>SpeeD LovE< :: ซิ่งสุดใจ รักนี้ให้เธอ

ตอนที่ 18 : >>SpeeD LovE!! :: Chapter 17<<

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,835
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 เม.ย. 51


== == == == == == == == == ==

 

Chapter 17 :: SpeeD!!

 

เย่ รีบมาอัพเพื่อทุกคน ^^ พอดีเพิ่งเคลียร์งาน (เกือบ) เสร็จเลยมีความสุขแท้แลตะลึง แล้วก็มาอัพตอนใหม่ชะเอิงเอยย~
ดูเหมือนทุกคนโกรธแวร์ซายล์คนสวยเสียแล้ว และดูเหมือนทุกคนเทใจให้เวฟ!?
ก็ดูกันต่อไปนะคะทุกคน ^O^
อย่าลืม!!!

"Deadly Lover แผนรักมัดหัวใจของยัยยมทูต" ของเจ้าหญิงน้าาาา

 


== == == == == == == == == ==

 


โกดังร้างบลูเบลล์... ท่าเรือ 12...

 
ฉันมองดูจนแน่ใจแล้วว่าสถานที่ที่กำลังยืนมองอยู่นี่ถูกต้องแล้ว เวฟถูกมาพามาที่นี่น่ะหรือ? เป็นที่ลับตาคนจริงๆ... ถ้าเกิดว่าเขาเป็นอะไรไป... ไม่ๆ ฉันต้องไม่คิดถึงแง่ร้าย...


แต่จากคำบอกเล่าของแวร์ซายล์...มันช่างดูน่ากลัว พวกนั้นอยากจะแก้แค้นเวฟ ถ้า...ถ้าหาก...


ผัวะ!!


เสียงอะไรฟาดกับมนุษย์ดังขึ้น ฉันสะดุ้งด้วยความตกใจ ก่อนที่สมองจะได้ทันสั่งการ ขาของฉันก็ถลาเข้าไปที่ประตูโกดัง ยกมันขึ้น แล้วก้าวเข้าไปเสียก่อนแล้ว...


ภาพตรงหน้าแทบทำฉันสิ้นสติ...




















“กรี๊ดด!!” ฉันส่งเสียงร้อง และทำให้พวกอันธพาลที่มีไม้อยู่ในมือทุกคนเหล่านั้นหันมามอง รวมถึง...เจ้าของร่างที่บอบช้ำเพราะถูกรุมทำร้ายนั่น นัยน์ตาสีดำเบิกกว้างด้วยความตกใจ เขาอ้าปากราวกับจะด่าว่าฉันโง่ และให้ฉันรีบหนีไป...

 
ไม่...























ถึงแม้ฉันจะกลัว ถึงแม้เลือดสีแดงเข้มที่ไหลจากหน้าผากยาวระเรื่อยมาจนถึงคางนั่นจะทำให้ฉันหายใจแทบไม่ออก มือสั่นระริก และรู้สึกหัวมึนตื้อขึ้นมาก็ตาม แต่ฉันไม่สามารถจากไปเฉยๆ โดยทิ้งเขาไว้อย่างนี้ได้... ไวเท่าความคิด ขาฉันก็พุ่งเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว...


“เวฟ...เวฟ ทำไม...เกิดอะไรขึ้น...”


“ยัย...โง่...หนีไปสิ...” เขาพึมพำอย่างลำบาก สีหน้าเบ้ราวกับกำลังเจ็บปวด ไม่แปลกหรอกถ้าเขาจะเจ็บ แผลเต็มตัวเขาเลย...


“เจ็บมั้ย...เวฟ นายเจ็บมั้ย”


“หึๆ...แผลแค่นี้ ไม่ถึงตายหรอก” เขาส่งยิ้มให้ฉัน แต่ยิ้มนั้นดูอ่อนแรง ไม่เอานะ เขาจะเป็นอะไรไปไม่ได้ ฉันจะต้องช่วยเขา...ฉันโอบกอดเขาไว้แนบอก ไม่เป็นไร...ฉันจะช่วยนายเอง


“พวกนายทำอะไรกันน่ะ!? ทำไมใจร้ายยังงี้ ทำไมรุมทำร้ายเขา!? ทำไมถึง...หมาหมู่แบบนี้!!” ฉันตะโกนด่าด้วยความโกรธ น้ำตาที่ปริ่มๆ อยู่ที่ขอบตาไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ หนึ่งในนั้นที่มีผมสีแดงควงไม้หน้าสามในมือเล่นด้วยสีหน้ากวนประสาท เขายักคิ้วให้ฉันอย่างไม่สะทกสะท้าน แล้วพูดเสียงเย้ย


“ก็เพราะมันทำตัวกร่างมานานมากไปไง คราวนี้ก็ถือคราวของพวกเราบ้าง”


“ถ้าไม่หมาหมู่พวกแกก็ทำอะไรเวฟไม่ได้!! ว้ายยย!!” ไอ้หัวแดงตรงเข้ามากระชากคอเสื้อฉัน ฉันได้ยินเสียงอะไรบางอย่างขาดผึง พร้อมกับความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่บริเวณคอ... เมื่อยกมือขึ้นแตะ เลือดสีแดงที่ติดมือกลับมาก็ทำให้ฉันหน้าซีดเผือด... รู้สึกราวกับโลกหมุนติ้ว...


“อ้าว สร้อยนี่อะไรวะ เฮ้ย เอาไปให้พี่ฟรองซ์เด๊ะ” ไอ้หัวแดงยื่นสร้อยของฉัน ล็อกเก็ตอันนั้น...ให้คนๆ หนึ่งรับไปแล้วจึงหันกลับมาหาฉัน แล้วพูดน้ำเสียงรำคาญ “ถอยไปน่าสาวน้อย ฉันไม่อยากทำร้ายผู้หญิง” พลางเอาไม้เขี่ยๆ ฉัน แต่ฉันยังยืนยันจะไม่ไปไหน


ถึงจะกลัวมาก...แต่ฉันก็ยังยืนยันจะไม่ไปไหน


เพราะอะไร? ฉันไม่รู้...รู้แต่ว่าหมดทั้งหัวใจไม่อยากจะเห็นเขาบาดเจ็บ ไม่อยากเห็นเขาเจ็บปวด


“เฮ้อ งั้นก็ช่วยไม่ได้วะ...” ไอ้หัวแดงพึมพำอย่างเสียดาย ก่อนเงื้อไม้ในมือขึ้น ถ้าหากโดนไม้นั่นฟาดเข้าไปฉันคงจะต้องตายแน่ๆ... ฉันรีบหลับตาปี๋ แล้วกอดเวฟที่เปื้อนเลือดเอาไว้แน่น...


ทว่า...ก่อนที่ไม้จะกระแทกร่างฉันนิดเดียวเท่านั้น ร่างของเวฟที่ดูเหมือนจะหมดแรงแล้วกลับพลิกตัวมารับไม้นั่นเอาไว้แทนฉัน... เขากอดฉันเอาไว้แน่น ติดกับผนังของโกดัง


“เฮ้ย ฮีโร่เหรอวะ? หมั่นไส้โว้ยย!!”


“ไม่เป็นไรนะ...ไม่ต้องกลัวนะ...อย่าร้องไห้” เขากระซิบอยู่ข้างหูฉัน บนหน้ามีรอยยิ้ม....


ฉันพยายามผลักเขาออกไปสุดแรงเกิด


“ไม่นะ! อย่าทำแบบนี้...ถอยออกไป...”


“ฉันถอยไม่ได้...ฉันให้เธอเป็นอันตรายไม่ได้...” เขามองหน้าฉันด้วยแววตาที่ฉันอ่านไม่ออก... ก่อนกระชับร่างฉันให้แน่นขึ้น


“ฉันจะปกป้องเธอเองนะ...เพราะงั้นไม่ต้องกลัว...”

































 

== == == == == == ==

 


“เรียบร้อยแล้วครับ” ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบเรียบกริบโค้งตัวเล็กน้อยแล้วค่อยกล่าวขึ้น ชายสูงวัยทว่าใบหน้ายังคงดูหนุ่มแน่นขัดกับสีผมที่เริ่มออกเป็นสีเทาแซมน้อยๆ บ่งบอกถึงวัยอันแท้จริงของเจ้าของได้เป็นอย่างดี ริมฝีปากเขาขยับรอยยิ้มน้อยๆ


“ไม่เจอกันซะนานนะ”


“ครับ” ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำและไทสีเดียวกันยิ้มบางๆ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ


“โจ๊กเกอร์ ฉันตัดสินใจยกธุรกิจทั้งหมดให้แก...ฉันแก่แล้ว อยากจะไปพักผ่อนซักที”


“ผมจะดูแลให้ดีที่สุดครับ”


“แต่ฟรองซ์...” ฟรีสพึมพำขึ้น แต่เจ้าของกิจการพันล้านกลับยกมือขึ้นห้าม เขาส่ายหน้าน้อยๆ


“ฟรองซ์ทำงานไม่ได้ แกก็รู้...ฉันจะให้บริษัทเล็กๆ ให้มันไป แต่ธุรกิจเครืออภิวัฒน์นครกรุ๊ปต้องเป็นแกที่คอยดูแล เข้าใจรึเปล่า”


“ครับ...”


“งั้นก็ดีแล้ว...ฝากด้วยนะโจ๊กเกอร์... ฉันไม่ค่อยได้ทำหน้าที่พ่อแกซักเท่าไหร่ ไม่ค่อยได้ทำหน้าที่สามีที่ดีของแม่แกด้วย แต่แกยังเป็นลูกชายฉันเสมอ จำไว้นะ” นพชัยลุกขึ้นยืน แล้วยื่นมือไปตบบ่าผู้เป็นลูกชายเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มบางที่มุมปาก


“เดี๋ยวเย็นนี้มีงานเลี้ยง เชิญสาวน้อยของแกมาด้วยสิ” เขาขยิบตาให้ลูกชายนิดหนึ่งก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ฟรีสนั่งอมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว...และวันนี้ก็คงจะเป็นวันที่เขามีความสุขมากวันหนึ่ง หาก...ไม่มีแขกมิได้รับเชิญที่ก้าวเข้ามานั่งตรงข้ามกับเขา ใบหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องราวกับผู้กำชัยชนะไว้ในมือของฟรองซ์ทำให้ฟรีสรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ทว่าชายหนุ่มสามารถเก็บความรู้สึกไว้ในสีหน้าเยือกเย็นได้อย่างแนบเนียน


“มีอะไร”


“ยังพูดจาห้วนเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนเลยนะ จะไม่ทักทายพี่ชายดีๆ เลยซักครั้งหรือไง” น้ำเสียงกลั้วหัวเราะของฟรองซ์ยังคงทำให้เขาหงุดหงิดได้อย่างเคย ฟรีสขยับตัวจะลุกขึ้นยืน และถูกรั้งไว้ด้วยคำพูดถัดมาของฟรองซ์


“เดี๋ยว...จะรีบไปไหน ไม่อยากฟังเรื่องของเจ้าของไอ้นี่ก่อนเรอะ?”


แคร้งง...


สร้อยคอเส้นหนึ่งนอนนิ่งอยู่บนโต๊ะ ซึ่งฟรีสคงจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องประชุมไปเลยถ้าหากสร้อยนั่นมันไม่คุ้นตาเขาเสียเหลือเกิน...


สร้อยล็อกเก็ตเงินแท้ ตรงกลางสลักคำว่า M.P. และ J.K. นี่มัน...


นี่มันสร้อยคอที่เขาเพิ่งจะสวมให้เธอไปเมื่อวันก่อนนี่เอง เขาคืนมันให้เธอ... แล้วเมื่อมันมาอยู่ที่นี่ หมายความว่า...


นัยน์ตาสีฟ้าเงยขึ้นสบกับตาสีเทาเจ้าเล่ห์ของฟรองซ์ด้วยความตกใจ


“ไง...อยากรู้ขึ้นมามั่งรึยัง”


“แกทำอะไร” น้ำเสียงที่ฟังดูราวกับเค้นออกมาอย่างยากลำบากทำให้นัยน์ตาสีเทาของฟรองซ์หรี่ลงอย่างสมใจ เขายักคิ้วให้ฟรีสก่อนพูด


“ไม่ทำอะไร แกดูเองแล้วกัน ฉันไม่ได้ทำอะไร...” โทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดที่ฟรองซ์วางลงบนโต๊ะ คลิปวิดีโออันหนึ่งถูกเลือกไว้รอให้เขากด Play ฟรีสค่อยๆ เอื้อมไปหยิบมันมาช้าๆ มือเรียวกดปุ่ม Play ด้วยหัวใจที่เต้นรัวด้วยความกระวนกระวายใจ...


ทันทีที่ได้เห็น เขารู้สึกราวกับหัวใจหล่นลงไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม...


“ไอ้เวฟมันก็นะ...แฟนเพื่อน จะไปปกป้องทำไมให้วุ่นวายก็ไม่รู้ โง่จริงๆ” ฟรองซ์เอื้อมหยิบถ้วยกาแฟควันกรุ่นที่เมดเพิ่งนำมาเสิร์ฟเมื่อครู่ขึ้นมาจิบน้อยๆ


“ไอ้แซนด์มันถ่ายได้ดีนะ? ว่ามั้ย มุมชัดดี”


“...”


“แต่ถ้าไอ้เวฟมันหมดแรงข้าวต้มเมื่อไหร่...ใครจะปกป้องสาวน้อยของแกกันนะ?” คำพูดที่ฟังดูราวกับพูดลอยๆ ของฟรองซ์ทำให้ฟรีสกำมือแน่น... “...ซึ่งเวลานั้นมันก็คงจะอีกไม่นานนักหรอก...”


เปรี้ยง!!


โทรศัพท์มือถือในมือฟรีสลอยละลิ่วไปกระแทกกับผนังอย่างจังจนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ฟรองซ์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งก่อนหันมายิ้มมุมปากให้ฟรีส


“แพงนะโว้ย ฉันเพิ่งซื้อเปลี่ยนเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว...”


“แกต้องการอะไร!?” ไม่ทันขาดคำดี ฟรองซ์ก็ต้องหยุดพูด เพราะเจ้าของตาสีฟ้าคู่สวยที่ส่องประกายวาวโรจน์ด้วยความโกรธนั่นกระชากคอเสื้อของเขาให้ลุกขึ้นยืน พร้อมตวาดลั่น


“ไม่มากนักหรอก แค่นี่...กระดาษแผ่นเดียว” เขาปัดมือฟรีสออกอย่างง่ายดาย แล้วยื่นกระดาษบางแผ่นหนึ่งให้เขา...




























“เซ็นซะ”


“...” ฟรีสชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง นัยน์ตาสีฟ้าเบิกกว้างด้วยความตกใจ...


“มอบทุกอย่างที่พ่อแกให้มา ให้กับฉัน”


“...”


“เซ็น แล้วไอ้เรื่องบ้าๆ นี่ก็จะจบ”


“...”


“ว่าไง? แลกทุกสิ่งทุกอย่างกับผู้หญิงคนเดียวไม่ได้สินะ?” ฟรองซ์พูดต่อด้วยเจตนาจะยั่วโมโหชายหนุ่มผมทองตรงหน้า ทว่า...คนยั่วกลับต้องชะงัก เมื่อคนถูกยั่วหาได้ใส่ใจไม่ หากหยิบปากกามงต์บลังก์ด้ามทองสวยหรูที่เขาเพิ่งใช้เซ็นรับมรดกจากพ่อมาหมาดๆ มือเรียวตวัดปากกาอย่างไร้ความลังเล แล้วยื่นกระดาษแผ่นนั้นส่งให้ผู้เป็นพี่ชายทางกฏหมายด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไร้แววเสียดายแม้แต่น้อย


“แค่นี้ใช่มั้ย”


“...”


“แค่นี้ใช่มั้ยที่แกต้องการ”


“อ...เออ” นานทีเดียวกว่าเขาจะตั้งสติได้ ฟรีสยินยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อผู้หญิงคนเดียว...ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียว ที่หลอกให้รอโดยไม่แม้แต่จะติดต่อกลับมาน่ะหรือ ผู้หญิงที่ไม่ได้โดดเด่นแบบน้องสาวคนสวยของเขาเลยแม้แต่นิด นังผู้หญิงที่ทำให้น้องสาวของเขาต้องเสียใจ ต้องผิดหวังจากความรักที่แอบซ่อนมาถึงห้าปี


เขาไม่เคยเห็นด้วยเลยที่แวร์ซายล์จะไปหลงรักไอ้ลูกชายแฟนใหม่แม่ ไอ้ผู้ชายบ้าๆ นี่ที่ไม่เคยแม้แต่จะมองดูเธอดีๆ เลยซักครั้ง เขาเกลียดมันตั้งแต่เจอหน้าครั้งแรก แต่เขาทำอะไรมันไม่ได้เพราะน้องสาวเขาขอเอาไว้ แต่เมื่อเขารู้เรื่องทั้งหมดนี่ มันก็ทำให้เขารู้สึกโกรธขึ้นมาจนห้ามไม่อยู่...


“เฮ้ย...พอได้แล้ว” เขากรอกเสียงผ่านโทรศัพท์ ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรับคำง่ายๆ


บทสนทนาจบลงอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาสีเทาหันกลับมาจ้องตาคนตรงหน้า


“เรียบร้อยแล้ว”


“ฮื่อ ยัยนั่นอยู่ไหน”


“โกดังร้างบลูเบลล์” จบคำ ร่างสูงลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว แล้วแทบจะวิ่งออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้ฟรองซ์นั่งอยู่ในห้อง จมอยู่กับความคิดของตัวเองคนเดียว...

 


== == == == == == ==

 


แวร์ซายล์จ้องมองดูมือถือที่นิ่งสนิทของตัวเองแล้วก็ถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่หนึ่งร้อย ตาคมคู่สวยมองเหม่อไปนอกหน้าต่าง...


ที่เธอทำไปมันถูกแล้วแน่หรือ?


เด็กสาวกดเบอร์โทรออก เสียงสัญญาณดังอยู่สองครั้งก่อนปลายสายจะกดรับ “ว่าไงครับคุณแวร์ซายล์”


“เสร็จเรียบร้อยหมดแล้วรึยัง”


“เรียบร้อยแล้วครับ พี่ฟรองซ์ได้สัญญามาเรียบร้อยแล้ว ส่วนไอ้เวฟนอนหมอบกระแตอยู่นี่แล้วครับ ยัยผู้หญิงนั่นก็ช็อคจนหมดสติไปแล้ว จะให้ผมทำอะไรต่อดีครับ”


“ด...เดี๋ยว...เมื่อกี๊แกว่าอะไรนะ” เสียงใสละล่ำละลักถามด้วยคิดว่าตัวเองได้ยินผิดไป ทว่าเมื่อปลายสายทวนคำซ้ำอีกครั้ง เธอแทบจะทำมือถือหล่นพื้นด้วยความตกตะลึง...


“ท...ทำไมพี่เวฟถึงมาได้...”


“อ้าว ก็ตามแผนเราไงครับ ที่คุณแวร์ซายล์ให้พี่ฟรองซ์มาบอกพวกผมว่าเปลี่ยนแผนกะทันหัน ผมก็...” ปลายสายจะพูดอย่างไรต่อเธอไม่ทราบ แต่ทันทีที่ได้คำตอบ เด็กสาวกดวางสายทันที มือเล็กกดมือถือรัวด้วยความเร่งรีบ เธอเผลอกัดริมฝีปากตัวเองอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บ...


[ฮัลโหล]


“พี่ฟรองซ์!! พี่ทำอะไรลงไป...”


[รู้เรื่องแล้วเรอะ]


“ฉันแค่อยากจะสั่งสอนยัยผู้หญิงนั่น ไม่ได้อยากทำร้ายพี่เวฟนะ!!” เธอร้องตะโกนใส่โทรศัพท์มือถือ ได้ยินเสียงผู้เป็นพี่ชายหัวเราะน้อยๆ


[รู้แล้ว ฉันก็แค่ซ้อนแผนเธอ ให้เธอช่วยจัดการเรียกยัยผู้หญิงนั่นมาเท่านั้น แล้วที่เหลือฉันก็แค่เล่นไปตามบท ต้องขอบคุณเธอนะ...เราสองคนได้ทุกอย่างมาไว้ในมือแล้ว]


“หมาย...ความว่าไง”


[ไอ้บ้านั่นมันยอมทิ้งมรดกที่เพิ่งได้มาหยกๆ เพียงเพื่อจะช่วยผู้หญิงคนเดียว ฮ่าๆๆๆ มันเซ็นมอบกรรมสิทธิ์ทุกอย่างให้ฉันแล้ว ดีใจมั้ย? เธอได้แก้แค้นทั้งสองคนนั่นพร้อมๆ กัน ส่วนฉันก็ได้เล่นไอ้เวฟสมใจอยาก ยิงปืนนัดเดียวได้นกตั้งสามตัวเชียวนะ]


“พี่...”


[เย็นนี้มีงานเลี้ยงที่โรงแรมดิแกรนด์เอ็มเมอรัลด์ แต่งตัวสวยๆ มานะ]


“พี่ทำอะไรลงไปน่ะ!?”


[ทำไม? ฉันเล่นงานพวกมันน้อยไปเหรอ?]


“พี่ใช้มือถือของยัยนั่นที่ฉันฝากให้พี่เก็บไว้...ใช่มั้ย”


[อือใช่ พอเป็นชื่อยัยเด็กนั่นแล้ว ไอ้เวฟแม่งกดรับโคตรเร็ว น่าสงสารเนอะ รักสามเส้า รักแฟนเพื่อนตัวเองซะงั้น โง่ชิบ]


“แล้วพี่ฟรีส...”


[ไอ้นรกนั่นยิ่งโง่กว่า...]


“อย่าว่าพี่ฟรีสโง่นะ!!”


[อ...อะไร...]


“ทำไมพี่ต้องทำร้ายเค้าด้วย ฉันไม่ได้อยากจะทำร้ายพี่ฟรีสกับพี่เวฟเลยนะ!”


[ฉันทำเพื่อเธอนะ]


แวร์ซายล์กดตัดสายทันที ร่างสูงเพรียวสั่นสะท้าน... นี่เธอทำอะไรลงไป? เธอทำให้เวฟถูกทำร้าย ทำให้ฟรีสต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างของเขาไป...เพราะเธอ...


แต่เหนือสิ่งอื่นใด เมื่อคิดว่าเขายอมเสียสละเพื่อผู้หญิงคนนั้นมากขนาดไหน หัวใจของเธอก็รู้สึกเจ็บปวด...หากเป็นเธอ...เขาจะยอมทิ้งทุกสิ่งเพื่อเธอไหม...?

 

 

== == == == == == == == == ==

 

[[To Be Continued]]
เจ้าหญิงผู้เลอโฉม


[1 July 07]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,015 ความคิดเห็น

  1. #972 Givro aterna amicizia (@ploy53844) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2553 / 01:09
    ฟรองซ์เลวว่ะ! 

    ฟรีส...   สู้ๆนะที่รัก
    #972
    0
  2. #940 saiji (@saraharu) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2553 / 13:07
    เจ็บแทนอ่ะ
    #940
    0
  3. #888 ooyza123 (@ooyza123) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 เมษายน 2553 / 19:44
    แค่ผู้หญิงคนเดียว แต่นิคือคนที่รัก เค้าก็อยากปกป้อง
    #888
    0