มาเฟียทาสภรรยา

ตอนที่ 1 : บทที่ 1 (1) ว่าที่สามี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,799
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    8 เม.ย. 64

เปิดซีรีส์ใหม่จ้า รุ่นลูกของซีรีส์ชุดภรรยาท่านประธานค่ะ

ใครอยากลองอ่านรุ่นพ่อรุ่นแม่ ลองหามาอ่านกันได้นะคะ

รับประกันความฟิน โดยเฉพาะเล่มสุดท้ายนายเกรอะกรัง สาวๆ บอกกันว่าอ่านไปยิ้มไป555

สำหรับซีรีส์คุณผู้หญิงของมาเฟีย จะมีนิยายด้วยกัน 4 เล่ม

1.      มาเฟียทาสภรรยา

2.      มาเฟียทาสเมีย(เก็บ)

3.      มาเฟียทาสนางบำเรอ

4.      มาเฟียทาสรัก

ฝากติดตามกันด้วยนะคะ ม็วฟๆ

ปล. สาวๆ ที่อ่านรุ่นพ่อรุ่นแม่ขอตอนพิเศษของเด็กๆ ก่อนโต จี้จะทำเป็นบทนำใส่เล่มให้อ่านกันนะคะ แต่ไม่ได้ลงในเว็บค่ะ แต่ละตอนเป็นตอนสั้นๆ อ่านพอกรุบกริบ น่ารักๆ จ้า (เอาใจเต็มที่

****************************************

ซีรีส์ชุด คุณผู้หญิงของมาเฟีย ลำดับที่ 1

เรื่อง มาเฟียทาสภรรยา

บทที่ 1 (1) ว่าที่สามี


                    จิลูก้าคาสเซิล ประเทศกาดิเซีย

 

                 คือร้านกาแฟชื่อดังในประเทศกาดิเซีย เจ้าของร้านมีนามว่า จิอันลูก้า ดามาโช ชื่อของเขาถูกนำมาตั้งเป็นชื่อร้าน ด้วยการตัดชื่อให้สั้นลงเล็กน้อย จิอันลูก้าให้เหตุผลกับเรื่องนี้ว่า

 

                    ผมชอบให้ที่นี่ชื่อจิลูก้า มากกว่าจิอันลูก้า

 

                 ไม่มีเหตุผลอื่นใดนอกจากความชอบของร้าน เจ้าของร้านหนุ่มรูปหล่อจัด บุคลิกของเขาราวกับเจ้าชายที่หลุดออกมาจากเทพนิยาย ลูกค้าสาวๆ ที่มาเยือนร้านจิลูก้ามากกว่าครึ่ง ต้องการมาเพื่อนำเสนอตัวเองให้อยู่ในสายตาของจิอันลูก้า เผื่อว่าอาจจะได้เป็นเจ้าหญิงของเจ้าชายแห่งอาณาจักรจิลูก้า

 

                    รูปร่างสูงเพรียว สัดส่วนที่สมบูรณ์แบบราวกับลูกรักของเทพเจ้าแห่งความงาม โดยเฉพาะนิ้วที่สัมผัสเคลื่อนไหวนั้นงดงามราวกับรูปสลัก ใบหน้าราวกับรูปปั้นของบุรุษที่งามจนไร้ที่ติ แต่เป็นความงามที่มีความคมเข้มของผู้ชายเจือปนอยู่ ดวงตาที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นของเขา

 

                    จิอันลูก้าคือความสมบูรณ์แบบซึ่งสามารถดึงดูดคนให้เข้ามาที่ร้าน ร้านจิลูก้ามีสาขาในเมืองท่องเที่ยวต่างๆ ของประเทศกาดิเซียหลายสาขา แต่สาขาที่ขายดีที่สุด ก็คือสาขาแรก ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของจิลูก้าคาสเซิล หรือจะเรียกว่าปราสาทของจิลูก้าก็ย่อมได้

 

                    จิอันลูก้ามีชื่อเสียงในนามของปรินซ์ เขาคือเจ้าชายสำหรับสาวๆ ที่เดินเข้ามาในร้านจิลูก้า ซึ่งออกแบบมาอย่างงดงามราวกับปราสาทแสนสวยในเทพนิยาย ปราสาทสีขาว กลิ่นกาแฟหอมกรุ่น เจ้าของร้านหล่อเลิศ และพนักงานเสิร์ฟซึ่งล้วนเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีราวกับนายแบบบนปกนิตยสาร

 

                    จิลูก้าคาสเซิล คือหนึ่งในสถานที่ซึ่งนักท่องเที่ยวผู้มาเยือนประเทศกาดิเซียจะต้องแวะมาที่นี่ นอกจากเจ้าของร้านจะเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง เขายังเป็นลูกชายของอดีตดาราและนายแบบผู้มีชื่อเสียงโด่งดังระดับโลก ลุคส์ ดามาโช

 

                    จิลูก้าคาสเซิล ยินดีต้อนรับครับ

 

                 เสียงผ่านจอทีวี ซึ่งแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญในประเทศกาดิเซีย ซึ่งหนึ่งในสถานที่แนะนำก็คือจิลูก้าคาสเซิล และปิดท้ายด้วยเจ้าของร้านหนุ่มรูปงามในชุดสีขาวราวกับเจ้าชาย และพนักงานของร้านที่ยืนเรียงกัน ยิ้มละไมพร้อมกับกล่าวเชิญชวน ทำให้แขกหนุ่มซึ่งนั่งรวมตัวกันอยู่ที่โต๊ะมุมที่เป็นส่วนตัวที่สุดของร้านถอนหายใจออกมาพร้อมกัน

 

                    พวกนายไม่ควรถอนหายใจแบบนั้น หลังจากดูการแนะนำร้านอันยอดเยี่ยมนะ

 

                    จิอันลูก้ายกถาดกาแฟนำหน้าพนักงานของเขามาเสิร์ฟกาแฟให้แก่บุรุษสามคนที่นั่งอยู่ การมารวมตัวกันในวันนี้เกิดขึ้น เพราะต้องมีการประชุมด่วน

 

                    กาฟีลด์ ลูเฟียเซียกา นั่งหน้าตึง ใบหน้าที่ดุดันคมเข้มของเขา ยิ่งดูดิบเถื่อนน่ากลัว แต่ในขณะเดียวกัน เสน่ห์แรงร้อนแบบเพศผู้ ความรู้สึกของผู้หญิงที่ได้มองเขา มักทอดสายตาให้เขา ด้วยเหตุผลที่ต้องการถูกเขาล่าด้วยความเร่าร้อน

 

                    กาฟีลด์ยกถ้วยกาแฟขึ้นจรดริมฝีปาก เขาดื่มกาแฟร้อนอึกๆ เสมือนว่าความร้อนของกาแฟไม่สามารถทำอะไรกับเนื้ออ่อนภายในปากของเขาได้ ท่ามกลางสายตาให้ความสนอกสนใจของจิอันลูก้า และชายหนุ่มอีกสองคน

 

                    เฮ้อ! หงุดหงิดโว้ย

 

                    กาฟีลด์กระแทกถ้วยกาแฟลงบนจานรอง จิอันลูก้ามองไปที่จานรองแก้วก่อน เป็นโชคดีที่เขาใช้ผลิตภัณฑ์คุณภาพจากโรงงานชั้นดี ทำให้มีความทนทานต่อการใช้งาน และต่อแรงกระแทกจากมือของกาฟีลด์ ลูเฟียเซียกา นับว่าเป็นการลงทุนที่คุ้มค่า

 

                    นายไม่ควรรีบร้อนดื่มกาแฟแบบนั้นนะกาฟีลด์

 

                    น้ำเสียงราบเรียบจนเกือบเย็นชากล่าวเตือน อาเชอร์ เดอ ฟิลาฟลองซ์ บุรุษที่หล่อเหลาราวกับเทพบุตรเดินดินอีกคน ถ้าหากจิอันลูก้าคือความสะดุดตาที่ไม่อาจมองผ่าน อาเชอร์ก็คือความสมบูรณ์แบบที่เพิ่มขึ้นจากจิอันลูก้าไปอีกเล็กน้อย

 

                    แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้แตกต่างจากคนทั่วไปอย่างชัดเจน อาภรณ์บนร่างของชายหนุ่มตัดเย็บอย่างประณีตและมีราคาแพงระยับ อาเชอร์มักจะสวมเสื้อผ้าในโทนสีขาว สีดำ สีน้ำเงิน และสีเทา แต่ความเรียบง่ายของเขามันคือความเรียบง่ายแบบลวงตา

 

                    นิ้วมือเรียวสวยแบบชายชาตรี เรียวยาวได้รูป แต่ในขณะเดียวกันก็แข็งแรง เกี่ยวเข้ากับหูของถ้วยกาแฟ แล้วก็ยกขึ้นจิบช้าๆ จิอันลูก้ายกมือขึ้นกอดอก นั่งมองกาฟีลด์กับอาเชอร์เงียบๆ ทั้งคู่คือความแตกต่างอย่างชัดเจน

 

                    เหมือนสีขาวกับสีดำ เหมือนกลางวันกับกลางคืน เหมือนพระอาทิตย์กับพระจันทร์ เหมือนแสงสว่างและความมืด เป็นทุกอย่างที่ตรงข้ามกัน กาฟีลด์ร้อนฉ่าราวกับไฟ ในขณะที่อาเชอร์คือสายน้ำ เขารักษามาดผู้ดีราวกับหลุดออกมาจากหนังสือ

 

                    อาเชอร์คือภาพถ่ายสมบูรณ์แบบที่สามารถเคลื่อนที่ได้ ริมฝีปากของเขาสัมผัสกับถ้วยกาแฟ ยามที่เขาจิบกาแฟนั้น ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย แตกต่างจากกาฟีลด์ที่ทำอะไรเสียงดังโครมคราม กระทั่งตอนวางถ้วยกาแฟลงบนจานรอง ก็ยังไม่เกิดเสียงด้วยซ้ำ

 

                    นายควรเคารพรสชาติของกาแฟด้วยการค่อยๆ ลิ้มรสทั้งรสชาติและกลิ่น

 

                    ฉันต้องเคารพกาแฟ?”

 

                    ถูกต้อง

 

                    ให้ตายเถอะ ต่อไปฉันต้องเคารพทุกอย่างเริ่มจากประตู หน้าต่าง รวมด้วยไหม

 

                    ก็เป็นเรื่องที่น่าสนใจนะ

 

                    เฮอะ! เรื่องมากฉิบ

 

                    กาฟีลด์บ่นออกมา เขาไม่มีเวลาสำหรับความสุนทรีย์ด้วยการเคารพความงามของสรรพสิ่งทั้งหลาย แบบที่อาเชอร์พูดถึงหรอก และเขาก็ไม่เข้าใจความคิดแบบนั้นด้วย.

 

                   

*****************************************

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น