>SpeeD LovE< :: ซิ่งสุดใจ รักนี้ให้เธอ

ตอนที่ 1 : >>SpeeD LovE!! :: Chapter 1 [rewrite]<<

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    6 เม.ย. 51



สวัสดีค่า ^O^ เจ้าหญิงเองนะคะ ไม่ได้ลงนิยายซะนานคิดถึงผู้อ่านมากมาย >.< สำหรับเรื่องใหม่นี้ก็ขอฝากไว้ซักหน่อยนะคะ >_< หวังว่าคงจะถูกใจ เพิ่งเขียนใหม่สดๆ ร้อนๆ เลยค่ะ แนวเรื่องก็ต่างกับเรื่อง "หนุ่มแว่น" มากอยู่ กลัวผู้อ่านเบื่อค่ะ ^^


เรื่องนี้ตั้งใจเขียนม๊ากมาก ขอฝากไว้ในอ้อมใจของทุกคนด้วยนะค้า


============================================




CreDit : PonGGo สุดสวย >.<



Chapter 1 : Speed!!


== == == == == == ==

ยัยป้าแร้งทึ้งคนหนึ่งยืนชี้หน้าด่าฉันอยู่หน้าประตูโรงเรียน ท่ามกลางสายตาสอดรู้สอดเห็นของสาธารณชน –''- สาเหตุเพราะฉันบังเอิญเดินเฉียดรองเท้าอะไรนะ... ยี่ห้อชาแนลอะไรซักอย่างของเจ๊แกนี่เป็นรอยไปนี้ดนึง สึกหรอซะที่ไหนกัน เฮอะๆๆ ใครใช้ให้เดินกระย่องกระแย่งเข้ามาล่ะ คนกำลังรีบกำลังเร่ง ยืนขวางทางเป็นตอม่อสะพานไปได้ - -* ตัวก็ไม่ใช่เล็กๆ

"ขอโทษสิ!!"

"ขอโทษ"

"หนอย ขอโทษแล้วคิดว่าจะหายเหรอ รองเท้าฉันราคาตั้งกี่พัน รู้มั้ย!? แล้วเป็นรอยแบบนี้ฉันจะทำยังไงล่ะ"

เอ๊าา ยัยป้านี่ -_-^^ ชักจะไม่ค่อยสบอารมณ์แล้วนะโว้ย~ บอกให้ขอโทษก็ขอโทษแล้วยังจะมาบ่นอีก เดี๋ยวแม่ซัดด้วยรองเท้าซะเลยนี่

แต่ไม่ได้ ฉันเป็นเด็กใหม่เพิ่งเข้าใหม่ ต้องสงบเสงี่ยมเจียมตัวสักนิด ขืนมีเรื่องตั้งกะมาเรียนวันแรกฉันก็แย่สิ ว่าแต่ยัยป้านี่ใช่นักเรียนแน่เหรอ? หน้ายังกะแม่ค้าที่ตลาดสดใกล้ๆ นี่จริงๆ แอบอ้างเอาชุดนักเรียนหลานมาใส่รึเปล่ายะป้า!?

"ขอโทษด้วยค่ะ"

"ฮึ!! ถือว่าเป็นเด็กใหม่ยังไม่รู้เรื่องอะไรหรอกนะ ฉันจะยกโทษให้ซักวัน เอ้า! เอารองเท้าเธอมานี่ซิ"

"หา?"

"ฉันจะเอามาเขียนเล่นซะหน่อย แทนค่ารองเท้าชาแนลของฉันไง หน้าอย่างเธอคงมีปัญญาซื้อได้แค่รองเท้า 99 บาทแถวๆ ตลาดนัดสินะ ไม่เป็นไร แค่นี้ก็พอเขียนเล่นได้สนุกๆ"
 
ปึดๆๆ... จะมากไปแล้ว - -^^ ฉันเป็นนักเรียนธรรมดาก็จริง แต่นักเรียนธรรมดาก็โกรธเป็นเหมือนกันนะยะ แล้วบังอาจว่าฉันมีปัญญาซื้อได้แค่นั้นเรอะ! ฉันมีปัญญาซื้อโฮปไดมอนด์มาปาใส่หน้าเธอเลยนะยะ (แน่นอนว่าของเก๊ =_=;;)

ฉันหยิบรองเท้าสลิปเปอร์ในกระเป๋าออกมาแล้วปาใส่คุณป้าปากตลาดตรงหน้าซะเต็มแรง แน่นอน...

เสียงกรี๊ดสองล้านเดซิเบลดังตามมาติดๆ ว้อยยยย! คอติดโทรโข่งเหรอไงเนี่ย -*- ให้ตายเถอะ หนวกหูชะมัด

"กรี๊ดเบาๆ หน่อยก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหลอดเสียงแตกเอา รบกวนชาวบ้านช่องเค้านะคะ รักษามารยาทหน่อย ทำตัวให้สมเป็นผู้หญิงซักนิดก็ยังดี"

ฉันรีบเอามือปิดปากเจ๊ก่อนที่เสียงกรี๊ดระลอกที่สองจะตามมา บรื๋อ สยอง~

"แล้ววันหลังถ้ากลัวรองเท้าจะบาดเจ็บก็เอามันพันผ้าเป็นมัมมี่แล้วฝังไว้ในโลงหลังบ้านนะคะ อย่าใส่มาเลย"

"ธ...เธอ…!! ยัยบ้า! รู้รึเปล่าว่าฉันเป็นใคร"

"จะไปรู้ได้ไง ตัวเองยังไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นใคร แล้วจะหวังให้คนอื่นเค้ารู้จักได้ไงละคะ? ^^"

ฉันโปรยยิ้มหวานจ๋อยกระชากใจหนุ่มๆ ที่ใช้ได้ผลเสมอมาให้กับเจ๊แก แต่ดูเหมือนจะยิ่งราดน้ำมันเข้ากองไฟแฮะ ฮ่าๆๆๆ สนุกดีแฮะ โรงเรียนนี้สนุกดีจริงๆ

แค่เข้ามาวันแรกก็มีอะไรตื่นเต้นให้พบเจอซะแล้ว

ฉันรีบเผ่นหนีกลับเข้าโรงเรียนก่อนที่เจ๊แกจะตามมาฉีกอก โฮะๆๆ เรื่องวิ่งหนีละฉันถนัดนัก ก็เพราะปากฉันมันเป็นอย่างนี้น่ะสิ แจ๋นไปก่อนสมองสั่งทู้กที กลุ้มใจ๊กลุ้มจายยย~ >.<

เอ... จำได้ว่าแม่บอกให้เข้าไปหาผอ.ที่ห้องผอ.ก่อน เพราะว่าฉันเพิ่งเข้ามาเป็นนักเรียนที่นี่ตอนม.6 เทอมสอง น่ะ ปกติแล้วเค้าไม่ค่อยรับนักเรียนตอนกลางเทอมแบบนี้เท่าไหร่ แต่ว่าฉันยัดเงิน ฮ่าๆๆๆๆๆ ไม่เท่าไหร่ร้อก

แค่แสนเศษๆ เกือบสองแสนห้าเอง Y_Y

ฉันย้ายบ้านกะทันหันน่ะ  เมื่อห้าปีก่อนตอนฉันเพิ่งจะอยู่ม.2  ครอบครัวของฉันต้องย้ายไปอเมริกากันทั้งครอบครัวเลย เพราะบริษัทของพ่อฉันที่ทำธุรกิจส่งออกและนำเข้าอะไหล่รถยนต์รายใหญ่ของประเทศไทย ไปขยายงานที่อเมริกา เราก็เลยตัดสินใจย้ายไปกันหมดน่ะ มาถึงตอนนี้ คุณพ่อกับคุณแม่อยากกลับมาอยู่ประเทศไทยอีกครั้ง เพราะงานเริ่มจะทรงตัวแล้ว

แล้วคุณพ่อกับคุณแม่ก็ดันเรื่องมากเสียเหลือเกิน เข้าโรงเรียนธรรมดาไม่ได้ จะต้องเข้าโรงเรียนเอกชนราคาแพงลิบลิ่วแบบนี้ ก็จริงอะนะที่ระบบการเรียนการสอนมันไฮโซเลิศหรูอลังการสมราคาคุย แต่มันไม่จำเป็นเลยนี่นา ฉันไม่ชอบพวกคุณหนูไฮโซไซตี้ ยิ่งแบบยัยป้าตะกี้นี่อยากจะเอาปลาร้ายัดปากให้กลายเป็นสาวชาวบ้านซะให้เข็ดซะที

ว่าแต่...

ไหนห้องผอ.ล่ะเนี่ย - -''

ฉันเดินวนที่ชั้นหนึ่งสองสามรอบแล้วแต่ยังไม่เห็นวี่แววห้องผู้อำนวยการ หรือว่ามันจะซ่อนอยู่หลังภาพวาด หรือใต้พรมวะเนี่ย ลึกลับซับซ้อนซะจริง

ปั้กกก!!~

อ๊า! ไอ้บ้าหน้าไหนบังอาจเดินชนจมูกสวยๆ ของฉัน!?! ดั้งยิ่งไม่มีอยู่ T_T

"โทษที" หนอย...ตัวเองเป็นคนผิดแล้วยังพูดห้วนๆ ท่าทางหงุดหงิดยังกะฉันไปบังคับขู่เข็ญให้ขอโทษงั้นแหละ ฉันไม่ผิดนะยะ! นายนั่นแหละผิด!

ฉันมองไปตรงๆ หน้าฉัน และก็เห็นแต่เสื้อนักเรียน =O= คนหรือเปรตวัดสุทัศน์วะเนี่ย สูงเป็นบ้าเลยให้ตายเหอะ นี่ฉันชนโยกเยกเอยเชิญยิ้มเหรอ TOT ไม่นะ~ ฉันต้องมองหาศีรษะของเปรตตนนี้อยู่นานถึงจะเจอ ไหนหัว? ไหนหัว? หนอย...ยืนตีหน้าเฉยเมยยังกะฉันไม่มีตัวตนงั้นแหละ!

"ขอโทษให้มันเต็มใจหน่อยซิ!"

"เธอเดินขวางทางชาวบ้านชาวช่องเค้าเอง มีอย่างที่ไหนเดินซะกลาง เค้าให้เดินชิดขวา" นายคนที่บังอาจเดินชนฉันร่ายมาซะยืดยาว กฏบ้านไหนกันเนี่ย - - Moron! ฉันจะเดินตรงกลางแล้วมันผิดตรงไหนยะ? ทำยังกะตัวเองไม่ได้เดินตรงกลางงั้นแหละ

"แล้วนายละ"

"หา?"

"นายก็เดินอยู่ตรงกลางไม่ใช่รึไง"

"เฮ้ เธอเองนะที่เดินมาชนฉัน"

"ก็ใครใช้ให้นายยืนขวางทางฉัน!?!"
 
"เธอเป็นใครมาจากไหนน่ะ ไม่รู้จักฉันรึไง -*-"

เอาเข้าไป โรงเรียนนี้ไม่มีใครรู้จักชื่อตัวเองเลยหรือไงเนี่ย บ้าบอจริงๆ - -* โรงเรียนเอกชนลูกคุณหนูก็เงี้ย อัลไซเมอร์กันเป็นแถบๆ ทำอะไรกันเองไม่เป็น สงสัยตอนเช้าคงต้องให้แม่บ้านเตือนเรื่องชื่อตัวเองด้วยละมั้ง เฮ้อๆๆ แย่ๆๆๆ

"ฉันจะไปรู้จักได้ไง!? ฉันไม่ใช่แม่นายนี่ ไม่ได้เกี่ยวดองอันใดกับนายด้วย!!"

"ห...หา?"

"สมองช้าเหรอนาย? ฉันพูดภาษาไทยนะ หรือต้องให้พูดภาษาอังกฤษ? Brainless!" 

"อะไรนะ? เธอพูดอะไรของเธอ -_-^^"

"ว่าแต่นายน่ะท่าจะอาการหนักมากแล้วนะ ขนาดตัวเองยังไม่รู้จักตัวเองเลย"

"อ...อะไรนะ..." ดูเหมือนว่าสมองเขาจะช้ามากในการประมวลผล เพราะตอนนี้เขากำลังยืนทำหน้าอึ้งๆ อยู่พักใหญ่ๆ และฉันก็รีบหลบฉากแวบไปอย่างรวดเร็วก่อนที่นายนั่นจะตั้งสติได้แล้วเข้าใจว่าฉันด่ามัน ก๊ากๆๆๆ หน้าโง่เอ๊ย ไม่ทันสาวน้อยแสนซื่ออย่างฉันร้อกก~ ฮ่าๆๆๆ

ในที่สุดฉันก็เจอห้องผู้อำนวยการจนได้ ฟู่วว...

จากความช่วยเหลือของหนุ่มหล่อแถวๆ นั้นที่เห็นฉันเดินหันรีหันขวางเลยเข้ามาถาม โฮะๆๆ

"อ้าว สวัสดี เธอ..."

"เมเปิ้ลค่ะ ^^"

"อ้อๆๆ ยินดีต้อนรับเข้าสู่โรงเรียนอัครโยธินนะ ทำตัวสบายๆ ไม่ต้องซีเรียส ทางด้านวิชาการที่นี่ก็เป็นเลิศ ทางด้านระเบียบวินัยของนักเรียนก็เป็นเลิศเช่นกัน รวมถึงบุคลิกอุปนิสัยของนักเรียนโรงเรียนนี้ ทางเราก็อบรมสั่งสอนมาอย่างดี ดังนั้นจึงจะพบนักเรียนมารยาทงามได้ทั่วไป"

ไหนคะนักเรียนมารยาทงาม O_O? เดินมาตั้งกะหน้าประตูโรงเรียนจนถึงห้องผอ.นี่ฉันยังไม่เจอนักเรียนมารยาทงามซักกะคน สงสัยจารย์แกฝันเอาเองล่ะมั้ง มัวแต่นั่งนับตังค์อยู่ในห้อง โฮะๆๆ

"เอ่อ... เธออาจจะเจอบางเรื่องในโรงเรียนที่ออกจะ... ประหลาดอยู่ซักหน่อย ค่อยๆ ปรับตัวไปก็แล้วกัน"

เอ๋? อะไรประหลาด? แค่ยัยป้าแร้งทึ้งนั่น... กับนักเรียนที่จำกระทั่งว่าตัวเองเป็นใครไม่ได้ ถือว่าประหลาดพอหรือยังนะ

"เอาไว้เธอเจอเพื่อนๆ ก็ให้เค้าพาชมโรงเรียนก็แล้วกัน แล้วก็ให้เค้าแนะนำเรื่องต่างๆ ให้ด้วยแล้วกัน"

"ค่ะ"

"เธออยู่ห้องม.6/2 นะ เอ้านี่บัตรนักเรียน"

ผอ.ยื่นบัตรใบหนึ่งลักษณะท่าทางละม้ายคล้ายคลึงกับ...บัตรพนักงานบริษัท -*- อย่าบอกนะว่าฉันจะต้องตอกบัตรเข้าเรียนด้วยน่ะ ว้าก ไม่ใช่พนักงานบริษัทนะยะ แบบนี้ก็... ต้องมาตรงเวลาแล้วก็กลับตรงเวลาทุกวันอะเดะ อ๊ากก เซ็งว้อยยยย!!~

ว่าแต่ว่า...ไหนห้องเรียนฉันเนี่ย ทำไมเขาต้องทำทางเดินโรงเรียนเป็นเขาวงกตด้วยยย~ บังอาจทำให้คนสวยหลงทางเรอะ แย่ๆๆ ที่สุด

ครืด...ปัง!

ชะอุ๋ย... ประตูห้องเรียนที่ฉันเพิ่งจะหาเจอมันกลับถูกเปิดขึ้นซะดังกระหึ่ม แบบว่า... ฉันเปล่าเปิดนะ แค่กำลังจะเปิด...

"นายเวฟ!! มาสายอีกแล้วเหรอ!!" เสียงแว้ดๆ โวยวายดังมาจากในห้อง แล้วผู้ชายคนนั้นก็เดินดุ่มๆ เข้าไปด้วยท่าทางกวนส้นทีนอย่างหาที่เปรียบมิได้ ไปอย่างมิสนใจอาจารย์ที่ยืนหัวโด่อยู่หน้าห้องเลยแม้แต่เศษเสี้ยวเล็บเท้า ให้ตายเถอะ ทำไมหน้าตาไอ้หมอนี่ถึงวอนนันยางประเคนใส่ปากเงี้ยฟะ - -''

ดีที่นายนั่นทำเสียงดังโครมคราม ฉันจะได้ไม่เป็นจุดเด่นมากนัก โฮะๆๆ

"อ๊ะ...อ้าว เธอ นักเรียนใหม่ใช่มั้ยนั่น"

"ค่ะ"

"เข้ามาสิ นี่จะเริ่มคาบสองอยู่แล้วแต่ทำไมเพิ่งมาน่ะ" อาจารย์ที่ปรึกษาห้องนี่สินะ

ฉันมองคุณอาจารย์ตั้งแต่เฮดจรดฟุต ผมยาวๆ มัดรวบตึงโชว์หน้าผากสวยๆ ใบหน้าแต่งอ่อนๆ แต่ดูสวยเก๋แบบโย ยศวดี หุ่นเพรียวบาง ขาเหมือนตะเกียบ ใส่รองเท้าส้นเข็มที่ดูเหมือนจะทิ่มทะลุเท้าไปออกทางหัวได้เลย...

อาจารย์หรือนางแบบวะเนี่ย จะสวยไปหนายยยย!?

"นักเรียน นี่มารินี มหาศิริพันธุ์ เพิ่งย้ายมาจากอเมริกานะ รู้จักกันไว้ด้วย" อาจารย์แนะนำรวบรัด ดีแฮะ ฉันเองก็ขี้เกียจจะแนะนำตัวเหมือนกันแหละ

"แล้วทำไมไม่เปลี่ยนรองเท้าสลิปเปอร์มา ล็อกเกอร์หน้าโรงเรียนล่ะ ท่านผอ.ให้กุญแจไว้รึยัง"

เออลืมไป... รองเท้าสลิปเปอร์ของฉันมัน...กลายเป็นอดีตไปซะแล้ว ฮ่าๆๆๆ สงสัยจังว่าตอนนี้มันจะย่อยไปรึยึง

"ได้กุญแจมาแล้วค่ะ แต่รองเท้าสลิปเปอร์มันมีปัญหานิดหน่อย"

"เหรอ เอาเถอะ ถือว่าวันแรก แต่พรุ่งนี้อย่าใส่รองเท้านักเรียนเข้ามาในห้องนะ"

"ค่ะ"

"เอาละไปนั่งที่ซะ ว่างอยู่ตัวนึง ไปนั่งริมหน้าต่างละกัน"

ริมหน้าต่างเหรอ... โฮ่ กำลังดีเลย เหมาะสมสำหรับการงีบหลับ 555+

"เฮ้..."

เสียงคนๆ หนึ่งร้องเรียกตอนที่ฉันวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะแล้วลากเก้าอี้ออกเพื่อจะนั่ง ฉันหันไปมองด้วยสายตาประหลาดใจ O.O ใครกันนะ น้ำเสียงคุ้นหูพิลึก เสียงเย่อหยิ่งยโสโอหังกวนประสาทแบบนี้...

ฉันเหลือบตาไปเพื่อจะมองดูว่าใครกันที่ส่งเสียงเรียก

กรี๊ดดด!! นายนี่มัน...

นายนั่นนี่นา!!

นายอัลไซเมอร์ที่จำตัวเองไม่ได้ O_O!!

"ฮึๆๆ ทำแสบมากนะยัยตัวแสบ"

ซ...ซวยแล้วไง

อีตานี่หน้าตาโหดยังกะมหาโจร

มันก็จริงที่หมอนี่หน้าตาหล่อเอาการอยู่ ไม่สิ... หล่อระดับนายแบบเลยด้วยซ้ำ ไม่ค่อยอยากจะรับหรอกนะแต่ว่า...นัยน์ตาสีดำสนิทราวกับถูกแต้มด้วยสีดำ เส้นผมสีดำยุ่งๆ ซอยเข้าทรง ผิวสีขาวเหมือนคนเกาหลีญี่ปุ่นอะไรเทอกนี้ แล้วยังร่างสูงเพรียวหุ่นนักกีฬานั่นอีก... เพียงแค่นัยน์ตาสีดำนั่นจับจ้องมองมาที่ฉัน แค่นั้นก็...

ทำให้ใจฉันเต้นตึกตักโครมครามยังกับรัวกลองอยู่ในหัวใจแล้ว...

แต่ประโยคต่อมาของเขาทำเอาฉันแทบจะเอารองเท้ายัดปากมันซักที

"จ้องหาอะไรน่ะ? ยัยโรคจิต"

"จ้องอะไรล่ะ ให้จ้องหน้านายฉันยอมควักลูกตาซะดีกว่า"
 
"อ๋อเหรอ งั้นเดี๋ยวฉันควักให้ เอามั้ย  - -^"

"เฮอะๆๆ ถ้าอย่างงั้นฉันจะเย็บปากนายให้เป็นการตอบแทนดีมั้ย หมาจะได้ไม่ออกมาเพ่นพ่าน"

"เอ๊ะยัยนี่ -_-^^^"

"=_=^^ หรือเย็บไม่พอ ต้องราดกาวซ้ำ ไม่งั้นเดี๋ยวเสียงหมาเห่าจะเล็ดลอดออกมา"

"อยากตายเรอะ!?"

"นี่!! นายเวฟ ยัยเด็กใหม่ เงียบๆ กันหน่อย อาจารย์จะสอนแล้ว -_-^^!!"

เสียงของอาจารย์ทัศน์สมร คุณป้ามหาภัยที่หุ่นดียังกะโอ่งมังกรหน้าบ้านคุณยายก็ตะโกนผ่านโทรโข่งมา แม่เจ้า... -*- กินไมโครโฟนเข้าไปเหรอเจ๊ แล้วอีกอย่าง ฉันไม่ได้ชื่อเด็กใหม่นะยะ -*-

"คร้าบๆ" นายปากหมายกมือขึ้นสองข้างแล้วพูดขึ้น ก่อนจะหันไปมองทะลุกระดานไปห้องข้างๆ - -* เชื่อฉันเถอะว่าหมอนี่ไม่ได้ฟังอาจารย์หรอก เฮอะๆๆ ส่วนฉันน่ะหรือ... ก็นั่งเท้าคางมองหน้าอาจารย์อย่างเดียวนั่นแหละ สิ่งที่อาจารย์พูดมันก็ผ่านหูซ้ายของฉันไป...แล้วก็ผ่านไปไม่วกเข้าสมองเลยแม้แต่น้อย

เพราะว่าอาจารย์สอนไอ้ที่ฉันรู้ๆ อยู่แล้วน่ะสิ

เรียนม.6 ที่นี่ก็เหมือนเรียนม.5 ที่โน่นนั่นแหละมั้งถ้าเข้าใจไม่ผิด เฮ้อ...ป่านนี้เพื่อนๆ ฉันจะไปอยู่ไหนกันหมดนะ ตั้งแต่ย้ายไปโน่นก็ได้ติดต่อกันแค่ช่วงเดือนสองเดือนแรกเท่านั้นเอง หลังจากนั้นฉันก็ยุ่งๆ จนไม่ค่อยได้ติดต่อกลับมาเลย T^T

จริงสินะ... ตั้งแต่กลับมาอยู่เมืองไทย ฉันยังไม่ได้ติดต่อพวกเพื่อนๆ เก่าเลยซักคน ไม่ได้เจอกันตั้งแต่ตอนม.4 เทอมหนึ่งแน่ะ ไม่ได้เจอกัน...

ต้องจากทุกคน...

จาก 'เขา' ไป...

ไม่สิ ฉันไม่ควรจะต้องไปคิดถึงเขาอีกนี่นา เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว เจอกันตอนนี้เขาจะจำหน้าฉันได้หรือเปล่าก็ไม่รู้เลย แล้วป่านนี้ เค้าก็คงไปมีแฟนใหม่น่ารักๆ ไปแล้วล่ะ...

คนที่ไม่โง่อย่างฉัน...

ฉันหันไปมองรอบห้องเรียน ดูท่าว่าห้องนี้จะเป็นแหล่งรวมเหล่านักเลงแฮะ ดูหน้าแต่ละคน - - พะยี่ห้อกันทั้งนั้นเลย ผอ.คิดไงเนี่ยส่งฉันมาอยู่ห้องนี้ ฉันออกจะเป็นคุณหนู -*-

วันนั้นทั้งวันจบลงด้วยการที่นายปากหมาพูดจากวนประสาทฉันทั้งวัน...

ทั้งวันนั้น และทั้งอาทิตย์ต่อมาก็เช่นกัน =_=^^ ทำไมอาจารย์ถึงโหดร้ายให้ฉันมานั่งที่นี่นะ T^T ใจร้ายที่สุด ไอ้บ้านี่ก็กวนประสาทฉันยังกะอะไรดี แงๆๆๆ

ถ้าต้องนั่งข้างๆ หมอนี่ไปจนจบเทอม มีหวังฉันประสาทกินก่อนแหงแซะ T___T


== == == == == == ==


"...เฮ้...ยัยบ๊อง...ยัยโรคจิต!!"

"..." ใครเนี่ยมาตะโกนโหวกเหวกแถวนี้ น่ารำคาญจริงๆ คนจะหลับจะนอน... วันนี้เป็นวันที่ฉันมาเรียนที่นี่ได้สองอาทิตย์เกือบๆ จะสามอาทิตย์แล้ว แต่สิ่งแวดล้อมก็ยังไม่ค่อยคุ้นเคยซักเท่าไหร่

"ยัยเมเปิ้ล!!"

"อ๊ะ!! อะไร!?! ใครเรียกฉัน!!" ฉันหันกลับไปตะโกนใส่ไอ้บ้าที่มาตะโกนเรียกฉันที่ข้างหู และเมื่อหันไป ก็เจอหน้านายปากหมาอยู่ห่างแค่ไม่กี่นิ้ว กรี๊ดดดด!~ ถอยออกไปห่างๆ เลยนะยะก่อนที่ฉันจะเอากระเป๋าซัดหน้านายให้ดั้งหัก -*- หมั่นไส้ไอ้จมูกสวยๆ นั่นมานานแล้ว

"นอนหลับรึไง?"

"ฉันจะหลับหรือจะตื่นแล้วมันกงการอะไรของป๊ะป๋านายละ"

"ยัยนี่...- -^" นายปากหมาทำหน้าไม่สบอารมณ์ ก่อนจะโยนหนังสือโครมลงมาบนโต๊ะฉัน

วางดีๆ ก็ได้เว้ย! -_-^^^โต๊ะเต๊อะหักหมด อีตาบ้า

"เอ้านี่ หนังสือเรียน"

"หา?"

"เมื่อกี๊อาจารย์เรียกให้ไปรับ แต่เธอหลับอยู่ ฉันเลยไปหยิบมาให้"

ว...ว่าอะไรนะ? O_O นายปากหมาเนี่ยเหรอไปหยิบหนังสือมาให้ฉัน ไม่น่าเชื่อแฮะ

"ก็ยัยป้ามหาภัยนั่นเรียกชื่อเธอตั้งหลายครั้งแต่เธอก็ยังหลับน้ำลายยืดอยู่นั่น ภาพมันน่าเกลียด แล้วฉันก็ไม่อยากฟังเจ๊อึ่งอ่างบ่นด้วย"

น...น้ำลายยืดเรอะ =O=

ฉันแค่เหม่อไปนิดเดียวเองนะยะ! กล้าดียังไงมากล่าวหาฉัน เดี๋ยวแม่ซัดฟันร่วง - -+

"ขอบคุณล่ะ พูดไม่เป็นหรือไง"

"ขอบคุณ!" ฉันพูดเสียงกระแทกๆ ใส่หน้านายปากหมา ก่อนหยิบหนังสือตั้งใหญ่บนโต๊ะมาเปิดดูผ่านๆ โอ้โห~ ทำไมเรียนกันเยอะเงี้ย T^T หนังสือก็เล่มเบ้อเริ่ม ขี้เกียจแบกกลับบ้านง่ะ

"นี่เธอ!"

"อะไรนายปากหม..." ชะอุ๋ย... เกือบหลุดเรียกนายปากหมาไปซะแล้ว หวิดไปๆๆ

"นายปากอะไรพูดให้มันดีๆ"

ถ้าพูดไปนายจะฆ่าฉันไหมล่ะ - -

"เฮ้อ...เธอนี่..."

"..." อะไรยะ - -

"เพิ่งมาใหม่ทำไมทำตัวซ่าส์ยังงี้เนี่ย"

"หา? อะไรของนาย"

"แค่วันแรกก็ไปกวนประสาทยัยแม่มดตัวแสบซะแล้ว"

"ยัยแม่มดอะไร?"

"ก็คนที่กินรองเท้าสลิปเปอร์ของเธอเข้าไปไง = ="

"อ้อ ยัยนั่นชื่อแม่มดหรอกเรอะ"

"บ้ารึไง ใช้สมองหมาๆ นั่นคิดเหรอ"

นายนี่ - -^^ สงสัยไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา ไม่โดนตบหน้าไม่สำนึกผิด

"มองอะไร -*- อยากตายหรือไง"

แต่ดูจากสีหน้าและแววตาของหมอนี่แล้ว สงสัยจะเป็นฉันที่จะได้ย้ายไปนอนในโลงศพก่อนมันแหงๆ T__T คนอะไรน่ากลัวเป็นบ้า หน้าตาก็หล่อดีแท้ๆ

"ยัยเจ๊นั่นชื่อฟรอยด์"

"ฟรอยด์เหรอ" น่าจะชื่อปอบผีฟ้ามากกว่าแฮะ แต่ต่อจากนี้ไปฉันจะเรียกยัยแม่มดนั่นว่า แม่มดสลิปเปอร์ดีกว่า

"อือสิ ยัยบ๊อง"

"ฉันก็มีชื่อนะยะ!!"

"ก็แล้วชื่ออะไรล่ะ!?!"

"ทำไมนายต้องตะโกน!?!"

"แล้วทำไมเธอต้องขึ้นเสียง!?!"

"โว้ยยย!! เถียงอะไรกันงี่เง่าไร้สาระอยู่นั่นแหละ - -^ ไอ้เวฟ แกเงียบปากซักห้านาที ส่วนสาวน้อย ช่วยสงบสติอารมณ์หน่อยเถอะ ไอ้เวฟมันก็กวนส้นทีนอย่างงี้ประจำแหละ" เจ้าของเสียงของผู้ห้ามทัพคือผู้ชายที่หน้าตาดีขนาดโมเดลลิ่งร้องกรี๊ด ผมสีน้ำตาลอ่อนจนออกทองเป็นประกายสะท้อนกับแสงแดด นัยน์ตาสีฟ้า (เดาว่าคงใส่คอนแทคเลนส์แหงๆ) ผิวขาวเนียนยังกับผิวเด็กทารก แล้วก็รอยยิ้มขี้เล่น กับเครื่องประดับเพียบ สร้อยคอโซ่ แหวนวงใหญ่ กำไลข้อมือเงินแท้ ต่างหูอันบิ๊กเบ้งที่หูข้างซ้าย แล้วก็...

ทำไม...

ทำไมเขาถึง…

"ไรวะ!" นายปากหมาตะโกนลั่น ต๊ายตาย พูดจาห้วนจัดสิ้นดี ไหนคะเด็กนักเรียนมารยาทงามที่คุณผอ.บอกฉันมาตอนแรกน่ะ

"ฮ่าๆๆๆ สาวน้อย เธอนี่เก่งมากเลยนะ ยั่วให้หมอนี่หงุดหงิดได้ขนาดนี้น่ะ"

"เอ่อฉัน...ไม่ได้ชื่อสาวน้อย"

"อื้อ เธอชื่ออะไรเหรอ ^^" รอยยิ้มหวานบาดจิต บวกกับหน้าหล่อบาดใจนั่นทำให้ฉันแทบจะใจละลายย~ โอ้มายก็อด คนอะไรหล่อชะมัด

"ฉันชื่อ..."

"ชื่อยัยจิ๋ว" นายปากหมาแหลมออกมาโดยไม่ได้ขออนุญาต อ๊า!! ฉันทนไม่ไหวแล้ว ถ้าวันนี้ไม่ได้ตบหน้ามันซักฉาดนะ ฉันคงนอนไม่หลับ

"จ้องหน้าไอ้ฟรีสตาไม่กะพริบเลยนะ หึๆๆๆ ปกติเธอชอบจ้องหน้าผู้ชายที่เพิ่งเจอหน้ากันแบบนี้เหรอ"

"ถ้าหน้าตาดีฉันก็มอง แต่ถ้าหน้าตาเหมือนกิ้งก่าอย่างนายฉันก็คงไม่แลหรอก" ฉันพูด แต่ความจริงแล้วไม่เลย ฉันไม่เคยอยากมองหน้าผู้ชายคนไหนเลยแม้แต่น้อย แต่ว่า ผู้ชายตรงหน้าฉันคนนี้...ทำให้ภาพของอีกคนหนึ่งซ้อนทับขึ้นมา คนที่ไม่เคยเลือนหายจากความทรงจำ...

"ยัยบ้านี่!"

"จะทำไม!"

ฉันคงคิดไปเอง ไม่มีทางหรอก ไม่มีทางที่ 'เขา' คนนั้นจะโผล่มายืนอยู่ตรงหน้าฉันอย่างนี้โดยไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยแม้แต่น้อยหรอก...

แล้วก็...ถึงจะเหมือน

แต่ก็เป็นไปไม่ได้...

"อยากตายเหรอ"

"เฮ้ๆๆๆ ไอ้ปากปีจอ บอกให้เงียบปากไปซักห้านาทีไง ฟังภาษามนุษย์คงเข้าใจนะ ^^"

น...น่ากลัว... น่ากลัวทั้งคำพูดวอนตีนของนายหน้าหล่อนี่ แล้วก็ทั้งหน้าตาโกรธจัดของนายปากหมานั่นด้วย อุ๊ยโหย... โรงเรียนนี้มีแต่เด็กน่ากลั๊วน่ากลัว ให้ตายเถอะ ไม่เห็นจะดีอย่างที่ใครเค้าว่ากันเลย

"สรุปชื่ออะไรเหรอ~"

"ฉันชื่อเมเปิ้ล"

"เหรออ >_< ชื่อน่ารักจังนะ"

"^^'' ขอบใจ"

"น่ารักเหมือนเจ้าของชื่อเด๊ะเลย~"

ต๊ายยยยยยย นอกจากจะหน้าตาดีแล้วยังปากหวานอีกตะหาก 'เปคเลย!! >_<

"ไอ้ฟรีส แกอย่าพูดโกหกดิวะ มุสาผิดศีลนะเว้ย"

จบกัน - -^

"เฮ้ๆๆ โกหกที่ไหน ไอ้เบื๊อก"

"ไอ้เลว"

อ๊า... ไอ้สองคนนี่ด่ากันน่ากลัวจิ๊บเป๋งเลย T^T คนนึงด่าไปยิ้มไป อีกคนก็ทำหน้ายังกะจะระเบิดในสองสามวิ

ถ้าฉันเป็นเพื่อนกับไอ้พวกนี้มีหวังปวดหัวตายชัก

"เออ ไอ้เวฟ เย็นนี้พวกไอ้ฟรองซ์เรียกไปว่ะ"

"ไปไหน"

"ไปที่เดิมนั่นแหละ"

"ขี้เกียจว่ะ แกไปคนเดียวละกันไอ้ฟรีส"

"เฮ้ยๆๆ ได้ไงวะ ไม่ได้หรอก มีหวังฉันโดนด่าเละ"

"เรื่องของแกสิ" นายปากหมาปัดความรับผิดชอบอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหันหน้ามามองฉัน และทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่อะไรบางอย่างนั้นก็ต้องกลายเป็นแค่ความคิด เมื่อมีเสียงเตะประตูดังปัง และเสียงยัยแม่มดดังลั่นห้อง

"นังเด็กใหม่นั่นอยู่ที่ไหน!?!"


== == == == == == ==


นี่มันยัยแม่มดสลิปเปอร์นี่นา = = เก่งแฮะ อุตส่าห์ตามมาถึงห้องได้ด้วย เยี่ยมๆ

"อ้อ อยู่นี่เอง ตามฉันมานี่เดี๋ยวนี้"

"ทำไมต้องตามละ"

"เอ๊ะยัยนี่ วอนซะแล้ว!"

"มีอะไรละป้า"

"เอ๊ะ!!"

"ข้องใจอะไรก็พูดกันดีๆ ก็ได้ ไม่ต้องโวยวายเป็นอีเพิ้งหรอกน่ะ - -"

"ยัย... กล้าด่าฉันเหรอ!?!"

"พูดชื่อแล้วเหรอ เอ๊ะแหมๆ จำได้ว่าไม่ได้เจาะจง... ก็อย่างว่าละนะ ประโยคบอกเล่าเจือกเข้าหูหมาก็ยังงี้แหละ"

"ม...หมาเหรอ!! ยัยนี่! ไม่ตายก็ไม่เลิกปากดีใช่มั้ย!!"

"ใครกันแน่ปากดี? ถ้าจะดีแต่ปากก็ไปเห่าที่อื่นเถอะ มันน่ารำคาญนะ ^^ You idiot!"

"ยัย!! ฉันขอตบล้างน้ำซะทีเถอะ!" พนันได้ว่ายัยนี่ไม่เข้าคำสุดท้ายที่ฉันด่า ก๊ากๆๆ สะใจจริงๆ ที่รู้หลายภาษาเนี่ย จะได้หลอกด่าโดยมิเจ็บตัว

"หยุดเท้าอยู่ตรงนั้นเลยยัยแม่มด" น้ำเสียงเย็นๆ หยุดเท้ายัยแม่มดได้จริงตามที่พูด เธอหันขวับไปมองเจ้าของเสียงด้วยแววตาตื่นตระหนกเล็กน้อย ฉันเข้าใจแล้ว เธอเห็นหน้าผีนั่นเอง ก็เลยตกใจ - - ผีป่านามว่าเวฟไง

"อะไรเนี่ย! มีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉันฮะ?"

"หนวกหู"

"ไอ้บ้า!!"

"พูดอีกคำฉันจะตบหน้าเธอด้วยรองเท้า"

หวายยยย >_< ตบด้วยรองเท้าเลยเรอะ ถึงยัยนี่จะน่าตบ แต่ก็ยังเป็นผู้หญิงนะ นายที่เป็นผู้ชายจะทำร้ายร่างกายเธอด้วยรองเท้าเชียวเรอะ -*-

ฉันแอบหัวเราะก๊ากในใจ ตอนที่หน้ายัยแม่มดสลิปเปอร์เริ่มซีดลงเรื่อยๆ เธอหันหน้ามาจ้องหน้าฉันด้วยแววตาอาฆาตก่อนจะทิ้งท้ายไว้

"ฝากไว้ก่อนเถอะ!!"

ประโยคยอดฮิตเวลาตัวร้ายสู้ตัวเอกไม่ได้ ฮ่าๆๆ ฉันโบกมือไล่หลังยัยแม่มดไปพร้อมกับตะโกนตาม

"แล้วเจอกันนะจ๊ะ~"

ก่อนจะหันกลับมาเจอสีหน้าอึ้งๆ ของนายหน้าหล่อที่ยืนจ้องหน้าฉันตาไม่กะพริบ อ...อะไรน่ะ ฉันทำอะไรผิดไปเหรอ T^T

"สุดยอด"

"ท...ทำไม..."

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ เยี่ยมมาก สาวน้อยคนสวย เธอนี่น่ารักถูกใจฉันจริงๆ >O< เมเปิ้ลใช่มั้ย เยี่ยมมากๆๆ"

"อะโฮะๆๆ Absolutely! ^O^" ฉันยอมรับคำชมด้วยรอยยิ้ม

"เรียกเมเปิ้ลไม่ได้หรอก ฉันว่าปอบมากกว่า - -'' ทำให้ยัยแม่มดนั่นเต้นเป็นเจ้าเข้าได้เนี่ย"

"มิน่าถึงทำให้ไอ้บ้านี่โมโหได้ ทุกทีแม่งเงียบเป็นใบ้เลย"

"หุบปากซะไอ้ฟรีส"

"ฉันไม่หุบจะทำไมเหรอ"

"ฉันจะชกหน้าแกซักที"

"คิดว่าทำได้ก็ลองดูเซ่"

ฉันนั่งมองการโต้เถียงที่โคตรจะไร้สาระของไอ้สองตัวนี่ด้วยสายตาแบบนี้ =_=;; ว่าแต่รู้สึกนี่จะเลิกเรียนแล้วสินะ ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวกลับบ้านก่อนก็แล้วกัน ปล่อยให้ไอ้พวกนี้เถียงกันไปให้สบายใจ...

"เฮ้เดี๋ยวเธอ"

"อะไร?" ฉันหันกลับไปถาม เมื่อนายปากหมาเรียกฉันไว้

"จะกลับบ้านเหรอ"

"ฮื่อ" ดูเหมือนฉันกำลังเต้นอยู่หรือไงล่ะ อีตาบ๊อง =_=;

"ออกประตูหลังละ"

"หา?"

"บอกให้ออกทางประตูหลังไง หูหนวกรึ"

ถ้าไม่เกรงใจนายหน้าหล่อข้างๆ นายล่ะก็ ฉันจะเขวี้ยงกระเป๋าในมือใส่หน้านายซักที - -^

"ฉันจะกลับประตูหน้า มีไรมะ ประตูหน้าไม่ใช่ของนายคนเดียวซักหน่อย"

"ยัยนี่..."

"ถ้าไม่มีธุระอื่นละก็ ขอตัว" ฉันเปิดประตูดังปังแล้วเดินก้าวฉับๆ ไปลงลิฟต์อย่างรวดเร็ว ชิชะ ริจะมาสั่งคุณหนูเมเปิ้ลคนนี้ล่ะก็เร็วไปล้านปีแสงย่ะ แบร่ๆ

แต่ทันทีที่ฉันก้าวออกจากประตูโรงเรียนเพื่อไปที่ประตูใหญ่หน้าโรงเรียน ขาของฉันก็ชะงักกึก

เวรแล้วไง -*-

เมื่อตอนพักเที่ยงฉันแอบเลียบๆ เคียงๆ ถามเพื่อนๆ ในห้องดูแล้วว่ายัยแม่มดสลิปเปอร์นี่เป็นใคร แล้วก็ได้คำตอบอันน่าตกใจเล็กน้อย

ยัยนี่เป็นหัวหน้าแก๊งแซสซี่เชอร์เบ็ทเกิร์ลน่ะ =_= Nonsense มากๆ ชื่อแก๊งอะไรยาวเป็นบ้า น่าจะเอาเป็น Stupid x มากกว่า -*- แล้วนั่นมายืนออกันอยู่ทำไมหน้าประตูโรงเรียน ทำงานเป็นยามเรอะ

"นั่นไงยัยนั่น"

หนึ่งในป้าสลิปเปอร์ชี้หน้าฉัน โฮะๆๆ ชี้หน้าคนสวยทำไม ไม่เคยเห็นเหรอ นาตาลีอะ นาตาลี >O<

"เธอเสร็จแน่ กวนประสาทฟรอยด์ก่อนเอง ฮ่าๆๆๆ" ฉันหันไปมองตัวคนหัวเราะเยาะเย้ยฉันด้วยน้ำเสียงราวกับลำโพงแตกเสียง หน้าสุดยอด =O= เหมือนจิ้งจกไม่มีผิดเลย ผู้หญิงบ้าอะไร

"ใช่ ยัยเด็กใหม่ ฉันจะเอาสลิปเปอร์ยัดปากเธอให้สมกับที่เธอทำไว้เลย"

"อร่อยใช่มะสลิปเปอร์ของฉัน"

"อ๊ะ ยัย..."

"ถ้าแค่สลิปเปอร์ไม่พอ จะเอารองเท้านักเรียนไปอีกคู่มะ? ฉันยกให้ ว่าจะไปซื้อใหม่พอดี ^^ คู่ละ 99 ที่ตลาดข้างๆ นี่แหละ รสชาติน่าจะถูกปากเธอ เพราะมาจากแหล่งเดียวกัน" ฉันส่งยิ้มหวานให้ยัยคุณฟรอยด์ ที่เต้นเร่าๆ ด้วยความเจ็บใจ ฮะฮ่าฮ่า คิดจะมาเถียงกับคุณหนูเมเปิ้ลเรอะ ไม่มีท๊างไม่มีทางหรอก เชื่อหนูเถอะค่ะ >_<

"เดี๋ยวแม่ตบสั่งสอนซะเลยยัยบ้า!"

"มาซี่! Come on! มาเลยยัยชะนีปากปลาร้า ฉันจะได้เอารองเท้ายัดปากให้หายปากดี"

"ฉันจะ..."

"What? x!"

"ฉันจะ...จะ..."

"เอ้าๆๆ แค่นี้ถึงกับพูดติดอ่างเลยเหรอค้า~"

"ตบมันเลย!!"

ฮ่าๆๆ ยัยแม่มดสลิปเปอร์เถียงสู้ฉันไม่ได้เลยหาเรื่องจะตบๆ แต่แค่นี้จิ๊บๆ

จิ๊บ...มากเลย T_T

ทำไมยัยพวกนี้ถึงแรงควายงี้เนี่ย โดนใครเสกหนังควายเข้าท้องมาหรือไงกันยะ อ๊าา!! ปล่อยมือฉันบัดเดี๋ยวนี้!! เดี๋ยวเตะก้านคอคอหักเลยยัยบ้านี่

พูดไปงั้นแหละ ก็หนูไม่สู้คนนะ หนูไม่สู้คน T_T

"ไงละ บอกให้กลับประตูหลังก็ไม่เชื่อ" เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง และแรงของใครซักคนที่มีพลกำลังมากกว่ายัยนี่ก็ดึงฉันกลับไปจนแทบจะล้มลงไปนั่งกองอยู่กับพื้น จะช่วยก็ช่วยให้มันนิ่มนวลกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไงฟะ แขนช้ำหมด -_-^

"มายืนขวางทางกันทำไมเนี่ย บ้าจริงๆ"

"เวฟ! นายอย่ามายุ่ง"

"ฉันไม่ได้ยุ่ง แต่พวกเธอยืนขวางทางกลับบ้านของฉัน"

"แค่นายอยู่แก๊ง Hell Boys ก็ไม่ต้องมาทำกร่างนะ!!"

อะไรนะ? แก๊งเฮลส์บลูบอยเรอะ =_= ใครกันตั้งชื่อแก๊งซะน่ากิ๊นน่ากิน แง่มๆ น้ำแข็งไส~ ราดน้ำแดงแสนหวานนน~ ว่าแต่นายเวฟนี่ประสาทหรือเปล่า หน้าตาดูดีดิบเถื่อนซะขนาดนี้ทำไมอยู่แก๊งน้ำหวานละ

"สรุปจะถอยไม่ถอย?"

"ก็เดินไปซิ ไม่ได้มีใครไปฉุดหางนายไว้เลยนี่เวฟ"

"เธอไม่อยากมีฟันไว้กินข้าวใช่รึเปล่า"

"เอ๊ะนาย..."

"หลบไปห่างๆ ถ้าไม่อยากโดนสอย"

สอยอะไร? สอยดาวเหรอ แต่ดูจากคำพูดนั้น เหมือนว่าหน้ายัยแม่มดสลิปเปอร์กับพวกจะซีดลงไปเหลือสองนิ้วเศษๆ โฮ่~ แก๊งน้ำหวานนี่มันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ

"ไปได้แล้วยัยจิ๋ว"

"ย...ยัยจิ๋วเหรอ นี่นาย!!"

"จะไปไม่ไป ไม่ไปฉันกลับแล้วนะ อยากอยู่สนทนากับยัยแม่มดนี่ต่อไปหรือไง =_="

เท่านั้นแหละ ฉันก็รีบแจ้นออกจากประตูโรงเรียนไปพร้อมกับเขาทันที ก็แหม... >.< ฉันไม่อยากอยู่เจอหน้ายัยแม่มดนั่นอีกน่ะสิ กลัวน่ะมันไม่กลัวหรอก แต่ฉันกลัวตัวเองจะถูกไล่ออกมากกว่าน่ะเสะ - - ถ้าบังเอิญไปเผลอเอารองเท้ายัดปากยัยบ้านี่เข้าจริงๆ

"นี่นาย"

"..."

"นาย!!"

"..."

"หูหนวกหรือไง!?!"

"อะไรเล่า -*-"

"ไอ้แก๊งน้ำหวานของนายนี่มันอะไรเหรอ" เมื่อฉันถามจบ นายปากหมาก็หันมามองหน้าฉันพลางเลิกคิ้วขวาขึ้นมองและขมวดคิ้วนิ่วหน้าใส่ อะไรกัน ถามแค่นี้ก็ผิดด้วยหรือไง แค่ตอบมาปากไม่เน่าหรอก หรือกลัวดอกพิกุลจะร่วงน่ะหา?

"แก๊งน้ำหวานอะไรของเธอยัยจิ๋ว"

"เอ๊ะ ยัยจิ๋วอีกแล้ว ฉันก็มีชื่อนะยะ"

"ฉันก็มีชื่อเหมือนกัน"

"=_= มันไม่ชินปาก"

"ฉันก็ไม่ชินปากเหมือนกัน"

"นายนี่กวนประสาทจริงๆ"

"เธอก็กวนประสาทฉันที่สุด"

แง่งงง - -^^ โกรธโว้ยยยย!~ ทำไมไอ้หมอนี่ถึงได้ยียวนกวนประสาทได้ถึงอกถึงใจขนาดนี้นะ แง้งงๆๆๆ
 
"ฉันชื่อเมเปิ้ล"

"ใครถาม"

ตบมันให้ฟันร่วงคามือเลยดีมั้ย?

"นายปากหมา"

"ยัยจิ๋ว"

"อะไรนะ!?!"

"ยัยจิ๋ว"

"ว่าไงนะ!?!"

"ยัยจิ๋วๆๆๆๆๆ"

"จิ๋วตรงไหนยะ ฉันไม่ได้เตี้ยกว่านายเท่าไหร่หรอก นายเปรตเกินไปต่างหาก!"

"ยัยจิ๋ว"

"หนอยแน่ะ!!" ฉันพยายามจะบีบคอหมอนี่ให้แหลกคามือ แต่นายปากหมานี่หลบไวเป็นปลาไหลเลย แง่งง!

"ฮ่าๆๆๆ ยัยจิ๋ว ไล่ตามฉันไม่ทันหรอก"

"ทันไม่ทันให้มันรู้ไป!" ฉันกระโดดขึ้นไปล็อคคอเขาด้วยความสามารถพิเศษอันแสนจะเลิศเลอ ตอนนี้ก็เลยกลายเป็นเหมือนกับว่าฉันกำลังขี่คอพ่ออยู่ ก็.... ไม่อยากจะยอมรับอ้ะ แต่หมอนี่สูงเป็นบ้าเลย T^T เสาไฟฟ้าเห็นๆ นายโย่งปากหมา!

"โอ๊ย! ปล่อยผมฉันเดี๋ยวนี้นะยัยจิ๋ว"

"หยุดเรียกยัยจิ๋วก่อนสิ"

"หยุดเดี๋ยวนี้! หนอย... ยัยจิ๋ว" เขาหยุดพูดก่อนจะจับแขนฉันทั้งสองข้างไว้ด้วยมือข้างเดียว แหงะ... ทำไมมือใหญ่ยังงี้ ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ยว่าผู้ชายมือใหญ่ขนาดนี้ T_T หรือว่าฉันแขนเล็กเองเนี่ย แงๆๆ แย่ที่สุด

แถมยังแรงถึกขนาดนี้

"ไม่ยอมหยุดก็ช่วยไม่ได้"

"จะทำอะไร...อ๊ะ กรี๊ดดด!! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!"

"อยากขึ้นมาชมวิวไม่ใช่เหรอ ฉันก็จะพาชมวิวไง"

อ๊ากกกกกกกกกก! OoO+!! นายนี่ดึงแขนฉันไว้แล้วอุ้มพาดหลังเดินไปตามถนนหนทางที่มีคนอยู่เยอะแยะ! กรี๊ดๆๆๆ อับอายๆๆ ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!~

"ปล่อยๆๆๆ"

"ฮ่าๆๆ ทีงี้ทำบ่นนะยัยจิ๋ว"

"พูดอีกทีฉันจะเอามีดเฉาะปากนาย นายโย่งปากหมา!"

"อยากลงไปว่ายน้ำเหรอ - - ทางโน้นรู้สึกจะมีสระน้ำ..."

"อ๊าๆๆๆ เดี๋ยวๆๆ ไม่ๆๆๆ นี่หน้าหนาวนะนาย T_T"

"อือ"

"มันหนาว!"

"ก็อย่ากวนประสาทฉันสิ"
 
"ก็ปล่อยฉันลงสิ"

"ก็ดิ้นลงไปเองสิยัยจิ๋ว"

"นายก็ปล่อยมือฉันสินายโย่ง!!"

"ถ้างั้นฉันจะโยนเธอลงไปในสระน้ำ"

"ฉันจะกัดคอนายให้ขาดคาปากเลย"

"ก่อนจะถึงตอนนั้นก็ปีนขึ้นมาจากสระน้ำให้ได้ก่อนละกันยัยจิ๋ว"

"กรี๊ดดดด หยุดนะ!!" ฉันจิกเล็บไปที่เสื้อของเขาเต็มแรง เพราะไอ้โย่งนี่ทำท่าจะปล่อยฉันลงไปในสระน้ำจริงๆ ตามที่พูด ไม่อ๊าววววว ฉันไม่อยากเป็นลูกหมาตกน้ำในฤดูหนาว ถึงหน้าหนาวเมืองไทยจะร้อนจนไส้พองก็เหอะ แต่ลมมันก็เย็นนะ TT^TT
 
"ฮ่าๆๆ ปล่อยก็ปล่อย"

ฉันทำหน้าตาน่าสงสารน่าเวทนาเหลือเกินจนเขายอมใจอ่อนแล้วปล่อยให้ฉันยืน โฮะๆๆๆ เสร็จฉัน ^O^

ฉันถือโอกาสตอนที่เขาเผลอ ผลักเขาให้ลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่ในสระน้ำด้วยความเร็วสูง เสียงตูมดังขึ้นเรียกความสนใจจากทุกๆ คนในบริเวณนั้นได้ชะงัดนัก ฮ่าๆๆๆๆ

"ย...ยัยจิ๋ว..."

"ข...ขอโทษนะ มือมันไปเองน่ะ ^O^" ฉันพยายามจะสร้างสีหน้าสำนึกผิดสุดฤทธิ์ ทว่าการกลั้นหัวเราะไม่ใช่งานถนัดของฉัน ฉันก็เลยปล่อยก๊ากออกมาชุดใหญ่อยู่ตรงนั้น คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างพากันมองนายโยกเยกแล้วหันไปซุบซิบนินทากันสนุกปาก ก็แหงละนะ คนดีๆ ที่ไหนนึกอยากจะว่ายน้ำเล่นในสระน้ำกลางเมืองยังงี้ละ ^^

"ยัยจิ๋ว! เธอตายแน่!!"

หลังจากตะเกียกตะกายอยู่พักหนึ่ง นายโย่งก็ปีนขึ้นจากสระน้ำแล้วเดินย่างสามขุมเข้ามาหาฉันด้วยสีหน้าอำมหิต อ๊า~ น่ากลั๊วน่ากลัว ฉันรีบเผ่นหนีด้วยฝีเท้าหมา ฮุๆๆ ตามฉันไม่ทันร้อก เรื่องหนีน่ะงานถนัดฉันเลยขอบอก

ในที่สุดฉันก็สลัดเขาหลุดที่มุมถนนหน้าปากซอยเข้าบ้าน ฟู่วว... ค่อยยังชั่วหน่อย กำลังคิดอยู่ว่าถ้าหมอนี่ตามฉันมาถึงบ้านจะทำยังไง -*-

กิ๊งก่องงง

เอ่อ...  ฉันจะกดกริ่งทำไมหว่า? -*- มันไม่มีคนอยู่บ้านนี่

กุญแจบ้านอยู่ไหนน้า~ 

"หานี่อยู่เหรอครับ คุณเมเปิ้ล"

น้ำเสียงเย็นเยียบด้านหลังทำเอาฉันเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันที ยังกับมียมทูตมายืนจ้องจะเอาชีวิตอยู่ด้านหลังแน่ะ TT^TT

พระเจ้าช่วยลูกด้วยเถิด


== == == == == == ==


[[To Be Continue]]
เจ้าหญิงผู้เลอโฉม


>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<


[[Rewrite]]

5 Dec 06


จะมีใครอีกมั้ยที่ดวงซวยอย่างฉัน แค่วันแรกที่เพิ่งย้ายเข้ามายังโรงเรียนใหม่ สถานที่ใหม่ที่ไม่เคยเหยียบมาก่อน สิ่งแรกที่ได้เจอก็คือ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,015 ความคิดเห็น

  1. #989 เจ้าหญิง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2554 / 22:52
    หนุกมากกกกที่สุดดเลยยยยค่ะ...^^
    #989
    0
  2. #977 aungiee (@NaRaGIcL) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มกราคม 2554 / 00:53
    like มากค่ะ เจ้าหญิง!! ;')
    #977
    0
  3. #958 Givro aterna amicizia (@ploy53844) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2553 / 22:39
    แค่ตอนเดียวยังตื่นเต้นขนาดนี้เลยค่ะ
    #958
    0
  4. #925 saiji (@saraharu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2553 / 21:57
    สนุกมากเลยค่ะ
    #925
    0
  5. #920 blooming14 (@chanya55) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2553 / 21:31

    อ๊า สนุกมากเลยค่ะ
    ชอบนางเอกมากเลย

    #920
    0
  6. วันที่ 1 พฤษภาคม 2553 / 22:29
    ตอนเเรกก็ลงซะยาวเลยนะค๊ะ(-.- )เเต่ว่าก็อ่านจบไปละหนุกดีค๊ะ...ไม่เหนื่อยกันบ้างหรือไงน๊าด่ากันเป็นชุดขนาดคนอ่านยังเหนื่อยเเทนเลยค๊ะ- -*
    #901
    0
  7. #871 ooyza123 (@ooyza123) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2553 / 17:07
    สนุกมากเลยค่ะ
    #871
    0
  8. #826 ปากกาสะท้านโลก (@gannee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2552 / 19:45

    สนุกค่ะ


    สู้ๆ

    #826
    0
  9. #825 พลอย (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2552 / 22:35
    หนุกว่ะ เจ้!



    พลอยเพื่อนเม๋ คะ
    #825
    0
  10. #805 Puzzi_Tai (@puzzi_tai) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มีนาคม 2552 / 18:57
    หนุกๆ *0*
    #805
    0
  11. #803 Luruixi (@Ruixi_playgirl) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2552 / 21:41
    แว้วววววววว

    อ่านตอนแรกก็หนุกแล้วอ่ะ
    #803
    0