>SpeeD LovE< :: ซิ่งสุดใจ รักนี้ให้เธอ

ตอนที่ 10 : >>SpeeD LovE!! :: Chapter 9<<

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,287
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 เม.ย. 51

== == == == == == ==

 

Chapter 9 :: SpeeD!!


ฝากนิยายค้าบ เรื่องนี้ตีพิมพ์เดือนกค. ฝากด้วยนะคะ >O<


>>BANG!! รักอันตราย เจ้าชายยากูซ่า!!<< เรื่องยาว
รักหวานแหวว
อัพเดท: 17 เม.ย. 50 , เข้าชม :371/847 , โพส : 65
แฟนพันธ์แท้ : 16 , Rating :4.28571
คำอธิบาย : เพื่อหาหลักฐาน... ฉันต้องเข้าไปตีสนิทเจ้าชายยากูซ่าที่เพิ่งย้ายมาจากญี่ปุ่นนั่น! ทั้งขี้เก๊ก...มาดนิ่ง แถมยังตาสีเงินน่าหลงใหลอีก แค่มองก็ใจเต้นแล้ว ไม่ได้นะ! ฉันมาทำงาน อย่าไปหลงเสน่ห์เขาสิ!!

== == == == == == ==

 

วันนี้มาอัพช้าไปหน่อย ต้องขอโทษจริงๆ นะค้าบ แฮะๆ T^T พอดีมัวแต่ปั่นงาน + แก้นิยาย เรื่อง "BANG!! รักอันตราย เจ้าชายยากุซ่า" ผ่านแล้วนะคะ จะวางแผงประมาณช่วงงานหนังสือเด็ก เดือนกรกฏาคม ใครชอบก็กรุณาอุดหนุนกันหน่อยน้า อิอิ >O<


ส่วนเรื่อสสปีดเลิฟ มีข่าวดีว่าต่อไปจะมาอัพให้ถี่ขึ้น และจะอัพจนจบ แต่!!! (ของดีต้องมีเงื่อนไข อิอิ)


รบกวนช่วยๆ กันเม้นเป็นกำลังใจให้หน่อยน้า TTOTT ถือว่าเห็นใจนักเขียนตาดำๆ คนนี้ด้วยน้าาาาาาา แงๆๆๆๆๆ เห็นเม้นไม่กระเตื้องแล้วเจ็บปวดใจ กระซิกๆๆๆๆๆๆ

 


== == == == == == ==

 

“สัปดาห์หน้าโรงเรียนเราจะเริ่มโปรเจ็กต์เสียงตามสาย ออกอากาศทางคลื่นวิทยุวงจรปิดของโรงเรียนอัครโยธิน วันจันทร์จะเป็นหน้าที่ของม.4 วันอังคารก็ของม.5 และวันพุธก็จะเป็นเวรของม.6 ทายซิว่าม.6 ห้องไหนที่ได้รับเกียรติเป็นตัวแทนของชั้นปี”


พนันบ้านต่อกางเกงในเจแป๊ดเลย =_=^ เกริ่นนำมาแบบนี้มันก็เป็นได้แบบเดียว ห้องเราคือผู้เคราะห์ร้าย


“ถูกต้อง! ห้องเราคือผู้โชคดี” อาจารย์โยพูดขึ้นพร้อมกับยิ้ม (บังเอิญจริงๆ ที่ชื่อเล่นอาจารย์โฮมรูมหุ่นนางแบบของฉันก็คือโย)


ว่าแต่ว่ามันโชคดีตรงไหนเนี่ย!?~ ต้องรีบถ่อไปเข้าเวรเป็นดีเจตอนเที่ยงเนี่ยนะ? จะเอาเวลาที่ไหนไปกินข้าวล่ะเนี่ย น่าสงสารตัวแทนห้องเราจริงๆ


“เอาล่ะ เรามาเลือกตัวแทนห้องม.6/2 กันดีกว่า”


ใครก็ได้ ที่ไม่ใช่ฉัน ^^


“ใช้วิธีการจับฉลากนะจ๊ะ”


เวร ทำไมพระเจ้าไม่เข้าข้างฉันเลยวะเนี่ย TOT ฉันเคยมีดวงด้านนี้ซะที่ไหนเล่า!!


อาจารย์โยเอากล่องพริงเกิ้ลมาให้นักเรียนจับฉลาก เป็นกึ่งๆ เกมวัดดวง อาจารย์จะเป็นคนเลือกเองว่าหมายเลขอะไรที่จะเป็นผู้โชคดี (ร้าย) ต้องไปเป็นตัวแทนของนักเรียนม.6 ทั้งชั้น ฉันกลั้นใจจับมา เมื่อคลี่ออกก็พบว่าเป็นหมายเลข...


7!! โอ้ เลขนำโชคของฉัน >O<


“นายได้เลขอะไร” ฉันหันไปถามนายโย่งที่นั่งกึ่งหลับกึ่งตื่นฟังเพลงใน IPOD อยู่ข้างๆ ตัว เขาเงยหน้าขึ้นจากกระดาษแผ่นเล็กๆ นั่นแล้วตอบเสียงง่วงๆ


“เลขเจ็ด”


“อ้าว เหมือนฉันเลย =O=”


“โชคร้ายซะแล้วฉัน”


“เดี๋ยวก็ซัดหน้าแหกเลย -_-^”


“เอาล่ะ จับฉลากกันครบทุกคนแล้ว...” อาจารย์โยเอากล่องพริงเกิ้ลเก็บไว้ใต้โต๊ะเหมือนเดิม สงสัยจัง ถ้ามีคนเอาบอมบ์ไปวางไว้ในกล่องพริงเกิ้ลนั่นจะเป็นยังไง O_O


“หมายเลขที่ออกคือ...”


เลข 7 คือเลขนำโชคของฉัน T^T ขอร้องเถอะ จะออกเลขอะไรก็ได้ที่มันไม่ใช่เจ็ดน่ะ ฮือๆๆ


“เลข...”


อย่าลีลาได้มั้ยวะ -*- ทำยังกะรายการเกมโชว์ไปได้


“เลขหก!!”


กรี๊ดดด!! อยากจะหัวเราะเป็นภาษาบาลีว้อยยย ฉันรอดแล้ววว >_<


“...บวกหนึ่ง”


ครืนนนน... เสียงฟ้าถล่มลงมากองตรงหน้าฉัน ซวย...ต่อจากนี้ไปเลข 7 คือเลขแห่งความซวยของฉัน T^T


“ใครจับได้เลขเจ็ดยกมือขึ้น”


“นายเอาเลขเจ็ดไป!”


“เอามาทำบ้าอะไร ฉันก็ได้เลขเจ็ด -*-“ เวฟหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยท่าทางรำคาญและหงุดหงิดสุดชีวิต ฉันคิดว่าถ้าเขาสามารถเอาเท้ายกแทนมือได้คงทำไปแล้ว


เมื่อเขายกมือขึ้น ฉันเลยยกตาม เสียงผิวปากหวือวี้ดวิ้วดังขึ้นทันที โหย จะแซวกันทำไมเนี่ย T_T


“ผิวปากหาป๊าแกเรอะ -_-^^^”


ได้ผลแฮะ...เงียบกริบลงถนัดตา


“อะแฮ่ม เกรงใจครูบาอาจารย์มั่งสิยะ!”


“ขอโทษครับ -*-“


“เข้าใจกันตามนี้นะทุกคน? มารินีกับไอ้ยมทูตหน้าตูดปลาหมึกนี่คือตัวแทนห้องเรา”


เจ๋งเป้งงง!! ห้าดาวเลยสำหรับคำแทนตัวนายโย่ง แต่ให้ศูนย์ดาวสำหรับการที่ฉันต้องเป็นตัวแทนห้อง T^T ทำไมไม่เอาใครคนอื่นไปเป็นตัวแทนฟระ! ทำไมต้องฉัน...ฉันทุกที U_U โกรธโว้ยยย~


“เริ่มอาทิตย์หน้านะจ๊ะ อย่าลืมไปรายงานตัวกับอาจารย์ฝ่ายโสตฯ เตรียมเรื่องอะไรไปพูดไว้ด้วยที่มันมีสาระ แล้วก็เปิดเพลงตามสมควร”


“ค่ะ/ครับ” ฉันรับคำด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย แต่เวฟรับคำด้วยสีหน้าเบื่อโลก ให้ตาย แบบนี้ก็ไม่พ้นฉันที่ต้องทำงานคนเดียวอีกน่ะสิ แถมไอ้โปรเจกท์บ้าๆ นี่ดันยาวนานไปจนจบเทอมอีก! ให้ตายเถอะ YOY

 

== == == == == == ==

 

อาจารย์ฝ่ายโสตฯ พาฉันไปที่ห้องจัดรายการ โอ้ เหมือนที่เคยเห็นในทีวีเลยแฮะ มีทั้งเฮดโฟนสองอันพร้อมไมโครโฟนชนิดเยี่ยม เครื่องคอมพิวเตอร์ไฮโซเครื่องหนึ่ง เครื่องเสียงปรับวอลุ่ม ปรับแต่งเสียง สวิตช์เปิด - ปิดไมค์ และอะไรต่อมิอะไรมากมายที่ฉันแทบจะไม่รู้จัก จนเมื่อฟังคำอธิบายจากอาจารย์เรียบร้อยแล้วนั่นแหละถึงจะพอเก็ตมั่ง


เลือกเพลงเอาจากในคอมได้เลย เวลาเปิดเพลงฉันก็เปิดวอลุ่มเครื่องเสียงจากคอมให้มันกระจายเสียงไปทั่วโรงเรียนผ่านทางลำโพง หรือถ้าต้องการจะพูด ก็ให้ปิดวอลุ่มเครื่องเสียงคอม แต่ให้เปิดไมค์แทน โอ้...ฉันจำได้แค่นี้แหละ TOT


“เอาเลยเธอ สู้ๆ”


“อะไรยะ -_-^ นายก็เป็นตัวแทนห้องเหมือนกันนะ” ฉันพูดเสียงเข้ม ก็กว่าจะตามตัวหมอนี่มาได้นี่ทำเอาฉันแทบจะเด๊ดซะมอเร่ไปซะแล้ว ทำไมต้องเอาหมอนี่มาเป็นตัวแทนด้วยฟะ


“ไม่ทำ -_-“


“ไม่ทำนายตาย! เพราะงั้นนายพูดซะ สวัสดี แนะนำตัว แล้วก็เลือกเพลง” ฉันเล่นบทโหด และยืนกรานให้เขาทำงานของตัวเองซะ เวฟสบถพึมพำ เขานั่งลงบนเก้าอี้ หยิบเฮดโฟนมาใส่แล้วจึงกดเปิดไมค์


“หวัดดี นี่ตัวแทนจากม.6 ห้อง 2 ยินดีที่ได้มาเป็นตัวแทนจัดรายการวิทยุให้พวกแกทุกคนฟัง สำหรับเพลงแรก อ๊ากกกกกกกก!!” เสียงร้องโหยหวนของเขาดังกระหึ่มเพราะฉันหยิกแขนเขาอย่างแรงนั่นเอง แน่นอนว่าไมค์ยังเปิดอยู่ และทุกคนก็คงได้ยินเสียงนี้ ง่า...


“เพลงแรกคือเพลงอ๊าอา จากพี่เบิ้ด ธงธงค่ะ” ฉันตัดสินใจเลือกเพลงที่มันเข้ากะเสียงร้องตะกี้มากที่สุด เข้ารึเปล่าไม่รู้แต่พอดีมันขึ้นเป็นอันดับเพลงที่อยู่บนสุดพอดีไม่ต้องคลิกหา หลังจากกดเปิดเพลงเรียบร้อย ฉันก็กดปิดไมค์แล้วตรงเข้าไปบีบคอเวฟทันที


“ทำอะไรเว้ยย!!~ จะฆ่าฉันเหรอ -_-^^”


“ใครใช้ให้พูดแบบนั้นยะ ฉันเองจะซวยไปด้วยนะถ้าอาจารย์ไม่พอใจ - -*”


“ก็เธอแค่บอกให้แนะนำตัวนี่หว่า ไม่ได้บอกว่าต้องนบนอบ”


“รู้จักคำว่า Common Sense มั้ยยะ -_-^^^” ฉันปล่อยคอของเขาในที่สุด มันเป็นรอยแดงรูปนิ้วมือฉันอย่างชัดเจนเลย เชอะ ไม่รุนแรงไปหรอก สมควรแล้ว!


การจัดรายการวิทยุวันแรกของเราผ่านพ้นไปด้วยดี ถึงแม้จะโดนด่าเล็กน้อยเรื่องคำพูดไม่เหมาะสม และเรื่องเสียงแหกปากลั่นผ่านไมค์ -*- ความผิดของหมอนี่คนเดียวเลย ฉันไม่เกี่ยว!!


ว่าแต่วันนี้ฉันจะกลับบ้านอย่างไรดี? กะจะวานให้นายเวฟไปส่งซะหน่อย แต่หมอนั่นก็แรดไปเธคแถวอาร์ซีเออะไรของเขาก็ไม่รู้ บอกจะไปแทงสนุ้กกับจิมมี่และนายเต้าฮวยนั่น เฮ้อ มิวายต้องนั่งรถเมล์อีกแล้วเหรอ T^T ไม่ชอบเลย


“Hey! Girl~”


ใครมากงเกิร์ลแถวนี้เนี่ย O_O~ ฉันหันไปมองและก็เจอกับนายหัวทองตาฟ้าที่โคตรหล่อคนนั้น!


พอเห็นหน้าเขาแล้วฉันมีอันต้องนึกถึงโจ๊กเกอร์ขึ้นมาทุกทีสิน่า ฉันนี่บ้าจริงๆ เลย


“อ้าว ฟรีส ^^”


“กำลังจะกลับบ้านเหรอ?”


“ฮื่อ”


“ฉันไปส่งมั้ย?”


“อย่าเลยเกรงใจ”


“ไม่ต้องเกรงใจน่า พอดีว่าฉันมีอะไรจะให้ช่วยด้วยน่ะ”


“เอ๋? อะไรเหรอ?”


“ไปช่วยเลือกของขวัญวันเกิดให้แวร์ซายล์หน่อย ^^ ถึงยัยนั่นจะต่างกับเธอคนละขั้วก็เถอะ แต่ผู้หญิงเหมือนกันคงพอเลือกได้มั้ง” เขาพูดยิ้มๆ โหย ให้ฉันไปเลือกของขวัญวันเกิดให้คนสวยๆ ยังงั้นน่ะเหรอ ถ้าสวยอย่างนั้นก็น่าจะอยากได้ของสวยๆ งามๆ แบบเครื่องสำอาง เครื่องประดับเก๋ๆ หรือเสื้อผ้าสวยๆ อะไรทำนองนั้นล่ะมั้ง แต่ถ้าเลือกให้ฉันเองล่ะก็คงหนีไม่พ้นตุ๊กตา บาร์บี้ สร้อยหรือเครื่องดับน่ารักๆ ล่ะ >.<


“ก็ได้ ^^” ฉันตกปากรับคำอย่างง่ายๆ


ฟรีสพาฉันไปนั่งรถสีแดงสด หวาววว~ จากัวร์ ของแท้เลย >_< สวยจังๆๆ


“รถนี่นานๆ ทีฉันจะเอาออกมาขับน่ะ”


“กลัวฝุ่นติดหรือไง 555+”


“ฮ่าๆ ประมาณนั้นมั้ง? เพราะคันนี้ฉันดูแลอย่างดีเลยนะ สภาพยังเหมือนใหม่ทุกประการ”


“เห็นเป็นของเทวดาหรือไง”


“เปล่า แต่ฉันเห็นเป็นเจ้าหญิงน่ะ” จู่ๆ แววตาขี้เล่นของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง จนฉันเผลอใจเต้นนิดนึงโดยไม่รู้ตัว อ...อะไรกันเนี่ย ทำไมถึงพูดคำว่าเจ้าหญิงออกมาอีกแล้ว ทำไมฉันต้องมีปฏิกิริยาทุกครั้งเลยนะ?


ฉันตัดสินใจไม่ถาม แล้วก้าวขึ้นรถไป


ห้างเดอะมอลล์บางกะปิที่เขาพามานั้นดูแตกต่างไปตั้งเยอะ ฉันไม่ได้มาตั้งหลายปีนี่นา >.< แต่ที่เหมือนเดิมคือจำนวนคน จะรวยกันไปไหนเนี่ย ช้อปปิ้งได้ไม่เว้นแต่ละวัน -*-


“อย่างแวร์ซายล์นี่น่าจะชอบพวกเครื่องประดับสวยๆ นะ”


“ยัยนั่นน่ะมีเยอะแยะแล้วแหละ ฉันอยากได้อะไรที่มันแปลกใหม่”


“ซื้อฝารองนั่งชักโครกไปสิ รับรองแปลกใหม่ไม่มีใครเหมือน”


“=O=”


“555+ ล้อเล่นน่า ว่าแต่ แวร์ซายล์นี่เป็นน้องสาวนายจริงๆ น่ะเหรอ?”


“อ๋อ เปล่าหรอก แค่เป็นเหมือนน้องสาวฉันเฉยๆ น่ะ ^^” เขาตอบพร้อมกับยิ้ม แต่ฉันกลับไม่คิดอย่างนั้น แววตาที่เธอมองฟรีสมันไม่ใช่แววตาแบบน้องสาวมองพี่ชายเลย ฉันรู้น่า...อย่าลืมสิว่าฉันเองก็มีพี่ชายนะ ฉันไม่ได้มองพี่ชายตัวเองด้วยสายตาแบบนั้นซักกะหน่อย


ฉันกับฟรีสเดินดูเครื่องประดับสวยๆ งามๆ ในโซนเครื่องประดับยี่ห้อแพงระยับ รู้สึกแปลกๆ ที่มาเดินแผนกแบบนี้ในชุดนักเรียนแฮะ


อ๊ะ! ตุ๊กตาคริสตัลตัวนั้นน่ารักจัง >_< คริสตัลของชวารอฟสกี้แท้จากรัสเซีย เป็นรูปเจ้าหญิงในชุดสวยๆ ฟูฟ่องอลังการ ประดับคริสตัลสีต่างๆ กันดูสดใสน่ารัก ฉันมองด้วยความอยากได้อยู่พักใหญ่ๆ จนกระทั่งฟรีสเดินเข้ามาทัก


“ดูอะไรอยู่เหรอ? เจอของที่เหมาะกับยัยนั่นแล้วเหรอ”


“อ๋า เปล่าหรอก อย่างแวร์ซายล์เค้าคงไม่สนของแบบนี้” แต่ฉันสนนะ... ก๊ากๆๆ ฉันแอบต่อคำในใจ แต่ราคามันคงแพง แถมมันไม่จำเป็นสำหรับฉันด้วย ฉันก็เลยรีบส่ายหน้า แล้วพูดต่อ “จริงสิ...แวร์ซายล์เค้าขับรถใช่ม้า? งั้นซื้อพวงกุญแจนี่ไปให้มั้ย” ฉันหยิบกล่องกำมะหยี่หรูหราสีแดงสดขึ้นมา พวงกุญแจรูปรถยี่ห้อดังนั้นส่องประกายวาววับ สวยจัง >_< เพชรเม็ดเล็กๆ สีชมพูอ่อนติดอยู่ที่หัวรถ คล้ายๆ กับไอ้ดาวสามแฉกที่หน้ารถเบนซ์ยังไงยังงั้น

 
แต่เมื่อฉันมองดูราคา ฉันรีบวางทันที พวงกุญแจบ้าอะไรแพงชิบ!


“วางทำไมล่ะ? O_O สวยดีออก”


“มันแพงง่ะ”


“ฮ่ะๆ ไม่แพงหรอก ผมเอาอันนี้ครับ” เขาหยิบพวงกุญแจนั่นแล้วส่งให้พนักงานขาย โหว OoO ลงทุนซื้อของแบบนั้นให้ผู้หญิงที่ไม่ใช่แฟน ไม่ใช่น้องสาวแท้ๆ เลยเหรอเนี่ย ช่างเป็นคนดีอะไรเช่นนี้


“ได้ของขวัญให้ยัยนั่นแล้ว ขอบใจนะ ถ้าฉันมาเลือกเองคงเลือกของบ้านๆ ไปให้ยัยนั่นแน่”


“โหย ไม่เป็นไร ฉันมาช่วยเลือก นายคงจะเปลืองเงินขึ้นเยอะเลย T^T โทษทีนะ”


“ฮ่าๆ ไม่เป็นไร มีเครดิตการ์ด” ฉันเห็นแล้วน่า - -* เชอะ ไอ้คนรวย


พนักงานเอาถุงสีสวยมายื่นให้ฟรีส เขารับมาแล้วหันมายิ้มให้ฉัน


“หิวมั้ย เดี๋ยวฉันจะเลี้ยงดินเนอร์เป็นค่าตอบแทนที่ช่วยเลือกให้”


“หา O_O~ อ๊ะ เอ่อ ไม่...ไม่เป็นไรหรอก”


“เอาน่า ^^” เพราะความกระตือรือร้นและเพราะเขายืนยันหนักแน่น ฉันก็เลยมานั่งเริงร่าอยู่ในเอ็มเคนี่~


“เมนูค่ะ”


“สั่งอะไรดี เมเปิ้ล?”


“นายสั่งเถอะ” ฉันบอกปัด เพราะในเอ็มเคนี่ฉันกินอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ ยกเว้นเห็ด TOT อย่าสั่งเห็ดมาน้า


“เอาชุดผักเล็ก หมูนุ่มสามที่ ไก่สองที่ เกี๊ยวกุ้งสอง เอ่อ กุ้งสดหนึ่ง เนื้อปลาหนึ่ง วุ้นเส้นสอง เป็ดย่าง...”


เมนูที่เขาสั่งทำฉันตะลึงตาค้าง ไม่รู้ว่าจะเป็นเหตุบังเอิญหรือว่าอะไรก็ตามแต่ ที่เขาสั่งมาทั้งหมดนั่นล้วนแต่เป็นของโปรดของฉันทั้งนั้น =O= มันเป็นไปได้ยังไง...ทำไมเวลาอยู่กับคนๆ นี้ฉันถึงเจอแต่เหตุบังเอิญบ่อยๆ นะ...ทำไมกัน


แวบหนึ่งที่ฉันรู้สึกอยากจะถามเขาให้แน่ชัดไปเลย แต่ความรู้สึกนั้นก็หายไปทันทีที่เขาหันกลับมามองฉันแล้วส่งเสียงเรียก


“เป็นอะไรไป?”


“อ๋า เปล่าๆ...”


“ที่สั่งไปกินได้รึเปล่า? จะเอาอะไรเพิ่มมั้ย”


“ฉันไม่ได้กระเพาะครากนะ =O= แล้วก็กินได้หมดแหละ นายสั่งของโปรดฉันหมดเลย”


“ฮะๆ ดีจังนะ” เขายิ้มน้อยๆ


ฉันมั่นใจ...สาบานก็ได้ว่าฉันรู้จักรอยยิ้มแบบนั้น รู้สึกเสียงหัวเราะเบาๆ แบบนั้น รู้สึกความอบอุ่นอ่อนโยนแบบนั้น ฉันรู้จัก...คนที่เข้าใจฉันดีไปซะทุกเรื่องแบบนี้...


“ทำไม...”


“หืม? อะไรเหรอ...”


“ทำไมนายถึงได้...” คำพูดฉันมันหายไปซะเฉยๆ


ถามออกไปสิ ทำไมไม่พูดออกไป?


“ของที่สั่งได้แล้วค่ะ” ฉันมัวแต่ลังเลอะไรก็ไม่รู้ พนักงานเสิร์ฟเอาเครื่องสุกี้กับเป็ดย่างที่เราสั่งมาวางเรียงเป็นเจดีย์ร้อยชั้น คำพูดที่ตระเตรียมไว้มันเลยผลุบหายออกไปหมด


“ว่าไง? จะถามอะไรเหรอ”


“ไม่ๆ ไม่มีอะไรหรอก ^^” ฉันยิ้มกลบเกลื่อน แล้วเริ่มลงมือกินสุกี้


ไม่มีทางหรอกที่เขาจะมานั่งกินเอ็มเคกับฉันตอนนี้... ถ้าโจ๊กเกอร์มาพบฉันตอนนี้ เขาก็คงจะโกรธฉัน เกลียดฉัน ที่หลอกให้เขารอ และไม่ได้ติดต่อมาเลย แต่เขาเองที่เป็นคนย้ายหนีฉันไปนะ เพราะงั้นเขาคงจะไม่อยากคุยกับฉันแล้วล่ะ คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้ก็คงจะเป็นแค่ความบังเอิญ เป็นแค่คนที่เหมือนกันจนแทบแยกไม่ออกเท่านั้นแหละ


ฟรีสไม่มีทางเป็นโจ๊กเกอร์ไปได้หรอก

 

== == == == == == ==

 

เขามาส่งฉันถึงที่หน้าประตูบ้าน โดยที่ฉันแทบไม่ต้องบอกทางเลยแม้แต่น้อย เจ้าเมเม่กระโจนออกมาต้อนรับฉันด้วยท่าทางกระตือรือร้น เพราะมันส่งเสียงเห่าโฮ่งๆ แล้ว อ๊า! ฟรีสหลบปายยย >_< ฉันหลับตาปี๋เพราะเจ้าเมเม่ไปถึงตัวเขาก่อนฉัน...


แต่กลับไม่มีเสียงร้องโวยวาย O_O


“อ๊ะ อ้าว...?” ฉันพึมพำด้วยความงง ก็เจ้าเมเม่น่ะ...มัน...


มันกำลังกระดิกหางให้ฟรีสอยู่นี่นา?


“หมาเธอเหรอ? น่ารักดีนี่นา ^^”


“อือ แต่ว่ามัน...ปกติมันจะ...” ฉันพูดไม่ออกว่าปกติมันแรดง่ะ T^T


“สาวสวยนี่ชื่ออะไร? หืม? ฉันเดาว่าชื่อมาม่าใช่มั้ยเราน่ะ” เขาลูบหัวมันเบาๆ แล้วเกาที่ใบหูมัน โห...เก่งแฮะ รู้ด้วยว่าทำยังไงนังเมเม่มันถึงจะยอมศิโรราบ


“เกือบถูกนะ =O= มาม่านั่นเป็นหมาตัวเก่าของฉัน มันแก่ตายที่อเมริกาน่ะ นี่เมเม่ ลูกสาวเจ้ามาม่ากับโบโบ้อะ หมาของเพื่อนฉัน”


“ฮะๆ ฉันเดาเก่งใช่ไหม? ว่าไง เมเม่น้อย ^^”


เห็นมั้ย? ฉันบอกแล้วรอยยิ้มเขาสดใส ขนาดเจ้าเมเม่ยังรักเลย รักแบบไม่หื่นน่ะ =_=;;;


“ขอบคุณนะที่มาส่ง แล้วก็ขอบคุณที่เลี้ยงข้าว ^^”


“ฮื่อ ไม่เป็นไร ฉันไปนะ”


“บ๊ายบายค่ะ” ฉันโบกมือให้เขาจนจากัวร์สีแดงลับสายตาไป


ความรู้สึกโหวงๆ ในหัวใจนี่มันคืออะไรกันนะ...?

 

== == == == == == ==

 

[[To Be Continued]]
เจ้าหญิงผู้เลอโฉม

[28 Apr 07]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,015 ความคิดเห็น

  1. #997 K.E.bullet (@platinum-bullet) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2554 / 16:16
    สนุกอ่ะ PS.นางเอกโคดซวย
    #997
    0
  2. #964 Givro aterna amicizia (@ploy53844) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2553 / 00:23

    นางเอกเรานี่...ไม่กล้าถามซักทีเนอะ

    #964
    0
  3. #932 saiji (@saraharu) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2553 / 18:44

    ทำไมไม่ถามไปเลยล่ะคะ

    #932
    0
  4. #880 ooyza123 (@ooyza123) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 เมษายน 2553 / 18:50

    หนุกหนานค่ะ

    #880
    0