เกมรัก...กับดัก(หัว)ใจ

ตอนที่ 2 : เกมรัก...[1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 544
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ธ.ค. 49

เกมรัก...กับดัก(หัว)ใจ

ตอนที่ 1 

                ภาพของเพื่อสาวที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ที่ไม่สมกับภาพลักษณ์คุณหนูเหมือนที่อยู่อเมริกาทำเอารวิกานต์หัวเราะคิกออกมาทันทีพลางโบกมือไปมาเพื่อให้เพื่อนสาวเห็นว่าเธอยืนอยู่ตรงนี้ท่ามกลางฝูงชนเนื่องจากความสูงของเธอ...ไม่เป็นที่อำนวยต่อการมองเห็นของคนที่ต้องการหาเธออยู่!  สังเกตได้จากร่างบางของเพื่อนเธอที่ตอนนี้หยุดเดินแล้วน่ะสิ!

               

                เมจกาหันไปเห็นร่างเล็กของเพื่อนสาวของเธอที่โบกมือไปมาราวกับว่าเธอจะมองไม่เห็นตัวเจ้าหล่อนอย่างนั้นแหละ  กริยาโบกมือไปมาที่ถ้าหากกระโดดได้เจ้าตัวคงกระโดดเหยงๆไปแล้วถ้าหากไม่อายสายตาชาวบ้าน  ทำให้เธอรีบสาวเท้าเข้าไปหาโดยทันที  ก่อนที่เจ้าหล่อนจะคิดว่าเธอมองไม่เห็นแล้วกระโดดเหยงๆจริงน่ะสิ!  อายชาวบ้านตายชัก!

                "ไง ยัยเม  แกคิดไงถึงได้แต่งตัวชุดนี้"

                รวิกานต์ออกปากถามทันทีที่เห็นเพื่อนสาวถนัดตา...คิดยังไงของหล่อนกันนะ  แต่นั่นแหละ ต่อให้ทรงชุดไหน ยัยเมก็สวยไปทุกอิริยาบถอยู่ดี...

                "ก็ไม่คิดไง"  เมจกาตอบอย่างไม่ยี่หร่ะ   พลางเดินตามเพื่อนสาวตัวเล็กของเธอยังลานจอดรถ

                "แล้วนี่แกมาเมืองไทยได้ไงเม  แล้วแม่แกล่ะ" 

หญิงสาวถามทันทีอย่างสงสัยว่าแม่เพื่อนตัวดีคิดไงถึงได้โทรไปบอกหล่อนว่าจะมาเมืองไทยให้มารอรับที่สนามบินด้วย  ทำเอาหล่อนหัวหมุนไปเลยทีเดียว  พร้อมกับอีกหนึ่งความสงสัยที่มารดาของเพื่อนสาวน่ะหรือจะยอมปล่อยตัวเจ้าหล่อนให้มาเมืองไทยง่ายๆ

"นั่งเครื่องบินมาไงแก หูย! ถามแปลกจริงนะ  แกจะให้ฉันเหาะมาเหรอ"  หญิงสาวตอบพลางหัวเราะ

"แกไม่ต้องมาเฉไฉเม! ว่าไง!" 

"เฮ้ๆ ใจเย็นน่าหนูกานต์ที่รัก  ตอบแล้วจ้าๆ"  เมจการ้องออกมาพลางหัวเราะ  เพื่อนเธอนี่อารมณ์ร้อนจริง...

"ก็...ไม่รู้สิ ฉันหนีแม่มา"

"หา!"  รวิกานต์อุทานออกมาทันที "แกหนีแม่มาเนี่ยนะ!"

 "เอาน่า  แม่ไม่รู้เร็วๆนี้หรอกน่า  แกห่วงไปได้  แล้วอีกอย่างฉันมีผู้ช่วยมือดีอยู่ทั้งคน  แกไม่ต้องห่วง  แพทจัดการได้อยู่แล้ว"  เมจกาตอบพลางเอามือโอบไหล่แม่เพื่อนรักของหล่อนไว้  ในขณะที่คนถูกโอบทำหน้ายู่ทันทีที่ได้ยินชื่อไม่พึงประสงค์นั่น  ทำเอาเมจกาหัวเราะคิกอย่างอดไม่อยู่

"แกจะแน่ใจได้ไงว่าอีตาแพทริกจะไม่ปูดออกมาซะเอง  ปากร้ายปากมอมซะขนาดนั้น"  รวิกานต์ยังคงไม่เห็นด้วยกับการที่เพื่อนของเธอฝากความลับไว้ที่ชายหนุ่มที่เพื่อนของเธอเอ่ยถึง

"เอาน่า ฉันเชื่อมือแพทอยู่แล้วว่าเขาน่ะปิดอยู่!" เมจกาตอบพลางนึกไปถึงเหตุการณ์ที่กว่าเธอจะกล่อมชายหนุ่มผู้นั้นได้...ทำเอาเธอแทบเหนื่อยตาย!  กับการชักแม่น้ำทั่วยุโรปและอเมริกามากล่อมพ่อคนหัวดื้อ!  และอาจจะปากร้ายอย่างที่เพื่อนเธอบอกซะด้วยสิ!

+++++++++++++++++++++++++

"แพท! เมจะกลับเมืองไทย"  เธอเอ่ยปากทันทีที่ประตูห้องทำงานของชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ปิดลง  ซึ่งมันอาจจะตรงประเด็นไปหน่อยส่งผลให้ศีรษะที่ปกคลุมไปด้วยเส้นผมอ่อนนุ่มสีบลอนเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอทันที!

"พูดใหม่สิเม!  เธอจะไปไหนนะ"  ชายหนุ่มถามกลับพร้อมกับดวงตาสีน้ำทะเลจ้องเธอเขม็ง

"กลับเมืองไทยไงแพท  นายได้ยินไม่ชัดเหรอ"  เมจกาตอบกลับอย่างไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดของตัวเอง  ราวกับเธอบอกว่า "ฉันจะไปดูหนังนะ"

"แล้วคุณป้าล่ะ  อนุญาตเธอแล้วเหรอ"  ชายหนุ่มที่เมจกาเรียกว่าแพทเอ่ยถามกลับตอนนี้เขาเลิกสนใจกับเอกสารสำคัญตรงหน้าแล้ว

"นี่ไงปัญหา  เมเลยมาบอกแพทก่อนไง"  เอ่ยมาถึงตรงนี้เมจกาก็ยิ้ม "นะแพทนะ ช่วยเมหน่อย"

"หุบยิ้มไปเลยยัยเมนี่  เธอไปขอแม่เธอเองสิ"  ชายหนุ่มหงุดหงิดทันทีที่ได้ยินคำขอของคนที่เป็นทั้งเพื่อนและน้อง...แต่คนละสายเลือด

"โธ่! แพท  นายก็รู้ว่าแม่ต้องไม่อนุญาต"  หญิงสาวครางออกมา

"เธอก็รู้ว่าคุณป้าไม่อนุญาตแล้วจะไปทำไม"  ชายหนุ่มสวนกลับอย่างไม่ยอมแพ้  ด้วยรู้ดีว่า หากตัวเขาไม่ยอมจบการสนทนานี้โดยเร็ว ไอ้ตัวแสบแต่หน้าซื่อตรงหน้าที่เป็นทั้งเพื่อนทั้งน้องต้องหาอะไรมาชักนำเขาอีกเป็นแน่

เมจกาพลางหุบยิ้มออดอ้อนพร้อมกับทำหน้าเคร่งขรึมก่อนจะพูดออกมา

"ก็ไปลบฝันร้ายในตอนกลางคืนไง"  พูดจบหญิงสาวก็ยิ้มออกมาทันที  หากแต่เป็นรอยยิ้มที่แม้แต่ชายตรงหน้ายังนั่งเสียวสันหลังวาบไปกับรอยยิ้มนั้น

"นี่เธอจะไป..."  ชายหนุ่มครางออกมาอย่างเข้าใจ

"ใช่!  นายคงจะไม่ขัดขวางฉันอีกคนนะแพท!"

"แต่!..."  ชายหนุ่มกำลังจะพูดต่อหากแต่ร่างบางตรงหน้าเอ่ยขึ้น

"นายอยากเห็นฉันฝันร้าย  ไม่มีความสุขไปชั่วชีวิตเลยใช่ไหมแพท!"

"มันไม่เร็วไปเหรอเม"  ชายหนุ่มยังพยายามเอ่ยเตือน

"ไม่!  มันนานเกินไปด้วยซ้ำ  สิบแปดปีเชียวนะ!  สิบแปดปีที่ฉันต้องนอนฝันร้ายทุกคืน!  ฉันคงตายตาไม่หลับ  ถ้าไม่ไปสั่งสอนพวกนั้น!"

"แต่..."

และแล้วเมจกาก็หมดความอดทน "นายจะช่วยไม่ช่วยแพท  บอกมาคำเดียว  ถ้านายไม่ช่วยฉันจะได้หาทางอื่น!"

"เฮ้อ!  ตกลง!  ตกลง!  ดีกว่าฉันไม่รู้ว่าเธอจะแอบหนีไปตอนไหน"

เมื่อเมจกาได้ยินคำตอบนั้นหล่อนก็ยิ้มดีใจหน้าบานไปเลยน่ะสิ  พลางกระโดดเข้าไปหอมแก้มชายหนุ่มตรงหน้าที่ทำหน้าจนมุมกับเหตุผลของเธอ

"ขอบคุณมากๆเลยแพท  ขอบคุณ"    

++++++++++++++++++++++

ร่างเพรียวที่โอบไหล่เพื่อนสาวตัวเล็กไว้เลิกคิดถึงเหตุการณ์ก่อนที่เธอจะมาเมืองไทย  ด้วยกิริยาของคนตัวเล็กตรงหน้านั้นน่าสนใจยิ่งกว่า!

"แต่..." เมจกาลากเสียงยาวอย่างพยายามจะยั่วคนตรงหน้า "ฉันสงสัยนานแล้วว่าทำไมแกอคติกับแพทจัง...มีอา-ราย-ใน-กอ-ไผ่-เอ่ย"  ตอนท้ายประโยคเน้นถามออกมาทีละคำพลางจับปฏิกิริยาของคนตรงหน้าไปด้วย

"เฮ้ย!" คนตัวเล็กร้องออกมาทันที  "ไม่มี๊...ไม่มี   ใครจะไปมีอะไรกับอีตาคนปากมอมนั่น"  คนตัวเล็กปฏิเสธออกมาเสียงสูง  พลางโบกไม้โบกมือประกอบยืนยันคำพูดของตัวเอง...ไม่มี๊...ไม่มี...

หึหึ...เมจกาได้แต่หัวเราะอยู่ในใจ ...เอาน่าไม่บอกก็ไม่เป็นไร  เดี๋ยวสืบทีหลังก็ได้  คิดได้เจ้าตัวก็เลยเปลี่ยนเรื่องเมื่อคนตรงหน้ายังโบกไม้โบกมือไม่หยุด...ที่ทำเพราะสงสารนะเนี่ย...

+++++++++++++++++++++++++++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

37 ความคิดเห็น