Attack on you | จู่โจมหัวใจนายคอมมานโด

ตอนที่ 3 : ไม่ได้บ้า!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 179
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    2 ต.ค. 63

คำเตือน นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายที่โทนเรื่อง การใช้สรรพนามแตกต่างไปจากนิยายเรื่องอื่นๆ ของ ฬีรดา นะคะ

เล่าเรื่องด้วยบุรุษที่หนึ่ง เป็นนิยายกึ่ง Young Adult เป็นนิยายช-ญ ค่ะ แต่ด้วยบริบทของเรื่องมีกลิ่นวายนิดๆ ค่ะ

 

 

ฉันนอนตาลอยมองสีขาวของเพดานห้องอยู่นานหลายนาทีแล้ว ตอนนี้รู้สึกเหมือนตัวเองลอยเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางมหาสมุทร ไม่รู้เลยว่าควรจะจัดการอย่างไรกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉัน

เมื่อกี้นี้หลังจากที่ฉันตอบคำถามของหมอไป ฉันก็รู้ได้ทันทีว่าคำตอบของฉันมันผิด! ฉันไม่ได้ตกจากเรือ แต่ว่าถูกยิงต่างหาก ฉันไม่รู้หรอกว่าทำไมฉัน...หมายถึงอีตาผู้ชายร่างหมีที่วิญญาณฉันสิงสถิตอยู่นี่น่ะถูกใครยิงมา หมอไม่ได้พูดอะไร เขาแค่หันไปสบตากับอีตายักษ์ปักหลั่นนั่น จากนั้นก็ขอดูแผลถูกยิง

และนั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันเปิดอกโชว์นมให้คนอื่นดู เพราะไอ้แผลบ้านั่นดันอยู่ตรงหน้าอก เหนือตำแหน่งหัวใจมาราวๆ หนึ่งเซนติเมตรแค่นั้นเอง

วินาทีที่พยาบาลเดินมาปลดเชือกของเสื้อคนป่วยที่ฉันสวมอยู่ ฉันอยากจะร้องไห้มันตรงนั้นเลย ถึงจะรู้ว่านี่ไม่ใช่ร่างกายของฉัน แล้วร่างที่ฉันสิงอยู่ก็เป็นร่างของผู้ชาย พวกผู้ชายส่วนมากก็เปลือยท่อนบนโชว์อกโชว์กล้ามกันอย่างไม่เคอะเขินอยู่แล้วใช่ไหม ถ้าว่ากันตามตรงฉันก็ไม่ควรต้องอาย แต่ในทางปฏิบัติมันไม่ได้...

ถึงจะพยายามคิดว่านี่ไม่ใช่ตัวฉัน แต่ฉันก็ยังรู้สึกเหมือนกับว่ากำลังแก้ผ้าให้คนอื่นดูอยู่ดี โชว์นมชนิดที่ไร้ยกทรง แม้แต่ซิลิโคนปิดจุกก็ยังไม่มี! 

โคตรอายเลย!

พอตรวจดูแผลบนตัวคร่าวๆ ว่าที่เย็บไว้ไม่ปริ ไม่ฉีก หมอก็บอกว่าจะส่งฉันไปทำเอ็มอาร์ไอเพื่อเช็กสมองอย่างละเอียด ฉันละอยากจะบอกเหลือเกินว่าสมองฉันน่ะไม่ได้เป็นอะไร ไอ้ที่ผิดพลาดมันคือวิญญาณต่างหากล่ะ วิญญาณของฉันมันไม่ควรจะมาอยู่ในร่างนี้ แต่ใครจะกล้าพูดไปล่ะ ขืนบอกไปแบบนั้นทั้งหมอ ทั้งพยาบาล รวมถึงอีตาหมียักษ์นี่คงไม่คิดว่าสมองฉันมีปัญหา แต่คงคิดว่าฉันเป็นบ้าเข้าจริงๆ

“นี่...นาย” ฉันเลิกจ้องเพดานแล้วหันไปมองคนที่นั่งเล่นมือถืออยู่ตรงโซฟา ฉันเดาว่าอีตายักษ์นั่นกับเจ้าของร่างที่ฉันสิงอยู่น่าจะสนิทกัน ไม่งั้นเขาคงไม่เป็นคนเดียวที่มาอยู่เฝ้าคนป่วยแบบนี้ “ฉันขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ มาใกล้ๆ ได้ไหม”

เขายอมลุกเดินมาข้างเตียงคนป่วยโดยไม่อิดออด แต่ฉันรู้ว่าเขาไม่ค่อยจะอยากมานัก สีหน้าของเขามันบอกชัดว่ารำคาญที่ฉันไปรบกวนเวลาเล่นโทรศัพท์ของเขา

“มีอะไร” 

“คือ...” จะเริ่มอย่างไรดีล่ะ โอ๊ย! เรื่องแบบนี้มันพูดยากนะ พูดไปแล้วเขาจะหาว่าฉันบ้าไหมเนี่ย?

แต่ไม่พูดก็ไม่ได้...

ฉันต้องบอกเรื่องนี้กับใครสักคน เพื่อให้เขาหาทางช่วยฉัน ถึงจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่อย่างน้อยๆ ช่วยตามหมอหมีให้ฉันก็ยังดี!

“ตกลงว่ามีอะไรจะพูดไหม” เขาถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ อย่างกับว่าการคุยกับฉันมันเป็นเรื่องที่เขาไม่อยากทำ

ไม่อยากทำก็ต้องทำ เพราะฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย!

“ฉันไม่ได้ความจำเสื่อม ไม่ได้สมองกระทบกระเทือน สมองฉันไม่ได้ทำงานผิดปกติ” พูดไปแล้วก็ไม่รู้ว่าเขาจะเชื่อหรือเปล่า เขาไม่ทักท้วงสักคำตอนที่พยาบาลมาฉันไปทำเอ็มอาร์ไอ รู้บ้างไหมว่าตอนที่ต้องเข้าไปนอนในเครื่องนั่นมันไม่สนุกเลย ทั้งแคบ แล้วก็เสียงดังเป็นบ้าเลย

“แค่ฟังจากที่พูดก็รู้แล้วว่าไม่ปกติ”

ง่า...ก็พอจะเข้าใจอยู่หรอกนะว่าฉันคงพูดจาไม่เหมือนกับเจ้าของร่าง แล้วมันต้องยังไงล่ะ เรียกเขาว่า ‘มึง’ เหมือนที่เขาพูดกับฉันงั้นเหรอ?

ฉันทำไม่ได้อะ ถ้ากับเพื่อนที่สนิทกันม๊ากมากก็ว่าไปอย่าง

“คือ...ฉันรู้ว่านี่มันไม่ปกติ แต่ที่ผิดปกติมันไม่ใช่เพราะสมอง” ตอนที่พูดฉันก็เหลือบมองสีหน้าของเขาไปด้วย หน้าตาของเขาแสดงออกชัดว่าไม่เชื่อคำพูดของฉัน แหงสิ...เขาเป็นคนบอกให้หมอพาฉันเช็กสมองเองนี่ เขาคงจะไม่เชื่อฉันมากไปกว่าผลตรวจหรอก

ซึ่งตอนนี้ก็ได้แต่รอให้หมอว่างอ่านผลตรวจ แต่ฉันมั่นใจนะ ว่าสมองของฉันมันไม่มีอะไรผิดปกติ

“ฟังก่อนได้ไหม” จะว่าขอร้องก็ได้ แต่ฉันอยากให้มีคนฟังฉัน ไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร ตอนนี้แค่ฟังฉันหน่อยก็พอ “ฉันไม่ได้ชื่อพนัตนนท์ ฉันไม่ใช่เขา ฉันไม่ได้เป็น...โอ๊ย...จะพูดยังไงดีเนี่ย!”

ก็บอกแล้วว่าเรื่องนี้มันอธิบายยาก มันไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นกับทุกคน ไม่สิ...มันเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นกับใครเลยด้วยซ้ำไป

ฉันยกมือขึ้นมาทึ้งผมตัวเอง แต่อีตาเจ้าของร่างนี่ก็ผมสั้นเกรียนเสียจนทึ้งได้ไม่ถนัดมือ โวะ! เวรกรรมอะไรขนาดนี้เนี่ย จะทึ้งผมระบายความเครียดยังทำไม่ได้เลย

“ฉันไม่ได้ชื่อพนัตนนท์ ฉันชื่อพนิตนันท์ นางสาวพนิตนันท์ อารยนุกูล ฉันเป็นผู้หญิง ก่อนหน้านี้ฉันปาร์ตี้อยู่บนเรือสำราญ แต่ว่าเมามากก็เลยพลัดตกแม่น้ำ ฉันจมน้ำแล้วก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย จนกระทั่งฟื้นขึ้นมา...ในร่างนี้”

ฉันรัวทุกอย่างออกมาหมด ฉันรู้ว่ามันฟังดูไม่น่าเชื่อถือ แต่ฉันก็ยังแอบหวังว่าเขาจะเชื่อฉัน สักนิดหนึ่งก็ยังดี

แต่เขาทำหน้าแบบไหนรู้ไหม?

 

 

 

 

 

Twitter :: #พลรบประกบพาย

 

:: Talk ::

มาอัปต่อนะค้าาาาา เรื่องนี้แนนน่าจะยังไม่ได้อัปต่อเนื่องทุกวันนะคะ ไม่มีต้นฉบับในสต็อกเลยค่า เขียนสดอัปสดเลย อย่างที่บอกว่าเขียนแก้เครียดนะคะ แต่จะพยายามมาบ่อยๆ เลยค่า ^^ เอาใจช่วยนุ้งพายด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #13 thipa1595 (@thipa1595) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 20:54
    555คนฟังจะทำหน้าแบบไหน
    #13
    0
  2. #10 byuntp (@byun_pcy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 01:30
    รออยู่นะคะ เป็นกำลังใจให้ค่า
    #10
    1
    • #10-1 Leerada (@Leerada) (จากตอนที่ 3)
      19 กันยายน 2563 / 01:33
      ขอบคุณค้าบบบบ
      #10-1
  3. #9 kulyasalin2 (@kulyasalin2) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 18:53
    55555 นางเปิดอกคุยขนาดนี้
    #9
    1
    • #9-1 Leerada (@Leerada) (จากตอนที่ 3)
      18 กันยายน 2563 / 19:05
      เขินเลยยยย
      #9-1
  4. #8 ukaliptus (@ukaliptus) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 17:27
    ก้าวแรกได้เริ่มแล้วก้าวต่อไปให้ได้นะนู๋พาย
    #8
    2
    • #8-1 Leerada (@Leerada) (จากตอนที่ 3)
      18 กันยายน 2563 / 19:05
      ต้องอยู่แบบนี้จริงๆ ใช่มั้ยคะะะะ
      #8-1