>SpeeD LovE< :: ซิ่งสุดใจ รักนี้ให้เธอ

ตอนที่ 17 : >>SpeeD LovE!! :: Chapter 16<<

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,889
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 เม.ย. 51

 


== == == == == == == == == ==

 

Chapter 16 :: SpeeD!!

 

พ้นช่วงสอบ FOR 1 ไปแล้ว ก็เหลือแต่ Summative นี่ล่ะเนอะ T^T
ต้องขยันเรียนแล้ว แต่ก็ยังช้อปปิ้งสยามทุกวัน ให้มันได้ยังงี้สิ  55555


งานหนังสือเด็กเดือนกรกฏา เจอกับเรื่อง "BANG!! สืบรักค้นหัวใจ เจ้าชายยากุซ่า" ของเจ้าหญิงได้น้าาาา (ต้นฉบับเดิม "รักอันตราย เจ้าชายยากุซ่า" ค่ะ )
หวังว่าคงจะได้รับการต้อนรับที่ดีจากเพื่อนๆ  นักอ่านที่น่ารักของเจ้าหญิงทุกคนน้าาาาา >O<~

 

== == == == == == == == == ==

 

ฉันออกมาช้อปปิ้งที่สยามในวันอาทิตย์นี้ ว้าวว~ ไม่ได้มาช้อปปิ้งที่สยามซะนาน >_< ตอนอยู่นิวยอร์กก็เดินแต่ถนนฟิฟท์อเวนิว มีแต่ของแบรนด์เนมราคาแพงๆ T^T มาเดินที่นี่ค่อยราคาย่อมเยาหน่อย แถมของก็สวยน่ารักกิ๊บเก๋อีกตะหาก >_<


ฉันเดินเข้าร้านโน้น ออกร้านนี้ จนแทบจะหมดสยามอยู่แล้วถึงได้มานั่งพักที่ร้าน STARBUCKS เก้าอี้นุ่มน่านั่งจัง แต่กาแฟแก้วนึงแพงซะแทบจะร้องกรี๊ด


จังหวะเดียวกับที่ฉันหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ ใครคนหนึ่งก็เดินเข้ามายืนยิ้มให้ที่ข้างโต๊ะ ฉันต้องเงยหน้าขึ้นไปมากพอสมควรถึงจะมองเห็นหน้าเธอ...


อ๊ากก...สาวสวย >_<


"แวร์ซายล์ ^^"


"อืม ฉันเดินผ่านมาเห็นพอดีน่ะ..." เธอพูดยิ้มๆ แล้วชี้มือไปที่เก้าอี้ตรงข้ามฉัน "ว่างอยู่รึเปล่า?"


"ฮื่อ นั่งได้ๆ" เธอนั่งลงตามคำเชิญ วันนี้เธออยู่ในชุดแหวกลึก ผ่าข้าง เห็นไปถึงไส้ติ่งเลย ~_~ ทั้งอึ๋ม หุ่นดี ขายาวเรียวสวย หุ่นแบบนี้แหละถึงใส่ชุดแบบนี้ได้สวย เตี้ยๆ ผอมแห้งแรงน้อยอย่างฉันใส่ไปก็ไม่มีอะไรให้ดูชม T^T แต่วันนี้เธอดูสวยกว่าในโรงเรียนจริงๆ แหละ เพราะหน้างามๆ นั่นได้รับการเติมแต่งด้วยเครื่องสำอางแบบโปรเฟสชันแนลจนดูยังกับนางแบบในนิตยสารเลย


"ทำไมวันนี้มาคนเดียว? พี่ฟรีสไม่มาด้วยเหรอ" เธอถามด้วยรอยยิ้ม แต่อะไรบางอย่างในรอยยิ้มนั่นทำฉันหนาววูบ...แปลกแฮะ


"อ๋อ ฟรีสเค้าไปทำธุระน่ะ ไม่ว่าง ฉันมาช้อปปิ้งคนเดียว ^^"


"เหรอ เหมือนกันเลย"


"เธอแต่งหน้าเองเหรอ?"


"อื๋อ? อ้อ ใช่ ^^"


"เก่งจัง T^T"


"ฮะๆ ถ้าอยู่ในแก๊ง Hell Boys ฉันก็ต้องดูดีหน่อยสิ เดี๋ยวจะขายหน้าพี่ฟรองซ์"


"อา...จริงสินะ เธอเป็นน้องสาวของไอ้...เอ่อ เขาคนนั้น" ฉันตัดสินใจไม่พูดเรื่องแย่ๆ เกี่ยวกับพี่ชายเธอออกไป เพราะเธอเป็นน้องสาวเขานี่นะ ยังไงก็ต้องเข้าข้างพี่ชายตัวเองอยู่แล้ว และฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมากแล้วด้วย


"แล้วนี่เธอ..."


~ตกลงคือพรหมลิขิตใช่ไหม ที่เขียนให้เป็นอย่างนั้น ตกลงให้เรารักกันใช่ไหม อย่างนั้นขอได้หรือไม่...~ เสียงทรูโทนมือถือดังขึ้นขัดคำพูดเธอ แวร์ซายล์เอ่ยขอโทษนิดหนึ่งแล้วหยิบมันขึ้นมากดรับ


"อือ ว่าไง...? อะไรนะ!?" เธอขึ้นเสียงสูง สีหน้าเหมือนตกใจ "หมายความว่าไง ทำไมพวกนั้นถึงพาพี่เวฟไป..." ชื่อของคนๆ หนึ่งในคำพูดของเธอทำให้ฉันหูผึ่งด้วยความตกใจ ดูจากน้ำเสียงและสีหน้าเธอทำให้ฉันค่อนข้างมั่นใจว่ามันไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่นัก


"ให้ตายเถอะ...แล้วจะทำยังไงดีล่ะ..." เธอพึมพำกับตัวเอง ด้วยน้ำเสียงร้อนใจ


"เกิดอะไรขึ้นเหรอ" ฉันถามออกไปทันทีเมื่อเธอวางหูโทรศัพท์ แวร์ซายล์หันมามองหน้าฉันแล้วพูดเสียงหนักใจ


"พวกแก๊งคู่อริน่ะ พวกนั้นจับพี่เวฟไป สงสัยจะมาแก้แค้นเรื่องที่โดนถล่มเธคแถวพัฒน์พงศ์ไปล่ะมั้ง เห็นว่าพวกลูกน้องฝ่ายนั้นบาดเจ็บสาหัสกันไปหลายคน เค้าคงจะแค้นมาก..."


"แบบนั้น...เขาก็เป็นอันตรายน่ะสิ"


"ลูกน้องฉันบอกว่าพวกนั้นมีอาวุธกันครบมือ...เจ้าพวกนั้นมันเถื่อนจะตาย หัวหน้าแก๊งนั่นเคยฆ่าคนด้วย... แถมยังมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับพี่เวฟมาตั้งนานแล้ว สองคนนั้นไม่ถูกกันน่ะ" สีหน้าเธอดูเป็นกังวล


"แต่ลูกน้องฉันกำลังติดต่อพี่ฟรองซ์กับพี่แซคอยู่" เธอพูดต่อ


"ไปที่ไหน"


"อะไรนะคะ?"


"พวกนั้นพาเขาไปที่ไหน!"


"เอ่อ...ท่าเรือ 12 โกดังร้างบลูเบลล์" เธอตอบด้วยท่าทางงุนงง ฉันรีบลุกขึ้นแล้วตั้งท่าจะวิ่งออกไปจากร้านทันที ถ้าไม่ติดว่าเธอเรียกไว้เสียก่อน


"จะไปไหนคะ"


"ไปช่วยเวฟไง!"


"แต่เดี๋ยวพวกในแก๊งก็จะไป..."


"พวกนั้นอาจจะไปช้าเกิน ฉันจะไป...ท่าเรือนั่นอยู่ห่างจากที่นี่ไม่เท่าไหร่เอง" ฉันรีบพูด แล้วรีบร้อนออกจากร้านไปเรียกแท็กซี่ข้างนอก โดยไม่ได้รับรู้เลยว่าเธอที่นั่งอยู่กับฉันเมื่อครู่มองตามมาด้วยแววตาเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ... มือขาวเรียวเล็กยื่นไปหยิบมือถือ N73 ของฉันที่บังเอิญลืมทิ้งไว้ขึ้นมาถือไว้ บนหน้าเรียวประดับด้วยรอยยิ้มพึงพอใจที่มุมปาก...

 


== == == == == == ==

 


ปังๆๆๆ เฟี้ยวๆๆๆ ตูม!!


"เฮ้ย!!~ ไอ้สาด บอกว่ารอกูด้วย เชี่ยเอ๊ย..." เสียงของจิมมี่ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะคอมตรงข้ามกับเวฟร้องโวยวาย เสียงหัวเราะหึๆ ดังจากปากของคนถูกด่า ก่อนที่เขาจะกดปุ่มพิพากษาสุดท้าย ลูกระเบิดถูกเขวี้ยงลงไปตรงกลางแสกหน้าของคู่ต่อสู้


บึ้มมม!!


"สัด บ้านบึ้มเหรอวะ" จิมมี่ด่าเสียงแหลม ก่อนเอามือทุบคีย์บอร์ดอย่างขัดใจ


"แพ้อีกแล้ว นรกจริงๆ"


"ตังค์มาเว้ย ห้าร้อย" เวฟแบมือทวงเงิน ซึ่งเจ้าของเงินทำหน้าบูดพลางหยิบกระเป๋าตังค์ออกมาหยิบแบงค์สีม่วงออกส่งให้ผู้ชนะอย่างจำใจ


"ต่อปะ"


"เดี๋ยวโว้ย พักก่อน วันนี้เสียไปหลายพันแล้ว" จิมมี่บ่นงึมงำ แล้วเดินออกจากร้านไปสูบบุหรี่ข้างนอก เวฟยักไหล่น้อยๆ แล้วออกจากโปรแกรมเกมเพื่อเปิดเว็บรอไปพลางๆ


~โลกใบนี้ เหมือนมีคำสาปให้คนทุกคนทำสิ่งต้องห้าม~


มือถือของเขาสั่นราวกับแผ่นดินไหว เวฟนิ่วหน้าเล็กน้อยก่อนหยิบมือถือขึ้นมาดู...


เมเปิ้ล...?


เร็วเท่าความคิด เขากดรับทันที


"ฮัลโหล?"


"ว่าไง ไม่เจอกันนานนะ" ทว่า...เสียงที่ดังจากปลายสายหาใช่เสียงของคนที่เขาอยากได้ยินไม่ เวฟขมวดคิ้ว ก่อนจะตกใจแทบสิ้นสติเมื่อรู้ว่าใครคือคนที่โทรมา


"ทำไมแก..."


"เธออยู่กับฉัน" คำตอบสั้นๆ ง่ายๆ แต่ได้ใจความสรุปรวบรัดทั้งหมด เวฟขบกรามแน่น


"ต้องการอะไร?"


"มาที่โกดังร้างบลูเบลล์ ข้างท่าเรือ 12 คนเดียว" จบคำ ปลายสายตัดการสนทนาไปทันที เวฟกำมือแน่นจนรู้สึกเจ็บที่มือ แต่เขาไม่สนใจอีกแล้ว ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน คว้ากระเป๋ามาสะพายบ่าแล้วจ้ำออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว จิมมี่ที่นั่งพ่นควันอยู่หน้าร้านหันมาถามอย่างตกใจ


"เฮ้ยๆๆ จะไปไหนวะ ยังไม่ครบสามชั่วโมงเลย"


"ไปโกดังบลูเบลล์"


"ไปทำห่าอะไรที่โกดังร้างวะ" จิมมี่ถามอย่างไม่เข้าใจ แต่เวฟเดินมาไกลเกินกว่าจะตอบคำถามเขาได้แล้ว เขาจึงได้แต่นั่งเกาหัวด้วยความงง


"อะไรของมันวะ?"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


ด้วยความเร็วของ Skyline คันหรู บวกกับความร้อนใจของคนขับ เขาจึงมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าโกดังร้างบลูเบลล์โดยใช้เวลาไม่นานนัก เวฟไม่เสียเวลา เขารีบวิ่งเข้าไปในโกดังทันที...


ผัวะ!!


ก่อนถูกอะไรบางอย่างซัดเข้าที่ท้ายทอยทันทีที่เขาก้าวพ้นประตูโกดัง


"หึๆๆ...ไม่นึกว่าแกจะมาคนเดียวจริงๆ หน้าโง่ชะมัด"


เวฟกัดริมฝีปากแน่น ให้ตายเถอะ...นี่เขาพลาดเสียท่ามันแล้วเหรอเนี่ย แต่มือถือที่โทรเข้าไปเป็นเบอร์ของยัยจิ๋วไม่ผิดแน่ เขามั่นใจเพราะเขาเป็นคนเซฟเองกับมือ แล้วทำไม...ที่นี่ถึงไม่มีแม้แต่วี่แววของยัยนั่นเลย? เขากวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณโกดังร้าง แต่กลับไม่พบใคร นอกจากกลุ่มนักเลงที่แสนจะคุ้นหน้าคุ้นตา... เหล่าลูกน้องของซาตานแห่ง Hell Boys หรือฟรองซ์นั่นเอง


หนำซ้ำ ยังมีอาวุธครบมือกันทุกคนอีก ให้มันได้ยังงี้สิวะ!


"เมเปิ้ลอยู่ไหน"


"โทษว่ะ อยู่กับพี่ฟรองซ์สิวะ ฮ่าๆๆๆ"


"ว่าไงนะ!!"


"เดี๋ยวยัยเด็กนั่นก็จะมาที่นี่เองนั่นแหละ พอได้ยินว่ามึงถูกจับมาเท่านั้นแหละ...รีบร้อนออกมาไม่คิดหน้าคิดหลัง โง่พอๆ กับมึงนั่นแหละ!"


"..." เขาพยายามระงับความโกรธอย่างยากเย็น


"พอเด็กนั่นมาถึง พวกกูก็จะเวียนกันสนุกให้ทั่วถึง...ตัวเล็กๆ ยังงั้นกอดแรงไปจะตัวหักรึเปล่าวะ ฮ่าๆๆๆ"


พลั่กก! เสียงหัวเราะสะดุดทันทีที่หมัดลุ่นๆ กระแทกหน้าคนหัวเราะเข้าเต็มแรงจนเขาเซถลาแซ่ดๆ ไปสามสี่ก้าว นัยน์ตาสีดำวาวโรจน์ เขาจะไม่ให้อภัยคนที่บังอาจทำร้ายเธอเป็นอันขาด...


"เข้ามาสิวะไอ้x! มีปัญญาทำได้แค่ลอบกัดก็มา!!"


"เฮ้ย ซัดมันเลยโว้ยย!!"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

== == == == == == == == == ==

 

[[To Be Continued]]
เจ้าหญิงผู้เลอโฉม


[24 June 07]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,015 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 พฤศจิกายน 2556 / 07:47
    เห็นด้วยกับ คห.890
    #1,011
    0
  2. #991 เจ้าหญิง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2554 / 17:37
    แวร์ซายเลวววววววววววววววที่สุด
    #991
    0
  3. #985 sunprai (@prai335) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2554 / 11:48
    แวร์ซาย เธอเลวมากกกกกก !
    #985
    0
  4. #971 Givro aterna amicizia (@ploy53844) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2553 / 01:04
    แวร์ซายล์...เธอไม่ใช่ลูกชั้น=_=^^
    #971
    0
  5. #939 saiji (@saraharu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2553 / 22:33
    แวร์ซายล์ใจร้าย
    นี่เดือดแทนเวฟเลยนะ
    #939
    0
  6. #908 ~•มuต์llห่Jสาexมoก•~ (@poraround) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2553 / 16:45

    เเวร์ซายล์ทำงี้ได้ไงโหดร้ายที่สุด...TT^TT...

    #908
    0
  7. #887 ooyza123 (@ooyza123) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 เมษายน 2553 / 19:37

    ไม่คิดว่าแวร์ซายล์จะทำแบบนี้
    ความรักทำให้คนตาบอดจริงๆ

    #887
    0