มาเฟียทาสภรรยา

ตอนที่ 20 : บทที่ 4 (5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,287
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    27 เม.ย. 64

บทที่ 4 (5)

                 สัญญาณอินเทอร์เน็ตเริดมาก

 

                    ณฟ้ามีเป้ติดตัวมาด้วย ในเป้มีแล็ปท็อปและสมุดจดบันทึก รวมถึงอุปกรณ์อื่นๆ อีกเล็กน้อยที่หญิงสาวพกมาด้วย เธอเปิดแท็บเล็ตเพื่อทำงาน เธอไม่ได้พยายามวุ่นวายกับอัคนี ณฟ้าไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งกับคนอื่นเสียหน่อย เธอยุ่งกับอัคนีก็เพราะมีเหตุผลจำเป็น

 

                    ตรวจงานแล้ว ณฟ้าก็โทรศัพท์สั่งงาน เรื่องงานจะให้ขาดตกบกพร่องมากไม่ได้ เพราะงานคือเงิน เงินคืองาน นอกจากนี้เธอต้องดูแลเกรซินด้าให้ดีที่สุด เพราะเกรซินด้าคือธุรกิจของมารดา หญิงสาวจัดการกับงานของตัวเองเรียบร้อย เธอก็เก็บอุปกรณ์ทำงานใส่เป้

 

                    เธอเป็นคนที่เก่งชะมัดเลยฟานี่ ทุกเรื่องเธอต้องจัดการได้ ต้องจัดการให้ได้

 

                    ชมตัวเองพอหรือยัง

 

                    ณฟ้าหันไปมองเจ้าของเสียง เสียงดุ วาจาแข็งกระด้างแบบนี้ จะเป็นใครได้อีก หญิงสาวรูดซิปปิดกระเป๋าแล้วก็หันไปฉีกยิ้มให้อัคนี เธอยิ้มให้ แต่เขาน่ะเหรอ? ไม่มีทางหรอกที่รอยยิ้มจะกระเด็นออกมาจากริมฝีปากของเขาง่ายๆ

 

                    ยังชมได้อีกค่ะ คุณไฟอยากฟังไหมคะ

 

                    ไม่อยาก

 

                    ถ้างั้นไม่ชมตัวเองต่อดีกว่าค่ะ เพราะคุณไฟไม่อยากฟัง

 

                    ผมมารับไปกินข้าวกลางวัน แต่กินในโรงอาหารรวมกับคนงานนะ

 

                    ได้ค่ะ

 

                    ณฟ้าไม่อิดออด หญิงสาวยื่นมือไปหาชายหนุ่ม เธอเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขา อัคนีขมวดคิ้ว แต่ยังไม่ยอมยื่นมือไปหาเธอ

 

                    หยิ่งจังค่ะ ช่วยดึงฉันลุกขึ้นไม่ได้เหรอคะ เราจะได้รีบไปกินข้าวกันไงคะ

 

                    หญิงสาวบอกเขา อัคนีถอนหายใจ เขาไม่อยากเสียเวลาทะเลาะกับณฟ้า ชายหนุ่มยื่นมือไปหาเธอ แต่เป็นฝ่ายรอให้หญิงสาวแตะมือเข้ากับมือของเขา ณฟ้าจับมือของชายหนุ่มเอาไว้แล้วก็ต้องออกแรงดึงตัวเองให้ลุกขึ้น

 

                    สงสัยฉันคงทำผิดกับคุณไว้มาก ก็เลยต้องมาชดใช้ให้คุณแบบนี้

 

                    ณฟ้าพูดกับตัวเอง เธอใช้มืออีกข้าง ปัดเศษหญ้าออกจากกางเกง อีกมือยังคงจับมือชายหนุ่มเอาไว้ และก็หันไปยิ้มใส่ตาเขา

 

                    พร้อมหรือยัง

 

                    อัคนีนิ่วหน้า ณฟ้าขยับตัวเข้าไปหาเขา เธอถือวิสาสะแตะมือลงบนระหว่างหัวคิ้วที่ขมวดมุ่นของชายหนุ่ม

 

                    ปวดศีรษะเหรอคะ คิ้วขมวดเชียว

 

                    นิ้วมืออ่อนนุ่มของเธอหมุนคลึงอยู่กับหัวคิ้วของเขา หญิงสาวยังคงยิ้มให้เขา และเคลื่อนตัวเข้าไปชิดกับชายหนุ่มอีกนิด

 

                    เพราะคุณเอาแต่โมโหฉันน่ะสิคะ ก็เลยปวดศีรษะ

 

                    รู้ก็ดี

 

                    ฉันรู้ แต่ฉันก็คงช่วยคุณไม่ได้หรอกนะคะ ถ้าหากคุณไม่รู้จักระงับอารมณ์

 

                    เขาทำตาดุใส่เธออีกแล้ว ราวกับจะกล่าวหาว่าที่เขาเป็นแบบนี้ก็เพราะณฟ้า หญิงสาวหัวเราะเบาๆ แล้วก็ยื่นหน้าไปหาเขา

 

                    ฉันเป่าให้ดีไหมคะ เพี้ยง! หายได้แล้วนะคะ

 

                    ชายหนุ่มยืนนิ่ง เขามองรอยยิ้มบนริมฝีปากอิ่มสวย ดวงตาทอประกาย และคำพูดเมื่อสักครู่ของณฟ้าก็ทำให้เขายิ่งปวดศีรษะ

 

                    เพี้ยง หายได้แล้ว

 

                    ชายหนุ่มทวนคำพูดของเธอ ณฟ้าถอยหลังเมื่อเห็นเขายิ่งหน้านิ่วคิ้วขมวด ความหวังดีของเธอคงทำให้อาการของเขาแย่ลง

 

                    แสดงว่าไม่หายเหรอคะ

 

                    ชายหนุ่มคว้ามือณฟ้าเอาไว้ เขากระชากเธอทีเดียว ณฟ้าก็ปลิวเข้าไปกระแทกกับเรือนกายของเขา หญิงสาววางมือลงบนบ่าของชายหนุ่ม เธอเสียหลักและอัคนีก็ต้องรีบตวัดแขนรัดเอวเธอเอาไว้

 

                    ฉันเกือบล้มนะคะ

 

                    ผมไม่ได้ตั้งใจ

 

                    ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันยังไม่ได้ล้ม ก็แค่เกือบ

 

                    หญิงสาวไม่ได้ถอยหนี ณฟ้ายังคงยืนเบียดชิดเรือนกายกับร่างสูงของอัคนี เธอมองใบหน้าของเขา แล้วก็ระบายลมหายใจออกมาช้าๆ

 

                    แต่บางที ถ้าหากฉันล้ม แล้วความจำเสื่อมก็อาจจะดีเหมือนกันนะคะ

 

                    แค่ล้ม ความจำไม่เสื่อมหรอก

 

                    ก็ไม่แน่หรอกนะคะ ถ้าหากฉันความจำเสื่อมตอนนี้ ฉันก็จะได้ลืมคุณ ลืมเรื่องของเรา คุณก็จะเป็นอิสระจากฉัน ไม่ดีเหรอคะ

 

                    เพ้อเจ้อ

 

                    อัคนีพูดออกไปตรงๆ ไม่ต้องแปลความหมายในประโยคของเขาให้มากความด้วย ชายหนุ่มถอยห่างจากเธอ แล้วก็ชี้มือให้เธอเดินตามเขาไปที่รถ

 

                    เราจะใช้รถเหรอคะ

 

                    อืม โรงอาหารอยู่ห่างออกไปนิดหน่อย

 

                    ณฟ้าเดินเร็วๆ ตามเขาไป อัคนีเปิดประตูรถให้เธอ หญิงสาวก็โหนตัวขึ้นไปนั่ง รถเขาสูง แต่เธอโหนได้ เธอตัวเบาและปีนป่ายเก่ง

 

*************************************

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

                   

 

                                       

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น