำหลุบลงต่ำ ตาคู่นั้นสั่นระริกราวกับเปลวเทียนต้องลม...


“ใช่...เพราะฉันเอง...”


“...”


“ขอโทษด้วย...” ร่างของเขาที่นอนอยู่บนเตียงถูกเข็นขึ้นรถพยาบาลไป ฟรีสมองตามจนรถคันนั้นลับสายตา แล้วจึงค่อยหันกลับมามองดูร่างเล็กข้างๆ เขา


“ไปโรงพยาบาลครับ” เจ้าหน้าที่รถพยาบาลร้องเรียก เขารีบกระโจนขึ้นตามไปด้วย...


เขารู้...ว่าเวฟไม่ได้ผิด...


เขารู้ว่าทั้งหมดมันเป็นแผนของฟรองซ์...


แต่เมื่อเขานึกถึงภาพที่เห็น เมเปิ้ลกอดเวฟเอาไว้แน่น เธอร้องไห้...ทั้งแววตาสีหน้าของเธอบ่งบอกชัดถึงความเป็นห่วงเป็นใยที่มีให้เวฟ แถมหมอนั่นยังปกป้องเธออย่างนั้น...


เขารู้สึกกลัว...


กลัวว่าเธอจะหวั่นไหว...  กลัว...


...ว่าเธอจะทิ้งเขาไป...

 

== == == == == == ==

 


<<MAPLE>>


ฉันค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น ทุกสิ่งตรงหน้าขาวโพลน และฉันรู้ได้ทันทีว่าที่นี่คือโรงพยาบาล... เพราะฉันเคยตื่นมาเจอกับเพดานสีขาวๆ อย่างนี้นานกว่าสามเดือนตอนที่ประสบอุบัติเหตุคราวก่อนนั้น


หัวของคนๆ หนึ่งที่มีผมสีทองนอนฟุบอยู่ข้างเตียงฉัน ฉันค่อยๆ เอื้อมมือที่มีสายน้ำเกลือติดอยู่ไปแตะเบาๆ... ร่างนั้นสะดุ้งตื่นทันที


“ตื่นแล้วเหรอ เจ้าหญิง”


“ฮื่อ...”


“เจ็บตรงไหนมั้ย? ปวดหัวรึเปล่า? หิวมั้ย เอาน้ำมั้ย”


“เวฟ...เวฟเป็นยังไงมั่ง” ฉันถามคำถามที่กวนใจฉันอยู่ตลอดเวลาออกไปทันที ฉันหมดสติไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่ฉันจำเรื่องราวต่อจากนั้นไม่ได้เลย


“หมอนั่น...”


“เขาเป็นอะไร O_O!! เขาเป็นอะไรเหรอ”


“ไม่...ไม่เป็นอะไร มีแค่บาดแผลภายนอก ซี่โครงหักซี่สองซี่ กับกระดูกแขนร้าวนิดหน่อยเท่านั้น ไม่มีอะไรมาก ไม่นานก็หาย” เขาตอบด้วยรอยยิ้มฝืดเฝื่อน แต่คำตอบนั้นทำให้ฉันพอใจ...เขาไม่เป็นอะไรร้ายแรง...


ฉันอธิบายไม่ถูกว่าความรู้สึกโล่งใจจนอยากจะร้องไห้นี่มาจากไหนกัน แต่ฉัน...


อยากจะเจอหน้าเขา...


เขากอดฉันเอาไว้แน่น ฉันไม่ได้รับบาดแผลอะไรเลย เขายอมถูกทำร้ายแทนฉัน คอยปกป้องฉัน เพราะฉันแท้ๆ ทำให้เขาบาดเจ็บมากขึ้น ลำพังตัวเขาเองคนเดียวอาจจะเอาตัวรอดได้ เพราะฉันเลย...ฉันไปเป็นตัวถ่วงเขา  ฉันทำให้เขาบาดเจ็บ...


น้ำตาฉันรื้นขึ้นมาที่ขอบตา และฉันรีบปาดมันออกอย่างรวดเร็ว...จะให้โจ๊กเกอร์เห็นน้ำตาของฉันไม่ได้


“เวฟอยู่...ที่ไหนเหรอ”


“ห้องข้างบนนี่...804”


“แล้วฉัน...อยู่ห้องอะไร”


“704”


“งั้นเหรอ...ฉันขึ้นไปหาเขาได้มั้ย”


“ฉันไปหามาแล้ว หมอนั่นยังไม่ตื่น เพราะงั้นไปตอนนี้ก็ต้องไปนั่งดูมันหลับเท่านั้นแหละ” โจ๊กเกอร์พูดพร้อมกับยิ้มน้อยๆ มือใหญ่เอื้อมมือลูบผมฉันอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน


“หลับพักผ่อนซะเถอะ อยากกินอะไรมั้ย เดี๋ยวฉันจะลงไปซื้อมาให้”


“ฉันอยากกินผลไม้...”


“แอปเปิ้ล กับองุ่นใช่มั้ย”


“นายยังรู้ใจฉันเหมือนเดิมเลยนะ ^^...”


“แน่นอนอยู่แล้ว”


“แต่ฉันขอฝรั่งไม่มีเมล็ดเพิ่มอีกได้มั้ย” โจ๊กเกอร์นิ่วหน้าเล็กน้อย เมื่อได้ยินฉันสั่งเมนูที่ฉันไม่เคยสั่งมาก่อนเลย


“เธอไม่ชอบฝรั่งนี่”


“ฮื่อ แต่...เอามาฝากเวฟไง หมอนั่นชอบกินฝรั่งไร้เมล็ด” ฉันจำได้ ว่ามีวันหนึ่งหมอนั่นเล่าให้ฉันฟัง สมัยเด็กๆ เขาเคยไปบ้านสวนของคุณยายเขา แล้วก็ชอบกินฝรั่งที่นั่น มันไม่มีเมล็ด ตั้งแต่นั้นมาหมอนั่นก็ลิ้นไฮโซ ไม่สามารถกินฝรั่งมีเมล็ดได้อีกเลย...


ฉันเผลอยิ้มน้อยๆ เมื่อนึกภาพสีหน้าเขาตอนนั้น...


“ก็ได้ งั้นรอหน่อยนะ ฉันจะไปซื้อมาให้”


โจ๊กเกอร์ปิดประตูเบาๆ ตอนนี้ในห้องเหลือเพียงฉันคนเดียวที่นั่งอยู่... ยิ่งอยู่คนเดียวฉันก็ยิ่งคิดถึงเหตุการณ์เมื่อตอนนั้น ฉันลบภาพรอยยิ้มของเขาตอนนั้นออกไปไม่ได้ นัยน์ตาสีดำที่มองมาทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย ฉันรู้สึกได้ถึงเสียงหัวใจของเขาที่เต้นรัวเร็ว ระยะห่างระหว่างเราที่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตรเท่านั้น...


ความรู้สึก...


ความรู้สึกประหลาดๆ ที่มันเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจ...


อย่างเงียบๆ ช้าๆ และไม่มีเตือนล่วงหน้า... ความรู้สึกที่ทำให้ทุกครั้งที่ฉันมองหน้าเขา หัวใจฉันจะเต้นแรง ทุกครั้งที่ไม่ได้เจอหน้าเขา ภาพของเขาจะลอยเด่นขึ้นมา ทุกครั้งที่มีอะไรเกี่ยวโยงไปถึงเขา ใบหน้าเขาจะผุดขึ้นมาในหัว ทุกครั้งที่ได้นึกถึงเขา ก็จะมีเรื่องโน้นเรื่องนี้ขึ้นมา ให้ได้ยิ้มไม่หยุดหย่อน เพียงแค่ได้คิดถึง ก็เป็นสุขใจ...และตอนนี้ ก็อยากเจอหน้า อยากได้ยินเสียงเขาใจจะขาด...

 
ความรู้สึกแบบนี้...เรียกว่าอะไรกันนะ...


ทำไมมันถึงคล้ายกับความรู้สึกที่ฉันมีให้โจ๊กเกอร์เมื่อห้าปีก่อนเสียจริง... 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


== == == == == == ==

 

โจ๊กเกอร์พิงประตูห้องพักผู้ป่วยอย่างอ่อนแรง ความเป็นห่วงที่เมเปิ้ลแสดงออกว่าเธอเป็นห่วงเวฟ ทำให้เขากลัว กลัวจับใจ...


ทำไมเธอถึงเป็นเหมือนน้ำ จับเท่าไหร่ก็ไม่อยู่ ลื่นไหลไปได้ตลอด...


ถึงแม้เขาจะคว้าเธอไว้ได้แล้ว แต่ก็ไม่แน่ว่าเธอจะจากไปอีกเมื่อไหร่


“พี่...ฟรีส...” เสียงหวานใสที่สั่นเครือเรียกชื่อเขา ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองผู้พูดอย่างเงียบๆ... ก่อนที่รอยยิ้มที่ดูฝืดเต็มทนจะระบายบนใบหน้า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


“ว่าไง...แวร์ซายล์”


“เมเปิ้ลเป็นไงบ้างคะ”


“ก็สบายดี ไม่เป็นไรมาก”


“แล้ว...พี่เวฟล่ะคะ?” ตาสีฟ้าคู่สวยเหม่อมองออกไปไกล...


“มันก็ยังไม่ตาย สักพักก็หาย”


“ค่อยยังชั่วหน่อย...” เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก พลางยกมือขึ้นมาเสยผมด้วยความโล่งใจ “ฉันนึกว่าพี่เขาจะเป็นอะไรมาก ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันคงไม่ให้อภัยตัวเอง...”


“หมายความว่าไง?” ฟรีสถามอย่างไม่เข้าใจ เธอชะงัก... ก่อนเบนสายตาจากต้นไม้ในกระถางตรงหน้าไปที่เขา...


“ฉัน...”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


“...”


“ฉันเองค่ะ...”


“...”


“ฉันเองที่เป็นคนวางแผนทั้งหมด ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันแค่...อยากจะสั่งสอนเมเปิ้ล ไม่ให้เธอเข้าใกล้พี่อีก แต่พี่ฟรองซ์เค้า...”


ปัง!! เสียงที่ดังทำให้เธอสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ตาสีดำคู่สวยเบิกกว้าง เมื่อเขาเอามือทุบผนังอย่างแรงจนเกิดเสียงดังนั้น ตาสีฟ้าของเขาอยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ ทว่าแววตาที่มองมากลับเปลี่ยนไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เธอว่าไงนะ!!”


“ฉันขอโทษ”


“เธอทำร้ายเมเปิ้ล เพราะฉัน...งั้นเหรอ” จู่ๆ น้ำเสียงแข็งกร้าวก็แปรเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงเศร้า เขากัดริมฝีปากแน่น พร้อมกำมือแน่นจนเล็บจิกลงไปในเนื้อ


“ฉันขอโทษ...ฉันรักพี่ ฉันเคยบอกไปแล้วว่าฉันรักพี่...แต่พี่กลับ...กลับเอาแต่สนใจผู้หญิงคนที่ปล่อยให้พี่รออย่างใจร้ายคนนั้นน่ะ พี่ไม่เคยหันมามองฉันบ้างเลย... พี่รู้มั้ยว่าความรู้สึกของฉันมันเป็นยังไง ที่ได้แต่มอง แต่ไม่สามารถได้หัวใจเค้ามาครอบครองได้น่ะ...ฉันเองก็รักพี่มานาน รอพี่มานาน ไม่ได้น้อยกว่าที่พี่รอเค้าเลย...พี่น่าจะเข้าใจความรู้สึกฉัน...”


“...”


“ฉัน...รู้ว่าพี่อาจจะเกลียดฉัน แต่ฉันอยากจะบอกว่า...ฉันขอโทษ...”


“เธอต้องการอะไร...จากฉัน ฉันจะให้...”


“...”


“อยากได้อะไรจากฉันก็เอาไป เงิน บ้าน ทรัพย์สิน มรดก อะไรที่อยากได้ก็เอาไปให้หมด...ฉันให้เธอได้ทุกอย่าง...”


“...”


“ให้ได้ทุกอย่าง ยกเว้นหัวใจของฉัน...เพราะหัวใจของฉันมีไว้รักเมเปิ้ลแค่คนเดียวเท่านั้น ฉันเองก็...อยากจะรักเธอ...ไม่สิ...ถ้าฉันไม่ได้รักเมเปิ้ลมาก่อนล่ะก็ ฉันคงจะ...รักเธอแน่ๆ” โจ๊กเกอร์ส่งยิ้มเศร้าๆ ให้กับเด็กสาวตรงหน้า ที่บัดนี้ขอบตารื้นด้วยน้ำตาอุ่นๆ เตรียมจะไหลอาบแก้มลงมา...


“แต่ฉันรักเธอไม่ได้...ฉันเข้าใจว่าเธอรู้สึกยังไง เพราะฉันเองก็เหมือนเธอ...”


“...”


“รัก...คนที่ไม่ได้รักเราอีกต่อไปแล้ว” แม้ตัวเองจะพูดเอง แต่เมื่อได้ยิน ก็ราวกับมีมีดที่มองไม่เห็นกรีดลึกที่กลางหัวใจ “แต่ฉันก็ตัดเค้าออกไปจากใจไม่ได้...”


“...”


“เพราะงั้นฉันขอร้อง...อย่าทำร้ายเมเปิ้ล...เพราะฉัน...อีกเลยนะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


== == == == == == == == == ==


[[To Be Continued]]
เจ้าหญิงผู้เลอโฉม


[8 July 07]


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,015 ความคิดเห็น

  1. #1004 Watsaya ' B2UTY (@galagoy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 15:36
    ฟรีสสส !!!! ;__;
    #1,004
    0
  2. #973 Givro aterna amicizia (@ploy53844) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2553 / 01:13
    ฟรีส...คนดีของเค้า
    #973
    0
  3. #951 ไม่รู้ไม่ชี้ (@peninsula) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2553 / 20:08
    โห...เศร้า
    #951
    0
  4. #941 saiji (@saraharu) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2553 / 13:20
    เศร้าจัง
    #941
    0
  5. #889 ooyza123 (@ooyza123) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 เมษายน 2553 / 19:48

    เศร้ามากเลย

    #889
    0